Zegels plakken is geen liefhebberij, maar wetteliike plicht HEBT U EEN RADIO? Controleurs zijn soepel, maar hun geduld duurt niet eeuwig . fVan een onzer verslaggevers) Er bhjkt in den lande een wijd verbreid misverstand te heersen ten aanzegeirdaïonTsTen11 beke«deluistervergunning. Het plakken van radio«S rvlt w bezigheid, welke naar de mening van velen geliik daar nn'L ilS11 V3n Postz^els. Men kan het gerust doen als men zd echterïolÏÏ ’ maa"m™ kan het eigenlijk net zo rustig laten. Het & a g6Zegd: d 15 een misverstand en de opheldering gepaard eaïnC fegeven blik met nogal wat last en narigheid controleur van HPr dfg4n ”kuisbezoek” in stad en provincie met een conclusie plhranht01? ° ^ iT* Luistervergunning hebben ons tot deze clusie gebracht, alsmede tot de overtuiging, dat het wel nodig is de wetenschap, welke we daarbij hebben opgedaan, door te geven aan allen, Dïp mpI J j term luidt — houder van een radio-ontvanginrichting zijn. • e mensen dus, die hoe dan ook een radiotoestel in huis hebben; derhalve met degenen, die distributie hebben. Zwarte boeken met millioenencijfers Alvorens de boeken open te leggen waarin de schromelijke nalatigheid, slordigheid, vergeetachtigheid of hoe men het noemen wil, beschreven staan is het goed de zaken scherp te stellen. Het plakken van radiozegels op de luistervergunning is geen liefhebberij, het is een verplichting, aan ieder toestelhouder opgelegd bij de wet *Pet „aBe *>°P straffe vans” en „zo niet dans , welke daarbij horen. Dat klinkt niet prettig maar toch is het democratisch. kot wetsbesluit hierop betrekking hebbend, gepubliceerd in het staatsblad u- llü en door de regering te Londen genomen op 17 September 1944 is tezamen met een groot aantal andere wetsbesluiten na de bevrijding als geldend recht aanvaard. In het derde lid van artikel 3 van dit tijdelijk Telegraaf-, Telefoonfn. , Hadiobesluit is die verplichte luisterbijdrage geregeld en wie wantrouwencl is van aard kan de Radioluisterbeschikking 1950 nog napluizen, waarin een en ander nader is uitgewerkt. De Hoge Raad heeft trouwens luttele dagen geleden een arrest gewezen, waarbij de verplichting lot het betalen van de luisterbijdrage ten overvloede wordt vastgesteld. Zwarte boeken . E® "u dan — na aangetoond te hebben, dat het niet nakomen van die verplichting een overtreding is — het beloofde openen , yan de zwarte boeken. Welnu, in het jaar 1951 bleken er tijdens gehouden steek- , proeven ten minsten 20.030 toestellen te zyn, welke niet waren aangegeven, 2935 personen hadden de datum van aanschaf van het toestel vervalst, waarbij zy gemiddeld acht maanden smokkelden. Ongeveer 40.000 personen hadden een zeer { grote achterstand in de betaling. Zeven- ‘ tien procent van het totaal aantal gecon- i troleerae auto-radio’s bleek niet aangegane11 te zijn en op schepen van de binnen- t — a > vaart en woonboten bleek het aantal zelfs zes en vijftig procent te bedragen. In totaal werden vorig jaar niet minder dan 196.214 overtredingen geconstateerd, waarby aan ontdoken luisterbijdrage werd geïnd een bedrag van ƒ 1.211.797.—. Men dient daarbij nog te bedenken, dat die veertig duizend bovengenoemde wanbetalers zijn overgebleven, nadat degenen, die hun luistervergunning niet op tijd hadden omgewisseld, tweemaal op hun overtreding attent waren gemaakt. Want het is zo, dat men, wanneer de luistervergunning niet tijdig is omgewisseld, drie maanden na aflopen ervan een kaartje thuis krijgt met het verzoek alsnog de vergunning om te wisselen. Gebeurt dit niet, dan krijgt men na weer drie maanden “ muisseu is men dan al ’n half jaar over klJd — een laatste waarschuwing per aangetekende brief, waarin op de overtreding wordt gewezen en waarin men wordt gemaand binnen zeven dagen de vergunning volgeplakt om te wisselen. Dit kan men in alle redelijkheid toch niet anders dan soepel