Ether-klanken VRIJDAG 16 JANUARI 195» Hilversum I, 402 m. 7 00 VARA. 10.00 VPRO. 10.20 VARA. 12.00 AVRO. 16.00 VARA 19.30 VPRO. 21.00 VARA. 22.40 VPRO. 23.00—24.00 VARA. 7 00 Nws. 7.10 Gym. 7.20 Gram. 8.00 Nws. 8.18 De ontbijtclub. 9.00 Gym. v.d. vrouw. 9.10 Gram. 9.35 Waterst. 9.40 Schoolradio. 10.00 Schoolradio. 10.20 V.d. huisvr. 11.00 Hobo en piano. 11.20 V.d. kleuters. 11.35 Gevar. muz. 12-00 Instr. trio. 12.20 Reg.-uitz.: Landb. rubriek: De boer van Nooitgedacht. 12.30 Land- en tuinb-med 12.33 Sport en prognose. 12.50 Pianospel. 13.00 Nws. 13.15 Med. en gram. 13.25 Lichte muz. 13.55 Koersen. 14.00 Koorzang. 14.10 Boekbespr. 14.30 Gram. 14.50 Gevar. progr. 16.00 Muziekrevue. 16.30 V.d. zieken. 17.00 V.d. jeugd. 17.30 Hawaiian muz. 17.55 Act 18.00 Nws. 18.15 Pol. caus. 18.25 Lichte muz. 18.50 De puntjes op de i, caus. 19.00 V.d. jeugd. 19.10 Jazzmuz. 19.30 Het platteland nu caus. 19.45 VPRO-nws. 20.00 Nws 20.05 Doorgaand verkeer, toespr 20.20 Boekbespr. 20.25 Toneelkron. 20.35 De cirkelgang doorbroken, caus. 20.45 Voordr. 21.00 Villa Sidonia, hoorsp. 21.20 Strijkork. en soliste. 21.45 Klankb. 22.10 Musette-ork. en sol. 22.25 Buitenl weekover. 22.40 Zorg om de mens, causerieën 23.00 Nws. 23.15 24,00 Vergelijkenderwijs, muzikaal gesprek. Hilversum II, 298 m. 7.00 Nws en SOS-ber. 7.10 Gewijde muz. 7.50 Een woord voor de dag. 8.00 Nws. 8.15 Gram. 9.00 V.d. zieken. 9.30 V.d. vrouw. 10.15 Gram. 10.30 Morgendienst. 11.00 Gram. 11.30 Progr. v. oudere luisteraars. 12.00 Sopr. en piano. 12.30 Land- en tuinb.med. 12.33 Amus. muz. 12.53 Gram en act. 13.00 Nws. 13.15 Promenade ork. 14.05 Schoolradio. 14.25 Gram. 15.15 Voordr. 15.35 Lichte muz. 16.00 Wintergroei in de tuin, caus. 16.15 Gram. 16.20 Kamermuz. 17.00 Voordr 17.20 Lichte muz. 17.40 Beursber. 17.45 Gram. 18.00 Accord.muz. 18.20 V.d. jeugd. 18.50 Reg-uitz.: Woningruil door W. J. A. H. van Berkel, Minister v. Maatsch. Werk. 19.00 Nws en weerber. 19.10 Gitaarens. 19.30 Radiokrant. 19.55 Op Muz. diskussie. 21.15 Gram. 21.30 de man af. 20.00 Gram. 20.30 Kunstrubriek. 21.50 Gram. 22.45 Nws. 23.15 Muz. caus. 23.45— 24.00 Gram. 7.00—24.00 NCRV. Brussel, 324 m. 12.00 Ork. conc. 12.30 Weerber. 12.34 Gram. (Om 12.55 Koersen), 13.00 Nws. 13.11 Orgelrecital. 14.00 Schoolradio. 15.45 Gram. 16.00 Koersen. 16.02 Gram. 17.00 Nws. 17.10 Gram. 17.45 Duitse les. 18.00 Gram. 18.10 Voordr. 18.20 Liederen. 18.30 V.d. sold. 19.00 Nws. 19.30 Gram. 20.00 Ork. conc. 20.50 Kunstkaleidoscoop. 21.05 Ork conc. 21-45 Pianorecital. 22.00 Nws. 22.15 Jazzmuz. 22.45 Gram. 22.55— 23.00 Nws. RADIO VATICANA Golfl.: 31ml0, 41m21, 48m47, 196m. 22.15 Wat denkt de H. Stoel over....? (N.B.: Programma-wijziging voorbehouden vanwege actualiteiten.) --- KAPPIE en het geheim van Kattekopl 27. Het plotselinge verschijnen van generaal Jeminee en de menigte geweren, die op hen werden gericht, spoorden nu ook de beide oudheidkundigen tot een overhaaste aftocht aan. Terwijl de kogels hen om de oren floten, baanden Kappie, de Maat en de twee geleerden zich zenuwachtig een weg door het struikgewas aan de rand van de weg. Eenmaal van de weg af, waren ze tamelijk veilig, want de manschappen van de generaal hadden veel last van de struiken, die hen het uitzicht en daarmee een raak schot belemmerden. Rechtsaf”, fluisterde doctor Prak. „Volgens de kaart komen we dan op de weg naar Kwetsalkwartl!” In gebukte houding slopen zij | verder, tot zij na enige tijd werkelijk de resten van een oude heerweg bereikten. Van de generaal en zijn vijandig groepje