BUITENLAND. uunaijtiLALViJ. 1 Hamburg. Ten gevolge van het besluit der ( Regeering tol verbreeding van den weg in het Zuid-ooslelijk deel van Altona, tot betere aansluiting met Hamburg, zal in de naaste toekomst ook een deel der bezittingen van de Joodsche gemeente aldaar van den aardbol verdwijnen, welker ouderdom vermoedelijk reikt tot aan het ontslaan der gemeente, dat veilig op het jaar 1640 gesteld mag worden. Van het jaar 1641 althans dateert de oudste beschermingsacte van den Koning van Denemarken, als Hertog van Holslein. Aan deze tot afbraak bestemde huizen in de Breitenstrasze, waartoe o. a. het Rabbinaatsgebouw en het kerkelijk bad behooren, knoopen zich ook voor de Hamburg-Altona’sche gemeente historische herinneringen vast, daar deze niet slechts den steun der Deensche Kroon genoot, maar ook tot aan 1811 een gemeenschappelijk, Joodsch gerecht en bestuur met de Hoogduitsche Allona’sche Joodsche gemeente bezat, met haar lot 1660 hare begraafplaats deelde en ook gebruik maakte van hel daarbij gelegen Joodsche ziekenhuis Beide laatste liggen inlusschen op tamelijken afstand en blijven derhalve onaangetast. De Synagoge blijft eveneens behouden, terwijl het Rabbinaatsgebouvv met zijn verschillende bestuurskamers, evenals het kerkelijk bad, weder in de nabijheid zullen worden opgebouwd. Nog zij hier opgemerkt, dat de acte van scheiding tusschen de gemeenten Hamburg en Altona dateert van 26 April 1812 en plaats vond ten tijde der belegering van Hamburg door de Franschen. Op last der fransche regeering werd deze gemeente geheel en al georganiseerd en het nieuwe bestuur trad 3 Mei 1812 in functie. Memel. Hel pas verschenen jaarverslag over de lotgevallen van het ondersteuningsfonds der Russische Israëlieten alhier, schetst in den breede de verschillende omstandigheden en verhoudingen tengevolge der jongste uitzettingen uit dat land. Van deze treurige feiten is hier reeds bij herhaling melding gemaakt en we bepalen ons dus slechts tol de volgende belangrijke bijzonderheden. Op 26 Juli des vorigen jaars, had de Rabbijn Dr. Ruif, betreffende deze aangelegenheid een audiëntie bij den Opper-president der provincie, Dr. van Schlieckmann. »De ontvangst,” schrijft de Rabbijn, «was uiterst beleefd. De hooge beambte betujjgde echter zijn leedwezeti. dat van de voorgesenreven maatregelen in geen geval kon worden afgeweken. In alle staten, ging hij voort, is duidelijk een streven waar te nemen, om het nationaal verband te herstellen. Langs de grenzen bestaat bovendien door een te sterken toevloed van de meest verschillende elementen het gevaar, dat onze inlandsche bevolking hoe langer zoo meer in haar bestaan bedreigd wordt, Dit kanden wij niet langer zwijgend gedoogen. Daar moest noodzakelijk orde op zaken worden gesteld. Houd u echter overtuigd, dat met de meest mogelijke toegeeflijkheid zal worden gehandeld. Op 2 September kwamen de lang gevreesde uitzettingsdecreeten aan. »Het was ’s morgens 81 /o uur,” schrijft Dr. Ruif. wik was juist voornemens mijn armenschool, voor Russisch-Israel. kinderen te bezoeken en met hen feestelijk den Se dandag te herdenken, toen mij, op de straat de chef der politie ontmoette, die mij de treurige tijding mededeelde, dat alle niet genaturaliseerde vreemde Joden, allen, allen zonder eenige uit- I zondering, de stad zullen moeten verlaten. Dat was een der smartelijkste berichten, die ik ooit ■ vernomen heb. Meer dan 3/3, onzer 1214 zielen I tellende, Joodsche gemeente, en met hen ongeveer 75 leerlingen mijner armenschool, die nauwelijks een dozijn zou overhouden, zouden de stad moeten verlaten, verjaagd, zonder steun in den vreemde moeten zwerven. Dat was hard. Innig bewogen ging ik naar mijn school, de kinderen zongen en zeiden vaderlandsche ge dichten ter eere en tot lof van het Rijk en den