noemen van P.T.T. bij welk staatsbedrijf de Dienst Luistervergunningen hoort. De soepeie houding van P.T.T. blijkt nog duidelijker, wanneer men weet, dat on» de 196.214 overtredingen in 1951 slechts in 346 gevallen proces-verbaal werd )pgemaakt. Soepelheid is gedaan Het is alleszins aan te nemen — en veten bebben het reeds ondervonden —, dat P.T.T. zij het met tegenzin, omdat het zich voor alles een service-bedrijf acht, van deze soepelheid moet kómen. Het staat wel. vast, dat wie nu op een overtreding zal worden betrapt moeilijk meer een proces-verbaal zal kunnen ontlopen met de kans, dat het toestel onmiddellijk wordt verzegeld, indien de achterstallige bijdrage niet meteen op tafel wordt gelegd. Ook kan geconstateerd worden, dat de rechter bij het behandelen van dr vele processenverbaal zijn lankmoedigheid begint te verliezen en flinke geldboeten gaat opleggen. Wie een kwartje in de week aan luisterbijdrage niet kan betalen, kan ontheffing aanvragen. Wie zegt, dat hij het niet heeft geweten kan dat moeilijk volhouden, omdat hij geacht wordt' de wet te kennen en ook al, omdat hij er — om eens een strikt persoonlijke, maar oprechte mening te geven — tot vervelens toe via de radio aan wordt herinnerd. („Luisteraars in het bézit van een luistervergunning met serieletter ”). Wie zegt, dat hij uit een oogpunt van sport zijn bijdrage niet betaalt, zal ook wel sportief genoeg zijn, om het proces-verbaal glimlachend te aanvaarden en wie beweert, dat hij nooit of te nimmer naar Nederlandse zenders luistert, kan dat moeilijk waar maken, hetgeen overigens weinig helpen zou. Weinig steekhoudende argumenten Maar dit alles is het toch niet wat door verreweg het grootste deel als argument wordt aangevoerd. Men brengt er over het algemeen weinig steekhoudends tegenin wanneer wordt gevraagd waarom de radiozegels niet geplakt zijn. Men weet heel goed, dat men betalen moet en men protesteert er niet tegen, zomin als men protesteert tegen het heffen van entree in schouwburg, concertzaal of bioscoop. Uit de antwoorden op de vragen van de controleurs kan men bloempjes plukken als dezer „Daar zorgt mijn man altijd voor”... „Daar bemoei ik me niet mee, mijn vrouw gaat over die dingen” ... „Ach gut, dat ben ik helemaal vergeten”... „Tja, wat zal ik er van zeggen”... „Die vergunning?Die ben ik al maanden kwijt”... „Ik dacht, dat loopt zo’n vaart niet” Ik denk, kom! Ik wacht er nog even mee”. De honderd controleurs van de dienst, die elke dag weer op pad gaan in de tien districten, kunnen deze litanie in eindeloze variatie en herhaling horen. Zij maken vreemde dingen mee van juffrouwen, d}e ^u.n ton§ uitsteken, van mannen, die plotseling door ziekte overvallen geheel aangekleed in bed worden aangetroffen met ,v°?r.. de gezelligheid de radio tussen de knieën, van mensen, die onheus worden en van mensen, 1ie hebben gehoord, dat men hen niet in de woning behoeft toe te laten indien men dat niet wil. Over dit laatste punt valt wellicht nog iets te zeggen. De controleurs van de dienst zijn opsporingsambtenaren in de zin van artikel 142 van het Wetboek van Strafvordering, hetgeen in dit geval zeggen wil, dat hun bevoegdheid zich uitstrekt tot hét constateren van overtredingen van de Radioluisterbeschikking 1950. En op grond van artikel 146 van hetzelfde wetboek kunnen zij te allen tijde daarvoor de hulp inroepen van de openbare burgerlijke en gewapende macht. Dat betekent in de praktijk, dat zij waar nodig in gezelschap '■’an rechercheurs of rijkspolitie komen, die nits in bezit van een lastgeving altijd toelang hebben tot elk huis, dat in de last?eving staat vermeld. Wanneer men evenwel de enkele verplichtingen nakomt, aan het houden van een toestel verbonden en waar in letterlijke zin muziek ln zit, dan komt men niet van de regen in een stortbui terecht. Wanneer men hetgeen op de luistervergunningen gedrukt staat in acht neemt, wanneer men alle zich in huis bevindende toestellen aangeeft, wanneer men geen onjuiste datum van aanschaf opgeeft, dat altijd uitkomt aan de hand van gegevens, welke de detailhandel aan de dienst verstrekt, dan kan men breed glimlachend als op een tandpastareclame verg noegd met de familie rondom de radio zitten en de klok negen horen luien, want dan weet men in elk geval hoe Iaat het is. --- Advertentie (Advertentie) Maagklachten ? Neem het NIEUWE m middel Agré-Antacide IHr jjMi N.V. PHILIPS-ROXANE Pharm.