BOEKENNIEUWS Hors d’oeuvre blijft een attractie; de boekenschotel van deze week heeft dezelfde verrassingen, want er zijn novellen haast avonturen, hospitaal-ervaringen naast radioproblemen biografie naast missie roman. De ere-plaats komt toe aan het boek van pater A. van Hou te: Liefde tussen vulkanen (IV -De Koepel, Nijmegen) ,en waarlijk voortreffelijke missieroman van de bovenste plank, spelend op een der Salomonseilanden, met als hoofdfiguur de vrijheidsheld Betsa. Daarnaast noemen we van Emilio Geiler: Gotthard-express ’41 (IV-V — De Pelgrim, Eindhoven), een Zwitserse spoorweg-roman, waarin de uiteenlopende reacties van in ’t nauw verkerende mensen spannend worden getypeerd. Tragiek en navrante intensiteit vinden we ook in de 13 wonderlijke meesterstukken: Meesters der vertelkunst (III — J. M. Meulenhoff, A’dam). Deze 13 Russen hebben inderdaad in het korte verhaal een klassieke hoogte bereikt. Ons Rijkshospitaal is het toneel waarop Jacq. Melis zijn tragi-comische herinneringen uit de oorlogsjaren projecteert: De zaal der zuchten (IV — Boek en Periodiek, Den Haag), een warm pleidooi voor onze „witte illegalen”. Nina Berberówa schreef een interessante biografie van Tsjaikowski (III-IV — Strengholt, A’dam), een aanwinst voor alle muziekliefhebbers. En dan is er S. de Vries Jr. met: Ruiters op de aethergolven (IV-V — Andries Blitz, A’dam), een boek voor alle radio-enthousiasten, door de auteur zelf genoemd „een eigenwijs boek van een oude spotter met een jonge liefde”. Dan nog drie boeken over ie jeugd. De materiële en geestelijke ontreddering van de oorlogsjeugd in een kleine Italiaanse stad beschrijft G. Berto in: De hemel eiet rood (III — Winants, Heerlen); alleen voor ervaren lezers ! Gok G. Sevensma-Themmen publiceerde een actuele na-oorlogse probleemroman: De golfslag (IV — Rivière en Voorhoeve, Zwolle) en eveneens M. van ’t Sant, over de conflicten in een collaborateurs gezin: Wj)s m(j de weg (IV-V — Holland, A’dam). Tot slot een vlotte roman voor oudere meisjes, van Nel Verschoor-van der Vlis : Wind In de zeilen (IV — Callenbach, Nijkerk). Idil’s Persdienst. I: verboden, H: streng voorbehouden, Hl: gevormde lezers, IV : volwassenen, IV-V : rijpere jeugd, V : voor allen, VI : kinderlectuur. De Romeinse cijfers geven de toelaatbaarheid aan. Dr. Jos. Keulers: BIJBELSE GESCHIEDENIS. V Een 5e druk die geen krans meer van node heeft. Deze eerste aflevering geeft inleiding en geschiedenis tót in de dagen van Noë. Titus Leeser: JE EIGEN KAMP Een kampeerhandeleiding voor jongens en meisjes van 14 tot 64 jaar. V Met deze practische handleiding komt men heel ver; de fijne knepen van het kampeer-vak leert dan verdere ervaring wel. H. Ch. G. J. van der Mandere: EEN DYNAMISCHE TIJD. IV Historische behandeling van de problemen uit de tijd van 1914— 1945. Heldere kijk op de politieke ontwikkelingen. J. G. Mulder:: 20 LESSEN WEDSTRIJDTACTIEK VOOR KLEINE BOTEN. V De titel is duidelijk en het boekje een aanwinst voor de zeilwereld. Hans Post: BANDJIR OVER NOORD-SUMATRA. le Deel. V Goede en pakkende reportage over Indonesië. Een aangenaam sober boekje, ondanks de drieledigheid. --- Aan de galg ontsnapt 23) Bassett trachtte hem te overreden. Op hetzelfde ogenblik werd door een persoon uit de achterste rijen een briefje gegeven aan iemand die voor hem stond en die op zijn beurt verder deed gaan, tot het de advocaat bereikte. „Ha” zei deze, „ik twijfel er niet aan of ik zal u nu zijn naam kunnen zeggen.” Het papiertje bevatte echter de naam niet zonder een aanmerking te maken reikte hij