Belgische textiel en Benelux In België is er veel te doen over de werkloosheid. Al meer dan een jaar geleden zette de textielindustrie een crisis in. Van alle kanten werden toen al waarschuwingen geuit tegen de situatie van de textielbranche. En Inderdaad zijn hier de zwaarste klappen gevallen! Over het ontstaan en de oorzaken van deze crisis heeft u al een en ander in dit blad gelezen. Ook schreven wij u over de mogelijke oplossingen. De afname van de handel in het buitenland, de toegenomen rationalisatie en de stijging van ,de arbeidsproductiviteit, de verzadiging van de binnenlandse markt en de door België gevoerde handelspolitiek worden algemeen als oorzaken aangewezen. De diepste oorzaak is wel het feit, dat het zo goed als intact gebleven productie-apparaat onmiddellijk na de bevrijding in staat was tot een omvangrijke productie-capaciteit. De afzetmarkten in binnen- en buitenland waren aanvankelijk onverzadigbaar. Alles werd opgenomen, ook goed van mindere kwaliteit. yele nieuwe bedrijfjes rezen als paddestoelen uit de grond. Thans is de afzetmogelijkheid beperkt, enerzijds door een gebrek aan Belgische valuta in het omringende buitenland, maar tevens anderzijds vanwege de hogere eisen, die het buitenland aan dit product is gaan stellen. Dit heeft tot gevolg, wij zeiden het u reeds, dat vele Belgische ondernemingen geen voldoende afzet meer vinden. En wel voornamelijk juist die ondernemingen, die tijdens de eerste na-oorlogse jaren werden gevestigd. Hun situatie moet hopeloos geacht worden. Zij kunnen niet met de oudere, meer bonafide bedrijven mee in een prijsdaling, noch door een kwaliteitsverhoging. Zij beschikken immers doorgaans over onvoldoende outillage en kapitaal. Vandaar, dat men zich wel eens afvraagt, of het niet beter is de malaise in de laatste soort ondernemingen te betitelen als valse crisis... om zo een onderscheiding te maken tussen deze onrendabele ondernemingen en de andere, die wel tot prijsdaling en kwaliteitsverlaging in staat blijken. De oude bedrijven, die over een gezonde structuur beschikken, blijken tot mooie prestaties in staat. Ter illustratie hierbij enige cijfers: Dec. ’47 Dec. ’48 Daling gewit katoen 42d 35.25d ± 16% gekleurd gabardine $ 1.06 $ 0.90 ± 15% gestreept flanel frs. 17 frs.12.55 ± 25% gestreepte pantalonstof „ 73.20 „ 48.75 ± 33% sluierstof „ 38.75 „ 30.40 ± 21% 3e kwartaal 1947 1948 Daling woll. tapijten p.kg. 161 115 ±29% katoenen „ „ 101 76 ±24% linnen stoffen „ 213 158 ±26% De wollenstoffenprijzen z ij n ondanks de fors gestegen grondstof fenprijzen, niet veranderd. De Belgische textielindustrie zet dus haar beste beentje voor, om terrein te kunnen heroveren. Men is in het algemeen afkerig van overheidsingrijpen, ook van beschermende maatregelen van de eigen branche. Het is dan ook niet te verwachten, dat de regering directe beschermende maatregelen zal treffen. Wel blijft het mogelijk dat de Belgische regering bij het uitvoeren van de economische unie met ons land, zou proberen om langs een omweg een oplossing te zoeken voor de crisis in de Belgische textielnijverheid. Hiertegen bestaat vanzelfsprekend geen bezwaar. Indien echter hiermee een oplossing bedoeld zou worden van de crisis in het onrendabele bedrijf, dan zal de instandhouding van dergelijke bedrijven een onevenwichtige vorm van concurrentie scheppen, die elke economische wijsheid bedriegt. Voor dit laatste zal men in ons land op zijn hoede moeten zijn. En ’t is misschien dienstig, dat wij nu alvast op deze eventualiteit wijzen. A. K. --- NIEUWE INDUSTRIEëN IN NIJMEGEN. — Niet alleen op het ge NIEUWE INDUSTRIEëN IN NIJMEGEN. — Niet alleen op het gebied