KERKELIJK LEVEN
HUIDIGE STAND |VAN HET MISSIEWERK De Congregatie van de Voortplanting des Geloofs heeft enkele cijfers gepubliceerd over den stand van het missiewerk. In de missiewereld zijn nu ongeveer 22 millioen katholieken. In de missie werken 21.220 missionarissen, van wie 7.011 inlandsehe missionarissen. Er is dus slechts 1 priester op elke 64.000 ongeloovigen. De priesters worden geholpen door 9.000 leekebroeders en 55 duizend missiezusters, alsmede door 91.000 Catechisten en ongeveer 76.000 onderwijzers. In het missiejaar 1938—1939 werden in totaal 450.000 menschen bekeerd, terwijl 3 millioen Catechumenen zich voorbereiden om het H. Doopsel te ontvangen. Door het Pauselij.k Liefdewerk van de Voortplanting des Geloofs werd' in het afgeloopen boekjaar een som van bijna zes millioen gulden aan de missies geschonken. Door deze subsidie zijn de missionarissen in staat gesteld om te onderhouden: 45.571 scholen met 2.524.000 leerlingen, 800 hospitalen met 40.000 bedden, 3.000 apotheken, waar ieder jaar aan 25 tot 30 millioen zieken hulp wordt verleend, 2.000 weeshuizen met meer dan 115.000 weeskinderen, 450 tehuizen voor ouden van dagen met ongeveer 20.000 inwonenden, meer dan 100 melaatsehen-kolonies met ongeveer 15.000 melaatscben en 274' seminaria met i ongeveer 16.000 inlandsdhe priesterstudenten.
DOM JEAN DE PUNIET DE PARRY Abt van Oosterhout 70 jaar 14 September j.1. is de hoogwaardige bt der St. Paulusabdij te Oosterhout Dom ean de1 Puniet de Parry zeventig jaar geredden. Een nieuw kroonjaar is hiermee iegonnen in het leven van dezen fijnen ’ransdhen Benedictijn, die, uit zijn vadermd verjaagd, ons land trouw bleef ook oen hij met de zijnen terug kon keeren aar la douce France. Wat Oosterhouts bdij geworden is, is voor een goed deel ijh werk en niet minder groot is zijn aaneel in het herstel der Benedictijnsehe neerzetting te Egmond. Moge hiji het nog ens beleven, ,dat deze tot zelfstandige ab1‘ij zal worden verheven. ST. WILLIBRORD’S HERDENKING TE OEGSTGEEST Z. H. Exc. Migr. |P. Gioibbö draagt l’öötiflcale Hoogmis op Het twaalfde eeuwfeest van het zalig ifsterven van den grooten apostel iSint Villibrord1 is dit jaar op tal van plaatsen n Nederland met heiligen ijver en geest!rift herdacht. , Natuurlijk kon de St. Willibrordus-parohie te Oegstgeest, de door den grooten Leilige zelf gestichte parodhie-gemeenschap ran Kerkwerve; bij deze feestviering niet c'hteriblijven. , , Reed® maanden lang waren de plannen 'oor een grandiose herdenking voorbereid,
om deze viering zoo grootsch mogelijk te doen zijn. , I Nu zou de bekroning komen in een week van vurig gebed en feest. i De huidige tijd eischte echter, dat de viering van dit twaalfde eeuwfeest voor een groot gedeelte werd ontdaan van den uiterlijken luister, welke men zich daarbij gedacht had. Daarom had het feestcomité voor deze Sint Willibrord’s herdenking besloten het feest meer aan te passen aan de tijdsomstandigheden en de feestweek te veranderen in een dank. en srneekweek. De inzet daarvan werd onlangs gegeven, In den vorm van de plechtige wijding der nieuwe klokken, door den hoogeerw. heer A. H. M. J. Homulle, deken van Leiden, verricht. Deze klokken zijn genaamd St. Willibrordus, St. Laurentius en St. Petrus. Deze klokken zongen met haar heldere stemmen de inleiding tot de herdenkingsplechtigheid. En terwijl de klokken haar schoone lied zongen, stroomde de intieme parochiekerk vol met gel'oovigen. Te acht uur volgde dan het plechtig openingslof door den pastoor der parochie, den zeereerw. heer J. J. C. M. Looyaard met assistentie van de weleerw. heeren H. L. J. M. Scndaal, rector van Huize „Duinzicht” te Oegstgeest als diaken en S. Steur, kapelaan der parochie als subdiaken, terwijl als ceremoniarius fungeerde de weleenw. heer