Lenteboden in de mode Als liet voorjaar in de klerenkast doordringt regen.’ grijze lucht en no8 meer reSen’ Kou en dóór-natte kilte? w 1 ja, Ln toch,.... tussen twee wolken door, in de turfmolm-wiuterjas van de doorweekte aarde, tussen de regentranen, die dik en zwaar aan zwarte takken hangen, ja, zelfs in de mistige waterdamp die van aarde 0( tot hemel reikt, is af en toe een, zij het o, zo klein ietsigheidje voorjaar te bespeuren. Een minuscuul stukje bleek hemelblauw, iets bijkans kleurloos groens dat zich uit de aarde wringt, een amper merkbare zwelling Zl aan de winters kale tak, een vleugje lauwwarme lucht, dat weg is voordat het goed en wel daar was .... Het zijn de eerste voortekenen van een ente, die, gauw al, via reten of kieren, of door een openstaande deur, bezit neemt van het huis, die zich een weg baant naar de klerenkast, ] zich nestelt in de garderobe. ‘ * ho< _ i — i —w • «j-ü vim lui, het andere ogenblik daar, ook in de garderobe kondigt het zich door voortekenen aan. En de eerste lentebode in dat vrouwelijk domein is wel het marineblauwe mantelpak of de dito japon die, uit de mottenzak ontpeld zijn plaats in de klerenkast weer inneemt of, net door de naaister of het modemagazijn afgeleverd, de erehanger krijgt toegewezen. Ook zijn de eerste lenteboden in de accessoires en de garneringen te ontdekken, ja, juist bij die bijkomstigheden begint in de mode, en in klerenkast het voorjaar. Een wit garnituurtje — op marineblauw, op zwart, op grijs of op nog ander fond — maakt van elk toiletje een voorjaars-toilet, verjongt elk tenue, al is het nog zovele malen overjarig; lichte accessoires, een nieuw voorjaarsdopje. schoeisel in moderne tint, handschoenen die te licht waren voor de winter zijn in het tenue wat de eerste welriekende hyaointh is in de kamer. De mode, die de afgelopen- maand in Parps werd gelanceerd, is vol van zulke lenteboden — de ene al veelbelovender dan de andere, de ene al flatteuzer dan de volgende. Sneeuwklokjes (geen echte nog) bloeien er alom — nu eens op een revers, dan weer op een schouder en andermaal, altijd in een toefje bijeengehouden half onder een ceintuur. Lichte hoofddeksels en handschoenen in pasteltint zijn het complement van menig donker voorjaarstoilet en witte garnituurtjes van allerlei aard zijn zo ongewoon talrijk, dat ons de bekoorlijkste, de fleurigste lente beschoren lijkt te zijn — zo niet in de natuur, dan toch in ieder geval in de mode. J. V. 1. Een witte vilt baret, een bef en ondermanchetten van witte piqué die onder drie-kwart of zevenachste mouwen uitkomen, fleuren tailleur of mantel japon op. 2. en 3. Eenvoudige, modieuze garneringen van banden gesteven witte piqué. 4. Een grote losse kraag van witte organdi wordt met behulp van een aangeknipte bies (waarin knoopsgaten) op de knoopsluiting van japon of fantasietailleur bevestigd. 5. Halsomlijsting en ,,verlengstuk” van de mouwen, gemaakt van witte piqué, zijn aan een zwart wollen toilet Li " genaaid, in plaats van losse acces1 soires. 6. Witte grosgrain voor een barethoed en voor het halsboordsel dat aan e de basis van een rugdecolleté in een t lange strik eindigt. --- BRIDGE GROOT SLEM SCHOPPEN. NOORD: Sch. —. Hart. aas, g, 5, 3, 2. Ruit. 9, 4, 3. Klav. aas, heer, 6, 5, 3. WEST: Sch. 8, 7. Hart. heer, vrouw, boer, 9, 7. Ruit. heer. Klav. vrouw, boer, 10, 9, 8. OOST: Sch. 6, 3, 2. Hart. 10, 6. Ruit. vrouw, boer, 8, 7, 0, 2. Klav. 4, 2. ZUID: Sch. aas, heer, vrouw, boer, 10,9,5,4. Hart. 4. Ruit. aas, 10, 5. Klav. 7. Duplicaat - wedstrijd „Landelijke hoofdklasse”. N.