het de beschuldigde over. En Tom las: „De lastgever is iemand die aan uw onschuld gelooft en u redden wil, als het mogelijk Is. Laat het ons in Godsnaam beproeven.” De woorden dansten voor zijn ogen en deze glinsterden, toen hij ze achter het ijzeren hek opsloeg. „Met dankbaarheid neem ik zijn hulp aan” zei hij. En toen de rechter zijn toestem ming had gegeven sprak Tom:' „Men heeft u zeker over gisteren gesproken. Die kerel kwam hier met de overtuiging dat ik schuldig was. U ook?” De advocaat schudde het hoofd en zeide dat zij nu geen tijd verbeuzelen moesten. Uit de mond van de gevangene zelf wilde hij horen wat er van het begin tot het einde bij diens ontmoeting met Blaydes gebeurd was en hij verzocht hem fluisterend en zo kort en bondig mogelijk te spreken. En dat deed Tom, zo kort zelfs dat het argwaan had kunnen wekken; trouwens hij had reeds lang het besluit genomen, slechts één ding te verzwijgen n.1. hoe hij te weten gekomen was waar Blaydes in de laatste tijd woonde. Diens adres was hem totaal onbekend zeide hij. Hij deed het voor komen, dat zijn ontmoeting met Blaydes zo toevallig mogelijk was en dat was zijn enige leugen. Hij vertelde en er werd geen aanmerking op gemaakt, maar toen hij kwam aan het accoord over het horloge trokken de wenk brauwen van de advocaat zich on willekeurig zo hoog op dat de beschuldigde in zijn woorden bleef steken. „Ga verder, ga verder!” „Gij gelooft geen woord van het geen ik zeg.” „Onzin, beste man, ik geloof alles. Maar haast u, ze worden ongeduldig. Je gaf een recu en toen?” Met een mismoedig hart en slechts langzaam en met moeite sprekend eindigde hij zijn verhaal. Tot zijn verwondering was mr. Bassett een en al glimlach deze deed hem nog enige vragen en hoe flauwer het antwoord was hoe levendiger het knikken van de advocaat werd De laatste voor zag een verdediging die zo zwak mogel(jk zou zijn, maar een zaak, die nog meer sensatie zou wekken, dan hij in het eerst vermoed had. En met zulke zaken had hij het liefst te doen. Twee minuten over elf werd de zitting opnieuw geopend met het binnenroepen van de bedrukt uit ziende getuige Adcock die een paar versleten pantoffels en een half verscheurden kastoren hoed herkende, als te hebben toebehoord aan de beschuldigde. Bassett wist niet hoeveel gewicht het Openbaar Ministerie aan deze ver klaring hechtte maar hij gaf dadelijk een voorproefje van zijn bekwaamheid. Hij overstelpte de getuige met vragen en bracht haar aan het wankelen wat de hoed betrof, maar met de schoenen bleef zij bij haar verklaringen Zij had ze dikwijls genoeg gepoetst om ze te kunnen kennen Zij poetste dus zelf de schoenen van haar kostgangers? Neen toch niet en een paar behendige vragen brachten het feit aan het licht dat Erichsen haar lieveling geweest was en iemand was, voor wie ze met genoegen zulk werk gedaan had en tegen wie zij slechts met de grootste weerzin was komen getuigen. In tegenstelling met zijn bloedverwanten was Jonathan Butterfield niet bij het vroegere verhoor, maar nu opgeroepen, en op dezelfde schrandere — schijnbaar argeloze — wijze werd ook op diens gemoed gewerkt. Daar er echter geen jury was, die tot schreiens toe geroerd kon worden, miste deze schranderheid gedeeltelijk haar doel — doch er werd zo mooi over geschreven in de kranten, en wat nog beter was (ofschoon ’t onopzettelijk gebeurie) Tom werd er door misleid en ie hoop werd een ogenblik bij hem verlevendigd. De schuldige vlucht en de spoe- ; dig daarop gevolgde inhechtenisneming waren de vorige dag reeds onderzocht, maar de tussenruimte