Indonesiscbe kroniek HET GELUK KOMT NIET ALS MEN EVEN FLUIT (Eigen correspondentie) BANDUNG, 18 Mei. — In het Oosten wordt aan het woord een bijna magische kracht toegekend. Er is een Oosters sprookje dat vertelt van dingen en zaken die aan de woorden gehoorzamen. Woorden en afbeeldingen kunnen volgens de Oosterling zó sterk het gevoel beheersen dat ze op anderen overgebracht en in daden omgezet kunnen worden. Vandaar wellicht dat er in Indonesië zo ontzettend veel gesproken wordt. Men verdrinkt Hier bijkans in het woord. Er kan geen nieuwe minister aan het bewind komen en geen nieuw diensthoofd in functie treden of hij begint dadelijk te praten, eerst met zijn naaste omge-' ving, vervolgens met een verslaggever van een persbureau of een dagblad, tenslotte op een openbare vergadering. Alles en iedereen praat hier. Niets blijft daardoor geheim. Ieder jaar opnieuw blijkt dat vele examinandi precies weten wat er op het examen gevraagd zal worden. In enkele gevallen werden nieuwe examens afgenomen, maar helpen deed het niet omdat ook dan de examenopgaven bekend bleken te zijn. Er werden natuurlijk maatregelen in uitzicht gesteld met het doel een dergelijk geknoei te voorkomen. Maar een volgende keer was het weer net zo. LEKKEN Er is hier onlangs een bloemenraliy gehouden. Een aardig feest dat opnieuw bewezen heeft hoe goed de onderlinge verstandhouding tussen Indonesiërs, Chinezen en Europeanen hiertelande is. Maar het lek was er ook. Vele deelnemers uit Djakarta waren tevoren volkomen op de hoogte van de punten, waar contróleposten gevestigd zouden worden en van hetgeen bij de klassementsproeven zou worden gevraagd. Ze hadden dus volop de gelegenheid gehad zich te oefenen en reden het parcours dan ook zonder één enkel strafpunt. Een dezer dagen zijn enige ambtenaren van het ministerie van Justitie en van het Deviezeninstituut gearresteerd omdat zjj de opheffing van de deviezencertificaten voortijdig bekend hadden gemaakt, met het gevolg dat een aantal personen de kans kreeg zich ,,in te dekken”, zeer ten nadele van de gemeenschap. DE GROTE PRAATZUCHT Men schrijft dit uitlekken van geheimen meestal toe aan de algemene corruptie. Zeker zal de begeerte naar geld er weleens een rol in gespeeld hebben, maar in de meeste gevallen is de voornaamste oorzaak de grote praatzucht van vele ambtenaren. Men voelt zich gewichtig wanneer men geheimen in zich omdraagt en men wil in de vertrouwde kring der vrienden en kennissen die gewichtigheid manifesteren door achter de hand iemand iets van het grote geheim in het oor te fluisteren. „Maai- mondje dicht hoor”. En dan is het gebeurd en begint de sneeuwbal te rollen. Dit gevolg van de praatzucht laat zich nog wel becijferen. Het betekent voor den lande een jaartykse schadepost van ettelijke tonnen, maar daar is de kous dan ook mee af. Veel erger is het gevolg van die praatzucht, die aan zichzelf genoeg heeft en uitgaat van de gedachte dat woorden en daden geheel identiek zijn. Er is sinds de overdracht van de souvereiniteit een stroom van woorden over land en volk uitgestort, en velen menen daarmee te kunnen volstaan. De rest komt vanzelf, denken zij blijkbaar. WOORDEN EN PADI Een sterk staaltje van deze overtuiging, welke zich als een soort bijgeloof aan ons voordoet, kreeg ik te horen op de Internationale Rijstconferentie welke hierterstéde is gehouden op initiatief van het orgaan der Verenigde Naties dat belast is met de taak te trachten de productie van de voedingsmiddelen in Azië te verhogen. Sprekend namens de minister van Landbouw zag een der Indonesische hoofdambtenaren zich genoodzaakt te erkennen dat Indonesië niet voldaan heeft aan de het vorig jaar verkregen — en gaarne aanvaarde — opdracht de productie van