-Chem. Ind .Duphar" —" " * 1 11 '■■■ i i « Amtterdam—Oltl—Wenp <■ -- . — --- Luisterrijke viering zilveren Hogeschool (van onze correspondent) TILBUnu. — Ter geiegenneia van het zilveren jubileum van cte nam. Economische Hogeschool te Tilburg zal op Vrijdag 12 December door mgr W. Mutsaerts een pontificale H. Mis worden opgedragen in de St Josephkerk op de Heuvel, ae parochiekerk van de hogeschool. Na deze mis zal ®r een Plecbtlëe kranslegging plaats hebben bij het bescheiden monument, opgericht ter nagedachtenis aan 18 leden van de hogeschoolgemeenschap, die tijdens de oorlog gesneuveld of vermist zijn. Om 15 uur zal de rector magnificus, prof. dr J. H. Smeets een rede uitspreken in de grote zaal van de Metropool schouwburg waarna diverse huldeblijken zullen worden aangeboden. Omstreeks 17 uur volgt receptie in de foyer. * Op Zaterdag 13 December 11 uur zal de promotie van Zijne Excellentie Robert Schuman, minister van Buitenlandse Zaken van Frankrijk, tot doctor honoris causa in de economische wetenschappen plaats hebben, waarbij prof. H. A. Kaag als promotor zal optreden. Na de middag zal prof. dr J. H. Cobbenhagen spreken. --- Samenwerking doet expositie slagen ASI ES HOLANDA „Dit is Holland”, de Nederlandse tentoonstelling in de hoofdstad van Mexico, kan iedere vorm van kritiek doorstaan”. Dit heeft de voorzitter van het tentoonsteliingscomité, de heer Ch. J. I. M. Welter, gisteravond in een radlocauserie verklaard. De heer Welter haalde hierbij de woorden van lof aan, die zowel prins Bernhard als de Mexicaanse president de expositie hebben toegezwaaid. „Asi es Holanda’ 'heeft de bewondering van tienduizenden Mexicanen voor Nederland opgewekt. Aan de betrekkingen tussen de beide landen komt de expositie buitengewoon ten goede. Op deze tentoonstelling bestaat geen verschil tussen grote en kleine bedrijven, tussen vertegenwoordigers van het bedrijfsleven en ambtenaren. Er is een werkgemeenschap gevormd, waarin ieder zijn eigen taak heeft en zonder enige reserve deze taak zo goed mogelijk uitvoert. „Samenwerking” was het parool waarnaar een ieder heeft gehandeld. Nederland staat aan scherpe concurrentie bloot in Mexico. Niet alleen van de zijde van de Verenigde Staten, maar ook van landen als Duitsland en Zwitserland. De moeilijkheden zijn echter te overwinnen. Van belang was, dat tijdens de tentoonstelling een aantal van Nederlands meest vooraanstaande industriëlen in Mexico heeft vertoefd. --- Minister v. d. Kieft kreeg eerste amendement voorgeschoteld Dr Lucas knabbelt aan verlenging dividendstop (Van onze parlementaire redacteur) De wet op de dividendbeperking zal waarschijnlijk slechts met één jaar worden verlengd en niet met twee jaar, zoals door minister v. d. Kieft is voorgesteld in het ontwerp, dat de Tweede Kamer gistermiddag behandelde. Oorspronkelijk ging het wetsontwerp uit van een verlenging van drie jaar, maar tijdens de schriftelijke voorbereiding heeft de minister er ook al zelf een jaar afgedaan. De verdergaande bekorting zal het gevolg zijn van ’n amendemenULucas (K.V.P.), waarover volgende week gestemd moet worden. A.R., C.H. en V.V.D. hebben echter reeds verklaard, dat zij er hun stem aan zullen geven. Bij de instelling van de dividendbeperking scheen deze voor de socialisten een principiële kwestie