was nog slechts een ver verwijderd geschreeuw te horen. „Volle kracht vooruit!” beval Kappie en hij ging over tot een kloeke marspas, en hij gaf zelf het voorbeeld. Maar nu enKeie passen merkte hij, dat de Maat was blijven staan en met grote ogen naar de strakke blauwe lucht staarde. „Wat heb je nou weer, aardappel!” wilde Kappie weten. „Zie ie nu al spoken?” „D-daar kijk d-daar!” stamelde de Maat. „Dat is niet g-gewoon!” Toen Kappie keek, moest hij toegeven, dat er inderdaad iets onsgewoons was aan de dikke rookbollen, die met vreemde regelmaat van een bergtop omhoogstegen. .... „Interessant !” mompelden de doctoren Priegl en Prak, die het verschijnsel ook hadden opgemerkt. „Een rooksignaal van de Plattekopl-indianen ze worden gewaarschuwd, dat wij onderweg zijn naar de Verboden Stad!” --- EEN WERELD STORT INEEN FEUILLETON (29) Mucia was benieuwd om te zien, hoe haar slavin Mimut zich gedroeg. Zij lag in diep gebed ver zonken. Niet ver van haar knielden enige slaven van een aanzien lijk heer. Een van hen leunde met het hoofd tegen de muur. Om de lippen lag de uitdrukking van een diepe smart, van een stomme aanklacht tegen de verdrukking, in de ogen daarentegen lag verrukking. Het zien van deze staaf maakte een diepe indruk op Mucia. Wat zij tot nu toe gezien had kon haar de macht van de onbekende God niet verklaren en evenmin de nederige liefde, van zijn aanbidders. Zij had slechts een samenkomst gezien van lieden uit de meest uiteenlopende standen van Rome, lieden die door eenzelfde en voor haar onbegrijpelijk idee bezield schenen. Nu echter, bij ’t zien van deze slaaf was het haar óf zij plotseling kon zien. De God delijke genade had haar verlicht. Haar afschuw voor de afzichtelijke ellende en haar vooringenomenheid tegen de slaven waren verdwenen. Hier, voor de God van de armen, droegen de slaven geen huichelend masker, hier stond in hun ogen de diepste emotie van hun ziel te lezen, hier waren slechts werkelijke wezens wier vrijheid van denken, voelen en handelen door de overwinnaar werd onderdrukt. Met het begrip van het bittere onrecht, dat deze ongelukkigen werd aangedaan, kwam bij Mucia tevens het inzicht, (dat zij troost nodig hadden. Er kwam plotseling verandering in het toneel, dat Mucia aan schouwde. De voorsten van de ver zamelde menigte bogen zich diep en die beweging lanttte zich snel over de gehele massa voort. Weer dwaalde Mucias’ blik naar de verlichte tafel. Dicht bij de tafel stond Minucius Felix, een in het wit geklede grijsaard op een kleine verhoging ,bodat hij door de gehele menigte gezien kon worden. De beroemde rhetor wachtte tot volkomen stilte was ingetreden en sprak met krachtige en goed ver staanbare stem: „Geliefde broeders en zusters in Christus! Het is U bekend, dat onze vijanden ons verantwoordelijk stellen voor alle rampen, waardoor Rome bedreigd wordt. Niet alleen in Italië maar ook in het vruchtbare Egypte is de oogst mislukt en ons staat hongersnood te wachten. Wanneer de meesters der wereld lijden, zoeken zij de schuldigen onder onschuldigen. Dit zeg ik U, opdat gij voorbereid zult zijn op nieuwe vervolgingen, die niet zullen uitblijven. Ik raad U aan niet opzettelijk het martelaarschap te zoeken, want het geweten van Rome is al genoeg met het bloed van de marte laren bezoedeld. Wie echter door God uitverkoren wordt bidde in zijn laatste stonde vurig, dat onze Heer Jezus. Christus hem de kracht zal verlenen de boosheid der wereld te dragen. Wie echter niet de kracht in zich gevoelt het lijden zegevierend