het volksvoedsel bij uitnemendheid, de rijst, in belangrijke mate op te voeren. Er wordt, zo moest hij erkennen, thans zelfs minder rijst geproduceerd dan het vorig jaar. In toenemende mate moet Indonesië het tekort aan rijst dekken door rijst uit andere landen te betrekken. Dat gaat echter met grote moeilijkheden gepaard, in de eerste plaats omdat slechts weinig landen in het Oosten een surplus aan rijst hebben en in de tweede plaats omdat de deviezenvoorraad van Indonesië er door uitgeput wordt. Ook in een ander opzicht moest Indonesië de Internationale Rijstconferentie teleurstellen. Het had het vorig jaar verklaard, dat het centrum voor het bemestingsonderzoek in de Plantentuin te Bogor (Buitenzorg) kon worden gevestigd, daar voor dit doel een complete uitrusting aanwezig is. Nu moest het zeggen: het gaat niet, er zijn teveel moeilijkheden, ge moet dat centrum maar elders in Azië vestigen. En dat gebeurt dan ook. De vertegenwoordiger van de minister van Landbouw, die deze teleurstellende mededelingen aan de Conferentie had te doen, was echter verheugd er een naar zijn inzicht meer optimistische verklaring aan toe te kunnen voegen. Hij vestigde er de aandacht van de Conferentie op, dat president Soekarno openlnk heeft verklaard het een grote schande te achten dat Indonesië met zijn vruchtbare gronden niet in staat is voldoende rijst voor zijn bevolking te produceren en verplicht is honderd-duizenden tonnen rijst af te smeken van de naburige landen. De spreker zeide er van overtuigd te zijn dat de scherpe woorden van de president zullen helpen het onkruid, dat in Indonesië zoveel schade aanricht, te vernietigen en een stimulans zullen vormen ter verkrijging van betere voorwaarden voor de uitbreiding van de rijstnroductie. DE VREUGDE VAN DE ARBEID Instede van verheuging, wekte deze toevoeging natuurlijk verbazing bij de aanwezigen. Een van hen vroeg mij later of Indonesië werkelijk gelooft door middel van woorden zijn rijstproductie op te kunnen voeren. Ik heb mfl er toe bepaald een andere uitleg aan de woorden van de Indonesische spreker te geven, maar door mijn hoofd sneelde het prachtige proza van Multatuli over het verband tussen de vreugde van de arbeid en de groei van de padi. De vreugde van de arbeid — daar hapert het hier inderdaad aan. Men kome mij niet aan boord met de opmerking dat de Indonesiër van nature lui is. Dat is hij zeer beslist niet. Hij kan zelfs zeer ijverig en vlijtig zijn.... mits hij slechts de kans heeft ook de vruchten van zijn arbeid te plukken. En die kans hebben milioenen hier niet. Wat baat het de tani op Java — op Sumatra en elders zijn de toestanden anders en beter — hard te werken en conform de svens van zijn president zijn paliaanplant uit te breiden ? Als de :ijd van oogsten gekomen is, strijken de gewapende benden als sprinkhanen op zijn akker neer en slepen een groot deel van de oogst weg. Waarom zou hij zich Iruk maken als hij ziet of hoort hoe een van de slechtste elementen uit zijn desa op één dag meer „verdient” dan hij gedurenie een geheel leven alleen maar omdat die kerel over een .vapen beschikt, zijn desagenoten kan dwingen hem kosteloos voedsel af te staan dan wel op ie grote weg een autobus aan kan houden om zich van het geld en de sieraden der passagiers meester te maken. Van mond tot mond gaan in de desa’s ie verhalen over lieden die rijk zijn geworden en een luxueus éven kunnen leiden omdat zij zich aan het dagelijks werk onttrokken hebben en op avontuur zijn uitgegaan. WOORDEN, GEEN DADEN Zowel de president als zijn ministers doen herhaaldelijk ?en beroep op de tani’s en de arbeiders om harder te werken an meer te produceren, maar zij zijn als roependen in de woestijn. Hun woorden worden gehoord, maar