van woningbouw maar ook bjj de bouw en het herstel van de industrie, wordt in Nijmegen hard gewerkt om de lidtekens, die de oorlog heeft achterlaten zo spoedig mogelijk te doen verdwijnen. Bij de transformatoren-fabriek van de firma Willem Smit heeft men Ben grote uitbreiding onder handen. Op deze foto die van het dak van het laboratorium is gemaakt, ziet men links de nieuwe kasten fabriek en rechts liet grote ont spanningslokaal in wording. --- Er hangt een zilveren vogel in de lucht Landing op Baan 23 ERGENS in de omgeving van Schiphol hangt een zilveren vogel in de lucht; het is geen ltfnmaehine, de bekende blauwe strepen op de romp ontbreken en in plaats daarvan is de machine getooid met twee gele banden om romp en vleugeltips. Het is een lesvliegtuig, waarop regelmatig KLM-vliegers geïnstrueerd worden In de cockpit zitten twee jonge KLM-vliegers. Zij zijn reeds lang gebrevetteerd en kunnen bij goed weer de machine volledig besturen maar de kunst om bij slecht zicht dezelfde machine veilig aan de grond te zetten, zijn zy nog niet voldoende meester; daarom moeten zij regelmatig volgens een vastgesteld schema ónder leiding van een van de 14 KLM-instructeurs hierin oefenen en pas als deze verklaard heeft, dat zij de techniek van het landen bij minder goed zicht volledig beheersen, mogen zij onder dergelijke omstandigheden een vliegtuig met passagiers besturen. Leslokaal met vleugels Voor het begin van de lesvlucht legt de instructeur hun het gebruikelijke systeem tot in de kleinste bijzonderheden uit, aan de hand van een schets, waarop het startbanencomplex van Schiphol staat aangegeven. Omdat slechts de hoofdstartbaan van Schiphol (baan 23, zo genoemd omdat hij op 230“ ligt) voor instrumentlandingen is uitgerust, zal, wanneer een andere baan in gebruik is, de vlieger eerst deze hoofdbaan dienen aan te vliegen en dan, wanneer hij een maal grondzicht heeft, een bocht moeten beschrijven om op de andere baan te landen. Ais de instructie op papier is beëindigd, gaan zij gedrieën naar de gereedstaande machine, om het geleerde in praetijk te brengen. Op een gegeven ogenblik geeft de instructeur het stuur over aan de naast hem zittende leerling met de woorden: „Breng hem nu maar binnen.” Nu, gaat de leerling aan de slag, hij tuurt op zijn instrumenten en controleert regelmatig zijn kompaskoers; de roos van het kompas beweegt langzaam heen en weer, met kleine tikjes aan zijn stuur corrigeert de vlieger de afwijkingen, hij moet nu bijna boven Schiphol zijn. Nog even bijsturen, nu is het goed; nu even een blik door de ramen werpen. Daar schuift baan 23 van Schiphol recht onder de neus van het toestel door. Aan het eind 'van de baan wordt de bocht ingezet, zakken, wielen uit, en daar raakt de machine reeds de grond. Meteen wordt weer gas gegeven, de machine trekt weer op en even later kan dezelfde oefening opnieuw beginnen. Bakenlandingen By een volgende oefening worden de op Schiphol in dienst zijnde blindlandingssystemen ingeschakeld; weer is de machine een eind van Schiphol verwijderd, in de koptelefoon krijgt de vlieger regel matig zijn koers ten opzichte van de landingsbaan op; wanneer hij 230° stuurt, ligt hij precies voor de landingsbaan. Met regelmatige tussenpozen geeft een zware maar toch duidelijke stem de koersen door: 245, 238, 227, 229, 230. Opnieuw bewijst een blik door het venster de vlieger, dat hij inderdaad recht boven baan 23 zit. Tenslotte moet de leerling dan Ben zg. SBA-landing uitvoeren; 3BA betekent Standard Beam Approach en het systeem bestaat uit sen gerichte bundel radiogolven, 3ie de vlieger vertellen of hjj al Jan niet recht voor de baan zit. in zijn