-Z. kwetsbaar. Noord gever. Een zo bizarre kaartverdeling komt n wedstrijden niet iedere keer voor. Bieding viertal A: Noord pas? Suid 4 sch. Noord maakte zes sch. Saldo: 680 junten. Bieding viertal B: Noord 1 hart. luid 4 sans atout. Noord 5 hart. (2 izen). i-~-, I-. .-I i-m —- Zuid 5 sans atout. Noord 6 ruit. (1 heer). Oost dubbel. Zuid zeven schop- ! pen. West dubbel. Zuid redubbel. West kwam uit met hart. heer Noord hart. aas. 2e s'ag: Noord hart. 2. Oost hart. „ 10. Zuid sch. 9. West hart. 7. x Zuid speelde vervolgens zeven maal i sch. en ruit. aas. a West moest tien kaarten bijspelen, mag genoemd worden, j Het was nog niet zo gek bekeken . van Michieltje om dat grote wiel aan , de liefhebbers te laten en aan boord . van een koopvaarder te klauteren, al was daaraan ook het risico van ran. sel, scheurbuik, storm, schipbreuk, ; Duinkerker kapers en Algerijnse zeerovers verbonden. Het avontuur moet | tenslotte ook betaald worden, maar elk genre is goed, behalve het’ verve. lende. Tot dusver kan een vrouw met enige artistieke avontuurlijkheid in haar bloed, deze redenering vrij aardig volgen. Zodra het dagelijks werk de gedachteloze regelmaat van een metronoom krijgt, zodra werken ontaardt in het werktuiglijk en geroutineerd repeteren van dezelfde geestelijke of lichamelijke handgrepen in altijd dezelfde omgeving en op altjjd dezelfde tijdstippen Dan zou men zelfs als arbeidzaam en gedisciplineerd vrouwmens kunnen billijken dat een man er op een goede dag de brui van kréég ep achter een scharenslijperskar, een draaiorgel of een woonwagen de roep van de verten gehoorzaamde. * . * Maar u moet, als vrouw, eens opletten: mannen slaan altijd dolgraag op hol, vooral in hun betoogtrant. Wanneer zij u eenmaal zover hebben, dat u die scharesliep harteljjk nawuift, en zelfs warme waardering kunt opbrengen voor tandartsen die hun practijk verkopen om te gaan hereboeren, of notarissen die met hartstocht aan het goochelen slaan — dan trekken zij alle registers van hun levensfilosofie wijd open. Dan wordt , u vergast op een nummertje wereld- i wijsheid, waar u de geduldige oren ■ van tuiten. Kijk, zeggen zij dan, werken is een i noodzakelijk kwaad, je moet nu een- ( maal je mond openhouden om in 1 leven te blijven, al is dat leven er ! soms ook naar. Maar denk je soms ’ dat iemand respect voor werken I heeft? Laat me niet lachen. Wie wordt er hoog aangeslagen, wie staat er levensgroot op de voorpagina van alle kranten, voor wie buigt iedereen als ' een slap knipmes? Voor de knaap die de buit binnen heeft zonder er een - hand voor uit te steken. Hier, dat weet ik, slaat het alarm. signaal van elke rechtgeaarde vrouw r aan het rinkelen. Zij is natuurlijk zo < wijs om niet met haar werk te komen y aandraven, dat niet alleen eentonig, s maar in vele opzichten ook ogenschrjni lijk vruchteloos is. De kamer die ze t vandaag opruimt is morgen weer - rommelig, het servies dat zij vandaag i afwast is morgen weer vuil, het wast goed, dat vandaag schoon in de kast . gaat, is volgende week weer nodig i aan het sop toe. Wie