te zijn. Deze middag kwam de heer Hofstra (P.v.d.A.) echter vertellen, dat dividendbeperking zeker geen socialistisch dogma is, maar een zaak, die bezien moet worden in het licht der omstandigheden. De heer Hofstra kon niet bewijzen, dat de dividenduitkeringen over de hele lijn hoger zouden worden, indien 1 men thans zou afzien van de stop. Hij 1 bouwde zijn verdediging voor een deel op ! de conclusies van het rapport van het Cen- : trum voor Staatkundige Vorming in zoverre dfet constateért, dat de uitkeringen ’ voor het merendeel beneden het toegelaten 1 percentage zijn gebleVc ï. En dan redeneer- . de hij: Als de stop dus toch practisch niet behoeft te werken, waarom dan bezwaren tegen een verlenging? Mn r,» J * xtxaai umc stelling weru van verscnniende zijden bestreden. „Omdat ik tegen overbodige maatregelen ben,” zei de heer v. d. Heuvel (A.R.). „Omdat de stop een ideologische achtergrond heeft,” zei de heer v. d. Wetering (C.H.) en dr Lucas (K.V.P.) en prof. Lemaire (groep Welter) legden er beiden de nadruk op, dat het eigendomsrecht slechts in noodzakelijke gevallen mag worden ingeperkt. Het tweede argument van de heer Hofstra (P.v.d.A.) woog ongetwijfeld zwaarder. Men mocht de dividendstop op zuiver economische motieven willen en misschien ook kunnen beoordelen, in feite was deze stop echter een deel van een complex van maatregelen. De arbeider heeft zijn loonstop, de huiseigenaar zijn huurstop. en nu zou het voor al deze groepen toch wel psychologisch moeilijk verteerbaar zijn om juist voor de onderhavige groep een uitzondering te maken. De heer Lucas (K.V.P.) was van mening, dat de dividendstop niet op economische gronden verdedigd kon worden en in zoverre liep zijn gedachtengang parallel met die van uitgesproken tegenstanders van ’n verlenging, de heren v. Leeuwen (V.V.D.), v. d. Heuvel (A.R.) en prof. Lemaire ,groep Welter). Wel zag hy echter nog het verband met het complex van maatregelen, waarop de heer Hofstra (P.v.d.A.) had gedoeld, maar dan als een complex, dat opnieuw diende te worden bezien en waaraan hü vastknoopte de mededeling van de regering in de schrifteiyke stukken, dat het advies van de S.E.R, zou worden gevraagd over het definitieve lot van de dividendbeperking en dan mede in het kader van de loonen prijspolitiek. Zo bezien was echter zeker geen verlenging van twee jaar nodig, alsdus de heer Lucas. Binnen het jaar kon dat advies binnen en verwerkt zijn en uit deze redenering vloeide zijn amendement voort om de verlenging dan ook tot een jaar te beperken. Minister v. d. Kieft achtte zulks bepaald te kort, er zou ongetwijfeld meer tijd mee gemoeid zijn, maar hij kreeg hierbij slechts steun van de heer Hofstra (P.v. d.A.), die ook het meer politieke verweer voerde, dat het amendement niet getuigde van „de grootheid en de breedheid, waarmede men een nieuw kabinet pleegt tegemoet te treden”. De heer Lucas (K.V.P.) toonde zich echter, evenals onder minister Lieftinck, de foxterrier, die van geen loslaten weet en, zoals gezegd, zal dan ook volgende week over zijn amendement worden gestemd. --- Advertentie (Advertentie) A duurzaam dus voordelig! --- Diamantveld ligt onontgonnen in Belgische Congo Geheim berust nog bij Maastrichtse kellner i ïïe* diamantveld van de Maastrichtse kellner Jules Marijnen ligt nog steeds onontgonnen in de Belgische Congo. De Belgische compagnon, die de Maastrichtenaar had gevonden, komt — volgens Marijnen — de gesloten overeenkomst niet na. Marynen, die einde 1918 als koloniaal naar de Belgische Congo was gezonden, zou vijf jaar later in 1923 tydens een olifantenjacht in het bassin van een beek tal van diamanten hebben gevonden. De Maastrichtenaar heeft eerder aan de Belgische koning zyn geheim tegen een vergoeding aangeboden, doch het enige antwoord was een schryven van het Belgische ministerie van Koloniën, waarin