Amerikaanse studenten bezochten Europa ISA TIEN WÈKÜN „OUDE WERELD” Zakelijke inslag bij velen aanwezig (Van een speciale medewerker) Onlangs, in alle vroegte, meerde de Volendam, die gedurende de laatste jaren reeds duizenden studenten over de Oceaan heeft gevoerd, aan de kade van Montreal. Het was een van de laatste reizen van de goede Volendam, die zulk een roemruchte historie heeft en die in de laatste jaren ook als studentenschip grote naam heeft verworven. Een reis van tien dagen — van de Oude- naar de Nieuwe Wereld — vol van bruisende activiteit: niet slechts spel en dans, maar ook bezigheden van instructief karakter, die — naar het aloude recept van Hieronymus van Alphen — werden bedreven op een manier, die het werken tot spelen maakte. Spel overigens, dat veel heeft bijgedragen tot versteviging van het wederzijds begrip. Het Nederlandse Bureau voor Buitenlandse Studentenbetrekkingen en de Amerikaanse National Student Association, de beide studentenorganisaties, die de Volendam voor deze reis hadden gecharterd en het organisatieprogramma hadden voorbereid, kunnen met voldoening terugzien op hun zeer welgeslaagde onderneming. *** cugcuiccu gcopiuncu II1CIJ In Europa gaarne geneigd om de Noord-Amerikaan, men bedoelt eigenlijk de Noordamerikaanse toerist, waar het betreft zijn vermogen om Europese structuur en problemen te begrijpen, met een korrel zout te nemen. Inderdaad, zo zijn er, zo zijn er velen zeiis, maar er zijn er ook — waarschijnlijk heel wat talrijker — die stil en onopvallend hun gang gaan. Tot deze laatste groep behoren, ongeloofwaardig als het misschien moge klinken, velen van de Amerikaanse studenten, die dit jaar Europa hebben bezocht. Zij hebben althans tijdens talrijke discussies, die over vele Europese aspecten aan boo'rd van de Volendam zijn gehouden, het duidelijke bewijs geleverd, in het algemeen bijzonder intelligente waarnemers te zijn geweest, zulks vaak tot verwondering van hun Europese collega’s. Natuurlijk waren niet allen zo. Er was bijvoorbeeld ook een groep van enige tientallen studenten, die een 11-landen-toer had gemaakt. Enkelen van hen plachten met weemoed te memoreren, dat tijdens hun verblijf in sommige landen de zon niet had geschenen, zodat ze geen gekleurde foto’s van zichzelf — met het betreffende land als achtergrond — hadden kunnen nemen...... En er waren ook meisjes, die hun hart geheel aan stierengevechten hadden verpand en gedurende de hele reis over niets anders dan Litri en Dominguin praatten en wier foto’s zij bewaarden als kostbare kleinodiën Maar over het algemeen was er bij de studenten een sterke wil waarneembaar om tot de essentie van de zaak door te dringen. Verwondering en nieuwsgierigheid, eigenschappen dus, die immer tot het verwerven van nieuwe kennis en wetenschap bijdragen, was bij deze studenten in grote mate aanwezig. En voor ons Europeanen was het vooral zeer opvallend, hoe gemakkelijk zij nieuw verworven kennis hanteren (wellicht hier en daar met een al te grote zin voor vereenvoudiging) en hoe goed zij hun oordeel wisten te formuleren. Enige professoren, die zowel de oude als de nieuwe wereld kennen, hebben nuttige inleidingen gehouden over velerlei onderwerpen, die meestal door levendige discussies werden gevolgd. In het algemeen was er van de zijde der nieuwkomers — afkomstig uit 18 verschillende landen — voor deze bijeenkomsten veel belangstelling. De meeste van deze studenten waren in het bezit van een beurs, waardoor zij een jaar in Canada of in de Verenigde Staten zullen kunnen gaan studeren. Dit moge echter niet de indruk wekken, dat de dagen aan boord van de Volendam alleen gevuld waren met discussies, en dat de stencilmachine permanent de wetenschap diende. Dat apparaat is overigens tenslotte onder de te hoge druk van twee oplagen daags — twee maal 1400 stuks — van de scheepscourant „The Damdaily” ineengestort. Handel