A. L. Umans, kapelaan der parochie. De zeereerw. pater Gilbertus Lohuys O. F. M. die gedurende de feestweek iederen avond in het Lof conferenties hield over de verschillende sacramenten, opende deze conferenties met een toespraak over Sint Willibrord, die in 739 te Echternach stierf en als de grondlegger moet beschouwd worden der christelijk-Germaansche cultuur. Spr. wekte de geloovigen op tot dankbaarheid door het erfgoed van Sint Willibrord trouw te bewaren en te bidden, dat Hij allen ook in de toekomst zal beschermen. DR. HEINRICH BRAUNS f Verdienstelijk priester en oudminister van Arbeid in Duitschliaind In den ouderdom van 72 jaar, in het vijftigste jaar na zijn priesterwijding, is dr. Heinrich Brauns, de vroegere rijksminister van Arbeid, overleden. Dr. Brauns werd geboren in Keulen. In 1890 ontving hij de H. Priesterwijding en was tot 1900 werkzaam in de zielzorg. Van 1900 tot 1920 was hij' directeur van het Centraal Bureau van den Volksbond van Katholiek Duitschland. Als deskundige op economisch en sociaal gebied werden zijn adviezen zeer geapprecieerd1. In 1919 werd hij gekozen tot lid van de Nationale Vergadering. Als een van de leidende persoonlijkheden van het Centrum was hiji van 1920 tot 1928 Rijksminister van Arbeid. Als zoodanig heeft hiji zich groote verdiensten verworven op het gebied van sociale verzekeringen en van den arbeidsvrede. Enkele jaren voordat Hitler aan de macht kwam werd hij door de Rijksregeering benoemd in het Gutachercomité ter bestrijding van de werkloosheid. Zijn laatste jaren bracht deze verdienstelijke priester en sociale werker teruggetrokken door. KATHOLIEKE ZWITSERSCHE MISSIE VOOR KRIJGSGEVANGENEN In het begin van den wereldoorlog 1914— 1918 werd met toestemming van den H. Stoel in Freiburg in Zwitserland een katholieke Zwitsersche missie voor krijgsgevangenen opgericht. Naast verschillende charitatieve werken was de voornaamste taak vah deze missie: het bezoeken van krijgsgevangenen dooi' priesters, om geestelijke en materieele hulp te brengen, Verder werd steun verleend bij het zoeken naar vermiste soldaten. Mgr. Dessen, bisschop van Lausanne, Genève en Freiburg heeft medegedeeld, dat deze missie in principe nog bestaat. Evenals in 1914 zal zij geleid worden door den bisschop van Freiburg. De bisschop heeft zijn diocesanen verzocht, geen andere instelling 'hiertoe op te richten, maar de bestaande organisatie, die zoo spoedig mogelijlk weer actief werkzaam zal zijn, te steunen.
---

De Stad op den Berg
Naar aanleiding van het onlangs ver- o schijnen van het maandblad „St. Ma1> < theus”, eigen orgaan van de Vereeniging i van R.K. Douane-ambtenaren, heeft de Z. i E e r w. Pater N. B r ia n t j e s S. J. (j in het Novembernummer van genoemd 1 blad een artikel geschreven, getiteld ,,De < Stad op den Berg”, dat ook voor niet-leden 1 der vereeniging zoo vele behartenswaardige ’ gedeelten bevat, weshalve wij het hier in ; extenso laten volgen. i _„Een gewichtige gebeurtenis is het ver- ( schijnen van een eigen orgaan van de R.K. i Douane-ambtenaren. Zooals de Geestelijke Adviseur P. van Aernsbergen schreef, is < het niet voldoende vergaderingen te hou- 1 den. Veelvuldig contact is noodig. Een i orgaan biedt daartoe de gelegenheid en < nog meer. De opwekking tot werkzaam- < heid en de uiteenzetting van een of ander ; onderwerp zijn blijvend, wanneer zij ge- < drukt zijn. Herlezing stelt ons in staat 1 opnieuw onszelf tot handelen aan te spo- < ren, onze begrippen of ideeën te veiduide- < lijken en te verfrisschen. < Wij moeten weten, wat wij willen en dat 1 sterk willen. Het orgaan helpt ons daar- i bij. < De chaos in de moderne wereld is ver- 1 bijsterend1. We weten allen door persoonlijk contact met anderen, wat al dwaze re- <t deneeringen er worden gehouden, wat