ze gaan het ene oor in en iet andere uit omdat men weet iat er geen daden op volgen. Het lieuwe kabinet, voor het parlement verschijnend, heeft ook veer vele woorden gesproken, luizenden zelfs. Gouden bergen leeft het niet beloofd, en in zoverre onderscheidt het zich in gunstige zin van vorige kabinetten. Het heeft zefs ruiterlijk ercend dat de economische en ïnanciële toestand van het land slechter is dan ooit in het vereden. Maar overigens was de rege■ingsverklaring een aaneenschaceling van gemeenplaatsen en ilgemeenheden over verbetering van de staatsorganisatie en de veiligheid, verhoging van de evensstandaard der bevolking, jpvoering van het onderwijs enz. De enige daad, die op deze santenkraam van woorden gevolgd is, is de verhoging van de salarissen der ambtenaren. Die vas nodig, inderdaad, maar er ïad iets aan vooraf moeten gaan, namelijk een inkrimping van het aantal ambtenaren. Indonesië heeft een overcompleet tan lieden die alleen maar consumeren en een tekort aan mensen die vóór alles produceren, üerst walmeer het normale ' ■venwicht tussen deze beide caegoriën hersteld zou zijn, hadien rle salarissen van de ambte- aen oe salarissen van cie amu denaren verhoogd kunnen worden, j GEVAARLIJK SPEL Wat men nu doet is een uitermate gevaarlijk spel. Men laat het heirleger ambtenaren i onaangetast, gooit er nog een half milliard tegen aan — de som die de salarisverhoging zal j eisen -— en verklaart vervolgens — en hier citeer ik de regeringsverklaring woordelijk —: „voort te zullen gaan met het besteden van fondsen voor het scheppen en behouden van een gezonde gemeenschap 1— zo nodig met vergroting van het begrotingstekort”. Hier grijpt men zich toch naar het hoofd. Hoe kan er van een gezonde gemeenschap sprake zijn indien men niets doet om het ontzaglijke begrotingstekort weg te werken, ja er zelfs geen bezwaar tegen heeft het zo nodig nog groter te maken. Een dergelijke politiek moet immers uitlopen op een steeds zwakkere positie van het betaalmiddel en dus op een verhoging van de prijzen met een verhoging van de lonen als noodzakelijk gevolg. We bevinden ons dan ook temidden van deze fatale kringloop. die des te fataler is omdat de ever het algemeen communistisch georiënteerde vakbeweging er de gelegenheid door krijgt haar positie te versterken en via eisen en stakingen het gehele bedrijfsleven gaandeweg te verlammen en te vernielen. DE TOESTAND De suikercultuur is haar ondergang nabij, de thee- en tabakscultures zijn uitermate zwak geworden, de rubbercultuur staat voor een debacle in verband met de steeds dalende prijzen op de wereldmarkt, en men handelt niet, maar men praat in de hoop of het vertrouwen dat die vele woorden zich uiteindelijk wel in daden om zullen zetten. Er wordt zeven uur per dag gewerkt — en dikwijls ook niet of nauwelijks gewerkt —, het aantal vrije dagen is enorm, groter dan waar ter wereld ook, de regering dwingt in toenemende mate de ondernemers aan de eisen van de arbeiders te voldoen, schepen kunnen niet uitvaren of vertrekken met slechts tendele gevulde ruimen omdat de havenarbeiders er weer eens het bijltje bij neergelegd hebben, het land betaalt tonnen gouds per dag aan hotels en pensions om er de ambtenaren in onder te brengen daar er elders geen huisvesting te vinden is, nu niet en over enige jaren nog niet omdat in het bouwen van huizen geen schot zit. Men zit tot de oren toe in de plannen, plannen om staatsbedrijven in het leven te roepen, plannen voor transmigratie op grote schaal, plannen om een militieleger uit de grond te stampen en oorlogsschepen te bouwen, plannen om van Indonesië een machtige mogendheid te maken, maar er komt van dat alles niets terecht omdat er geen geld voor is en er is geen geld