Keizer, huis en haard.,.. Na het einde der feestelijkheid, toog ik huiswaarts en schreef een door smart en weemoed ingegeven verzoek aan den Vorst Rijkskanselier, en bad daarin om verzachting van den harden maatregel. Reeds na 4 dagen kwam per tele graaf tegenbericht en werd gelast met verbannen niet voori te gaan en eerst nieuwe instruetiën af te wachten, Deze kwamen en bevatten het bevel, dat al dezulken, wier verblijf den Staat tot nut verstrekt, van de uitzetting bevrijd blijven, dat hierop bij in te komen verzoekschriften in ieder geval behoort te worden gelet. Van de reeds uitgeschreven 59 decreeten, weiden onmiddellijk een aantal teruggenomen. In het geheel werd ongeveer aan 80 personen het verzoek tot blijven iugewilligd. Kassel. In een hier gehouden «Anti-semietische Volksvergadering,” zooals zij door de uitnoodigende «Deutsche Reformverein” zelve werd genoemd, trad Dr. Capislrano, of liever, Dr. Boëkel uit Marburg, als spreker op. Aan het begin zijner rede over: «De Joden, als strijd om het bestaan voor de Duitsche natie,” deed Spr. de mededeeling, zooeven bericht te hebben ontvangen, dat het voorgenomen Anli-SemietenCongres a. s. Pinksteren te Kassei zal plaats vinden. Kassei mag zich waarlijk gelukkig wenschen ! ITALIË. Rome, Zooals wij reeds vroeger mededeelden, is sedert eenige jaren het gedwongen verblijf in het Ghetlo opgeheven- Dat deze milde bepaling diep in het Joodsche familieleven ingrijpt en alle verhoudingen daardoor veranderd zijn, laat zich begrijpen. Toen de verdrukten uit het oude Ghetto in het vrije togen, kwamen zij van lieverlede tot het bewustzijn, van wat het vroegere Ghetto hun aanbood. Al spoedig merkten zij, dat de Jood in velerlei opzicht den steun zijner geloofsgenooten behoeft en net gemis van een Joodsch ziekenhuis deed zich alras gevoelen. In Rome beschouwt elke Katholiek zijn huis verontreinigd, wanneer zich het lijk van een Jood of Protestant daarin bevindt en dergelijke eventualiteit tracht hij daarom te voorkomen. Dat hieruit dikwerf hoogst onaangename gevallen voortspruiten is natuurlijk. Dit alles zou kunj^i^ -worden tegengegaan, door de oprichting van et n Joodsch ziekenhuis. Een in hel jaar 1880 voorgekomen treurig geval, deed de behoefte daaraan nog dringender gevoelen. In October van dat jaar, werd een Joodsche reiziger Emanuele di Cahna, in een Christen hotel gelogeerd, ernstig ziek. De waardin eischtte, dat hij zich naar een gasthuis zou laten vervoeren. Hij weigerde echter hardnekkig, eensdeels omdat hij zich voor het transport te zwak gevoelde, andersdeels omdat hij zeer goed wist, dat de gasthuisverplegers, meest monniken en nonnen, zich minder om het herstel der zieken dan wel om hunne bekeering bekommeren. Zijn toestand werd echter bedenkelijker, zoodat de kasteleines bevreesd, om haar huis te doen «verontreinigen” een rijtuig liet voorkomen en den zieke naar het gasthuis San Spirito, deed vervoeren, In het rijtuig gaf de zieke echter den geest en de koetsier, dit bemerkende, reed met hem naar hel Ghetto. De aankomst van het lijk wekte daar groot opzien en medelijden en 6 mannen kwamen onmiddellijk bijeen, om dergelijke inenschonteerende voorvallen verder onmogelijk temaken. Zij hielden een collecte en huurden onmiddellijk drie kamers en plaatsten er even zooveel bedden. In den aanvang scheen het streven de braven bespottelijk, maar zij lieten zich niet afschrikken. De grond voor een ziekenhuis was gelegd en door hun ijverig streven werd binnen drie jaar een dergelijk gesticht gebouwd dat alle comforts aanbiedt en 20 bedden bevat. In doorsnede worden er 15 zieken verpleegd. De functie van geneesheer wordt waargenomen door den Rabbijn Dr Alberto Tascano, Deze vooruitgang is ook voor een groot deel te danken aan den ijver eener brave vrouw Malhilde Passigli, die