in gravures Óp een goede morgen hing er toen voor het redactiebureau een bord: „Ralph Smith Little lefty art shop”. Voorts waren er enige aanplakbiljetten die in de Smith’s winkelje aanwezige kunstschatten warm aanbevolen in de belangstelling van hen, die nu werkelijk eens iets moois mee wilden nemen voor „The Folks at Home”. Ralph was tjjdelijk in zaken gegaan. H(j had inderdaad een-goede verzameling gravures, die hij in Parijs op een veiling had gekocht en dié hem een weinig te uitgebreid was voor eigen gebruik. Om half acht ’s morgens stond er al een rjj klanten voor de redactie, die nu de allure van een museum had gekregen. Toen om half tien de purser liet meedelen dat het opzetten van privé-winkeltjes op het schip tot zijn grote spijt niet was toegestaan, had Ralph juist zijn laatste gravure verkocht „Rest is vrij”, vertrouwde hij ons toe, doelend op de omvangrijke map die hij voor zich zelf had gehouden... Dit is een voorbeeld van de zakelijke ondertoon, die ook in' het studentenleven in de Verenigde Staten heerst. Er waren meer voorbeelden: een jongeman uit Californië deed uitmuntende zaken met uit Joegoslavië meegebrachte armbandjes en er was een schoolbord vol met vraag en aanbod betreffende meerijden van Montreal af naar de mêest veraf gelegen oorden in de States. Dit alles placht te geschieden op een prettige manier, in de beste verstandhouding, zakelijk en zonder omwegen en zonder gêne, waarmee dit soort voorstellen veelal in Europa zouden worden gedaan. Ook de souvenirshow kreeg een weinig het karakter van een beurs, en klompen — om een enkel voorbeeld te noemen — gingen vlot van de hand. Deze show was overigens een hele bezienswaardigheid: ’n dek vol kleed- jv'j) na uouuu, ivicuci ui teil, vai 1 uc Balkan af tot Scandinavië toe, uniformen, bizarre hoofddeksels en antiek, Bandarillos, oude munten, medailles enz. Het was tenslotte een goede gedachte om de inzender van een ledig slakkenhuis waarop gegraveerd itond: ,,I did eat the snake personally 15-8-51 in Latin Quarter of Paris” een medaille voor betoonde dapperheid te geven. Enquête gehouden Er zou nog veel meer over deze reis van de Volendam te vertellen zijn: over de taalcursussen, de bijzonder succesrijke concerten van het trio van de Amsterdamse TJniversiteit en omtrent allerhande bezigheden op het gebied van bijvoorbeeld, zang, dans en folklore. Ook de statistici hadden een prettige tijd. Het Nederlands Bureau voor Buitenlandse Studenten-betrekkingen heeft met behulp van uitgebreide formulieren een enquête gehouden teneinde de gevoelens van de Amerikaanse studenten ten aanzien van verscheiden aspecten van onze oude wereld te kunnen peilen. De resultaten van deze enquête zullen later bekend worden gemaakt, vooralsnog is men bijzonder voorzichtig aan het uitzoeken en schiften teneinde zich niet te „Vergalluperen”. Zo meerde dan de Volendam, die men steeds als ideaal studentenschip zal blijven gedenken, op een mooie nazomerse morgen in alle vroegte terwijl de eerste bittere herfstgeuren over de St. Laurent woeien, aan de kade van Montreal. De tien dagen die de oude van de nieuwe wereld scheiden, zijn welbesteed geweest, zij waren een goede digestief voor de Amerikaanse studenten na deze grote maaltijd: tien weken Europa, en een goede aperatief voor de Europese studenten, die zojuist in Noord Amerika voet aan wal hebben gezet. Zij, die voor hun terugtocht het studentenschip boven het studentenvliegtuig hebben gekozen, hebben daaraan verstandig gedaan. Het volgend jaar zullen waarschijnlijk Zuiderkruis en Grote Beer deze schone taak van de goede oude Volendam voortzetten. --- HISTORISCH SPAANS KDOOSTER WORDT GERESTAUREERD Het historische klooster San Yuste in Cdceres, waar Karei I van Spanje (Karei V van Duitsland) zijn laatste dagen sleet, zal door de Spaanse regering gerestaureerd worden, daar het een nationaal historisch monument