hem werd medegedeeld, dat hem desgewenst een prospectievergunning en een zgn. terreinvergunning zouden kunnen worden verleend. Later is Marijnen in contact getreden met een Belg, die hy financieel en anderszins voor zyn project wist te winnen. Met deze Belg zou hy een contract hebben gesloten waarbü werd bepaald, dat aan Marijnen voor het aanWijzen van de vindplaats twee en een half millioen franc zou worden uitbetaald by aankomst in de „ongo. Voorts zou Marynen voor vyf mil-1 hoen franc aan aandelen krygen in een op te richten maaschappy, die de bronnen zou exploiteren en een procent van.de opbrengst der diamanten. Van de uitvoering van deze overeenkomst is tot dusverre nog mets gekomen. Wel is een medewerker van de Belgische compagnon naar de Congo gevlogen met een plattegrond van het gebied, dat door de heer Marynen als de vindplaats van de diamanten was aangewezen. De vertegenwoordiger zou echter niets hebben gevonden, aldus Marynen, die thans in een ziekenhuis te Maastricht is opgenomen voor een galblaasoperatie, omdat hy — Marynen — om geen risico te lopen, niet het juiste vierkant op de landkaart heeft getekend. De heer Marynen is nu in onderhandeüng getreden met een nieuwe gegadigde voor de diamanten, een Franse maatschappy. --- Zeepost voor Oost en West Met de volgende schepen kan zeepost worden verzonden. De data, waarop de correspondentie uiterlijk ter post moet zijn bezorgd, staan, tussen haakjes, achter de naam van het schip vermeld: Indonesië: ms. „Willem Ruys” (26 A ^ifuw Guinea: ms. „Java” (15 Nov.); Ned. Antillen: ms. „Oranjestad” (25 Nov.); Suriname: ms Botne” (26 Nov.); Unie van Z.£.W.-Afrika: ms. „Oranjefontein” (20 Si’ Canada: ss. „American Defender” £rgentime’ Urufuay. Bolivia, Bra- ; ÏSCA ’tPair”guayJ ss- ”17 de Octubre” (19 (15 NÓvA) trallG en NW Zeeland: via Engeland --- Advertentie (Advertentie) ' ^ O Oermaat \ lUWtiltt SIDt R T 1901 | INKOOP d B GOUD en JUWELEN --- DOOR DE KRAAG IN DE MAAG , IN HOLLAND— { STAAT EEN HUIS | AL® schout van de oude stad Delft en als baljuw van tit ?„ afnd^was Jan de Houyter een belangrijk man Delft wfn® hdlen?a^ van de justitie in stad en land van Delft kon hij zich meer veroorloven dan een ander. Een zeer vermogend koopman, die in een andere stad een doodslag had begaan, ondervond dit tot zijn grote vreugde. Jan de Heuyter, zijn vriend, dacht er niet aan hem uit te leveren, maar gaf hem gastvrijheid in zijn woning. Onderwijl rekten zich de onder- handelingen tot in het oneindige, want met ongehoorde spitsvondigheid wisten die van Delft steeds een passend negatief antwoord te geven op elk verzoek. Ten slotte kwam van hogerhand een wenk: de privilegies van de trouwe, Kabeljauwse stad, die in voor- en tegenspoed aan de zijde van de Bourgondiërs had gestaan, moesten in elk geval gehandhaafd worden, en zo won Jan de Heuyter deze juridische steekpartij. De dankbare koopman achtte toen het juiste ogenblik gekomen om deze wonderlijke wereld te verlaten, en toen zijn testament geopend werd, bleek dat hij „sijnen hospes ende behoeder” tot .enige erfgenaam had aangewezen, van zijn bezittingen, die bestonden uit „Neurumburchse waren” en „Keyzersreaalen van fijnen goude”. Van deze contanten en de te gelde gemaakte waren liet Jan de Heuyter een getorend huis bouwen aan de oude Delft, op dure grond. Daar de erflater zijn kapitaal grotendeels had vergaard door de handel in zilveren en vergulde bellen, waarmee de paarden worden opgetuigd, liet hij gesmeed ijzeren dierenkoppen aanbrengen aan de blauw-arduinen voorgevel. Het was een statig en nobel gebouw, waarachter een achtkanten ranke toren van bergsteen steekt. Eens was hij bekroond met een vaan, waarop het wapen der de Heuyters draaide met de wind; nu echter waalt er een meerman met alle winden mee. Deze meerman dateert uit de zeventiende eeuw; het is het sprekende wapen