door alle zieken als een reddende engel wordt beschouwd, De’,e dame, een geboren Christin, tot het Jodendom overgegaan, wordt als toonbeeld van deugd, vroomheid en humaniteit, algemeen geroemd. Ferrara. In het jaar 1862 ging een vrouw uit Long tot het Christendom over en liet tegelijkertijd hare beide jeugdige zoontjes doopen. Eén dezer, Guiseppe Vicini is nu w-eder tot het Jodendom teruggekeerd. Hij Kwam vóór eeüige jaren naar Triest, waar hij als journalist werkzaam was en tijd kon vinden, om gedurende 3 dagen, vlijtig aan de studie der Talmud-Thora, deel te nemen. Daar koesterde hij reeds bet voornemen, weder tot het geloof zijner vaderen terug te keeren en aan dit voornemen gaf hij nu te Ferrara gevolg. Zijn vader heette Lel Bechhi, zijne moeder, veranderde bij hare overgang, hare familienaam. Guiseppe is een man van omvattende kerjnis, vooral op het gebied der taalkunde. Hij wordt ook door zijn karakter algemeeu geacht. --- BINNENLAND. twe AMSTERDAM, 4 Maart. ^er De afdeeling «Amsterdam” van de «Maat- woi schappij tot nut der Israëlieten in Nederland,” aca gaf jl. Zaterdagavond eene Soirée, in bet gebouw phi voor den werkenden stand Kloveniersburgwal ofs< alhier. De opbrengsten daarvan kwamen ten dig goede aan het schoolfonds, aan genoemde afdee- bat ling verbonden. Een uitgelezen publiek was op- ma gekomen om de soirée bij te wonen. Als eerste me no. kwam op het programma voor: «Voordracht, te door Prof. Dr. S. Rosenstein van Leiden, «lleber uit die Bedeutung Mendelssohn’s für die Juden.” titc De hoogleeraar vroeg de aanwezigen verlof, zich ipe van de Hoogduitsche taal te mogen bedienen, zoc wijl hij vreesde, dal men anders allicht de eene kra of andere uitdrukking anders mocht opvatten, hei dan hij ze bedoelde. In het belang der geachte op£ aanwezigen dus, wenschte hij de voordracht, lijk in het Duitsch te houden, (applaus.) zóé Ter gelegenheid van de honderdste verjaar- we dag van Mozes Mendelssohn’s overlijden,” begon noi Spr. ongeveer, «werd zijn gedachtenis geëerd, is niet alleen in zijn kleine geboorteplaats, maar door bijna alle Israëlieten van Duitschland. Wal be: was daarvan w el de oorzaak ? Wat gaf aanleiding, wa dat onze 19de eeuw, die zoo spoedig geneigd is wa beroemde personen te vergeten, wijl ze er zoo- sei velen oplevert, Mendelssohn niet vergal, maar wa hem, een hem waardige hulde bracht ? Hij toch de was geen krijgsheld, die zijn Vaderland vrij vocht, ke geen dichter, geen toonkunstenaar, zelfs in phi- I losophie overtrof hij niet zoovelen, die na hem lijl leefden. Waarin lag dan zijn groote verdienste? Me En het antwoord hierop luidt: «hij was een po «reformator,” niet een hervormer als bijv, Luther, ke die aan de grondvesten van den godsdienst schudde, de hij was geen hervormer van het Jodendom, maar voi van de Joden. Hij maakte zijn volk ontvanke- da. lijk voor kennis en beschaving. In zijn tijd toch de namen de Israëlieten geenerlei aandeel aan ste staatszaken. Zij leefden afgezonderd. Wat be- ge kommerden zij zich om regeeringspersonen, die stii hen slechts verdrukten ? Door Mendelssohn’s ovi werken zou dit anders worden; hij tornde niet La aan het geloof. Hij opende hun de plaats, die eis zij heden ten dage in Duitschland innemen. di< Zijn persoonlijkheid was oorzaak, dat deze om- Hc mekeer in dit Rijk intrad. scl Hoe was de staatkundige toestand zijner geloofs- en genooten, toen hij de joodsche «Gesellschaft” in- hij trad ? Ja, zei Spr., men kan alles «gesellschaft” Jo noemen, ofschoon in den eigenlijken zin van hel ho woord daarvan geen sprake kon zijn.) Zij ge- va noten het voorrecht meer belasting te mogen hij * betalen, dan de andere burgers en hooge woe- be ker interest te mogen nemen, opdat men later te door kapitaal en interest een streep zou kunnen scl halen. Zijn volk vormde