betreft. --- Eerstdaags komt het Franse toneelgezelschap „Théatre Hébertot” op Eerstdaags komt het Franse toneelgezelschap „Théatre Hébertot” op lurnée naar Nederland. Op het repertoire staat het stuk van Francais lauriac „Le Feu sur la Terre”. Het zal gespeeld worden in de schouw- urgen van Den Haag, Leiden, Alkmaar, Utrecht, Zwolle, Rotterdam, Imsterdam, Hilversum, Eindhoven en Maastricht. Een scène uit het stuk „Le Feu sur la Terre”. --- Van Morse tot leleiax Binnenkort jubileert de P.T.T. Bijna honderd jaar geleden werd het eerste telegram verzonden Het i* vooral het jubileum van het telegram, dat onze nieuwsgierigheid prikkelde en om deze nieuwsgierigheid te bevredigen, zijn wij een praatje over „Het Telegram” gaan maken met de lieer W. Dirksen, die dezer dagen als directeur van het Rijkstelegraafkantoor te Amsterdam afscheid nam. De hegr Dirksen, die bijna een halve eeuw tuisen de telegrammen zat, heeft vooral de geweldige, ontwikkeling van de techniek in de laatste jaren van nabij meegemaakt en is dus in alle opzichten ’n deskundige te noemen. Hetgeen hem overigens niet belette ons voor de allerlaatste en meest ingewikkelde snufjes naar zijn talrijke medewerkers-specialisten te verwijzen. Bijna ieder modem mens heeft tenminste wel één maal in zijn leven een telegram verzonden. Er zijn er ook die dagelijks tientallen de wereld in laten vliegen, waarmede wij maar willen zeggen, dat het telegram een nationale zaak is, die iedereen aangaat. En zo wordt het ook bezien op het Rijkstelegraafkantoor te Amsterdam, hét belangrijkste kantoor in ons land, belangrijk vooral, doordat het merendeel van de verbindingen met het buitenland over dit kantoor loopt. De eer het eerste telegram in Nederland te hebben verzonden komt toe, niet aan de PTT, maar aan de Spoorwegen, toen nog een particulier bedrijf, maar de PTT was er snel bij. Korte tijd hebben PTT en Spoorwegen samengewerkt. „Tante Pos” maakte n.1. in sommige streken van ons land wel gebruik van de draden van de Spoorwegen, maar dat was slechts van korte duur en omstreeks 1860 was ons land bespannen met een groot aantal, toen nog heel dikke koperdraden, waarlangs met behulp van primitieve — in onze moderne ogen althans — Morsetoestellen de telegrammen heen en weer schoten. Na het Morsetoestel, dat vandaag aan de dag nog wel wordt gebruikt, kwam het Hughes-toestel, dat een soort piano was met witte en zwarte toetsen. De bediening eiste veel routine. Het voordeel was de belangrijke opvoering der snelheid. Tot voor kort is het Hughes-toestel in verbeterde vorm althans, ■ gehandhaafd, maar het is sedert de laatste oorlog volkomen verdrongen door het teletype (de bandschrijver) en de telex, (de bladschrijver). De uit te zenden letters en woorden worden op deze machines getikt op een toetsenbord als van een schrijfmachine en geheel automatisch langs een ondergrondse kabel naar de plaats van bestemming gezonden. Eenzelfde machine op het ontvangkantoor tikt — ook weer automatisch — het te ontvangen telegram uit op een smal bandje als het een teletype is en op een normaal blad papier als het een telexmacnine is. Volmaakt instrument De voordelen van dit moderne systeem springen direct ln het oog. Allereerst een aanzienlijke pensoneelsbesparlng en ten tweede een belangrijke opvoering van de snelheid. Maar een derde minstens zo belangrijk voordeel Is, dat het ontvangend kantoor onbezet kan zijn. D.w.z. het kan zonder personeel z(jn, zodat de verzending van telegrammen ook ’s nachts kan doorgaan en niet de gehele stroom van dagelijkse telegrammen samengeperst behoeft te worden ln een beperkt aantal uren. Honderd jaar geleden zond men de telegrammen via een draad, die boven 3e grond lag of van paal tot paal ging. Dat was nog de goede oude tijd, toen een kwajongen de isoleerlotjes met stenen kapot kon gooien en daarmede hét telegramverkeer in Ie war kon schoppen. Deze