werd nu eerst aangevuld door de politieagenten, die in de eerste uren van de nacht van Vrijdag op Zaterdag tevergeefs een gevaarlijk inbreker achtervolgd hadden. Slechts twee agenten waren verschenen, de derde lag in het hospitaal, en een der twee had het hoofd nog met doeken omwonden. De medische verklaring had men 's Maandagsmorgens gehoord, evenals het getuigenis van het humoristische oude heertje uit Kew; het gepoeierde hoofd van de laatste was echter weer in de zaal aanwezig en zijn sluwe glimlach was even welwillend als ooit, alleen een weinig voller en nog grappiger. De andere grtuige was een zekere Richard Vale, die een dranklucht meebracht in de dicht bezette gerechtszaal. Hij sprak met een eentonige stem, maar zijn verklaring was duidelijk genoeg. De getuige maakte zich bekend als een zeer oud vriend van de vermoorde. Hij zwoer, dat de overledene hem meermalen verteld had dat hij in voortdurende vrees verkeerde voor de gevangene, die hem herhaalde malen per brief gedreigd had en wie de overledene werkelijk een zekere som gelds schuldig was. De brieven werden nu overgelegd. Zij handelden alle over een waardeloze wissel voor vijf en dertig pond en zonder blozen gaf getuige verklaringen omtrent de wissel. Bassett liep vlug naar Tom toe. „Ik denk dat u die wissel verloren hebt!” fluisterde hij. „Neen, ik gaf hem terug tegelijk met het regu.” Bassett keerde zich haastig om en verklaarde dat de gevangene zich nu liever niet op dat punt verdedigen wilde; een minuut later werd zijn zaak verwezen naar het Centrale Gerechtshof, dat spoedig zitting zou houden. „Ik kom dadelijk bij u”, zei Bassett, terwijl hij Tom vrolijk toeknikte; maar de laatste kreeg zijn bedaardheid weder terug toen hij de blik van het publiek niet meer op zich gevestigd zag, en in het onderhoud dat een poos later in een cel van het politiehof plaats vond tussen hem en de advocaat, spraken beiden op ernstige en kalme toon. „Wanneer beginnen de zittingen?” vroeg Tom. „Aanstaande Maandag. We hebben geen tijd te verliezen!” „Nog vijf dagen. In alle geval zal ’t nu niet lang meer duren. En u wilt mij dus de naam van mijn weldoener niet noemen?” „Ik heb op mijn erewoord beloofd hem aan niemand bekend te maken.” „Ken ik hem?” „Neen.” „Kent hq mij?” „Neen.” „En toch gelooft hij, dat ik onschuldig ben! Hij moet wel een excentriek man zijn, om iemand te helpen wiens zaak zo erbarmelijk staat.” „Wel een weinig”, zeide de advocaat, op zo’n droge toon, dat Tom ontsteld opkeek. „U denkt, dat ik niet de minste kans heb op vrijspraak?” „Dat heb ik nooit gezegd. En ik geloof het ook niet. Maar u hpbt niet wijs gedaan met die wissel te vernietigen.” „Hij vernietigde hem, toen hij hem weer terug had.” * „Met die wissel in uw bezit, kon u hem toch gemakkelijk gedwongen hebben u uw geld te geven.” „Als hij mij geen onderpand gegeven had, zou ik het genomen hebben.” Tom had het volgende ogenblik spijt, dat hq die woorden gesproken had. Hij zag zelfs de ervaren advocaat terugdeinzen, toen hij zich die woorden liet ontvallen. Bassett haalde een handvol zilverstukken uit zijn zak, nam er enkele uit die te zamen een souverein waard waren en overhandigde ze aan Tom. „Ziedaar”, zeide hq koel, „dat heeft men mij voor u gegeven ; u zult ze nodig hebben in Newgate als u het verblijf aldaar een weinig aangenamer wilt maken. Maak er een ruim gebruik van. ,Morgen zie ik u daar.” En hij ging weg met nauwelijks verborgen afschuw. Halverwege zijn kantoor in Clipstone Street liep hij Daintree tegen het lijf, die Portland Place overstak. „Wel?” riep