van Dirck Meerman, ridder, raad en oud-burgemeester van Delft, hoogheemraad van Delftland, en bewindhebber van de Oost-Indische Compagnie van de TfTamoT* iron - 1 rj-amer van Delft: een hoogmogend en vermogend man. Het huis, dat omstreeks 1520 werd gebouwd, door een onbekende meester van de laat-Gothiek, is nog steeds bekroond door een trapgevel, terwijl het dak is afgesloten door een balustrade van versteend kantweïk. Lens stonden op de hoeken van deze borstwering vreemdsoortige gedierten, die nadenkend neerzagen op het rimpelloze water van de steeds stiller wordende gracht. Nog geen honderd jaar geleden zijn zij echter weggekapt en niemand weet meer waar zii gebleven zjjn. Eenzeifde lot ondergingen de zwanen, die op de treden thrt de ,geveltraPpen stonden. Zij dateerden uit later rfif e"- boegen de wapenschilden van de rijke burgers, die het waterschap Delfland bestuurden. Alleen de Romeinse adelaar, hoog in de top, die zijn vleugels NtSophl’ °m rvtg V?legen over stad €n polderland, irfpf bIeVen' 1S niet ?0 verwonderlijk, want de adelaar was het wapendier van de keizerlijke stad Delft. Nog in de achttiende eeuw hield men er een levende adelaar in een kooi boven de deur van het stadhuis, zoals ’s-Gravenhage zijn ooievaars op de vismarkt hield. De wapenschilden van schout de Heuyter en zyn vrouw, die in de traceringen boven de benedenvensters werden aangebracht, zyn eveneens verdwenen, maar gebleven Uten V8n dS Bourgondiscbe hertogen zijn hms bestond nog geen twintig jaar, toen Delft geteisterd werd door een vreselijke brand, dia gehele geaiedlnkhebblndetne ,°°k dit huis moet zwaar ?™{rn, hebben, toen de vlammen loeiend door de smalle straten en stegen joegen, waar de houten huizen als fakkels brandden en het vlammende stro van hooi>™,en met net gedekte daken, voortgedreven door Sfi1 wind’ steeds weer nieuwe branden stichtte. De overlevering verhaalt, dat een ooievaar, die op een wagenrad, op het dak van dit huis nestelde, met haar vleugels haar jongen behoeden bleef voor de vlammen. In 1645 kwam dit patriciërshuis in het bezit van het College van Dijkgraaf en Hoogheemraden van Delfland. De eerste Donderdag van elke maand werden er voortaan vergaderingen en rechtsdagen gehouden „ter saecke van den Gemeenlandts Dyck- en Waterrecht en ’t geene daer aen kleeft.” Vandaar de naam Gemeenlandshuis van Delfland. In hetzelfde jaar werd het huis, zowel van binnen als van buiten, gerestaureerd. Midden tussen de smalle ramen boven de toegangspoort werd het wapen van Delfland, met azuren en zilveren ruiten, in een cartouche uitgebikt en het werd natuurlijk bekroond door het kopje van een weldoorvoede, glimlachende Renaissance-engel. Daaronder kan men nog steeds de wapens bewonderen van de dijkgraaf en de hoogheemraden uit die jaren, patriciërs, wier geslachten opgekomen waren na de opstand; en die met hun geld de oude heerlijkheden hadden gekocht. Delfland bezat reeds vroegtydig verschillende voorrechten. Deze privilegies werden echter zeer uitgebreid door graaf Aelbrecht, de zorgloze verkwister, die vaak bij het rijke hoogheemraadschap aanklopte. Voor wat, hoort wat, dachten de heren evenwel en vestigden zodoende hun grote macht over de landstreek die zich zelfs uitstrekte tot de kustver-’ dedigmg. Niet alleen nam het dankbare Delfland het wapen over van de graaf - Aelbrecht behoorde tot het Beierse huis —, maar op plechtige byeenkomsten ging ook een enorme beker rond de Aelbrechtsbeker, tot de rand gevuld met fonkelende Rijnse wijn. Ieder der aanzittenden lediedp nm hpnrtnn , T , ^Uisue om Deurten deze hens, in een flens, door de kraag, in de maag, ter ere van de graaf, die nooit afkerig was geweest van een roemer rode wyn ln de vorige eeuw werd het huis op vreemde wijze gerestaureerd. Zo verdwenen de zuilvormige schoorstenen en ae dierfiguren, die de gevel met zijn mooie