daar een ogenblik dieper over i nadenkt ziet haar, van haar trouw. dag tot haar jongste snik, rusteloos i cn vertwijfeld vechten tegen de • slijtage, de honger en het stof — i welke haar alle drie toch eindelijk triomfantelijk achterhalen • • * Nee, een vrouw zegt dat allemaal niet. Omdat die vruchteloosheid, 1 4 ri l:f>rr*’n I It * die wedren met aftakeling en vervuiling toch door een man niet zwaar worden genomen. Wat zou je dan? zeggen zij. Maar wat een vrouw, en lang niet de slechte ,in opstand brengt, dat is de scheve voorstelling van zaken. VVant Michieltje liet dat grote wiel niet in de steek voor een schepel juwelen, maar voor ander, zwaarder afwisselender werk. En dat heeft hij trouw en met volharding volbracht, totdat de kogel hem velde in de Straat van Messina. Ook dié tol betaalde hij aan het avontuur. Daarom wees vooral niet gekrenkt of gekleineerd bjj ’t gewetensvol hanteren van die stofdoek cn die vaatkwas.t. Want er ligt een wereld van zelfdiscipline, van voldoening en geluk in het nauwgezet volbrengen van noodzakelijk, zij het eentonig en onaantrekkelijk werk. En mocht u dit bij tijden toch moeilijk vallen: leun dan eens een openblik uit het open raam van uw bestaan, en wuif met uw stofdoek een vrienden* groet naar alle stille plichtsgetrouwe werkers die de wereldspil draaiende houden. GROOTHANDEL VOOR RUST IN LONEN EN PRIJZEN De voorzitter van het Verbond van ae Nederlandse groothandel, dr. Ir. B. Bölger, heeft zich met een persoonlijk woord tot de georganiseerde groothandel gewend om uitdrukking te geven aan zijn overtuiging, dat de Nederlandse groothandel volledig begrip zal hebben voor het streven der regering naar rust op het gebied der lonen en prijzen en voor de daaruit voortvloeiende margebescliikking, welke is afgekondigd. De groothandel plaatst zich hiermede geheel achter de regering en zal onverdeeld medewerken aan de loyale uitvoering van de desbetreffende maatregelen ter stabilisering van het peil der lonen en prijzen. --- Advertentie ZAltlUlAü O MAAKT 1950 Advertentie | gaat om nu, * " maar ook om later.. ♦ U wilt er NU zo goed mogelijk uitzien ? Dat spreekt vanzelf! ^ Maar laat dit dan niet gaan ten koste van LATER ! )ur) Verzorgt U steeds met cosmetica, » p---, die bij Uw type en leeftijd passen. ^**",**fli> Die Uw huid gezond houden - en daardoor zoveel mooier en zachter. Kortom: pas de cosmetica toe, die samengesteld zijn volgens recepten van Dr P. H. v. d. Hoog (huidarts) en die bovendien zijn af gestemd op ons eigen klimaat, en dus ook voor U de ideale cosmetica! Huidverzorging op medische basis. --- Advertentie met meiK meer mans! :^ZTZ --- Zonnedag e zon! Ze strooit met milde hand «en i reugde-confetti over ’t land; nou s tovert kleurtjes velerlei, gn . at rood, wat groen, wat goud er bij, heb ' al de plasjes boven ’t ijs, ' ient« s koolmees zingt zijn schalkse wijs; in streelt de zon je Zuiderruit Tvrjf i lacht die malle winter uit, lens hart nog steeds bevroren is f® ~ u Lentemaand geboren is! ei gei 3 sneeuw voelt zich niet veilig meer, ,'f®/ „ st spieg’lend ijs lijkt op een meer, f®1 ! ït warme licht klopt op zijn baan “,® , j sneeuwklok en bij crocus aan; in kust de zon je Westerglas. , : je vandaag veel buiten was? itfV.1 -eeg je gezondheid In je longen? „™.a sb je het luchtblauw toegezongen? in