draadverbindingen zijn er niet meer. Een enkele particuliere tele’oonverbinding op het platteland gaat rog per draad, voor de rest is de P.T.T. geheel overgestapt op de onJergrondse kabel. Dat was in het bejin niet zo eenvoudig. Men had last /an inductie en tal van andere proilemen, maar de technische diensten visten al deze problemen te overneesteren en een hedendaagse kabel s een prachtig, bijna volmaakt instrument, dat een volkomen veilige 'erbinding geeft. In 1923 deed de radio in het telegramverkeer haar intrede. En alle cinderziekten van de draad en van de tabel moesten worden doorlopen tot iok' dit hulpmiddel kortgeleden bijla volmaakt werd. Een Nederlands ngenieur, dr. ir. H. C. A. van Duuren, ïoofdingenieur van de P.T.T., combileerde telex en radio in een door hem ;evonden apparaat, dat de naam Tor telegraaf en radio) draagt en waarnede hij — het zij in alle bescheidenleid gezegd — de gehele wereld in 'erbazing bracht. In het kleine Holand, dat vijf jaar lang van de rest an de wereld afgesloten was geweest n dus een belangrijke technische acherstand had, vond iemand iets uit, waarnaar de radio-experts in tal van inden gedurende de oorlog koortschtig, maar zonder succes, hadden ezocht. Het overwonnen probleem van de adioverbinding is nog altijd, dat de tmosphèrische invloeden de veiligheid an het verkeer aantasten. Een simele „fading” kan een punt-punttreép als eeh punt-streep doen ontangen en gebeurt dat in eode-telerammen, dan ontstaan fouten, die iet te achterhalen zijn. B(j het Tor-systeem, dat volautoïatisch is — op het verzendkantoor kt iemand het telegram op een elexmachine en het wordt op eenzelfe machine ontvangen — wordt de oede ontvangst automatisch gecorriêerd. Nederland is op het ogenblik nog et enige land, dat Torlnstallaties laakt. Er zijn thans verbindingen iet Stockholm, Bern, Paramaribo i New York, terwijl een verbinding iet Willemstad op Curaeao binnenDrfc tot stand zal komen. De vinding van het Tor-systeem eeft het internationaal telegramvereer buitengewoon versneld en veriterd en wat belangrijk is, het mogek gemaakt, dat ook de overzeese lexverbindlngen in handen van het ibliek kunnen worden gesteld, zodat len zijn eigen telegrammen zelf schtstreek» — zjj het via de verbin- ! dingen van de rijkstelegraaf en Radio Kootwijk — kan verzenden, hetgeen ook een belangrijke tijdsbesparing betekent. De Telefax Maar nog is men niet tevreden. De ontwikkeling van de beeldtelegrafie heeft het denkbeeld gebracht het telegram als een geheel over te doen seinen. Men zou kunnen zeggen als een foto. Dit systeem heet Telefax en belooft — eenmaal tot in de perfectie uitgewerkt, maar dat zal nog wel even duren — opnieuw' een besparing van arbeid en tijd op te leveren. Het binnenlands verkeer is, zoals wp reeds zeiden, hoofdzakelijk gebaseerd op de teletype. Daarvoor zijn op het ogenblik 47 kantoren ingericht — het zullen er in de toekomst 59 worden — die onderling telegrafisch met elkaar in verbinding kunnen komen en elkaar dan via de teletype de telegrammen kunnen doorgeven. Van deze kantoren gaan de telegrammen dan weer per telefoon naar de klei' nere kantoren door. Het telefonisch opgeven van telegrammen is speciaal in Amsterdam zeer eenvoudig geworden. Een grote zaal is ingericht voor telefonisten, die met een koptelefoon op achter een schrijfmachine klaar zitten. De binnenkomende gesprekken worden automatisch over de „vrije” dames-telefonisten verdeeld en eenmaal opgenomen, gaan de telegrammen via een lopende band zo snél mogelijk naar de betrokken verzendafdeling, de telegrambesteller als het een lokaal telegram is, als het een interlöcaal of een internationaal telegram is, naar de seinzaal (draad) of de radio-afdeling. Bovendien biedt het Rijkstelegraafkantoor de mogelijkheid ingekomen telegrammen per telefoon of telex aan de geadresseerde door te geven. Zij die dat willen, moeten