te doorstaan, neme zijn toevlucht tot de schuilplaatsen in het gebergte om zijn zieleheil niet in gevaar te brengen. Minucius Felix zweeg enige ogenblikken. Tijdens deze plechtige stilte sprak een stem plotseling halfluid de woorden: „Ave Jesu Christe, moriture Te salutant.” Bij deze woorden schrok Mucia op. Als de strijders de arena betraden, begroetten zij voor de strijd Caesar met de woorden: „Ave Caesar Imperator, morituri te Salutant”. En hier werd deze groet uitgesproken, terwijl men de naam van de caesar door dien van Jezus verving. Daarbij bleef alles rustig; blijkbaar beschouwden de aanwezigen het dus niet als een heiligschennis. Integendeel, de christenen, die zich in de nabijheid van de spreker stond met het gezicht naar het volk gekeerd keek hen trots aan. Mucia begon achting te gevoelen voor deze ellendigste onder de schepselen. Municius Felix ging verder: „Wie door de Heer der Heren wordt uitverkoren voor het martelaarschap, die moge de erkenning van de ijdelheid van de ijdel heid van al het aardse in het uur van de wrede beproeving een troost zijn. Wij zijn kinderen van de rechtvaardige en goede God. Ons kan de dood geen schrik inboezemen, ook al ware hij de vreselijkste. Afschrikwekkend is de dood slechts voor hen, die al hun hoop op aardse goederen heb ben gesteld. Wat toch is t’ leven voor ons? Een korte zwerftocht, een enkel vergankelijk ogenblik in de onmetelijke, grenzeloze eeuwigheid, een strijd om de bevrediging van lichamelijke behoeften en lusten. Een verkeerde strijd en een vergeefse als de in ons wonende van God voortkomende ziel het onderspit delven moet voor ’t lichaam, een goede strijd als ons verstand en onze vrije wil de zege behaalt over ons tot kwaad geneigd vlees. Onze vervolgers verlangen van ons, dat wij aan hun góden offeren en hun wijzen zullen vereren, maar zij spotten zelf met hun góden in theaters en boeken. Hun wijsgeren voeren onderling een heftige strijd, want ieder van hen leert iets anders. Hoe kunnen zij van ons vergen, dat wij hun góden vereren als zij zelf er geen eerbied voor kennen? Zij gaan naar hun tempels en doen alsof zij bidden. Maar zij huichelen. Zij gaan naar hun priesters en geloven niet. Zij besprenkelen hun altaren met dierenbloed en spotten En omdat wij niet willen liegen zoals zij, vermoorden zij ons”. Mucia voelden de zuiverheid van deze bewijsgronden; inderdaad waarom werden deze litden vervolgd? Juist de verdedigers van de Olympus waren schuldig omdat zij bloedbaden aanricht- < ten in de naam van góden die zij zelf niet erkenden. „Men bespot ons”, ging Municius Felix verder, „omdat wij een God aanbidden. Die de haat van Joodse priesters aan het hout der schande heeft geslagen. Maar wanneer en waar heeft dan de waarheid de welwillendheid ondervonden van hen, die hun macht en rijkdom hebben te danken aan de leugens, die zij als waarheid voorstelden? De sporen van den ontwikkelingsgang van de mensheid zijn rood van het bloed van helden, wijzen en profeten, die door de haat van dwazen als slachtoffers zijn uitgekozen. De dood heeft echter de dntwikkeling niet kunnen tegenhouden, veeleer heeft hij die bevorderd. Ook onze God, hoezeer veracht en bespot omdat hij de wereld een nieuwe waarheid heeft geopenbaard, zal eens algemeen erkend en vereerd worden. De priesters van de Romeins—Griekse góden en de zogenaamde filosofen maken ons belachelijk in de ogen van de beschaafden en gehaat in de ogen van het gepeupel. Zij moesten tot ons komen, om een vergelijking te maken tus-1 sen hun