al j theorieën verkondigd, wat al valsche leu- ( zen er worden gelanceerd. En te midden i van al die wirwar staan wij, Katholieken. < Wij weten, dat er één weg is uit de moei- 1 rijkheden. Een veilige weg. Wij kennen ook dien weg. Het Licht der Waarheid be- , schijnt hem. Meer nog, wij weten, dat het ( is de eenige weg. En deze twee feiten: de ware weg, de eenige weg, leggen een groo- , te verantwoordelijkheid op onze schouders. ( Het licht, dat wij bezitten, mogen wij niet , onder de korenmaat zetten. Wij hebben , het gekregen voor onszelf, maar ook voor 1 andere. Hoevelen zoeken niet een uitweg uit de huidige toestanden in een1 valsche ] oplossing, waardoor de wanorde slechts ( kan toenemen, de ellende des te grooter ( kan worden? Noemen wij slechts de bran- ] dende kwestie van onze dagen: het sociale < en economische probleem. Het Iiberalis- | tisch kapitalisme propageerde: Vrijheid ] voor iedereen. Ieder voor zich. De staat ; erbuiten. , Daartegenover staat het communisme , met een radicale oplossing: Gelijkheid; ( geen privaat eigendom. De staat regelt en ordent alles. De een eischte vrijheid en bracht economi- , sche slavernij, en ongelijkheid; de ander wilde gelijkheid en schiep de ongelijkheid van de bevoorrechten. De botsing van deze twee tendenzen maakte de wanorde nog grooter, want toen ontstond : klassenstrijd, oorlog tusschen kapitaal en arbeid. „Vraag en aanbod, zou schreef Paus Pius XI, verdeelt de menschen op de arbeidsmarkt in twee klassen, of in twee kampen en het contact tusschen deze twee i partijen maakt de arbeidsmarkt tot een < soort arena, waar twee partijen met elkaar in strijd gaan.” Noch het eene, noch het andere systeem ; kan een oplossing brengen. Vrijheid wil j nog niet zeggen ongebondenheid. De men- ; schen zijn geen los naast elkander levende individuen, die niets met elkaar hebben te ' maken. Integendeel, zij zijn van elkaar ! afhankelijk. Ieder mensch heeft een eigen einddoel van zijn leven. Daarom heeft de mensch ook plichten. Daarom ook heeft de mensch rechten, die door ieder ander j behooren te worden geëerbiedigd. De nar , tuur van den mensch, zoo door God geschapen, eischt een samenleven met anderen in familie- en gemeenschapsverband. Ongebreidelde vrijheid voert tot onbeheerscht egoïsme, verklaart als hoogste norm van zedelijkheid1 het recht van den sterkste, leidt uiteindelijk tot onderdrukking en uitbuiting van den zwakste. De klassenstrijd wordt er des te hatelijker en meedoogenloozer door. Ook het communisme brengt geen redding, maar verergert de wanorde. Het zoekt immers, in plaats1 van den klassenstrijd te verminderen, dien te verscherpen ( om zoodoende den vrede te verstoren en de t
maatschappij gereed te maken voor de communistische revolutie. Communisme wil naar zijn eigen getuigenis1 niét streven naar vermindering van klassenhaat, integendeel het tracht dezen aan te wakkeren, totdat het de politie, het leger, de bureaucratie kan overmeesteren. Het spreekt van vrede, maar 'bereidt den oorlog. Het verbiedt staking in Rusland;, maar propageert ze elders. Het protesteert, als hiertegen met geweld wordt opgetreden, maar eischt zelf het recht om tegen anderen geweld te gebruiken. Stellen we eens: hiernaast de katholieke oplossing. Deze ook gaat uit van het feit, het bestaan van klassenonderscheid. Maar in plaats van kapitaal en arbeid1 te beschouwen als onverzoenlijke vijanden, die strijden moeten tot den dood, acht zij deze als noodzakelijk met elkaar verbonden. Bij de productie van alles worden vereischt: kapitaal, arbeid en hersens. In stede van de huidige maatschappij te overmeesteren door revolutie en 'bloedvergieten, bedoelt de katholieke oplossing de maatschappij te herstellen op een basis van onderlinge samenwerking, gezamenlijke inspanning, eendrachtige