hiertoe evenwel schriftelijk een verzoek indienen. „Belangrijk, zelfs hoogst belangrijk, bij de huidige stand van zaken met alle moderne en ge-automatiseerde apparaten is de technische afdeling” — zo besloot de heer Dirksen het gesprek. „Dat is de afdeling, die moet zorgen dat de machine blijft lopen. Maar nog belangrijker is de goede harmonie en de teamgeest. Waren die er niet geweest, dan zou ondanks de mooiste apparaten het onmogelijk zijn geweest in de korte periode na de oorlog de telegraafdienst,, die in 1945 volkomen tegen de grond lag als gevolg van de roof van mensen en machines door de Duitsers, weer op te bouwen en te maken tot een der voortreffelijkste telegraafdiensten ter wereld. In een bedrijf, dat zo op snelheid, accuratesse en vaardigheid is gebaseerd als het onze, is iedereen op welke plaats hfl of zij ook zit, belangrijk. Slechts door goede samenwerking is de machine soepel en draaiende te houden. En aan die goede samenwerking heeft het ons gelukkig nimmer ontbroken”. r \ In 1852 werd niet alleen de eerste postzegel in Nederland gebruikt; bovendien werd in dat jaar het eerste telegram in openbaar verkeer verzonden. 1952 zal dus zonder twijfel voor de P.T.T. een belangrijk jubeljaar worden. Een jaar tevens, waarin zal blijken, dat „Tante Pos” ondanks haar ouderdom, nog altijd bij de tijd is, ja, deze zelfs voorbijstreeft .... V J --- BOND VAN GODLOOCHENAARS OPGERICHT m üwcueii iö een uunu van ameisien (godloochenaars) opgericht, met een aantal leidende radicale geesten uit de culturele wereld aan de spits, zo fieldt het persbureau der Hervormde' kerk. De taak van de bond is een vrij forum te zijn voor hen die de staatskerk verlaten. De strijd is gericht tegen vooroordelen, allereerst tegen die, welke hun wortel hebben in de Christelijke kerk. Betoogd werd dat een levensbeschouwing, die uitsluitend gebasseerd is op biologische grondslag de enig» redding is. Een vrij mens heeft geen dogma’s nodig. Een andere spreker bzetoogde, dat de godsdienst vijandig staat tegenover de cultuur en een afstompende uitwerking heeft. Het is niet de bedoeling contact te zoeken met de Russische Godlozenbeweging. HANDEL TUSSEN ENGELAND EN SOVJET-UNIE In het Sovjet-tijdschrift „News”, dat de laatste tijd in de Engelse taal versehijnt, pleit Solodkine voor een verbetering van de Brits-Russische economische betrekkingen. De handel tussen beide staten zou zich volgens de schrijver aanzienlijk kunnen ontwikkelen, wanneer Engeland bij zijn politiek een einde zou maken aan de discriminatie tegenover de Sovjetunie en Oost-Europa. De ontwikkeling van de Brits-Russische handel, aldus Solodkine is thans belangrijker dan ooit, daar zij tot een versterking van de wereldvrede kan bijdragen. Een bloeiende handel tussen beide landen zou er toe bijdragen, dat de prijzen in Engeland dalen en de economische problemen in Engeland worden opgelóst. --- „Straat der vergeten mannen” Kopje onder in 'Amerika (Slot) Draaimolen in lusttuin van Manhattan Die laatste Zondag in Amerika is een merkwaardige dag geworden. Eerst heb ik ontzet een brok hel-op-aarde aanschouwd, ’s Ochtends om half elf zat ik in een miserabel kroegje tegenover een man, die twee jaar geleden nog rechter in Louisiana was, maar nu sterk naar drank rook, zijn grijze haar in de war had en die met melancholieke dronkemansogen naar ergens in het niets keek. En vertrouwelijk, alsof ik, die hem pas vijf minuten kende, zijn beste vriend was, zei hij: „Ik ben ziek. Alles heb ik in de steek gelaten, mijn vrouw, en mijn kinderen, mijn vrienden en mijn werk. Ik moet steeds kunnen drinken, zonder dat iemand zich iets van mij aantrekt en dat kon daar in het Zuiden niet. Daarom ben ik hierheen gekomen.” En dat „hierheen” is dan de verschrikkelijkste plaats, die ik ooit op aard heb gezien: de Bowery in New York. De verveloze huizen daar met hun wanstaltige brandladders