lacht de zon je nog eens toe naan >ór ze, van lange dagtaak moe, ï?en rusten gaat in gulden gloed: >or d’aard’. voor jou, haar laatste , e™®^ door; y. / groei Dat lukte, hoor! w Ze hadden op school in de leesles een verhaaltje gehad, waarover Jaapje Spaak, onder het naar huis gaan. nog k liep na te denken. Hij was negen jaar, d pas geworden, hij zat in de derde klas, en hij woonde met zijn vader en moeder en een klein zusje van vier, Z ergens in de binnenstad, op een twee- k de verdieping, in een groot huis, waarlil nflP' VPPI families urnnn rl «ri « En nu moest hij zo aan dat verhaal pi denken, en tegelijk ook aan iets, dat Moeder juist vanmorgen bij het ontbijt re had gezegd. „Hadden we toch maar di een tuintje”, had Moeder gezegd. Mensen die een tuintje hebben, die kunnen za nou zachtjesaan beginnen te zaaien. 0r , En a,ls zulk zaaisel dan opkomt, dan js 1. heb je pas écht een goed idee van de ne lente, die gaat komen. Vroeger ” vc ^ En Jaapje had het wel begrepen, be Méér had Moeder niet gezegd, maar sc ze had aan vroeger gedacht, toen ze en ergens anders had gewoond, waar ze di . wèl een tuintje had gehad. Ze vond vc ’ liet zo leuk om te zaaien, en dat dan te zien opkomen en groeien. Jaapje on dacht, dat hii dat zelf ook wei leuk on zou vinden. En toen was er op school dr dat leeslesje geweest. Daarin had een uil kind tuinkers gezaaid, precies in de d0 vorm van de beginletter van zijn naam en toen was dat opgekomen èn pp toen had er een prachtige grote groene H op de tuingrond gestaan. Hans " heette die jongen. En toen het veri haal uit was, had Meester er nog over jU’, • doorgepraat. „Tuinkers val overal p groeien”, had hij gezegd. „Als je het vrv maar goed vochtig houdt met een sproeiertje komt het in een plai kistje i.;j ook wel op. Of in een diepe schotel, ui En het is nog lekker om te eten ook. if . Met citroen en suiker, fjjn.” Daarna haadên ze hoofdrekenen gehad, en onder hoofdrekénen kon je niet aan an- h lere dingen denken. Maar onder het „ naar huis lopen wèl . Jaapje was geen jongen, die het bij ga: denken liet. Hij hield van doèn. Toen Mc “jtj zijn boterham op had, ging hij naar go< zjjn kastje, waar zijn groene spaar- gir varken in stond- Hij schudde net zo J lang, tot hij èr bij elkaar negentig lee cents uit had. Dat zou wei genoeg zijn, dacht hij. En anders schudde hii morgen nog Wel een poosje. j-T ’t Was maar goed, dat ze die mldgymnastiek hadden en handenarbeid en zingen. Want opletten zou hij nooit erg goed hebben gekund. Om J vier uur was hjj er meteen vandoor ' | Hij hoorde zijn vriendje Jackie nog I roepen, maar hjj keek niet om. Hii had J I nu zaken te doen. De eerste de beste '~P bloemenwinkel liep hij binnen. „Ver- » koopt u ook zaad?” vroeg hij aan de winkelmeneer. „Zeker wel. Bloemzaad? Welk?” „Nee”, zei Jaapje. „Tuinkers.’ „O tuinkers. Ja, dat heb ik ook. Maar je kunt nog niet zaaien, kerel, de grond is nog hard bevroren. „Binnen”, zei Jaapje. „In een kistje.” „O ja-ja, in een kistje. Dat kan. Zeker je naamletter, hè ? Hèb je een kistje ?” „Nee, nog niet. Dat ga ik ook kopen.” „Waar?” „Dat weet ik nog niet. Weet u een - kistjeswinkel ?” „Jawel”, zei de meneer. „Ik heb wel een kistje voor je. En heb je aarde?” Jaapje trok een paar rimpels. Aarde, ja natuurlijk. Die moest bjj ook hebben. Maar de grond was overal zo hard. Anders had hij misschien wat kunnen opscheppen hier of daar. „Is alle aarde bevroren ?” vroeg hij. De meneer stond glimlachend naar hem te kijken. „Waarom heb je eigenlijk zon’ haast?” vroeg hij. „Wacht nog een beetje, tot de grond ontdooid is.” „Nee”, zei Jaapje. „Waarom niet?” „Omdat de zon zo mooi schijnt. En ' omdat Moeder zei ” Hij hield op, . hij kon dat toch allemaal niet uitleggen. „Loop me maar eens achterna”, zei ; de meneer. , Ze gingen een achterdeur uit, staken : een stuk tuin over, en gingen een : bloemenkas in. Daar was het zo warm, i dat je er van pufte. Jaapje keek met : grote ogen naar een weelde van azalea’s, begonia’s, cyclamen, primula’s, seringen en nog veel meer. „Wat 1 prachtig!” zei hij. . 1 De meneer hield hem een plat rechthoekig kistje voor. „Hoe lijkt je ' dit?” vroeg hij. Jaapje moest snel even denken. Hij 1 zag in zijn verbeelding een grote J. op donkere aarde. Hij knikte. „Ja, dat ■ is wel groot genpeg”, zei hjj. De me- 5 neer nam ’t kistje, liep nog een eindje 1 voort, tot bij een leeg vak, en toen i begon hij het vol donkere aarde te scheppen. Jaapje stond met grote ogen 1 en open mond toe te kijken. Hier was t dus aarde ook! Het kistje was bijna vol! e „Zo”, zei de meneer. „Een eindje a onder de rand blijven, want het komt omhoog. Maar dat kun je zó niet drageh, dan kon de bodem er wel eens uitvallen. Ik zal de aarde in een zak doen." Zo gezegd, zo gedaan. „En nu nog een pakje zaad”, zei de meneer weer. „Dat is het voornaamste.” p „Alles is even voornaam”, zei Jaap- is je. Hij vond die menêer erg aardig, si Maar hjj was toch een beetje ongerust. z< „Hoeveel moet ik u nou betalen?” ei vroeg hij, „ik heb negentig centen.” ei „Dat is een heleboel. Laat eens k kijken. Voor dertig cent zaad, voor g twintig cent aarde, en het kistje n krijg je van me cadeau, omdat ik hou O van jongens die zaaien willen.” g „Wat een bof!” zei Jaapje. „Dan ls h; het maar twee kwartjes!' Dank u g wel!” ^ Thuis ging hij onmiddellijk aan de di gang. Op zijn slaapkamertje, want w Moeder mocht het nog niet zien. Hij v< gooide de zak leeg in het kistje en ging met zijn twee vingers een 'grote bi J maken, precies zoals het in het nc leeslesje had gestaan. Maar terwijl hjj het zaadzakje er al boven hield, bleef zijn hand opeens stil, en hij maakte de J weer weg. Véél leuker om Móéders letter te nemen! Maar — hoe heette Moeder? Ze zeiden altijd Mams en Pappie zei Vrouw of ook wel Mams. Maar hoe héétte ze ? Opeens wist hjj het, want zusje heette net als Moeder, en zusje heette Greetje. Van Margareta. Zó heette Moeder. Hij begon een grote M te maken in de zwarte aarde. Een mooie letter! Hij vulde haast het hele kistje. Na een poosje strooide hij zorgvuldig de i oranje zaadjes in de lettervorm neer. i Hjj stond er nog even naar te kijken, ; voor hjj ze toedekte en met het cac- i tusgietertje vochtig maakte. Toen ; schoof hij ’t kistje onder zijn bed. Tot het zaad opkwam, kon het in donker : staan. ( Je begrijpt zeker wel, dat hij elke ( dag wel drie keer ging kijken, of er al wat te zien was. En na een week, ; op een morgen, dadr had je het! Hij , had willen wachten, tot de M hele'- 1 maal groen en mooi zou zijn, maar i hij trok zijn kamerdeur open en riep ( zo hard hij maar kon: „Mam! Mams! Mammie!! Kom es!” r Moeder