voor omdat men niet begint bij het begin, omdat het fundament voor al die plannen ontbreekt, omdat men er niet in slaagt de voorwaarden voor regelmatige en vruchtdragende arbeid te scheppen, omdat men de liefde voor de arbeid niet weet te wekken, omdat men stenen voor brood geeft, woorden voor daden. EEN SYMBOOL Dat is het, déAr gaat het om, in Indonesië en overal. Alleen arbeid schept welvaart. Slechts in de arbeid woont de vrede, en in de moeite woont de rust. En als ge dan in beeld gebracht wilt zien hoezeer hier het woord de daad overheerst, dan nodig ik u uit met mij mee naar Soerabaja te gaan. Daar heeft een dezer dagen een plechtigheid met een steen plaats gehad. De plechtigheid van het leggen van de eerste steen, meent ge? Ge hebt het mis. Te Soerabaja is de eerste steen van een groot gebov voor de arbeiders, die het vorig jaar gelegd werd, tijdens een korte plechtigheid verwijderd omdat het voor de bouw benodigde geld niet bijeen was gebracht Een pendant van dit beeld is er gelukkig ook. Toen onlangs enig: dagbladen in hetzelfde Soerabaja het oirbaar achtten de Chinezen en andere buitenlanders te bedreigen omdat zij het economisch zoveel beter hebben dan het gros van de Indonesiërs, schreef een ander Indonesisch blad, de Perdamaian, zeer terecht: „De mens krijgt van God handen en voeten, mond en hersenen om deze te gebruiken in de „struggle for life”, en wie zijn leven slijt met in bed te liggen, mag op zijn vingers bijten.... Geluk bestaat er wel — aldus „Perdamaian” — het komt alleen niet hard aan lopen als men even fluit.” En met deze gezonde taal van een Indonesisch journalist zal Ik nu maar besluiten. Er behoeft geen woord aan toegevoegd te worden. Al ’t geen ik geschreven heb over het teveel aan woord en het tekort aan daad ligt in dit ene korte vermaan besloten. RECTIFICATIE Onze medewerker te Bandung heeft dd. 19 April critiek geleverd op de Nederlandse regering, die — schreef hij — in gebreke is gebleven bemoeienis uit te oefenen met de voorwaarden, waarop jonge Nederlandse krachten in Indonesië worden tewerkgesteld, alsmede om deze uit te zenden aspirant-werknemers door een officiële instantie te doen voorlichten. Naar aanleiding hiervan wordt ons van bevoegde zijde gemeld, dat reeds in 1948 van regeringswege een commissie werd ingesteld tot bestudering der arbeidsvoorwaarden van particuliere werknemers, bestemd om werkzaam te zijn in Indonesië. Deze commissie, genaamd „Commissie Arbeidsvoorwaarden Werknemers in Indonesië” (C.A.W.I.) en welke is samengesteld uit vertegenwoordigers van de Overheid, alsmede van werkgeversen werknemersorganisaties, kreeg tot taak: 1. Zo volledig mogelijke gevens te verzamelen omtrent de bestaande sociale voorzieningen en de arbeidsvoorwaarden, welke gelden voor in Indonesië werkzame, uit Nederland afkomstige werknemers; 2. de vraag in studie te nemen of en in hoeverre behoefte bestaat aan het treffen van overheidswege van maatregelen terzake. De commissie stelde de normen vast waaraan een arbeidsovereenkomst van Nederlanders, die door in Nederland gevestigde ondernemers naar Indonesië worden uitgezonden, naar het oordeel der commissie ten minste dient te voldoen. Voor wat de voorlichting betreft vernemen wij dat bij gezamenlijke beschikking van 23 Mei 1950 van de minister van Sociale Zaken en van de toenmalige minister zonder portefeuille L. Götzen, de C.A.W.I. mede werd belast met de taak om aan of ten behoeve van personen, die bestemd of voornemens zijn als particulier werknemer in Indonesië arbeid te verrichten, desverlangd voorlichting te geven omtrent de arbeidsvoorwaarden en de levensomstandigheden in Indonesië in het algemeen. Deze taak wordt onder verantwoordelijkheid van de Cawi uitgeoefend