tegen de voorgevels zijn lelijk, de winkels, logementen en café’s zijn goor, de „Elevated”, de laatste bovengrondse spoorweg in New York, die hier het midden van de straat overkoepelt, is afschuwwekkend, maar erger dan dit alles zijn de mensen. Een half uur liep ik door de Bowery en ik zag slechts dronken mensen. Met weifelende slingerende passen en waterige wanhoopsogen lopen ze daar te zoeken naar een geluk, dat er niet is en wanneer het vergif in hun lichaam te krachtig wordt, vallen ze neer op- het trottoir en slapen hun roes uit. Bij honderden zag ik zè liggen als zieke heesten en niemand trok zich iets van dit schouwspel aan. Want de Bowery s de „straat van de vergeten mannen”. Triest verval Honderd jaar geleden behoorde deze Bowery aan de „elite”. Er waren ïerenhuizen en luxueuze winkels en leze deftige buurt was bepaald trots ip de eerste paardentram van New ’iork en op haar prachtig plaveisel. En het was geen wonder, dat deze straat in de tweede helft van de vorige eeuw uitverkoren werd tot centrum van kunst en vermaak. De glorietijd van de Bowery, welke schilders en dichters inspireerde, duurde echter niet lang. New York breidde zich op het schiereiland Manhattan uit naar het Noorden en wat eens een afgelegen industrie-wljk was geweest, werd geleidelijk aan het wiklkloppend hart van deze millioenenstad: Times Square. Deze verbreding van Broadway met haar directe omgeving en vooral ook met het stuk van de 42ste straat, werd het gebied, dat iedere Amerikaanse man of vrouw die droomt van een artistieke loopbaan, in opwinding brengt. Hier immers zpn nu de grpte theaters met hun wereldpremières van toneelstukken, shows en films. Hier zjjn de dure nachtclubs met overdadig betaalde attracties, en een succes in dit domein betekent het fundament voor een carrière. Die avondlijke drukte op Times ; Square is niet té beschrijven, die moet 1 men beleven. Boven de mensenzee zijn de lichtreclames, 'tientallen meters hoog en steeds in beweging, de in lichtende letters gevormde nieuwsberichten tegen dé gevels der krantengebou- i ven, het sigaretten-bord met de ge schilderde mannenkop, die om- de paa lellen een rookwolk over de menigt ilaast, de luidsprekers die het gehee hesproeien met „the hit of the day’ En te midden van dit grootse .gewir var van mensen, licht en lawaai zaj k als enig getolereerde bedelaar, eei rlinde man, die „smile, smile, smile mocht zingen en zijn hoed ophoude: n de richting van de honderdduizen 3en voorbijgangers. Geen opium, wel hiskey En terwijl Broadway naar dit hoogte i»unt van zijn glorie groeide, ging, eer xaar kilometer Zuidelijker, de Bower; steeds meer achteruit. De luxueuzluizen vervielen en werden logemen en, de amusante café’s degradeerde: ;ot goedkope „saloons” waar misdadi jers en aan drank en verdovende mid leien verslaafden tezamen kwamen In de loop der jaren werd dezi irede straat, waar geen vrouw ei feen boom fleur aan verleent, he oevluchtsoord voor de drqnkaardi 'an New York, die zich hier onge itoord kunnen overgeven aan hun zie celijke hartstocht. Rechercheurs ii lürger zijn dag en nacht in actie on landel in verdovende middelen te be itrijden — en op dit punt hebben zij laar me verzekerd werd, in dezi itraat succes gehad — maar dronken chap wordt toegestaan. Deze duizern len verdoemden werken soms elders en paar weken, bedelen in de beten luurten of krijgen een of andere toeage, maar als door een duivelse magleet aangetrokkén keren zq telkens /eer terug naar de Bowery, waar zi emidden van gelijken kunnen eter voor 25 dollarcents of voor niets br et Leger des Heils), kunnen slaper ip straat of op strozakken in gore alen voor 35 dollarcents en waar ze ovenal voor weinig geld de gemeente gin of whiskey kunnen drinken ’erwijl ik over die op de stoep liggene stumpers heen stap, en terwijl ik eikens weer aangeklampt werd dooi erlopen sujetten, die me de hand chudden