Daintree. „Ik wilde niet, dat men zag dat ik op u wachtte, maar hoe denkt u over de zaak?” „U smijt uw geld voor niets weg; het is een schuldig man.” „Meent u dat werkelijk?” „Menen!” zei Bassett. „Wel, hij heeft mg reeds zo goed als bekend, maar dat doet niets ter zake Als ’t uw wens nog is, dat ik hem verdedig, zal ik mijn best doen.” „Ik wens het nog, mijnheer!” antwoordde Daintree een weinig bars. „Maar u moet hem met uw beste talenten verdedigen of in ’t geheel niet. Wat is uw antwoord, mijnheer?” „Ik zal al doen wat ik kan, dat beloof ik u”, zeide de advocaat. „De zaak is net een kolfje naar mijn hand.” HOOFDSTUK XW In de Newgate gevangenis. Tom Erichsen was om ongeveer vier in de namiddag naar een andere rechtbank verwezen; op dat ogenblik was de Hoogstraat van Marylebone gevuld met tal van nieuwsgierigen, die getuigen wilden zijn van zijn overbrenging in de gevangenwagen. Maar een ervaring van jonge datum — toen een grote politiemacht de wagen met getrokken stokken had moeten begeleiden — had de agenten geleerd in ’t vervolg op hun hoede te zijn, en de gevangene werd nu door een zijpoort naar buiten gesmokkeld en verder getransporteerd in een huurrijtuig, terwijl de menigte aan de hoofdpoort stond te wachten op de lijkkoets van de levende man. Tom staarde peinzend naa> buiten en scheen te genieten van bet prachtige gezicht — doch langer dan een minuut kon hij het niet volhouden. De schone straten, gevuld met vrije, gelukkige mensen, schenen als scherpe dolken zijn hart -e doorboren; hij verborg het gezicht in zijn geboeide handen en sloeg zijn ogen niet meer op. Om half vijf bereikten zij Newgate. / Tom stapte uit het zonlicht in een sombere vestibule — een ware poort der wanhoop — waar het gas het hele jaar scheen te branden. Tom’s naam werd opgeschreven; zijn handboeien werden verwijderd en onmiddellijk daarna werd hij door vochtige gangen en met spijkers beslagen deuren naar het midden van het akelige gebouw gevoerd. Toen zij in een der gangen voorbij een grote cel kwamen, werd deze juist uitgedweild en een somber voorgevoel deed Tom rillen. „Wiens cel is dat?” „Op het ogenblik van niemand” „Greenacre heeft daar gezeten. Ik dacht niet meer aan hem: heeft hij zich flink gehouden?” „Neen, hij stierf als een lafaard.” Tom klemde zijn klapperende tanden vast tegen elkaar; een ogenblik later moest hij plotseling de ogen sluiten; ze bevonden zich weer buiten in de zon, op een plein. Boven zijn hoofd was een vierkant stuk van de blauwe hemel zichtbaar, die aan alle zijden afgesneden werd door de donkere, natte muren en het scheen hem toe, dat hq zich op de bodem van een grote put bevond. Een groot, fors gebouwd man, met een dronkemans gezicht, kwam naar hem toewaggelen, terwijl de cipier aan ’t spreken was. „Zeg eens, wat moet dat betekenen?” vroeg hij met een dronkemansstem. „Waarom breng je jongens hier?.Die moeten niet in Newgate zijn, hier hebben zq niets te maken.” „Ik doe slechts wat mij bevolen is en dit ’s een geheel ander geval, dan je denkt. Die man is Erichsen!” De gevangenbewaarder opende zijn half gesloten ogen en knipoogde ongelovig. . „Wat?” zei hij. „Die kleine jongen? Maak dat anderen wijs!” „’t Is toch zo”, zei de cipier. „Wel, verduiveld, dat zou men niet van hem zeggen, hé?” zei de dronken deskundige, die half nuchter werd van verbazing. En bewondering deed een ogenblik de doffe ogen glimmen. „Wel master Erichsen”, vervolgde hij, „ik ben er trots op, dat je in mijn afdeling komt. We weten alles, en ’t is een mooie dag voor nummer twaalf. Ik zal mijn