door een voorlichtingsbureau, waarin naast een ambtelijk lid ook de werkgevers en werknemers zijn vertegenwoordigd. Het secretariaat van de C.A.W.I. alsmede van het voorlichtingsbureau is gevestigd in het gebouw van het ministerie voor Uniezaken en Overzeese Rijksdelen, Plein 1 te ’s-Gravenhage. Voorts is aan het Hoge Commissariaat der Nederlanden in Indonesië een arbeidsbureau onder leiding van een arbeidsattaché verbonden. (De enige opmerking, die wij bij deze informatie zouden willen maken, is deze, dat de regering aan haar zeer gewaardeerde voorzieningen blijkbaar onvoldoende bekendheid heeft gegeven. — Red. I.C.) --- ZEEPOST Met de volgende schepen kan zeepost worden verzonden. De data, waarop de correspondentie uiterlijk ter post bezorgd moet zijn, staan, tussen haakjes, achter de naam van het schip vermeld: Indonesië/Niemv Guinea: m.s. Willem Ruys (29 Mei): Suriname: m.s. Nestor (28 Mei). --- Familiebericht Familieberichten De Heer en Mevrouw H, Smit—Klinkert geven met grote blijdschap kennis van de geboorte van hun Zoon FRANS Dj. Maluku No. 50 Tijd.: Tjikini Ziekenhuis Djakarta, 11 Mei 1952. --- Familiebericht Geboren: Onze Dochter en Zusje JOKELEE H. R. J. v. d. Kop J. H. E. v. d. Kop—De Schepper Anja Ann Chris je Djakarta, 9 Mei 1952. --- Advertentie I C-tjes ! Te koop: 2 kamerflat met dak- | I terras en kelder. Blijvend uit- i I zicht op de duinen, gelegen te l I Den Haag. Huisvesting gegaran- ■ I deerd. Ben. kap. ƒ 9.000,—. Brie- ■ I ven onder No. D 12.239 Bureau ■ I Indische Courant A’dam. ■ I j Te koop: Studebaker Champion | I 1948. 1 op 9, pas gereviseerd, be- i I kledingshoezen, kachel, banden I I 80 %, kleur crème, 2 jaar All I I Risk verzekering. „Roemah Se- I I nang”, Jachtwerf Meyer. Leid- ■ I schendam. Telefoon: K 1761-1832. J ■ I --- Advertentie Te koop kinderwagen in g. staat. Br. No. D 11.972 Bureau Indische Courant Amsterdam. Te koop wegens plaatsgebrek, Tandem, driewielig, in goede staat. Br. No. D 11.974 Bur. Ind. Courant Amsterdam. „ Te koop mijn snelle Huisman, 125 cc, in zeer goede staat. Br. No. D 11.975 Bureau Ind. Courant A’dam. Te koop aangeb. goed onderh. kinderwagen m. bedje. Br. No. D 11.976 Bureau Ind. Courant A’dam. Te koop: pr. zeilboot B.M., Pr. Amerik. orgel, 2V* spels. Br. No. D 11.977 Bureau Ind. Courant A’dam. Te koop pr. werk. trapnaaimach., pr. luidspreker v. toestel of centrale. Br. No. D 11.983 Bureau Ind. Courant Amsterdam. --- Advertentie ANNO 1774 A. VAN HOBOKEN & CO. DEVIEZENBANK ROTTERDAM PARKLAAN 34 Bijkantoren: 's-GRAVENHAGE — RHENEN Correspondentschap; WIJK BIJ DUURSTEDE BANKZAKEN CULTUURZAKEN IMPORTEURS IND, PRODUCTEN EXPORT-DISTILLATEURS Vertegenwoordigers op Java; SOERABAIA — ANEMAET & Co. DJAKARTA — REYNST & VINJU DJEMBER — DAVID BIRNIE’S ADMINISTRATIEKANTOOR ;i U hntiil dit blad aan aan kiosk gekocht? Wij twijfelen niet, ot U heeft 'de Krant, gezien Uw interesse voor Indonesië, met belangstelling gelezen. U vertoefde met Uw gedachten weer even in die onvolprezen „gordel van smaragd". Laat dit een geregeld terugkerende gewoonte voor U worden. Vul direct onderstaande bon in en U bent voortaan verzekerd van een krant, die U tweemaal per week Indië in huis brengt Ondergetekende Woonplaats .... Straatnaam wenst zieb te abonneren op de Indische Courant voor Nederland. Het verschuldigde abonnementsgeld a. f 15.