koptelefoon klinken nu fluittonen; strepen ais hij rechts van (ie baan zit en punten als hij aan de linkerkant zit; precies ir. het midden hoort hij een ononderbroken fluittoon. Op deze signalen brengt hij nu zijn machine voor de baan, terwijl hij steeds met zachte tikken tegen de stuurkolom correcties aanbrengt; het signaal in zijn telefoon vertelt hem of hij er ai dan niet recht voor zit. Opeens fluit er met tussenpozen een schrille toon tussendoor, het is het voormerkbaken, dat aan de rand van Amsterdam staat opgesteld en hem waarschuwt, dat hy nu op 3 km. afstand van de landingsbaan is. Rustig glijdt hij door naar beneden, totdat hij opnieuw diezelfde schrille toon in zijn koptelefoon hoort, maar nu heel vlug achter elkaar; hij passeert nu het hoofd merkbaken, dat hem vertelt, dat hij op 300 meter afstand van de landingsbaan is. Hij moet nu spoedig de baan kunnen zien, en jawel, daar ligt vlak voor zijn machine een lange streep beton, baan 23 van Schiphol. De machine landt en taxiet naar de z.g. leshoek, waar hij tussen de andere lesmachines geparkeerd wordt. Een van de 30 lesvluchten, welke het Instructiebureau van de KLM gemiddeld per dag laat uitvoeren, is beëindigd. Als de vlieger ongeveer 30 van deze lesvluchten heeft gemaakt, kan hij worden ingezet als 2e bestuurder. Na geruime tijd als zodanig gevlogen te hebben, kan hij gezagvoerder op de DC-3 toestellen worden. Ais hy dan op zekere dag met een vliegtuig vol passagiers bij slecht zicht op Schiphol gaat landen, kan men er zeker van zijn, dat hij zijn machine onberispelijk op diezelfde baan 23 neerzet, dank zy de vele strenge, onder ervaren leiding gemaakte oefeningen. --- De kaperkapitein zit klemvast! Leo zag dat de kapitein op de bezem trapte en dacht: „Nou krijg je antwoord op je vraag gemenerik” En ja hoor, met een fraaie boog sloeg de bezem omhoog, precies tegen het achterhoofd van de kaperkapitein! Die trok schielijk zijn hoofd in, want hij dacht dat iemand hem met een stok wilde afranselen. Hij brulde van pijn en Leo vond dat hun overheerser toch Wel erg kleinzerig was. Toen bemerkte ’t roveropperhoofd dat hij op de bezem van Lorre had getrapt. „Drie dubbel overgehaald uilskuiken” brieste hij, „waarom laat je je bezem slingeren?” Lorre keek dood kalm naar de woede-uitbarsting van de wildeman. Dat werd deze te erg en met grote stappen stoof hij op Lorre af. Net wilde hij de papegaai een harde trap onder zijn staartje geven of... floep! daar hupte Lorre handig opzij, juist ver genoeg om de schop te ontwijken. De gevolgen waren erg grappig, voor Leo en Lorre althans Door de vaart die de kapitein had duikelde hij omhoog en zweefde een ondeelbaar moment boven de emmer van Lorre. Even later plof te hij met een harde slag recht in de volle emmer. Beduusd zat de ongelukkige te kijken en riep om hulp. O, wat was dat een leuk gezicht! Lorre grinnikte voor zich heen: „Ik ben bij jou wel eens in een melkemmer gedoken. Wat vreselijk aardig dat jij nou een emmer met zeewater hebt uitgekozen. De stand is gelijk: 1—1” Maar de kaperkapitein bleef ziten toen bleek dat hij zo hard in de emmer terecht was gekomen, dat die als een ijzeren ring om zijn zit vlak klemde. Zonder hulp kon hij de ëmmer niet kwijt raken en de bewaker die voorzichtig achteraf v/as gebleven, snelde toe om zijn meester uit zijn benarde positie te redden. .eo & Lorre L helpen l Ider Radbout 'i --- Duizenden communistische aevanqenen werden vrijgelaten Tan Malaka op hei vinkentouw SOEKARAUTA, April. OOND drieduizend gevangenen, politieke en criminele, werden •••lalleen in het gebied van Djokja vrijgelaten, toen de Nederlanders de politionele actie