dode leer en onze leven-1 Ie waarheid. Hun goeden wentelen zich in het slijk van de misdaden, zij liegen stelen en begaan ongerechtigheden als de slechtsten onder de mensen. Onze God straft elke boosheid en beloont ge rechtigheid, kuisheid, goedheid en naastenliefde. Hun wijsgeren bevelen het genot aan, maar spot ten met hun eigen godsdienst en leren onverschilligheid voor iedere oreligie of inplaats daarvan onderwerping aan het blinde, wre de noodlot, dat den sterfelijken mens alle hoop ontneemt. Onze priesters prediken bescheidenheid, matigheid en onthouding en troosten ons met de zekerheid van het hemelse rijk hiernamaals. Ja, er is een andere, een betere wereld. Nooit is het waar geweest, dat het leven met de dood voor altijd is verdwenen. Laat U niet verschrikken door de haat van onze vervolgers, laat U tot geen prijs afbrengen van de ware leer. De rechtvaardige God zal het U met de eeuwige gelukzaligheid, met eeuwige licht na de dood belonen.’ ’ (Wordt vervolgd) --- Advertentie Advertentie. Aambeien? neem dit tabletje en U stilt de pijn. Hemotabs, een nieuw middel ln tabletvorm. Geen zalf of zetpillen nodig. Hemotabs doen de zwellingen slinken en bevorderen genezing. Voor ’n volkomen herstel van aambeien en lange vrijwaring van pün: HEMOTABS ’n Complete kuur f. 1.47 Bi) Apothekers en Drogisten. --- Advertentie VAN NELLE BESTELLEN Advertentie. --- Advertentie VAN NELLE BESTELLEN Advertentie. --- Advertentie VAN NELLE BESTELLEN Advertentie. --- Advertentie VAN NELLE BESTELLEN Advertentie --- Advertentie VAN NELLE BESTELLEN Advertentie. --- Advertentie VAN NELLE BESTELLEN Advertentie. --- Valluga, de berg met ’t geschonden gezicht Nog appeltje te schillen met een oude bekende XIV. (Van onze redacteur) DE UITNODIGING van de Duitse „Studienrat” (leraar) dr. X uit Goettingen om morgen met hem en zijn 17-jarige zoon een tocht naar de Valluga-top te maken vanuit de UImer-hut komt ons uitstekend van pas. Met die Valluga hebben we immers nog altijd een appeltje te schillen. Deze berg met zijn mooie Rhaeto-Romaanse oaam, waarvan hier niemand de vertaling kent, is met zijn 2811 meter, de hoogste berg van Tirol. De grens tususen Tirol en Vorarlberg loopt er midden overheen. Maar daar gaat het ons niet om. Jfaren geleden zijn we op deze berg eens tot een half uur onder de top gekomen. Omdat we op de Valluga-graat toen zo’n prettig afdalend gezelschap troffen zijn we daarmee teruggekeerd zonder de tocht te voleinden. En daar hebben we sindsdien altijd sp«t van gehad. Nu kunnen we dus de schade inhalen ! Een afscheid voor eeuwig Die omkeer van destijds op de Valluga-graat is een fout geweest die zich wreken blijft. Toen was de Valluga nog een echte berg. Nu echter gaat er een „Seilbahn” naar zijn top. Daarom hadden we onze Valluga reeds afgcschreven. Ook nu stond hij eigenlijk helemaal niet meer op het program. Daarenboven zag het weer er te dreigend uit om de tour alleen te ondernemen. Met z’n drieën kan er echter wat méér risico genomen en deze omstandigheid werd dan ook mede oorzaak, dat het sluimerende zelfverwijt van voor immer een top gemist te hebben, werd wakker geschud, door de uitnodiging van onze „Studienrat”. Een vroege ochtend vindt dan twee Duitsers en een Hollander op pad naar het Walfagehr-joch als eerste etappe voor de Valluga. Nog is de lucht overwegend blauw maar reeds nu komen er hier en daar koppen opzetten, die niet veel goed voorspellen. OP HET JOCH Ulmur-hut—Walfagehrjoch vergt een klim van een klein uur, die dit jaar grotendeels