Het Boston Symphonie-orkest Voor het eerst de Oceaan over De blazersgroep is legendarisch Voor de eerste keer in zijn 51-jarig bestaan is het symphonie-orkest van Boston de Oceaan overgestoken om zich in de oude wereld te laten horen. Een gebeurtenis zowel voor de Amerikanen als voor ons, die nu zelf zullen constateren of de internationale faam, welke dit orkest heeft omgeven sinds Pierre Monteux kort na de eerste wereldoorlog en Serge Koussevitzky in 1924 de leiding op zich namen, te vergelijken is met het hoogtepunt van het Europese concertleven: het Concertgebouworkest. Veel twijfel behoeft er over deze kwestie niet te bestaan: immers het Bostons orkest handhaaft zich nu al vele jaren glorieus op de eerste plaats in de Amerikaanse muziekwereld en neemt een geheel eigen plaats in, die het heeft veroverd door de grote persoonlijkheid van Serge Koussevitzky. Voör zijn komst werd het wel eens spottend de traditie van het Bostons symphonie-orkest genoemd om geen dirigent langer dan vijf jaar te houden. Met Koussevitzky ging het anders. Hij dirigeerde het orkest van 1924 tot aan zijn dood, verleden jaar Juni. Het zou onrechtvaardig zijn te zeggen, dat het orkest zijn roem aan deze enthousiaste dirigent dankt, want reeds Arthur Nikisch, die van 1889 tot 1893 de leiding had, gaf het orkest een grote naam, welke in de loop der jaren ook internationaal werd erkend. Toen al kon een musicus geen grotere aanbeveling hebben dan lid te zijn geweest van dit orkest. En in Europa waren de prestaties van het orkest en vooral van de hout- en kopergroepen bijna legendarisch. Het is waar, dat deze blazers van een bijzondere klasse zijn, die hun deel bijdragen aan de sublieme klank van het orkest, dat* over het algemeen uit meer dan honderd musici bestaat, van wie er nu 85 naar Europa zijn gekomen. Koussevitzky heeft de bijzondere klankschoonheid een sterker expressiever karakter gegeven dan zijn voorgangers en wij zijn benieuwd hoe het orkest zal * klinken onder Charles Munch in Den l Haag en onder Pierre Monteux te Amterdam op 10 en 11 Mei. Na de dood : van Koussevitzky heeft Charles Munch > de leiding van het orkest op zich ge; nomen. Pierre Monteux is ook geen : vreemde, want hij dirigeerde het orkest van 1919 tot 1924. Pioniersgeest Het is moeilijk over het Bostons I >rkest te schrijven zonder telkens de ïaam van de dirigent te noemen, die «’.ich al in zijn vaderland een pionier ::'.oonde, toen hij in 1910 een orkest j; samenstelde, dat op schepen de Wol|ga afzakte om daar te musiceren waar men practisch nog nooit een „symphonie-orkest had gezien. Diezelfde pioniersgeest is Koussevitzky ei|gen gebleven tot aan zijn dood, want hij was het die het niet aan Europa overliet de premières te brengen en hij bracht ook in de Amerikaanse concertzalen de muziek van de Amerikaanse componisten. Dit gespitst zijn op het werk van eigen tijd had een verfrissende invloed op het orkest, dat niet in het algemeen aanvaarde repertoire bleef hangen. Uit dit oogpunt moet men ook de symphonieconcerten in Tanglewood beschouwen. waarvan Koussevitzky de stichter is. Deze concerten zijn uniek, omdat de programma's voor het grootste deel uit nieuwe of uit weinig gespeelde composities bestaan. Het aantal concerten dat jaarlijks wordt gegeven, is zeer groot: te Boston zeventig, te New York tien, voor de Harvard universiteit acht, voor het Brooklyn Institute vijf, te Providence vijf. Daarnaast worden er twee concerten gegeven te Hartford en Pittsburg, en een concert in negen andere plaatsen. En 's zomers de populaire concerten te Boston en de concerten te Tanglewood. In totaal een