hervatten. In totaal zouden in December '43, volgens krantenberichten dertig- tot vijfendertig duizend gevangenen in de Republiek in vrijheid zijn gesteld, voor een groot deel communisten, die sinds de Madioense opstand, drie maanden tevoren, ten koste van vaak grote inspanning en zware verliezen door de republikeinse regeringstroepen gevangen waren genomen. Verloren ging dit resultaat. Was wanhoop de drijfveer? Verbittering? Berekening? Gemeenschappelijke vijand EERST was, in de Republiek, hard en dikwijls wreed opgetreden tegen de communistische opstandelingen en hun aanhangers. Duizen den van hen waren gegrepen. Er werden openbare terechtstellingen gehouden, waarover verschrikkelijke bijzonderheden bekend werden. Maar de komst van de Neder landers bracht een plotselinge verandering. De Belanda’s waren meer dan ooit de gemeenschappelijke vijanden. Ofschoon de communisten geprobeerd hadden, in de Republiek naar de macht te grijpen, konden ook zij helpen, afbreuk te doen aan de Nederlandse invallers. Daarom gingen de gevangenissen open. Ook was de grimmige reactie van veel republikeinen: geen republikeinse orde, dan — zo mogelijk — ook geen Pax Neerlandica. En bovendien: laat de Nederlanders niet de profijten hebben van de resultaten, die de strijd van Hatta’s regering tegen de Muso-communisten opleverde, aldus de Maas- en Roerbode. Hatta's succes DEZE resultaten waren, eerlijk gezegd, wel groter geweest dan wij, Nederlanders, hadden ver wacht en over het algemeen wilden toegeven. Onder meer had vrij wat onguur tuig, ontevreden over Hatta's maatregelen tot rationalisatie van de republikeinse strijdkrachten, de zijde van Muso en de eerzuchtige Sjarifuddin gekozen. Eindelijk waren nu, door de opstand van de partai Komunis Indonesia, de stukken zo komen te liggen, dat Hatta cum suis althans een deel van het gewapende uitschot — dat immers een der grootste problemen vormde sinds de oprichting van de Republiek — buiten gevecht konden stellen, „in het kader van de nationale strijd”. Overschatting van dit succes zou overigens een gevaarlijk element zijn bij de beschouwing van de door deze zuivering ontstane situatie. Een volwassen Staat was de Republiek nu niet plotseling geworden. Toen kwam de vrijlating van de gevangenen. Wij zeggen, dat dit misdadig was. Maar het was evenzeer begrijpelijk, ai kon nauwelijks verwacht worden, dat althans een deel van de vrijgelaten opstandelingen nu — en voor hoelang ? — enige loyaliteit zou tonen ten aanzien van de zozeer in het gedrang gekomen belangen van Sukamo’s en Hatta’s regering. Verbroedering ? DE nationalist-communist Tan Malaka en zijn aanhangers reikten de Djokja'se regering de hand tijdens de opstand van Madioen en hielpen dus de Partai Komunis Indonesia bestrijden. Nu echter gaan er geruchten, dat Tan Malaka, de man achter de Partai Murba of Proletariërspartij, samen werkt met de PKI. De ex-Kominformagent verblijft hoogstwaarschijnlijk in Oost-Java. Daar scheen hij destijds al zijn meeste aanhangers te vinden, vóór het oproer van Muso en zelfs vóór rijn eigen vrijlating; ais samenzweerder tegen de republikeinse regering zat hij immers gevangen, ruim twee jaar, tot September ’48. De PKI en het eerst met haar verbonden, later door haar verzwolgen FDR (Front Demokrasi Rakjat, Volksdemocratisch Front) hadden een belangrijk zwaartepunt in Solo en omgeving en zouden zich thans, volgens berichten, vooral in de streek van Klaten, halverwege tussen Solo en Djokja, doen gelden in het gebied van Ban tul-Gunung Kidul, bezuiden Djokja. Ook de Chinese bladen hier te lande, vaak goed geinformeerd, reppen van samenwerking tussen Tan Malaka