over sneeuw gaat. Voortdurend hebben we daarbij de blik op de aan de rechterhand liggende Schindler£pitze (2637 meter), een vanaf ^et joch in twintig minuten te bereiken top. Een mooie en gemakkelijke berg aan wiens noord cijde men heerlijk over de •tneeuw naar beneden kan „rutcchen”. De zuidwest flank daar«ntegen vertelt een ander verbaal. We wijzen elkaar de plaats waar, vóór twee winters, een „Schneebrett” (soort lawine) afbrak. Zes doden, allen buitenlanders, werden er later in de UImer-hut binnengebracht. Dat is ook de Schindler-Spitze Op het Walfagehrjoch (2550 meter) ligt alles onder de sneeuw Wat een verschil met enige jaren geleden toen we hier geklommen en geklauterd hebben over door het water grillig uitgeslepen rotsen. De spitste piek, waar we geprobeerd hebben hoever we „Schwindelfrei” (vrij van duizeligheid) waren en op welks kleine punt we de knieën hebben voelen trillen, zou nu beslist niet bereikbaar zijn. HET SMALLE SPOOR Van het Walfagehr-joch buigt links de route over de sneeuwvelden van de Schindler-Ferner. Hoog over die zeer steile hellingen slingert een nauwelijks twee schoenen breed spoor in de richting van de plaats, waar nu het Bahnstation „Vallugagrat” moet verrezen zijn. Het ziet er een beetje duizelingwekkend uit, maar hier voelen we ons op bekend terrein. In record-tempo hebben we eens dit traject afgelegd. Ook herinneren we ons hoe we hier ooit vanaf de „Graat” drie kwartier twee Engelse meisjes hebben zien worstelen, die uit angst voor de steile helling telkens met één hand in de sneeuw steun zochten, waardoor ze het risico van uitglijden slechts vergrootten om dat het lichaam dan geen hoek meer van negentig graden maar een stompe hoek met het pad maakt. Met z’n drieën achter elkaar klimmen we in goed tempo voort. Onze „Studienrat” die ’t zwaarst is en de grootste voeten heeft, trapt de sporen in de nog enigszins harde sneeuw. Dan volgt Holland en zoonlief sluit het rijtje. Aan onze rechterhand ligt de diepe, met sneeuw gevulde kom van de Schindler-Ferner. Onder ons drijft wat nevel, zodat de bodem zich eigenlijk niet duidelijk laat zien. Voor de Duitsers betekent het een nogal mysterieus gezicht maar wij weten, dat daaronder inderdaad een rondom door bergen ingesloten kom ligt, waarachter de Valluga zijn top in de hemel boort. DAAR HEB JE HET! Dan gebeurt het plots! Als niemand er op verdacht is, trappen wij mis en daar gaan we geluidloos de helling af. x Onze eerste reactie is: „Volkomen gevaarloos!” En de tweede: „Het zal lang duren eer we weer naar boven zijn teruggeklauterd!” Instinctief spreiden we beiden benen breed uit. De armen even eens, daarbij de vingers zo diep mogelijk in de sneeuw drukkend. Zullen we het houden? Vóór we in volle vaart zijn moeten we ons hebben afgeremd want anders maken we de tocht tot het bittere einde. Ja, het gaat gelukken! Onze snelheid wordt langzaam minder tot we tenslotte geheel stil liggen. Als het ware vastgeplakt op de sneeuw. Opstaan kunnen we niet want dat betekent opnieuw glijden. In liggende houding stampen we dus eerst met de hielen een goed horizontaal platformtje. Dan voorzichtig overeind! We staan! Nu moeten we, trede voor trede in de sneeuw schoppend, weer naar boven klimmen. Twintig meter hoger! In een kwartier staan we weer bij onze makkers, die heel wat meer geschrokken waren dan wij zelf MERKWAARDIGE SNEEUW Dan gaat het opnieuw verder. Het station voorbij op weg naar de eigenlijke „Graat”. Nóg hebben we deze niet bereikt of daar valt, volkomen