een klasse, die zeer sti geminacht was. In dezen tijd werd de hervor- he mer geboren. Evenals andere joodsche knaapjes zij genoot hij reeds vroegtijdig Godsdienst-onderwijs rii en op 6-jarigen leeftijd kende hij den Bijbel va reeds met de verschillende commentaren. Zijn m leermeester was David Fraenkel. Deze werd later te beroepen naar Berlijn en Mendelssohn, toen 13 te jaar oud, volgde hem. Daar was men streng op vreemdelingen, die geen middel van bestaan lo hadden en toen men hem bij zijn intrede te B Berlijn vroeg, wat hij wilde, wal hij kwam doen, m gaf hij dit korte, maar veelbeteekenende ant- tl woord: «lemen.” Met ijzeren volharding oefende D hij zich verder, onder de meest kommervolle n omstandigheden. Zijn meester kon weinig voor n: hem doen. Dit hinderde hem echter niet in de u studie. Hij verdeelde zijn brood voor eiken dag gi en zoo voedde hij zich. vi Met een onbegrijpelijke vindingrijkheid zocht h hij zich geleerden op, wier omgang hem nuttig z( kon zijn. Een poolsche jood leerde hem wisi kunde, van zekeren Dr. Kirsch leerde hij Latijn, zi van een ander wederom Duitsch, Fransch en h Engelsch enz. Op zijn 13de jaar verstond hij w reeds het wijsgeerig werk van Maimonides, Moré k Nebuchim, dat de meest diepzinnige beschouwingen bevat over de verhouding van God tot sc den mensch, den vrijen wil enz., een werk, dat v; menig geleerde van 50-jarigen leeftijd nauwe- zi lijks begrijpt. Op twintigjarigen leeftijd versche- w nen zijn «philosophische studiën.” Daardoor werd g' r zijn degelijkheid en heldeiheid van geest door h r zijne geloofsgenooten erkend en de algemeene d - aandacht op hem gevestigd. Zekere Bernhard, ie t een zijden fabrikant nam hem aan als den op- h 1 voeder zijner kinderen en Mendelssohn’s positie, h ï werd daardoor schoon niet schitterend, toch \ merkbaar betèr. Hij was althans van de knellende te zorgen voor zijn dagelijksch brood, bevrijd. Zoo d j was dan Mendelssohn, die op 13-jarigen leeftijd d nog geen Duitsch kende, maar evenals zijne w geloofsgenooten, eene opraapsel van allerlei talen, n t ! een «mitschmach,” sprak, een Duitsche schrijver n s geworden. En hij schreef een Duitsch dat zelfs st - ( Lessing beviel. Hij maakte diens kennis, even- w } als die van andere geleerden van naam, als Dr. g , Gomperts, Nicolai e, a. die zich allen tot hem t aangetrokkén gevoelden. Lessing vroeg eenszijn II i meening over het juist verschenenjwerk : «Phi- w j losophische gesprache,” van Shaftesburg. Men- w 1 delssohn las het door en zei toen: «Zoo kan ik j a! - het ook !” Op Lessing’s uitnoodiging ging hij oi i tot behandeling dier stof over en Lessing was rt I ' over zijn arbeid opgetogen. j e In 1755 verschenen zijn brieven «Uber die mpfindungen” een toonbeeld van helderen, irspronkelijken stijl en reine gedachte. Ontemzeggelijk toonde hij daardoor, naast Lessing, ; grootste prozaïst van zijn tijd te zijn. Na vee jaar bij Bernhard te zijn geweest, nam deze ;m als deelgenoot in zijn zaak op. Zijn antoord op de prijsvraag, door de Berlijnsche :adémie uitgeschreven over de «Evidenzen der hilosophische Wissenschaften” werd bekroond, ’schoon Imanuel Kant, toen nog op zeer jeugigen leeftijd, had medegedongen. Zijn «phaedon,” andelende over de onsterfelijkheid der ziel, laakte hem beroemd. Dit werk werd in de leeste talen vertaald, ook in het Hollandsch, ! Utrecht. De innigste overtuiging spreekt it dit werk, en het verschaftte hem den eeretel van «den Duitschen Plato.” De omgang iet hem werd door elkeen om het zeerst geicht. Hij moet een tooverachtige aantrekkingsracht hebben bezeten. Vorsten kwamen om em te zien. De Vorst van Wolfenbultel was pgetogen van bewondering over M’s persoonjkheid en zijne gaven. Hij was zóó geleerd, ió beroemd, dat men ten slotte twijfelde of hij el een Jood was. En zelfs