en de op Moscou georiënteerde communisten. Als leider van deze laatsten wordt genoemd, nu Muso, Sjarifuddin en verscheidene andere voormannen dood zijn, drs. Setyadjid, bekend in Nederland, waar hij een rol heeft gespeeld in de naoorlogse socialistische beweging, Tesamen zouden deze communisten, die elkaar een half jaar geleden be— vochten op het vinkentouw zitten, de regering van Hatta om tac tische redenen min of meer steunend in haar nood, maar tegelijk nieuwe mogelijkheden beramend, om zich aan het hoofd te stellen van de republikeinse strijd. En Inderdaad: elke politieke fout van Sukamo en Hatta, of elke handeling van deze leiders, die als een fout, een zwakheid, een .toegeven („verraad”) aan Nederland, kan worden uitgelegd, zullen mannen als Tan Malaka en Setyadjid, of zij nu onder elkaar gemene zaak maken of niet, te baat proberen te nemen, om hun invloed te versterken, ten koste van de huidige repüblikeinse regeringsleiders. Hachelijk compromis ZIJ, de communistische voormannen, kunnen er zich bovendien op beroemen, bij de guerillatroepen te verbijven en alle beproevingen te delen met — zoals het heet — „de door de Nederlanders geterroriseerde bevolking”. Gedeelde smart wekt dubbele aanhankelijkheid. En des te meer, omdat Sukamo en Hatta en hun gezellen „het goed hebben op Banka”. Anderzijds trachten Sukarno en Hatta ijverig deze dreiging van het communisme uit te spelen tegen Nederland. „Er zijn in Indonesië heel weinig communisten” zeggen zij al sinds de eerste tijd van de revolutie, „maar als wij onze zin niet krijgen, zal juist en alleen het communisme erbij winnen.” — Als zij echter wel hun zin krijgen, zullen zij dan opnieuw proberen een compromis te sluiten met de communisten? Een dergelijk compromis is in dit onontwikkelde land-in-beroering nog veel hachelijker dan in een Westers land. Ondanks bepaalde Nederlandse propaganda zijn de Indonesische communisten zeer weinig talrijk. Maar zij kennen het politieke spel beter dan de rest en spelen het onbarmhartiger da/ negen op de tien van hun tegenspelers. En de tot falen gedoemde pogingen om in een ijltempo de democratie (hoor! hoort!) gemeengoed te maken van deze voor het overgrote deel nog feodaal gebonden volken, werken vooral in het voordeel van de rode djago's, de communistische haant j es-de-voorsten. Tijdens de opstand van Madioen konden zij, een handvol geschoolde mannen, tienduizenden lieden mee krijgen. Niet het aantal communisten met enig benul van hun beginselen maakt indruk, want dat is hier bijna belachelijk gering. Het potentiële gevaar echter, dat zij vertegenwoordigen, moet grotendeels worden afgemeten aan de omstandigheden, die in hun voordeel werken. Enkele daarvan werden hierboven geschetst. --- Moeder geef me een paardje Resultaten van afleidings-therapie in Wilhelminaclub te Batavia Een uitkomst voor de gewonde militair ER IS een heel sentimenteel liedje, wat eens grote populairiteit genoot: „Moeder geef me een paardje” heette liet en het was als „Bp de muur van het oude kerkhof” zonder tranen niet aan te horen. — De moeder zou het paardje aan haar zoontje hebben kunnen geven, indien ze de tentoonstelling van de afdeling werktherapie van het Comité Vervanging Familieleden in de Militaire Hospitalen had bezocht, in de Wilhelminaclub te Batavia. Over C M F behoeven we niet veel meer te zeggen. De dames, die onze familieleden naar beste kunnen en vermogen vervangen, kent eenieder, die het ongeluk heeft op de een of andere manier in een militair hospitaal terecht te komen. Ze doen inkopen voor je, schikken je bloemen in vazen, maken een praatje, kortom ze doen alles wat je familie anders zou