kwam ademloos de trap opvliegen. „Wat ts er kind? Heb je je c bezeerd ?” Hij trok haar mee naar binnen. Hij wees op het kistje. „Voor jou”, zei hij. Moeder viel er bii op haar knieën neer. „Maar maar ” stotterde ze, ..daar zit wat in! Daar komt wat óp! Zaaisel! Het is het is tuinkers! Het is de lente in je kamertje! Het is het is ” „Het is een M”, zei Jaapje. Hij i lachte over zijn hele gezicht. „Je héét ƒ toch Margareta, hè Mam?” „En óf!” Ze kwam weer overeind I sn knuffelde hem. „Joggie, wat een \ illerénigste verrassing!!” ' „’t Is fijn gelukt”, zei Jaapje. Van een baronnetje en de kapitein Geert liep zich een beetje te verveen. Zaterdagmiddag, en géén Club. 'J'iks gedaan, ’t Was zijn eigen voortel geweest om geen club te houden, iolang Jan-Jochem er niet bii kon zijn, n hij was het daar nog helemaal mee cns. Maar hij' miste de anderen erg. Com, hij zou maar eens naar Klaas ;aan. Die zou ook wel zo’n beetje ondlopen met zijn ziel ander zijn arm. >f hij was weer bezig met dat eeuwige ;rassnijden. O nee, wat een uil was ;ij nou. Er viel nog helemaal geen ras te snijden. Daarbuiten, waar Gaas woonde, zou alles nog wel onder ni e sneeuw zitten. Van gras groeien hf ?as geen sprake. Zouden ze genoeg m oer hebben voor al die beesten? Geert liep eerst even naar huis en K! ij zijn moeder de keuken in. „Hê-je ee og schillen staan?” vroeg hii. dl „Wat wou je daar dan mee?” er „Meenemen voor Klaas.” ne „Eet die schillen ?” Dc „Ja, daar is-ie gek op”, zei Geert wc ood-ernstig. „Doe ze maar ergens „Ga je gang, meneer. Je weet waar ge 3 staan. En je weet de zakken ook da i liggen. Of niet soms?” g;e Geert hoorde het al niet meer. Hij as al in het kleine schuurtje bezig, ihudde de grote diepe mand met be, :hillen en groente-afval In een jute- ’k ik leeg, hees hem op zijn oude ram- va elfiets en weg was hij. Zijn moeder sp: ond hem na te kijken. „Hii mist die ub”, zei ze in zichzelf. Maar Geert was alweer goedsmoeds, eri i hij maar een doel had. De flets sp; ïarste geweldig, maar hii kwam er noi ugger mee vooruit dan met zjjn men alleen, en na een minuut of •’aalf was hij op de weg waar Klaas bei oonde. Als dat jog nou maar thuis ma as. Dicht bij het boerderijtje begon on: j te fluiten, hun afgesproken sein , Maar er kwam geen Klaas voor de i dag. Nou, dan gooide hij de schillen : maar ergens neer. Maar wacht eens ’ even, was dat Klaas niet? Daar op het achtererf, bij de geitenstalietjes ? I Hij floot nog eens, veel harder nu. De I andere jongen keek om. I „Kom maar hier!” riep Klaas. „Maar doe een beetje zachtjes.” r Geert maakte een veelzeggende schouderbeweging. Zachtjes doen? s Voor die geiten zeker! O, Klaas r moest misschien gaan melken. Nou, ,. dat zou hij ook wel kunnen, waarom b niet. Ging hij helpen. Hij liep op de I stalletjes toe en riep; „Geef mij ook d maar een emmer, hê-je d’r twee? ’k k Heb schille meegebracht.” k Klaas schoot nijdig op hem toe en k zei: „Ik zei je toch dat je zachies zou e doen! Waarom schreeuw je dan als z een mager varken, ezel!” E „Nou zeg, wat heb jij!” Geert- wou v al nijdig worden, maar Klaas zei: n „Je snapt het niet. Ik heb een eek- k hoorn, en die is nog zo schuw, jöh, h alleen voor mij is-t-ie niè bang meer. z: Omdat ik hem eten breng zeker.” h „Een eekhoorn? Wat mót je daarmee? Die hoort in liet bos.” „O