onverwacht, een donderslag uit de lucht. Onweer op deze hoogte betekent gevaar! We vluchten onder een uitstekende rots. Er volgt geen bliksem en er komt ook geen nieuwe slag. Daarentegen begint het te sneeuwen. Heel merkwaardige sneeuw! Geen vlokken maar kleine bolletjes van sneeuw, ter grootte van hagelkorrels. Zij vullen spoedig onze zo zorgvuldig uitgetrapte sporen geheel. Door de bolletjes-sneeuw heen vluchten we terug, naar het nog niet ver afgelegen Bahnstation, waar het binnen behaaglijk warm is. Mensen die zo juist met een mooie plooi in de broek en in zomerse kledij uit de kabine komen gestapt, kunnen zich moei l|jk voorstellen, dat er ook nog mensen zijn, die te voet op de Valluga willen Als de bui over is wordt de onderbroken tocht voortgezet. De zon laat zich weer zien. Vanaf de „Graat” wordt het nu een prettig klimpartijtje over sneeuw vrije rots. Niet moeilijk en toch ook geen gewoon pad. We behoeven alleen een „Wachten” te omgaan. Dat is een als een luifel over de diepte hangende sneeuwmassa van een paar honderd kubiek-meter, die bij het betreden waarschijnlijk afbreekt met alle gevolgen van dien. Van waar wij staan ziet ze er als een onschuldig sneeuwveldje uit doch we hebben gelukkig tijdig de ware aard van dit „veldje” ontdekt. ARME VALLUGA! De top van de Valluga blijkt de bouwers van de „Bahn” niet hoog genoeg geweest te zijn. Behalve het eindstation heeft men er ook nog een betonnen toren gebouwd. „Voor het uitzicht” zogenaamd! Sporen van de bouwbedrijvigheid liggen links en rechts verspreid Zó vinden we onze oude Valluga weer. Gemolesteerd, gehavend en geschonden. Een gewonde berg! Meteen weten we dan ook — al is het uitzicht er niet minder om geworden — dat we hier nooit meer een voet zullen zetten. Arme Valluga! Als we weer teruggaan de route, die we gekomen zijn, voelen we dat dit inderdaad een afscheid voor eeuwig betekent.... (Wordt vervolgd). In de Lechtaler Alpen mm» Even adempauze op het Walfagehrjoch! De Valluga, de hoogste berg van Tirol (2811 M.), die men op de achtergrond ziet, wacht wel....... ■ ... ■■ - i --- VELE EXECUTIES OP CUBA De Amerikaanse pers blijft veel aandacht wijden aan de executies op “ Cuba err~över het algemeen betreuren zij het grote aantal slachtoffers. Sedert de vlucht van Batista zouden reeds 145 men ser; terechtgesteld zijn. Volgens de „New York Herald Tribune” zijn maandag in Santiago in zeven uur tijds 71 mensen terechtgesteld. Een speciale correspondent van A.F.P. meldt uit Havana, dat de regering van president Urrutia dinsdagavond stopzetting van alle executies heeft gelast. --- Herderlijk schrijven over de ongeregeldheden in Kongo Christenen mogen niet van haaten wraakgevoelens bezield zijn De grote schuldigen zijn niet, die met stenen wierpen De Apostolisch vicaris van Leopoldstad, Mgr. F. Scalais, heeft een schrijven gericht aan de gelovigen van zijn bisdom naar aanleiding van de ongeregeldheren, welke vorige week hebben plaats gehad. „Ongetwijfeld hebben de ongeregeldheden van vorige week verwarring in uw hart veroorzaakt, misschien ook diepe verbittering en gevoelens van rancune, welke men ongetwijfeld heel moeilijk zal kunnen onderdrukken. Niettemin dienen wij te bedenken, dat wij christenen zijn. En daarom hebben wij te allen tijde de plicht te reageren op ónze gevoelens volgens de les die het Evangelie ons geeft. De droevigste uren van ons leven zijn juist de uren, waarin de christen zich in heel zijn edel moedigheid en in al zijn grootheid moet doen kennen. En de kern van de