doen. Eén van de specialiteiten van het C M F is de werktherapie, dus het bevorderen van werk, wat de genezing dient te bevorderen. Deze geneeswijze is te verdelen in oefenings-therapie, die voornamelijk ten doel heeft de spieren na verwondingen, operaties enz. terug te brengen tot hun oude functies, de rehabiliteits-therapie, die de patiënt opvoedt tot een voor hem geschikte werkkring, terwijl als derde de afleidings-therapie genoemd moet worden. En deze afleidings-therapie nu ligt op het terrein van de familieleden vervangende vrouwen vrijwilligsters, die aangevuld zijn met enige krachten uit de militaire samenleving en het Rode Kruis, terwijl de NIWIN trouw ter zijde staat met materialen. Het leerwerk bleek op de tentoonstelling wel tot het meest populaire handwerk te behoren; zowel voor het maken van nuttige gebruiksvoorwerpen als voor het naaien van speelgoed. Vooral Semarang kwam origineel voor de dag met omhulsels voor vierkante en ronde flessen, die gemeenlijk met geestrijk vocht gevuld plegen te zijn. Verder zagen we de resultaten van timmeren, houtzagen (o.m. de klassieke lampekappen), doch ook moderne beschilderingen van ruw aardewerkenschotels, gias en schelpen waren te bewonderen. Voor allerlei categorieën waren prijzen beschikbaar gesteld en nu komen we bij het bewuste paardje Vijf jongens wrochten een rossinant, zó kunstzinnig vervaardigd, dat niet meer van kunstnijverheid gesproken kan worden, doch werkelijk van kunst. Dat deze artistieke prestatie met de eerste prijs in de afdeling speelgoed werd bekroond, mag dan ook geen verwondering wekken. Doch ook vele andere prestaties bleken niet van kunstzin te zijn ontbloot. Merkwaardig is het, dat ongeoefende handen dikwijls deze wönderbaarlijke prestaties leveren Door het werk komt de kunstzin van de vervaardiger naar boven, die hij zelf dikwijls niet opmerkt, omdat het vanzelf gaat. Het lijkt eenvoudig dat snij-, schilder- of naaiwerk, doch doe het maar eens na! Daarbij komen nog de gebrekkige instrumenten, waarmede gewerkt moet worden en dan denken we speciaal aan de „weefgetouwen”, terwijl de materiaal-bevoorrading, ondanks de reeds eerder genoemde onschatbare medewerking van de NIWIN toch nog dikwijls hoofdpijn kost. Het leer bijv. wordt doorgaans plaatselijk betrokken en dus zijn de inkopende plaatsvervangende familieleden afhankelijk van het aanbod van de locale markt. En die is niet altijd even gesorteerd. Slechts enkele dagen duurde de tentoonstelling. Vele gaven van hun belangstelling blijk en heel wat spullen werden verkocht, terwijl er velen waren aan de andere kant, die het helemaal niet leuk vonden, dat er zo dikwijls „niet te koop” moest worden geantwoord op hun verzoek om het bewuste voorwerp te willen bezitten. Niet allen zullen zover gaan, dat ze hun beroep ervan zullen maken, zoals de soldaat, die vertelde, dat hij in Nederland een zaak zou gaan beginnen in handgeweven ceintuurs en kussenovertrekken, doch één ding staat vast, namelijk, dat de werk-therapie een uitkomst is voor de gewonde on zieke militair, die anders de zo traag vliedende uren, nu om ziet vliegen. D. STEENMEYER, 2e Lt. der mariniers. Kind uit het raam gevallen Eergisterenmorgen is het tweejarig meisje J. Wallhaus te Rotterdam van de derde verdieping op straat gevallen. Het kind had overeind gestaan in haar bedje, dat vlak bij het raam stond. Toen de moeder, uit vrees voor ongelukken, het kind wilde weghalen, verloor zij haar evenwicht. Beiden vielen tegen het raam, dat open schoot Het kind viel naar beneden. By aankomst in het ziekenhuis bleek het overleden te zijn. --- Advertentie neem een AKKERTJE --- Nederlandse politie