respectabel aantal, waarbij dan ook nog voor de radio wordt gespeeld sinds 1942, terwijl de gramofoonplatenmaatschappij Victor reeds jaren beslag legt op het orkest. De basis van het orkest van Boston is gezonde musiceervreugde. een krachtige discipline en een zo veel mogelijk vrijwaren van routine. Op zulk een 1 - grondslag kan er goede muziek worden I 1 gemaakt vooral indien men ontheven is ï van financiële zorgen. Die taak heeft - de vereniging Vrienden van het Bostons ï Symphonie-orkest op zich genomen, die t haar streven heeft samengevat in vijf uitspraken, die eigenlijk het gehele muziekleven inhouden: „The composer to create. The conductor to interpret. The orchestra to perform. The institution to . serve. The public to enjoy.” Ook Pierre Monteux, die het orkest te Amsterdam leidt, staat er niet voor de eerste keer voor. Van 1919 tot 1924 was hij de vaste dirigent. Charles Miinch, die het Bostons orkest \ in Den Haag dirigeert, is de opvolger van Koussevitzky na diens dood in 1951. --- Radio-Rimpels Wanneer inen zich geregeld met radiozaken bemoeit en contact heeft met omroepmedewerkers van diverse pluimage, dan is het byna onvermijdelijk, dat men een vry pessimistische kijk krijgt op dit bedryf. Of men het nu binnen de Nederlandse perken of als een algemeen wereldverschynsel beschouwt. De onderlinge strijd en chicanes, de bijna kwaadaardige inperking van het persoonlijk initiatief en de haast gedachteloze verspilling van gelden aan de andere kant, het opzettelijk geweld aandoen van hooggestemde idealen ook, maken de sfeer waarin men in en om de studio’s cultuur en amusement bedrijft soms wel erg onaangenaam. Is het wel de moeite waard op deze plaats weer eens daarop te wijzen? Wy geloven van wel. Immers, het betreft hier zaken, die niet alleen de bevolking van de Hilversumse studio’s, maar ook voor een groot deel het luisterend publiek aangaan. Dat betaalt dubbel en dwars voor al wat in die studio’s gebeurt. Het betaalt evengoed voor de reorganisatie-paskwillen van de ene omroep als voor de dure, maar zeer weinig beluisterde cultuur-stokpaardjes van de andere, voor de slecht verzorgde populaire programma’s èn voor de ergerlijke na-aperijen en herhalingen. Het heeft er recht op te weten wat iedereen in Hilversum weet: dal de Nederlandse radio één chaos is. Het heeft er recht op te eisen, dat hieraan iets gebeurt op kundige en definitieve wijze. En het wordt tyd dat het die eis steeds luider laat horen, op alle mogelijke manieren. Valt overigens de bestaande toestand te verbeteren? Wij menen van wel. Minder roofbouw op de weinige beschikbare vaklui aan de ene kant, meer souplesse bij de naleving van bepaalde regels, die wel nodig zyn maar niet alleen-zaligmakend, waardering ook voor initiatieven en nieuwe ideeën in eigen kring, niet alleen met woorden maar ook met daden, een overzichtelyker programmabouw wat het geheel betreft en meer nadruk op de afwerking by de details, het loslaten van bekrompen eigen vooroordelen en smaken en wat minder omroeppolitiek bedrijven achter de schermen. Dat is de remedie voor Hilversum I en Hilversum II. Nationaal programma Jongstleden Woensdag, vanavond en aanstaande Maandag Drie maal in één week staat de Nederlandse radio in het teken van het Nationaal Programma. Dat betekent dal iedere omroep-component zijn goedkeuring heeft kunnen hechten aan wat er uitgezonden wordt, en volgens velen niet meer dan dat. Natuurlijk heeft het vele heen en weer pralen voor het programma „zit” niet alleen maar gunstige gevolgen. Het speciale karakter van deze dagen maakt dat de gebreken, die daardoor ontstaan zyn, al