— per jaar *) b. ƒ ?.50 per half Jaar *) c. ƒ 3.75 per kwartaal •) wordt U overgemaakt: L per postwissel •) 2. door overschrijving op Postrekening 7897 ten nanuvan de Neder! Handel-Mij., Amsterdam, onder ver. melding: „T/G rekg. Ind. Courant” ») handtekening 3nMftirc (SMtrant boor Jlrötrlanï) O.Z. VOORBURGWAL 241 AMSTERDAM-L. •) Doorhalen wat niet wordt verlangd. I—- - ' --- Advertentie H. P. GELDERMAN & Zonen N V. TEXTIELFABRIEKEN OLDENZAAL * RUWE GEBLEEKTE GEVERFDE FABRIKANTEN VAN: BEDRUKTE I KATOENEN f KUNSTZIJDEN MANUFACTUREN --- Advertentie De nieuwe druk van WAT IS TOCH? door J. B. KELHOLT is verschenen. Een verklarend woordenboekje op financieeleconomisch gebied. Prijs ƒ 2.25 * Verkrijgbaar bij de boekhandel en bij de administratie van DE ZAKENWERELD O.Z. Voorburgwal 241 Amsterdam-C. : : Onze nieuwe premie: EEN FRAAIE GRIJS GEMARMERDE DAMES- OF HERENVULPEN ■ voor U, die een nieuwe jaarabonné aanbrengt. i : p/^kl voor onze abonné’s die een nieuwe * jaarabonné aanbrengen. i ■ ■ i Aan de Indische Courant, Afd. Abonnementen, O.Z. Voorburgwal 241, Amsterdam-C. Verzoeke met ingang van 1 Juni te noteren als jaarabonné: J I I • Naam: _ J Adres: J ■ ■ i ■ wien U de in Mei te verschijnen nummers gratis ] gelieve toe te zenden. ' ■ Hij zal het abonnementsgeld ad ƒ 15.— per jaar *) ineens voldoen/*) betalen ƒ 7.50 per halfjaar, | *) per giro (7897) van de Ned. Handel-Mij. te Amsterdam (rekening Indische Courant), per postwissel, pér kwitantie. Nadat het abonnementsgeld voor een jaar (ƒ 15.—) | door U is ontvangen zie ik gaarne de dames/*) , | herenvulpen als premie tegemoet. I Naam abonné: ■ i | Adres: t i *) Doorhalen wat niet wordt verlangd. I. j --- Advertentie iyonS inTMfarud.? wiïÈf weten wij hoezeer de huisvrouw .^SSSk degelijke en prsctlsche hutshou- fejüi v delijke artikelen weet te waar- |“”ï[| deren. Onze toonzalen bieden JUSLBIII U een ruime sortering, terwijl ons ervaren personeel U bij aankoop van haarden, kachels, lor- j, jr ^ ] nuizen. baden,gefjsers.wastalels, ‘ stofzuigers, huishoudelijke- en jr keukenartikelen gaarne behulp- WKtffi&ïs zaam zal zijn. vyUin d& ihopon.. "f . \ \ j /• kunt ook U het dagelijks gemak. U—Vy dat de huisvrouw in Holland dient. —blijvend ondervinden, door Uw ^//isV benodigde Huishoudelijke- en ] ' ' keukenartikelen onder voorlich- ^ J ting van deskundig personeel aan A aS te schaffen. Wij verzorgen voor ^ Ude verpakking en de verzending ....... van Uw «aankoop naar Oost en West. Onze Jarenlange ervaring (U? ~~~^> 4 waarborgt U ginds een prettige Jf | i herinnering aan Uw aanschallin- « | gen In Holland. FRflHS van U1UK SYSTEEM KEISER Intlie-gangers en emigranten naai Israël en elders vuurtang. GEHEEL NIEUW TYPE MEUBELEN, opvouwbaar en uitneembaar, montage zonder spijkers en zonder tijm, bekleding afneembaar In een oogwenk te verplaatsen Geschikt voor gebruik buiten en btnnenshuls IDEALE OPLOSSING VOOR KLEIN BEHUISDEN. WOONSCHEPEN, HOTEIS. HOSPITALEN EN DERGELIJKE. Minimum aan transport en bergruimte, losse onderdelen en kosten, eetkamer en zitje in kist van 1 27 m3 buitenmaat. waariD bijpakrulmte van ± 0.5 ms—1 m3 j Sterk, sierlijk, gemakkelijk te onderhouden Uitsluitend de beste materialen constructies en afwerking FABRIKAAT „VOLHARDING”, VOORSCHOTEN, HOLLAND VERKOOP EN CORRESPONDENTIE-ADRES UITSLUITEND: TOONKAMERS „SYSTEEM KEISER" Ze Scuuytstraat 155, Den Haag, Telefoon 33.51.38. Postgiro 8130, alle werkdagen van 10-12.30 en 3-5.30 uur. Zaterdags ua afspraak. . 11 ■■■■11 1 ■■■ • PRIJSBEHEERSING • BELEGGING • ONROEREND GOED • BELASTINGEN Allemaal onderwerpen, die vallen onder de ZakenwereldService, en waar U als abonné allerlei vragen over kunt stellen, die door onze deskundige medewerkers gratis beantwoord worden. ZAKENWERELD-SERVICE inderdaad iets umeks Vraagt eens gratis proefnummers van het weekblad „DE ZAKENWERELD”. Postbus 955 Amsterdam (C.) L — ji --- Advertentie N.V. OVERZEISt GAS- EN ELECIRICIÏEITMAAISCHAPPIJ gevestigd te Rotterdam Exploitante van electriciteit- en gasbedrijven in Nederland. Indonesië. Suriname en op de Nederlandse Antillen N.V. TABAK MAATSCHAPPIJ j ARENDSBURG j Rotterdam ---