best doen, ’t je hier zo gemakkelqk mogelqk te maken.” „En veel hangt van hem af”, fluisterde de cipier, toen hij heenging. „Ge zult v/ijs doen, met hem te geven, wat hij vragen zal.” Tom had reeds een blik geworpen op het plein en twee gevangenen opgemerkt, die aan de overzijde dobbelden; een ander zat op een natte steen, met de rug tegen de muur, de knieën opgetrokken en de kin op de borst, als het beeld der verslagenheid; een vierde, in lompen, kwam met open mond naar hem toe slenteren. Tom wendde zich plotseling tot de gevangenbewaarder. (Wordt vervólgd); --- „Koos, Kas en Kleppertje” in de Rallve des Tulipes Belevenissen van Tilburgse Rallye-rijders in de dagen vóór, tijdens en na de ,,Rit der Tulpen" Van een genoeglijke avond en een vrachtwagen * LS een man de gehele dag **hard heeft gewerkt om voor zich en de zijnen het dagelijkse brood, plus de belegging te verdienen, dan breekt tegen een uur of zes het tijdstip aan waarop hij zich enige rust gunt, zich laaft aan een apperatif om des te beter te kunnen genieten van het maal, dat zij, die hiervoor de verantwoording heeft, heeft.bereid. Op het moment dan, dat je weg zakt in je fauteuil, een cigaret opsteekt en je vingers liefkozend het glas strelen, waarin, dank zij onze vaderlandse en hooggeprezen distillateur een godendrank parelt, op dat moment dan van absolute ontspanning, rust en over gave, scheurde de telefoon, de sereniteit en de harmonie kapot. Rrrrt, rrrt, rrrt... Enigszins gemelijk over deze Inbreuk op een dagelijkse plechtigheid nam ik de haak op en nog voordat ik mij maar kon melden klonk het: „Zeg Kleppertje, heb je zin om mee te rijden in de Rallye des Tulipes?” Ik moet wel een vaag maar toch toestemmend antwoord hebben gegeven want onmiddellijk klonk ’t: „Allright, kom vanavond maar even. Wij hebben toch een bespreking, salut, houdoe en tot ziens.” Een veelgeplaagd mens had er weer een probleem bij! Och er waren geen moeilijkheden van technische aard, want als lid van de KNAC stap je maar even het hoofdkwartier van deze onmisbare instelling binnen en een lieftallige dame (jong) bewijst je onmiddellijk alle eer, verschuldigd aan een goed lid en met de bewonderenswaardige service die alleen de KNAC maar kan en wil geven, heb je in no time je papperassen! Neen, de moeilijkheden zaten binnenshuis en ik vermoed dat van al die vele Rallye-rijders een geducht aantal dezelfde hindernis met min of meer strafpunten neb ben moeten nemen. Kort gezegd, en laten wij er nu verder maar over zwijgen, Kleppertje mocht van zijn gade mee gaan. Maar deze klassementsproef was zwaar! Na het verorberen van de spflzen en dranken en een half uur dolce far niente, toog ik naar de „bespreking”. Als automobilist en Zuidelijke R.A.C.-er weet men dat dergelijke besprekingen altoos gehouden worden op de heilige grond waar de wieg heeft gestaan van de R.A.C.-Zuid, namelijk „De Bremhorst” Nu, het leek wel een vergadering van de generale staf! De chefs d’equipes raadpleegden grote stafkaarten, controleerden hier en daar of er op de tafels waarop al die kaarten en papieren lagen, nog plaats was om een kopje koffie te deponeren! Met zijn achten waren zij, de rijders van 't Goirke, trouwe leden van R.A.C.