vlug met de mantel der vaderlandsliefde worden bedekt. Bijzonder hebben we wat de gidsen voor deze drie dagen aan radiogenot aankondigden toch ook weer niet kunnen vinden, ook al omvat het voor Maandag bijvoorbeeld een stunt als „Elf Droppings” (21.15—23.00 uur). Het meest indrukwekkend is misschien nog de reportage-montage „Wij Herdenken”, die vanavond (19.30—20.02 uur) over beide zenders wordt uitgezonden. < Hoeveel planning en hoeveel zorgen van de reporters vooral, die deze zwaarste uitzending van het jaar moeten „maken”, dit ieder jaar terugkerende half uurtje kost, weten maar weinigen. Maar zo er ooit een i Nederlandse radiotraditie waard is gehandhaafd te blijven, is het toch wel deze! Vergeet U daarom dit jaar eens niet ernaar te , luisteren! j --- FILMS VAN DE WEEK r i TE ROTTERDAM: ' OPERATIE VENUS (Lutusca): De ’ droge Britse humor, die al dikwijls de - oorzaak van uitstekende films is geweest, heeft dit keer gefaald. Want t hoewel de avonturen van een Britse . commandotroep, die een stamboekkoe I van een door de Duitsers bezet eilandje in het Kanaal moet halen, geestig zijn, ; heeft de spanning er onder geleden. De 1 film is nu wat vlak geworden. [ OKINAWA (Luxor en Prinses): Oki' nawa is een van de kleine eilanden in ' de Stille Zuidzee, die de Amerikaanse marine centimeter voor centimeter op de Japanners hebben moeten veroveren. De film brengt zo’n landingsmanoeuvre en veldslag in beeld, waarbij vooral de nadruk wordt gelegd op hét innerlijk . van de gewone soldaat met zijn angst , en zijn wil om te blijven leven. Een goede film, maar niet op het peil van Walk in the sun. i DE MOORDZAAK BENTRY (Rlex); Een vrouwelijke detective moet een 1 toekomstig erfgenaam nagaan, die natuurlijk van de prins geen kwaad weet. De film brengt de toeschouwer op ver. scheidene dwaalsporen, maar het eind i is wel heel verrassend. VADER IS VRIJGEZEL (Victoria): . Een hoogst vermake'lijk verhaal, waarin Bing Crosby twee wezen adopteert in afwachting van zijn huwelijk, dat aanvankelijk niet doorgaat, omdat zijn verloofde (Jane Wyman) hem is ontfutseld. Ondanks alle moeilijkheden zingt Bing opgewekt enkele nieuwe songs. HET LEVEN VAN FLORENCE NIGHTINGALE (Arena): Besproken in het filmartikel op deze pagina. REPRISES: Colosseum brengt de soldatenfilm Doorbraak nog eens terug en in Harmonie gaat de spannende film Noodlot in de woest ij n. Cineac draait in Ons Huis de Deense verzetsfilrn De rode aarde. Capitol heeft ’s nachts langs de weg geprolongeerd en in ’t Venster wordt Carnet de bal voor de derde en laatste week vertoond. DUBBEL SPEL (Apollo): Een uitste| kend gespeelde film uit de Italiaanse onJ derwereld, waarin een bendeleider, Raf Vallone, zich bij de politie indringt en daar van de andere zijde de ellende ziet, die misdadigers aanrichten. Hij komt tot inkeer en wordt tenslotte door zijn eigen mensen vermoord. De spanning wordt tot het einde toe goed volgehouden door de voortreffelijke regie van Fernando Cerchio. KIKVORSMANNEN (Asta): Veel hebben wij al gehoord over de Amerikaanse kikvorsmannen, die de weg vrij maakten voor de invasie. In deze vooral wat het onderwatergedeelte betreft knap opgenomen film, beieven wij ten volle de spanning van het leven van deze onverschrokken kerels. Richard Widmark, Dana Andrews en Gary Merrill zijn dan ook als geknipt voor de hoofdrollen in deze louter door mannen gespeelde film. TIEN VAN HET VREEMDELINGENLEGIOEN (City): Een romantische geschiedenis in technicolor over de strijd van het vreemdelingenlegioen tegen de Rifkabylen, waarin een beeldschone haremprinses, Jody Lawrance, wordt ontvoerd door een