organisatie, rechtvaardigheid en liefde voor het algemeen welzijn. Maar laten we wel bedenken, dat het niet genoeg is te weten, welke de goede oplos- I sing is. Die kennis moet praktisch, niet enkel theoretisch zijn. Wij moeten meewerken met al wat in ons is om die orde, die ons wordt voorgehouden, tot stand te brengen, te vestigen. Belangwekkend is dan ook het voorbeeld van de Katholieken in Holland, de actie, die zij hebben ingeluid onder de leuze van: „Naar de nieuwe Gemeenschap”. Belangwekkend om den moed en den durf, welke eruit spreken. Belangwekkend om het verblijdende verschijnsel, dat er n.1. leeft onder hen een verantwoordelijkheidsbesef te midden van dezen critieken tijd. De nieuwe gemeenschap, -Zoo schrijft Dr. Koenraadt, welke het centrale punt van deze actie uitmaakt, is de corporatieve orde volgens natuurrechtelijke beginselen. Niet dus gefundeerd op gegevens uit de openbaring, niet op specifiek katholieke beginselen, maar op princiepen, die we kunnen kennen met ons verstand, op feiten, welke de aard der menschen en der overige schepselen ons verschaft. Met gezag heeft de encycl. Quadragesimo Anno ons deze beginselen weer in herinnering gebracht. Zij behelst dus een nieuwen vorm voor het maatschappelijk leven: de individualistische en zelfs op klassenstrijd berustende inrichting vanl de maatschappij moet plaats maken voor de organische, waarbij aan kleinere lichamen, instituten van overleg en samenwerking, de leiding over het sociale, economische en cultureele leven wordt opgedragen onder supervisie van den Staat. Vooral begrijpe men goed, dat zij behelst een nieuwen geest: de drijfkracht van het eigenbelang moet in de synthetische verbinding van liefde en zorg voor anderen, linzonderheid voor de gemeenschap en voor het algemeen welzijn, worden gelouterd. Hoofden en harten van de Katholieken moeten meer worden ontsloten voor de idee vaan en' de liefde tot de nieuwe gemeenschap en den haar kenmerkenden geest van sociale rechtvaardigheid en sociale liefde. Zoowel wat de kennis van de sociale leer aangaat, als wat de paraatheid betreft van den wil om dienovereenkomstig te handelen, zijn schromelijke, ja ontstellende tekorten. Hoe weinigen, die in onbevangen objectiviteit de verhouding tusschen hun eigenbelang en het welzijn van de gemeenschap weten te zien en zich werkelijk moeite geven om die objectiviteit in kennen en doen te benaderen; hoevelen, daarentegen, die bij het afwegen hunner belangen zelfs nooit idee op het welzijn van anderen en van de gemeenschap hebben! In de encycl. Divinl Redemptoris j betreurt Paus Pius XI „het gebrek aan (consequentie in het christelijk leven”, zoodat bij Katholieken' nog wel eens „een beklagenswaardig dubbel geweten” wordt aangetroffen: thuln godsdienstige plichten vervullen ze trouw;, maar waar het hun werk, industrie, beroep, handel of publiek ambt betreft, daar leiden zij een leven, dat aan de rechtvaardigheid en de christelijke liefde maar weinig beantwoordt. De oorzaak, zoo' meent de Paus, is veelal hierin gelegen, dat de sociale leerstellingen der Kerk niet voldoende gekend en overdacht worden. En toch, hoezeer moesten juist de Katholieken hierin uitmunten na de duidelijke Woorden van de Pausen Leo XIH en> Pius XI, na steeds herhaalde aansporingen van de Kerk over de naastenliefde! Geheel de kwestie berust tenslotte op en vindt haar oplossing in het gebod van Christus: Bemint elkander! Leven niet voor zichzelf, maar leven voor anderen. Het dichtst is dan ook het ideaal benaderd in de kleine gemeenschap der eerste Christenen, zooals die ons bekend is uit de Handelingen der Apostelen. Onze plicht vergt dus: Kennisname van de pauselijke ( richtlijnen, met daarnaast voobal training van onszelf in zelfverloochening en naastenliefde.
---