ankers en grillige traceringen nog meer verlevendigden. Het Zuidelijke linkse gedeelte, moest het nog meer ontgelden. De oude kruiskozijnen werden vervangen door lege, dode vensters, die niet meer pasten onder „f.sierbogen. Dit noemde men, zo omstreeks 1890, een uitzonderlijke verfraaiing. HUIS VAN „DEN GEMEENLANDTS DYCK- EN WATERRECHT” j --- (jjalt van der Wijk, die een poging (jjalt van der Wijk, die een poging heeft gedaan een record van 26 uur schoenpoetsen op zijn naam te brengen, heeft van zijn superieuren te horen gekregen, dat zulks een karwei „beneden de waardigheid” van het militaire kader moet worden geacht. --- Ernst met nieuwe burgerlijk wetboek Minister Donker blijkt Inderdaad ernst te maken met het nieuwe burgerlijk wetboek. Na zijn mededelingen hierover in de Memorie van Antwoord heeft hy thans aan de Tweede Kamer een lijvige nota aangeboden, waarin o.a. 22 vraagstukken zijn opgenomen met de voorlopige antwoorden daarop van de ministers. De scheiding tussen het burgerlijk wetboek en het wetboek van koophandel zal vervallen. De stof, die in het wetboek van koophandel is ondergebracht, zal een , plaats krygen in het nieuwe burgerlijk Wetboek. ' Ook afzonderlijke wetten, als de rechten van de scheppende mens en de coöperatieve vereniging, zullen in het nieuwe Wetboek worden opgenomen. Daarentegen zal de regeling omtrent het bewijs in burgerlyke zaken niet meer in het nieuwe Wetboek een plaats vinden. Deze regeling zal worden overgebracht naar het procesrecht, waartoe zij ln weze behoort. Het doel van het voorleggen van de vraagpunten aan de Kamer is het verminderen van het aantal moeilykheden by het opstellen van het nieuwe wetboek. --- Geen gelijkstelling van emigratiebureaux De aanmeldingsbureaux voor emigranten, de Gewestelijke Arbeidsbureaux, kregen bij de begroting voor hun werkzaamheden een verhoging van ƒ1.245.000 terwijl de totale bedragen, die aan de maatschappelijke organisaties worden verstrekt in de begroting worden geschat op ƒ 250.000. Deze bedragen steken wel erg tegen elkaar af, zeker in het kader van de gelijkberechtigde samenwerking. Dit wyst allerminst, zo betoogt de Tweede Kamer, op een loyale verhouding tussen de uitgroei van de maatschappelyke organisaties enerzijds en de overheidsorganen anderzijds. Toch is dit bedoeld ln --- Schaepmanfonds helpt bij jeugdopvoeding (Van onze correspondent) ENSCHEDE. — Het mgr dr Schaepmanfonds is in het leven geroepen met het doel de restauratie en uitbouw van mgr Schaepmans geboortehuis, „de Eeshof” te Tubbergen tot opvoedingsinternaat voor jongens met leermoeiiykheden financieel mogelyk te maken. „De Eeshof” is voor enkele jaren door de R.K. vereniging tot kinderbescherming in het Noorden des lands aangekocht. Het ryk heeft een belangrijke bouwsubsidie toegekend. Het internaat voorziet in een dringende noodzakelijkheid. Prominente kerkelyke en wereldiyke hoogwaardigheidsbekleders, waaronder verschillende bisschoppen en ministers, hebben zich bereid verklaard, zitting te nemen in het erecomité van het mgr dr Schaepmanfonds. Het Schaepmanfonds hoopt door de welwillende medewerking van alle katholieken de stichting „de Eeshof” 21 Januari a.s., de 50ste sterfdag van onze grote Twentenaar, in staat te kunnen stellen met de restauratie van zyn geboortehuis te beginnen. --- Commando-officieren beëedigd (Van onze correspondent) ROOSENDAAL. — Voor het front van het korps commandotroepen, het Koreadetachement en de Suriname-compagnie zijn gisteren op het oefenterrein van de kazerne te Roosendaal de commando’s W. Sim uit Poeldijk en L. J. v. d. Zee uit Leeuwarden beëdigd als officier van het korps commandotroepen. De commandant van het korps, de majoor Beets, verrichtte de ceremonie, terwyl de Kon. Militaire Kapel het Wilhelmus speelde. Na de plechtigheid maakten de troepen défilé voor de kazerne. ---