Lessing vond het oodig een zijner vrienden te verzekeren, «hij ; werkelijk een Jood!” Het was zijn streven zijn geloofsgenooten te «schaven, te veredelen. Dat hij gaarne gezocht ras, het lag in zijn karakter. «Niet indringen,” ras zijn leus, zich niet op den voorgrond plaaten. Hü was nederig en bescheiden. Zijn daden raren in overeenstemming met zijn schriften en enkbeelden. «Dit is de ware wijsheid,” verze:erde Spreker. Een zijner bewonderaars was de Christen geestejke Lavater. Deze was bezorgd over het heil van lendelssohn’s ziel en wendde daarom allerlei iogingen aan, hem tot het Christendom te be.eeren. Hij zond hem daarom een werkje van en franschen schrijver Bonnet getiteld, «Bewijzen oor de waarheid des Ghristendoms.” Hij eischtte aarbij dat M. het daarin aangevoerde op deugelijke gronden zou bestrijden, of tot het chritendom overgaan, zooals plicht en waarheid zou ebieden. Mendelssohn was hierover zeer ontlicht. Hij had het steeds zorgvuldig vermeden ver den Godsdienst te debatteeren en wat gaf ..avater het recht tot het stellen van dezen isch ? — M. schreef als antwoord een brief lie zeer karakteristiek is en waarvan door den loogleeraar voorlezing wordt gegeven. Uit dit chrijven doel hij zich kennen, als jood in hart n ziel. Wat zou mij kunnen beletten, vraagt lij, van Godsdienst te wisselen, indien ik den oodschen niet voor waar hield? Wat mij tegenmuden, indien ik niet vast doordrongen ware an de Heiligheid onzer wet? Overigens geeft lij daarin als zijn meening te kennen, dat het — leter is door deugdzaam gedrag vooroordeelen ^ e bestrijden, dan door geschriften. Later vercheen zijn werk «Jerusalem” — Zijn geheele treven was het zijn geloofsgenooten te verïeffen door de macht van zijn persoon, door :ijn vasthouden aan deugd en Godsdienst. Hen •ied hij, belang te stellen in de aangelegenheden van den staat, zich het «Jood zijn” niet te schamen, maar evenmin een provoceerende houding aan te nemen door zich te veel op den voorgrond te dringen. Een der grootste weldaden, die hij zijne geloofsgenooten bewees, was zijn vertaling van den Bijbel. Wel bestond er reeds een vertaling, maar alleen een man als hij, doorkneed in theologische kundigheden en een meester der Duitsche taal, was in staat dit omvangiijk werk naar behooren te verrichten. Hier zet spr. tevens nader het Godsd. standpunt van Mendelssohn uiteen. De Joodsche wet eischt, volgens hem, geen gelooven, maar handelen. De geloofspunten van Maimonides zijn niet verplichtend. Men heeft Albo niet in den ban gedaan, toen deze ze tot op drie reduceerde. Door die vertaling van den Bijbel, leerde hij zijn volk goed Duitsch spreken. Hij leerde hun de taal des lands en daardoor den weg, waar langs zij tot ontwikkeling en beschaving konden genaken. Als bewijs van zijn wilskracht en tot kenschetsing van zijn karakter geeft spr. voorlezing van een schrijven door Mendelssohn tot een zijner leerlingen gericht, wien een onderscheiding was ten deel gevallen, die echter door de Regeering niet bekrachtigd werd. Hoe meer hinderpalen men ons in den weg legt, heet het daarin, des te meer moeten wij ons inspannen iets te beteekenen. — De hoogste belooning, die hem ten deel viel was, volgens spr. dat Lessing hem tot model koos voor zijn stuk «Nathan der Weise.” Lessing had bovendien in een ander tooneelstuk. reeds sympathie voor de Joden aan den dag gelegd. Sommigen hebben wel beweerd, dat Lessing met zijn Nathan het Christendom wilde smaden. Dit is onwaar. Hij gewaagt niet van Joden, Christenen of Muzelmannen, maar schetst een Jood, een Christen enz. en stelt in dit stuk het ideaal van een Jood voor, waartoe hij zich Mendelssohn als voorbeeld had gekozen. Aan het slot zijner rede gekomen, zei de Hoogleeraar dat het steeds Mendelssoh’s streven was geweest zijn volk te