ja?” zei Klaas. „En Jan-Jo- h cnem hoor* thuis bii zijn moeder.” tc h r, e ,Be-je gek geworden?” z ,Ikke niet, hoor. Snkp je dat nou v t? Die eekhoorn ts ziek. Ik heb ii n in het bos gevonden. Kon: mee. g ie ’m zien. Maar koest.” ïeert liep als een lammetie achter f ias aan. In het laatste stalletje, in n i leeg konijnenhok, nogal een groot, a Jbel hok, zat de eekhoorn. Hij zag zielig uit. Zijn staart hing naar beien en hii bewoog zich haast niet. donkere oogjes keken wantround naar Geert. rr Wat scheelt-ie?” vroeg hij. ei Gebroken poot”, zei Klaas. „Eén rc iroken en één gewond. Ik denk w -ie m zo’n gemene koniinestrik b< eten heeft.” Die zette jij verleje jaar ook.” n; Verlede jaar is noü niet. Je weet k< t da’k zukke dingen nie meer doe. Hoor nou bii de boswachter. Me ze er en ik, we hebbe die poot ge* v? lkt.” Jouw vader??” m Ja, wat dacht je? Dat die nooit Taardig kon weze? Eén pootje ge- vé lkt en één gewasse en verbonde en tv voer ik ’m.” er «Vélt?” til Eikels en wortels en brood. Pinda’s ni ne te duur. Maar van me moeder ï ik elke dag een ei voor ’m van W s kippe. Rejaal hè?” Ei tfoü!” zei Geert. Hij vond het ge- da i weldig. Hij had dat nooit van Klaas de i z’n vader en moeder verwacht. „Geef m; i ’m nou eens wat”, vroeg hij. B i „Ga Ui dan een beetje achteruit, toe Dan zal ik de baron zjjn eitje geven, ja; Dat heeft-ie vandaag nog niet gehad. Daar is-ie gék op, jöh. Daar heb ik ge: m mee gewonne. Mót je küke. Néé. Ve niet dichterbij.” Gr Geert bleef gehoorzaam op een af- Zv stand en keek gespannen toe. Klaas Re maakte zachte, klokkende geluidjes. Sp „Mot-ie dan z’n eitje hebbe?” vroeg ma hij liefkozend. „Een lekker eitje voor Mé Pluimpie? Tjok-tjok-tjok! Is Pluimpie Ba dan zo’n deftig baronnetje dat eitjes ter krijgt? Daar komt het al! Hlerzo. Nie knoeie d’rmee, hoor, da’s zonde.” I Klaas stak een vuist door de tralies 1 en opende zijn hand. Het ei lag op jul zijn handpalm. De eekhoorn trilde, eer Dan schoof hij moeizaam wat naar vee voren, keek met schitterende oogjes wa naar het verleidelijke ei, bukte zijn tal kopje omlaag, pakte het beet en hield go; het met z’n ene goeie voorpoot tegen I zijn bekje gedrukt. Keurig slurpte hjj jul het hele ei leeg. Be; „Eerst beet-ie me altijd,” zei Klaas, kei „maar nou nie meer. Was het lekker, het hè, Pluimpie? Nou een beetje eikels ,ma toe, hè.” Eén voor één pakte het eek- anc hoorntje de eikeltjes van Klaas z’n der hand en knabbelde ze op. een „Allemachies lollig”, zei Geert. „Ga ove ie ’m, als-ie weer beter is, S-n de Die- „tr ventuin verkope?” dar „Je ben nie wijs,” zei Klaas. „As-ie ma weer goed beter is, breng ik hem naar en dezelfde boom waaronder ik ’m gevon- ces de heb. Nogal glad. En nou ga ik mei- E •eke.” ver „I^eer mij dat ook es.” „Mij goed. D’r is niks éLn.” I Maar Geert vond het heus nog zo I; ?emakkelijk niet. De geit schopte en ren stootte en liep naar Klaas, alsof ze ingi zeggen wou „Doe jij het maar liever.” Ik Op een kistje in de schemerige stal lèn; zat Geert toe te kijken. En al kijkende Je 1 zat hij te bedenken, dat Klaas een heel 12 andere jongen was geworden het laat- H ste jaar. Kwam dat door de Club? Kuil Nou, nog méér door de Boswachter. En waa misschien óók door meneer Halluma, „pr< hun kaptein. Klaas keek achterom en h»t zei: „Ik ben zó klaar, dit ts de