sergeant van het legioen (Burt Lancaster) met negen man. De hierdoor ontstane verwikkelingen houden de toeschouwers tot het slot in een aangename spanning, WREKERS TE PAARD (Plaza): Als een vrouw uit berekening trouwt met een man die zij niet liefheeft, een jaloerse minnaar in de steek laat, en deze historie speelt zich dan af in het midden van cowboys en veedieven, dan kunt u zich wel voorstellen dat dit niet zonder bloedvergieten weer in het reine komt. Overigens mooie natuuropnamen. HET LEVEN VAN FLORENCE NIGHTINGALE (Metropole): Zie het filmartikel op deze pagina. REPRISES: De sfeerrijke film Een banneling van de eilanden wordt in Seinpost weer vertoond en in Musica draait de uitstekende showfilm De hertogin van Idaho. Corso prolongeert De drie musketiers en in Odeon draait voor de zesde week Een Amerikaan in P a r ij s. De realistische film D e Straat is zowel in Capitol als in Rex geprolongeerd. Ook ’s Nachts langs de weg wordt nog in Passage gegeven. Tenslotte in West-End de goede natuurfilm Xvoorj agers. --- Tentoonstellingen ROTTERDAM: ’t Venster; Luis Trepat. tot 24 Mei: Schielandshuis: Groep Argus; Kunsth. Int Constigh Werk: Tassen, edélmeedwerk en unica van Leerdam, t/m 3 Juni; Rotterdamse Kunstkring: collectie schilderijen van kunsth. P. de Boer, tot 20 Mei; Museum v. Land- en Volkenkenkunde: Rotstekeningen uit Basutoland tot 8 Juni. DEN HAAG: Gemeentemuseum : Paula Modersohn-Becker, tot 4 Mei en Zuidslaviische volkskunst tot 4 Mei Kunstz. Bennewitz; Johfra, tot 18 Mei. Kon. Bibliotheek: Ierse architectuur, tot 10 Mei. VOORBURG: Huygens museum : Amsterdamse experimentelen tot 11 Mei. LEIDEN: Lakenhal: Floris Verster, tot 3 Juni; Prentenkabinet Rijksuniversiteit: Litho’s van Alfred Kubin tot 14 Mei. AMSTER D AM: S t edel ij k Museum: Honderd meesterwerken uit het Musée de 1’art moderne te Parijs tot 26 Mei; Fotografie, tot 12 Mei; Poppen en marionetten van Harry van Tussenbroek, tot 19 Mei; Moderne Boekhandel: Groep Stuwing, tot J1 Mei; Arti et Amicitiae Voorjaarstentoonstelling, tot 8 Mei. Geb. Gerzon: Expositie ,,Een Amerikaan in Parijs”, tot 15 Mei; Intern. Cult. Centrum: eretentoonstelling Antoon Molkenboer, Kunsth. Santee Landweer: Johan Buning, tot 8 Mei. UTRECHT: Kunstliefde: Otto van Rees, Luigi de Lerma en beeldhouwers tot 5 Mei; Centraal Museum: Fotografie, kunst en ambacht. AMERSFOORT: Amersfoortse gemeenschap: Jan Sluyters, tot 19 Mei. GRONINGEN: Piotura: Werken van Rembrandt, Hokuspi en Van Gogh tot 12 Mei. --- Advertentie Advertentie TVOROL Proberen blijft begeren! --- ERNA WITTERMANN :| uitzonderlijk pianotalent Nieuwsdienst Algemeen Dagblad DEN HAAG — In een hotel in het hart van historisch Den Haag, op het Buitenhof, woont voor een paar dagen een middelgrote, beweeglijke Oostenrijkse vrouw met vele weerbarstige bruine krullen rond het sprekende, intelligente gezicht. In haar zangerig Duits vertelt ze, dat ze al op haar vijfde jaar in Graz uren aan de piano zat. Op haar elfde jaar was ze in Zuidslavië, waar ze voor het eerst in het openbaar optrad. Als we naar conservatoriumstudie vragen, blijkt dat ze die op een leeftijd, waarop andere kinderen nog kiezen tussen springtouw of poppenwagen, al achter de rug had. In Zagreb behaalde ze alle jaren van haar pianostudie in alle hoofd- en bijvakken onderscheidingen en in haar verloor de Koninklijke Muziek Academie dan ook een harer meest talentvolle leerlingen, toen eerst de oorlog, later universitaire studie — rechten en kunstgeschiedenis zegt Erna Wittermann — en ten slotte de koers van de huwelijksboot haar weer in Graz deden aanlanden. Maar deze beroemde