beschaven. Laten ook wij in dien geest handelen en steunen wij alzoo een fonds, dat ten doel heeft kennis onder onze geloofsgenooten aan te kweeken. — De rede, die ongeveer 1 uur duurde, en met gloed en zeggingskracht, ex-temporé, was uitgesproken werd door het uitgelezen publiek luide toegejuicht. Zeker waren die toejuichingen welverdiend. Na de pauze werden de aanwezigen op eenige muzikale voordrachten onthaald door mej. Joh. van der Vinck (piano,) W, B. (Viool) en D, H. F. M. (Violoncel.) Alle deze voordrachten vielen zeer in den smaak en werden luide loegejuicht. De plechtige inwijding eener Heilige Wetsrol door de Ver. aan het genootschap n^Sni nn ten geschenke gegeven, Woensdagavond 24 Febr. begonnen en jl. Sabbat door een plechtige Godsdienstoefening voortgezet, werd Zaterdagavond 11. door een goed geslaagde tooneelvoorstelling besloten. Bij eerstgenoemde feestelijkheden waren wij tot onzen spijt verhinderd tegenwoordig te zijn. Zaterdagavond vond de reeds genoemde voorstelling plaats, in het lokaal »de Koningskroon,” met medewerking der gunstig bekende vereeniging A. d. v. e. n. d, o. Het door haar opgevoerde: »Zij is krankzinnig,” werd onberispelijk afgespeeld. Vooral de heer M. Kattenburg muntte daarin bijzonder uit, No. 2 van het programma, fantaisie le Trouvère, door den jongenheer Alex. Polak voorgedragen, gaf blijken van ernstige studie. Het blijspel: «Haar hart is ontwaakt,” waarmede Advendo op den jongsten tooneelwedstrijd te Rreda werd bekroond, gaf den talrijk aanwezigen veel genoegen. Mej. S. Cohen zij een afzonderlijk woord van lof gebracht voor haar fraai spel. Zeker zal deze feestviering langen tijd in het geheugen blijven. ’s-Hage. De heer G. Bing en echtgenoote, Directeur en Directrice in het Israelietisch gasthuis, vierden 11. Sabbath hun 25-jarige echtvereeniging. De WelEerw. heer Opperrabbijn en de heer L. Simons, richtten bij die gelegenheid tot de jubilarissen, namens H. H. regenten en Dames regentessen het woord, waarin zij deden nilkomen de belangrijke diensten, met ijver en trouw door hen aan den dag gelegd, sedert de stichting van het Asyl. Kostbaar tafe lzilver, het echtpaar aangeboden, bezegelde ten volste het vertrouwen, dat het bestuur in hem stelde. Ook namens de Portug. Israël, gemeente werd beiden onder hartelijke taal een blijk van hulde aangeboden. Van verschillende zijden werd groote belangstelling in die feestviering aan den dag gelegd, Het dienstpersoneel had een der^zalen van het gesticht keurig gedecoreerd en in eene ware feestzaal herschapen. De waardige jubilarissen zullen gewis nog lang met zelfvoldoening terugzien op dat feest en de belangstelling hun betoond, zal hen zeker bemoedigen, om steeds met denzelfden ijver en met de meeste nauwgezetheid, als dit tot nu toe het geval was, hunnen werkkring voort le zetten. Leeuwarden. In de op Zondag 11 gehouden vergadering van het Synagogaal ressort Friesland, is onder meerdere zaken besloten ; 1. Overeenkomstig de uiterste wilsbeschikking van den WelEerw. heer B, Dusnus zo° spoedig mogelijk tot de benoeming van eenen Opperrabbijn van het ressort over te gaan ; 2. Daar echter, zelfs bij den meesten spoed, de voorbereidende bemoeingen, aan de vervulling van het Opperrabbinaat verbonden, tijd vorderen en dus noodzakelijkheid beslaat, dat gedurende dien tijd het Opperrabbinaat ad interim worde vervuld, aan den WelEerw. heer J, S. Hillesum, Opperrabbijn te Meppel; dat interimaat heeft opgedragen en 3. Uit haar midden benoemd eene commissie van zeven leden, die ingevolge art, 59 van het reglement voor het Synagogaal ressort zal zijn belast met alle werkzaamheden en bemoeingen, welke de definitieve benoeming van den Opperrabbijn voorafgaan, met opdracht daarvan vóór 1 Juni e. k., schriftelijk rapport aan de vergadering te zenden. ---