grootmoedigheid, die wij aan de dag dienen te leggen is die van de Heer die zijn beulen verontschuldigde. „Heer vergeef hun want zij weten niet wat zij doen". De grote schuldigen, zo gaat het schrijven voort, zijn niet degenen, die de stenen gegooid hebben, maar wel degenen, die ze hebben uitgestuurd. Het is niet onze taak om de schuldigen aan te wijzen of te veroordelen. Alleen het wettig gezag heeft tot taak om volgens heilige wetten de orde te handhaven en de rechtvaardigheid toe te passen. Wij buigen ons voor de slachtoffers van deze droeve uren, omdat zij niet anders gedaan hebben dan te pogen de belangen van hun broeders te dienen. Zij verdienden niet de behandeling, waarvan zij het slachtoffer geworden zijn. VREDELIEVENDE GEVOELENS. De bisschop spoort dan de gelovigen aan vredelievende gevoelens te koesteren zoals Christus. In plaats van zich over te geven aan wraakgevoelens heeft Hij zich vol medelijden met Zijn volk getoond. Datgene wat verloren gegaan is, zegt de bisschop verder, niet alleen aan stoffelijke goederen, maar vooral aan wederzijds vertrouwen, dat alles moet ons wel met een zeer diepe spijt vervullen. In deze droefheid moeten alle christenen zonder onderscheid deel hebben. Hierin echter moeten wij ook de bron vinden voor een volledige verzoening. Wij mogen ons na, dit alles niet laten ontmoedigen, want het werk, waaraan wij tot op heden ons leven gewijd hebben, houdt onverminderd al zijn rechten. Dat men een enkele keer de vuist heeft opgeheven mag geen enkele rden tót ontmoediging zijn en in het geheel geen reden om er mee uit te scheiden. Te velen van ons hebben hun leven reeds gegeven om dit land een eervolle plaats te geven te midden der volkeren. De bisschop besluit met de aansporing de gebeden te verdubbelen, opdat God het verstand mag verlichten van hen die de verantwoordelijkheid dragen in de ontwikkeling van deze crisis en voor de toekomst van de Congo. --- TANKBOOT DOOR HET ONHEIL ACHTERVOLGD Eerst doden door brand, daarna door explosie Bij een ontploffing door nog onbekende oorzaak van de Panamese tankboot Mirador (20.762 ton) in de haven van de Zuid-Turkse stad Iskenderun zijn dinsdag zes mensen om het leven gekomen. Achttien worden nog vermist. Volgens de officiële lezing bevonden zich zes bemanningsleden aan boord van de tanker en 36 op de sleepboot Imroz (1125 ton) toen de explosie zich voordeed. Slechts één van de zes aan boord kon worden gered en negentien van de opvarenden van de Imroz, die de tankboot naar Napels zou slepen. Ruim twee weken geleden heeft er op de Mirador twee en halve dag een brand gewoed, die tenslotte door een Amerikaanse onderzeebootjager kon worden geblust. Vier bemanningsleden van de tanker verloren toen het leven. --- KLM in Z.O.-Azië bemoeilijkt Vraaggesprek voor de BBC De Nederlandse repercussies op het Britse besluit om de landings rechten van de K.L.M. te Singapore te beperken hebben in Engeland grote indruk gemaakt zo bleek dinsdagavond tijdens een vraaggesprek, dat de BBC uitzond en dat gehouden werd tussen de hoofdredacteur van het Britse luchtvaartblad „Aeronau-1 tics” en het hoofd van de afdeling buitenlandse betrekkingen van de K.L.M., dhr. C. Nass. Deze laatste betoogde, dat het verkeer oo de betreffende luchtlijn niet afnam, integendeel, en dat na de situatie van vorig jaar in Indonesië de KLM in Zuid Oost Azië er veel slechter aan toe is dan vroeger. Dit werd volgens de heer Nass een punt van Overweging zijn voor de Éngelsen óm de toestand niet nog moeilijker te maken ---