instelling van een Busoni, Weingartner, Reznicek en Kienzl kon haar evenmin vasthouden en het is te Wenen, dat Erna Wittermann in 1949 de hoogste muzikale graad op pianogebied wist te behalen. Wenen en Salzburg zijn de twee polen van de Oostenrijkse muzikale cultuur en niemand minder dan Carlo Zecchi ontdekte tijdens een zomercursus in de Mozartstad dit uitzonderlijke pianotalent. Hoe meer begaafdheid, des te harder werken, zucht onze kwieke gastvrouwe, want Zecchi stond er op, dat ik in Rome nog een kleine twee jaren studeerde. Juist een jaar geleden kwam ik er vandaan en in de stortvloed van aanbiedingen voor radio, recital en orkest verlang ik heus nog wel eens terug naar de stille avonden op een Romeins caféterras. Dat deed je goed als je acht uren piano had gespeeld!. Maar al hen ik dan geen eigen baas meer, toch ben ik erg blij nu ook in Nederland te kunnen spelen. Mijn concerten hadden eigenlijk al in Maart moeten plaats vinden, maar de griep stoort zich nu eenmaal niet aan muzikale contracten. Op 8 Mei speelt Erna Wittermann in Diligentia in Den Haag en op 13 Mei in de Kleine Zaal van het Concertgebouw te Amsterdam. — Met orkest speel ik graag de Symphonische Variaties van Franck, maar op mijn recitals net zo lief Debussy, Chopin, Brahms en Khatchaturian. Haar vrolijke „Servus” bewijst, dat Erna Wittermann voor haar Nederlandse debuut in het geheel niet bang is. En waarom zou ze ook? --- Advertentie Advertentie NA EEN Dinertje Weest vrolijk. Eet en drinkt. Verdrijft daarna onaangename adem met twee of drie heerlijke pastilles. Kruidig en geurig volgens Oosters recept. Bij apothekers en drogisten pakjes a 10 ct. Imp. H. ten Herkel, Hilversum. ♦ SENTA + --- Chagall maakt ceramiek Aanwinst voor de kunst van onze tijd Nieuwsdienst Algemeen Dagblad. PARIJS. — Het voorbeeld — en waarschijnlijk ook het succes ! — van Pablo Picasso blijkt aanstekelijk te werken, want steeds meer ziet men in de Parijse kunsthandel de ceramische producten, waarop een groot aantal beeldende kunstenaars van velerlei slag zich letterlijk heeft „geworpen.” De eerlijkheid gebiedt overigens te zeggen, dat lang voor Picasso in Vallauris aan het pottenbakken ging, Gauguin reeds met de kunst van klei en vuur heeft geëxperimenteerd, dat zelfs Othon Friesz in zijn jonge jaren schotels heeft beschilderd en dat ook Braque al met aardewerk bezig was nog voor Picasso er zelfs maar aan dacht. In de galerie Maeght is thans een tentoonstelling ingericht van schotels, tegels en plaque’s, welke door Mare Chagall zijn beschilderd. Het was te voorzien, dat Chagall iets zou gevoelen voor ceramiek. Alleen reeds voor de te bereiken kleurencombinaties, die zo zeer stroken met hetgeen hij sinds jaar en dag in zijn schilderijen en gouaches geeft, moest hij grote bewondering hebben. Anders dan Picasso, die ook zelf bij het bakken aanwezig is en er zich mede bemoeit, heeft Chagall de technische zijde geheel en al aan zijn medewerkers, Madame Bonneau uit Antibes en Serge Ramel uit Vence, overgelaten. Hij beperkte zich — hij is een wijs man èn een filosoof op zijn manier — tot het beschilderen van de klei en zoals hij heeft verteld, wacht hij dan zelf In blijde spanning af wat er te voorschijn zal komen. De expositie bij Maeght laat zien, dat hij tevreden kan zijn. Nieuwe motieven heeft hij niet gezocht. Eerder hernam hij die, welke men van zijn schilderijen en van zijn illustraties voor Lafontaine kent: Leda met de zwaan, de boeketten met de liefdesparen, de hangklok boven het landschap, de leeuw en de muis, de raaf en de vos, enzovoorts. Vaak dwong het materiaal hem tot beperking en dat is