laatste. Dan loop ik met je mee. Ik mót naar les.” „Les? Wè,t les?” „Weet ie dat niet? Ik heb toch twee maal in de week les van de kaptein. Vandaag extra, zolang d’r geen club is.” En hoe een fijne jongen en kameraad die Geert ook was, hii voelde opeens een klein pangetje van jaloezie In zjjn hart. Maar hii duwde het dapper weg. „Zeker we! fijn. hè?” zei hjj losjes. Klaas pakte zün twee emmers op. ..’t Is reuze fijn,” zei hii ..’t Ia nog fijner dan dan ik weet het niet, jöh, maar ’t is het fijnste van alles, heus waar!” Wip doet er mee ? De uitslag van 19 Febr. Groep B noest uit gegeven letters zes vogels m zes bloemen samenstellen. Dat wa.•eu: 1 zanglijster: 2 winteraconiet: ? vitte kwikstaart; 4 sneeuwklokje: f lonte specht; 6 dotterbloem: 7 'boom liever; 8 rhododendron; 9 basterd lachtegaal: 10 pioenroos; 11 winter coninkie: 12 doronioum. J Groep A moest 12 spreekwoorden ot :egswiizen bedenken, waar een dee ’an het menseüjk lichaam in voor ^ :omt. Nee maar. wat zijn jullie déélrnee aan het bedenken gegaan! hvaalf? O néé. dat was de meesten ’éél te weinig! De meesten hebben er , wmtig en nog meer ingestuurd, en * r ziin er zelfs bii. die er veertig, vijf- Vo ig hebben’ Ik kon mijn ogen haast geen iet gei oven de v De eerste prijs is gegaan naar Rob 'tnkelman. die er maar liefst 56 had' -n mooie, hoor. En uit zrjn hoofd be- -tf acht, zonder boek. Hjj is' 12 jaar. En -V V '1 l/VUV pwjo AU V UOl 1JI^I»1»U,(V »» VLAman, 11 jaar, die er 42 had. In groep B is om de prijzen geloot, en die zjjn :oegewezen aan Annie Zuidervveg. 7 iaar en Joost v. d. Bosch, 9 jaar. Een zeer eervolle vermelding kre?en: Ton van Dommelen, Marie-Anne Verhoef f, Annelies Stevens, ■ Hennie I rosman, Anneke Misset, Freddie Swaan, Sini v. d. Zee, Stevelien teyenga, Margriet Kuiper, Gerthy 3preij, Henk Zuiderweg, Auke Bootsna, Jan Lunneker, Fedde Weidema, darion Kok, Han en Frans Koller, 3art Bosmans, Menso Hoepman, Wouer v. Leeuwen en Mieke van Veen. Do nieuwe opgaven. I. Groep A (10 j. en ouder). Omdat ullie er zo dol op zijn, komt er nóg ens een spreekwoorden-opgave! Hoeeel kun je er vinden (uit ie hoofd!), i’aarin de kat een rol speelt? Je aanal nummeren, hoor. Bedenk maar ;oed! II. Groep B (10 j. en jonger). Voor ullie deze week „trapje-op, trapje-af”. 3egin met één letter, naar je eigen :euze, doe er telkens één bij, zodat et weer een ander woordje wordt. Je lag de letters dan natuurlijk weer nders rangschikken. Als je niet verer meer kunt, ga je er telkens weer en letter éifdoen, tot je er weer één verhoudt. Natuurlijk moeten het brj trapje-af” weer andere woordjes zjjn an bij „trapje-op”. Het gaat er nu iaar om, hoe hoog je trapjes worden, n hoeveel of je er maakt. Goed suces! Denk er om, altijd je leeftijd te ermelden! De Blijmakers. Ik kom jullie er even aan herinnesn, dat de legpuzzles en legkaarten igezonden moeten zijn vóór 15 Maart, c heb al mooie gekregen, maar nog ng niet genoeg! Doe dus vooral mee. s kunt er over lezen in de krant van ! Febr. Het plaatje gaf je deze keer sen nfleeuwerik en een tak van een els, aaraan de nieuwe katjes en de oude ïroppen’ zaten. En welke twee zjjn ’t op het plaatje van vandaag ? vuui eneijes is aeze week helaas ;n plaats. Dus allemaal weer: tot volgende Zaterdagavond! MIEN LABBERTON sterbeek, Talsmalaan 14 (Nadruk verboden) ---