en vroegen of ik ook in de orlog geweest was en mee een borrel ging drinken, heb ik mij onbehaaglijker gevoeld dan ooit tevoren, maar een agent stelde me gerust. Deze gezellige praatgrage politieman, die ik na weinige woorden Dan mocht noemen en die twee auto's bleek te bezitten en golf als zijn voornaamste hobby heeft/kende de Bowery en zjjn morbide bevolking op zijn duimpje. „Ze zijn niet gevaarlijk, alleen maar meelijwekkend,” zei hij en daarna bracht hjj me dan naar het kroegje, waar de grijze rechter uit Louisiana in alcoholisch ochtendgepeins verzonken zat. Gedrieën hebben we over de tragiek van deze Bowery en zijn zieke dronkaards gepraat. Ik noemde dit een merkwaardige dag. Toen ik de „straat der vergeten mannen” via een zijstraat verliet, kwam ik zonder overgang in Chinatown, waar bedrijvige en zeer nuchtere Chinezen poogden de passagiers van de' steeds arriverende sightseeing- ears tot het kopen van Oosters aandoende snuisterijen te verleiden. En het was ook hier, dat ik voor de eerste maal in New York een bochtig stukje straat ontdekte. Contrast Ik had ’s ochtends een brok misère gezien en terwille van het evenwicht en omdat ik deze, maand steeds, getracht heb zowel de schaduw- als de lichtzijden van dit wonderlijke >and te ontdekken, ben ik de laatste uren, voor mijn vertrek met de „Venlo” nog eens in Central Park geweest: die grandiose rechthoekige lusttuin in het hart van Manhattan, omringd door Wolkenkrabbers en het gedender der wereldstad. Ik vond er deze Zondagmiddag tot mijn blijde verbazing de sfeer, welke ge kunt puren uit de doeken der grote Franse impressionisten. Na een korte regenbui scheen de zon en alles was gehuld in het bekoorlijke en toch al ietwat droevige waas van een schone vroege herfstdag. Op de bankjes zaten de oudjes en ze keken in hun krantje en naar de duiven en de eekhoorntjes op het pad. En natuurlijk naar de meisjes in hun fleurigste make-up, die hier paradeerden op zeer hoge hakjes, met schoudervrije jurkjes sn met vlinder-motieven-versierde nylons (een ook door de week gangbare kledij). Op de grasvelden speelden jongemannen en kinderen baseball en laar lagen, terzijde van de activiteit, regers en blanken te zonnebaden. In ie lieflijke vijvers dreven bootjes met spelevarende paartjes, die gestimueerd door deze sfeer zelfs tot roman;ische, on-Amerikaanse woorden iwamen. Temidden van het geboomte, lat' reeds de eerste bruine sporen van le herfst droeg, van de vijvers en de grasvelden was er een permanente lraaimolen met hobbelende paarden sn schuitjes, en zowaar met een orgel lat „Twee ogen zo blauw” dreunde. Wijn IJslandse collega en ik hebben, >m al zo veel mogelijk in Europese temming te komen, tweemaal een rit gemaakt in een draaimolen, die toch iigenlijk voor de New Yorkse kinderjes bestemd is. En niemand lachte om >ns of keek verbaasd. ’s Avonds om acht uur ben ik op iet vliegveld Idle Wild in de „Venlo” ;estapt, die me zonder tussenlanding er waren maar zeventien passagiers) n elf onbegrijpelijk korte uren van 7ew York naar Amsterdam bracht, laar voor de Constellation vertrok, on ik me nog één keer op Ameri:aanse bodem verbazen en wel over et feit dat er geen enkele douanier wam opdagen om mijn papieren of offers te bezien. K.L.M.-ers keken lijn passage-biljet na en dat was lies. Het was de zoveelste maal, dat i me een waarlijk vrij man voelde in it geweldige land, boordevol fouten, laar zeker ook boordevol goede wil n energie. — Krachtens een tussen Zwitserland n Brazilië gesloten overeenkomst uilen ongeveer 20.000 Zwitserse ge- , innen naar Brazilië emigreren, waar ij in de landbouw tewerkgesteld wor- i en. 500 gezinnen zijn reeds in Brazië aangekomen. — Deskundigen uit 20 landen heb- ] en verklaard, dat er goede vooruitichten bestaan, dat er in ’52 voldoene rijst beschikbaar zal zijn ter deking van de minimumbelioeften dér nporterende landen. te ---