zijn werk dan zeer ten goede gekomen. Bovendien heeft hij hier en daar de materie een klein reliëf gegeverIn de cellist b.v., die zo één is met zijn cello, is dat buikige muziekinstrument in de witte glazuur wat verhoogd en dat geeft een wonderlijk boeiend — en (hetgeen men zou kunnen denken) zeker niet gezocht — effect. Heel mooi is een groot tegeltableau. Het fond is zo „Delfts” wit als dat van de tegels, welke Van der Leek heeft gemaakt. Daartegen rijst uit een blauw landschap met een rivier en een bloemenstilleven een karmijnrood liefdespaar op. Alles zeer in „stijl Chagall” en daarbij van een grootheid van conceptie en een strengheid van kleurstelling, die sterk afwijkt (en boeiender is) dan hetgeen men als regel van de kunstenaar kent. Er zijn ook een paar haksels in kalksteen, iets te quasi-primitief en te „gemakkelijk” om erg te boeien. Maar Chagall als maker van ceramiek is een aanwinst voor de Europese kunst van heden! Een staal van de pottenbakkerskunst van Mare Chagall. --- Van Gogh wordt ook in Amerika verfilmd Nieuwsdienst Algemeen Dagblad HOLLYWOOD. — Nadat onlangs werd bericht, dat een Frans-Nederlandse combinatie een film zou gaan draaien, gebaseerd op de levensgeschiedenis ’ van Vincent van Gogh, meldt thans de Amerikaanse Metro-Goldwyn-Mayer een soortgelijk voornemen. De Amerikaanse film zou gaan heten: Lust for life. --- Film over het Bal Tabarin Nieuwsdienst Algemeen Dagblad WENEN — Onder regie van Karl Lamac wordt een film gemaakt: Nacht im Tabarin, waarvoor vele opnemingen werden gedaan in het befaamde Parijse cabaret Bal Tabarin. De operette-componist Robert Stolz schreef de muziek voor deze film. --- Anna Neagle in rol van Florence Nightingale Engelands eerste actrice in een strak-bio grafische film Engelands belangrijkste film tijdschrift: Picturegoer organiseert ieder jaar een voorkeursstemming over filmacteurs en -actrices, die een goed beeld geeft van de populariteit van 's werelds filmspelers bij onze buren aan de overzijde van de Noordzee. Al jaren komt daarbij Anna Neagle uit de bus als de meest bewonderde Engelse actrice. Haar films zijn geregeld in Nederland op het doek verschenen en haar spel was van een zodanige kwaliteit, dat haar populariteit in Engeland ons zeker niet verbaast. Menigeen zal zich nog haar kostelijke Nell Gwyn van twintig jaar geleden herinneren, of haar grootse Koningin Victoria-vertolking van enige jaren later. Na de oorlog zagen wij haar in blijspelen, zoals Spring in Parklane en Maytime in Mayfair, en tenslotte in het aangrijpende: Odette Churohill. In deze zeer gevarieerde reeks rollen toonde zij zich een actrice van groot formaat en het moet worden gezegd, dat de de hechte samenwerking tussen Anna Neagle en haar echtgenoot, de productieleider-regisseur Herbert Wilcox, bijzonder vruchtdragend is gebleken. Zij treedt nu al jaren uitsluitend in Wilcox’ films op. Vlak na de oorlog had Anna Neagle in Margaret Lockwood een ernstige concurrente in de strijd om de titel: Engelands filmactrice No. 1. Er werd gefluisterd, dat de twee sterren zich werkelijk tegenstandsters voelden. Doordat Margaret de laatste jaren weinig is opgetreden, is deze rivaliteit verflauwd. En aan alle geruchten dienaangaande is juist dezer dagen (met een wellicht wat opzichtige nadruk!) de kop ingedrukt, doordat Herbert Wilcox zelf Margaret Lockwood engageerde om naast Michael Wilding en Orson Welles de hoofdrol te spelen in zijn komende film Trent's Last case. Margarets terugkeer in de studio’s werd in aanwezigheid van de pers met champagne gevierd en versierd met een demonstratieve handdruk van Anna Neagle