brengt aubade aan Koningin De politie mannenkoren van de grote gemeenten van ons land geven elk jaar een nationaal concert. Ditmaal had het politiemannenkoor „Euterpe” uit Amsterdam het initiatief genomen de Koningin te vragen haar voor het paleis Soestdijk een aubade te brengen. Vrijdagochtend hebben 500 zangers van de politiemannenkoren uit Amsterdam, Den Haag, Rotter dam, Utrecht, Groningen, Enschede en Apeldoorn, onder leiding van de heer F. J. Sicking, directeur van Euterpe, in de aarzelende lentezon het Wilhelmus en het „Domine salvam fac” voor de vorstin gezongen. De hoofdcommissaris van de Amsterdamse politie, kolonel H A J G Kaasjager, bood voordien de Koningin, die in een lichtgrijze voorjaarsmantel op het bordes van het paleis stond met de drie prinsesjes ’n mand bloemen aan en betuigde haar de trouw en aanhankelijkheid van de gehele Nederlandse politie. Na de zanghulde was er een défilé van 19 politiemuziekcorpsen uit alle delen van het land. De koningin, die de leider van het koor by zich op het bordes had uitgenodigd, woonde met de prinsesjes de gehele plechtigheid bij. --- DE BOLERO VIERT TRIOMFEN EEN WELKOME AFWISSELING Een kledingstuk dat op gezette tijden steeds weer in de collecties van de grote modehuizen opduikt is de bolero. In Spanje werd zij door de Moren geïntroduceerd en werd al spoedig door de mannen overgenomen. In de andere landen van Europa heeft zij vaste voet gekregen, omdat de, op mode beluste vrouwen in het kleine keurige manteltje een welkome afwisseling en aanvulling van haar garderobe zagen. Op het ogenblik geniet de bolero een ongelooflijke populariteit In Parijs draagt men haar overal bij en op elk ogenblik van de dag. Vooral uit de onlangs getoonde zomercollecties bleek dat de ontwerpers in de bolero het middel zagen om hun modellen te verfraaien. Men gebruikte kleurige tafzijde bolero’s over zijden en wollen japonnen, fel gekleurde lin nen exemplaren bij strandpakjes, bolero’s, zachte pasteltinten over namiddag-japonnen en kostbaar bewerkte .modelletjes bij zeer gedecolleteerde avondtoiletten. Merkwaardig genoeg wordt op het ogenblik de bolero in zijn oorspronkelijke vorm in Spanje alléén door de mannen gedragen. In het verre Oosten is zij een kledingstuk dat zowel in de mrnnelyke als vrouwelijke garderobe thuis hoort. De mannen dragen er bovendien nog een zeer brede cein tuur bij, die tevens als bergplaats dient voor geld, wapens, zegels en brieven. Dit soort ceintuur dat vele malen over het middel gewikkeld wordt, zagen we ook by een creatie van Lanvin. Over een slank af kledende zwarte japon werd een brede ceintuur gedragen van zwart wit geruit surrah, geheel in harmonie met die klokkende bolero van dezelfde stof. Balenciage is eigenlijk met deze boleroréveille in Parijs begonnen. Haar modellen zijn kennelijk geïnspireerd op de rijk bewerkte bolero’s der stierenvechters. De meeste Parijse modellen hebben dit seizoen drie kwart lange aangeknipte mouwen, meestal met blokken, plissé of plooien op de rug. Op een zwart wollen japon liet Lanvin haar mannequin een zandkleurig tafzijden, rondom geplisseerde bolero dragen. Bij een grijs wollen ceintuur in dezelfde teint. De grote populariteit van dit kledingstuk is voornamelijk gelegen in het feit dat zij practisch door elke vrouw gedragen kan worden en meestal het figuur ten goede komt. Het modieuze kleding , stuk kan aan elke garderobe toegevoegd worden. Zelf kunnen we er een tekort geworden japonnetje aan opofferen of het restantje van onze puntenkaart. Dit kleine gracieus en slank kledend manteltje zal heel veel „saaie” zomerjaponnen weer een nieuwe attractie geven. Hélène. ---