voor haar mededingster. Weer nummer één Anna was enige weken daarvóór juist weer als nummer één onder de Engelse actrices uit de verkiezing van Picturegoer te voorschijn gekomen, in verband met haar rol in The lady with a lamp. Deze film heeft nu ook óns land bereikt. Voor de vierde maal in haar carrière speelt Anna hier samen met Michael Wilding. En zoals vele malen tevoren is hef een beroemde, historische vrouwenfiguur, die zij uitbeeldt: Florence Nightingale. De titel waaronder de film in Nederland wordt uitgebracht is dan ook: Het leven van Florence Nightingale. Miss Nightingale was, zoals bekend, de welgeboren Engelse, die in de vorige eeuw door een muur van vooroordeel en onverschilligheid heenbrak om de ziekenverpleging op een hoger peil te brengen en die zich door haar opofferend werk tijdens de Krimoorlog onsterfelijk maakte. De nieuwe film van Wilcox is een waardig eerbetoon aan deze grote vrouw Men krijgt de indruk dat de makers zich streng aan de historische feiten hebben gehouden. De film schildert treffend de tegenstelling tussen het weelderig leven van de society in het Engeland van 1852 en de ellende, die de veronachtzaamde, gewonde soldaten van hetzelfde land in oude Turkse kazernes doormaakten. Zij brengt ons, modernen, een lach op de lippen in haar tekening van de bekrompen fatsoensop vattin gen dier dagen. En zij beschrijft een vrouwenleven, dat geheel gewijd was aan roeping en mensenliefde. Zülk een biografische film stelt bijzondere eisen aan de filmer. Als hij — strevend naar een vooral onderhoudende film —het niet zo nauw neemt met de historie, dan wordt hem dat door sommigen zwaar aangerekend. Als hij een droge, onderwijzende film voortbrengt, doordat hij zijn hoofdfiguur vooral zonder verfraaiing wilde presenteren, dan wordt hem dat door anderen verweten. Wilcox heeft zijn Nightingale sober en waardig verteld, zonder af te dwalen. De beroemde charge van de lichte brigade bijvoorbeeld geeft hij in slechts enkele onstuimige beelden, terwijl er natuurlijk een machtige, explosieve montage van te maken zou zijn geweest. Een voorwereldlijk treintje (uit 1850), speciaal voor de film op stoom gebracht, rijdt slechts enkele meters, hoewel er enige curieuze taferelen uit te puren waren geweest. Wilcox heeft dergelijke mogelijkheden versmaad om zijn hoofdpersoon trouw te blijven. Maar het gevolg is, dat zijn film wel zeer ingetogen bleef en wat dor aandoet. Anna Neagle gaf zich van haar kant aan de uitbeelding van de nobele en militante figuur van the lady with a lamp weer (evenals in Odette) met wegcijfering van alle persoonlijke ijdelheid. Een eindeloze strijd moet Florence Nightingale (Anna Neagle) voeren tegen de bureaucratische opvattingen van de legerautoriteiten. --- Advertentie Advertentie ' geW/fe* is geen ideaal dat onbereikbaar is, neen, wij willen er mee zeggen dat de artikelen in deze serie aangeboden beduidend beter zijn dan U normaal kunt verwachten, terwijl U er een prijs voor betaalt die aanmerkelijk lager is. Deze wollen Wilton karpet ten, hoogpolig en absoluut kleurecht (al legt U het maanden in de zon) zijn van een kwaliteit die men normaal als de betere beschouwt en die nergens onder de honderdvijftig gulden te koop zijn. Zaterdagmorgen orn 9 uur begint de verkoop van deze gegarandeerd kleurechte hoogpolige Wilton karpetten 190 x 290 (3 x 4) in warmgetinte Perzische dessins en U koopt het gedurende één week niet voor 1JL A 150 gulden maar voor r ft Groen gelakte één-persoons Jumbo ledikanten met 15 jaar garantie, als speciale aanbieding van de beddenafdeling nu 29 J30 ÉIWIMM WINKELCENTRUM BINNENWEG ---