-Zuid en de Tilburgse Automobiel Club St. Ohristoffel! Daar was de „grote” Balt hemmens, met zijn onverwoestbaar humeur, zijn zoon, die een „aartje naar zijn vaartje” heeft, de heer H. Janssens,, de man van de Peugeot P. Smulders en zijn broeder des bloeds A. Smulders, terwijl de heer E. Willemsen als derde man dit team completeert. En dan „Koos en Kas” Want J. Eras en M. Caspanni worden onder vrienden natuurlijk zo genoemd en nu kwam „Kleppertje” erbij om mee te rijden. Dat wordt dus zo iets van: „Dag Koos, dag Kas, dag Kleppertje” „Hè, hè, daar rijden wij alweer!” Einfin, of wij rijden zullen, dient nog bewezen te worden, maar een feit is het, dat, indien TAC-ers aan een rit meedoen — en of die nu 300 of 3000 km is — de rest nu eenmaal zich angstig afvraagt of het nu nog de moeite waard is om deel te nemen! Maar gerust, daar ergens in een Frans riviertje zullen over enige dagen Koos, Kas en Kleppertje een duik nemen om zich het Franse stof af te spoelen! Het ogenblik dat wij toch werkelijk naar huls moesten kon niet meer uitgesteld worden, doch bij het instappen kreeg „Koos” het lumineuze idee thuis nog even te gaan bomen. Hetgeen als gevolg had een drietal wagens die zich met zulk een vaart over de Bredaseweg voortstoven, dat zelfs de bomen een enkel ogenblik vergaten hun bladeren, die heerlijke groene kleur te geven die aanduidt dat het lente is. Dente en de Tulpenrallye, Nederland bouwt aan zijn good-will buiten de grenzen! Als vreugdevol slot van een genotvolle avond kwam het tijdstip uit de bus waarop de Goirle-rijders zullen starten. Nog een verrassing werd daarbij genoteerd, alle negen deelnemers zullen getooid worden met een speciale rallye-pet, iets van róod-wit-blauw en natuurlijk ook het Tilburgse wapen. En zo zullen dan Maandagmiddag om 12 uur precies de drie teams van het Goirke starten. Punt van vertrek is natuurlek garage P. Smulders, vrienden cn kennissen mogen daar afscheid komen nemen van dit negental, maar men wordt verzocht tijdig aanwezig te zijn. Het is niet onmogelijk dat de politie het verkeer zal moeten omleggen, mogelijk komt ook nog een of ander muziekgezelschap een aubade bren gen, terwijl natuurlijk heel het Goirke vlagt. En zo zullen zij op die gedenkwaardige middag negen rijders starten, die in de nog jonge geschiedenis van de Tilburgse Automobiel Club en van R.A.C.-Zuid enige bladzijden zullen schrijven, waarover nog lang gepraat zal worden. En „Kleppertje” zal u de wederwaardigheden van dit negental dat als startnummer heeft 106, 107 en 108 en zodoende toch dicht bijeen blijft, vertellen in de kolommen van deze krant, die uw huisvriend is! U gaat mee met „Koos, Kas en Kleppertje, de Rallye in!” „Kleppertje” --- Circusdirecteur schenkt beren aan zijn geboortestad De heer Frans Mikkenie, directeur van het circus, naar hem genoemd, dat momenteel in Maastricht — zijn geboorteplaats — standplaats heeft genomen, heeft aan de vereniging Dierenpark 2 beren ten geschenke gegeven, welke onderdak zullen vinden in de berenkuil in een der parken van de stad. Deze 'berenkuil, welke vooral tijdens de oorlog een grote bezienswaardigheid voor de Maastrichtse bevolking en van de toeristen was, is sedert enkele jaren onbewoond gebleven, nadat het van een berenpaar overgebleven exemplaar wegens hoge ouderdom gedood is moeten worden. --- LONGA NAAR DE VALK! WereDi kan promoveren Taxandria voor dé beslissing De belangrijkste wedstrijd voor Tilburg is ongetwijfeld de returnmatch De Valk—Donga. De Valken, geladen door de grote 6—I nptlerlaag zullen op eigen terrein voor hun laatste kans er alles op zetten Donga te verslaan. Deze krachtproef zullen Pellikaan c.s. te doorstaan hebben, maar wij twijfelen er niet aan, of ook in Valkenswaard zal Longa’s haan victorie kraaien, echter niet zonder een portie extra krachtvoer. Komen de Zwart-witten ook uit deze strijd zegevierend te voorschijn, dan is het pleit zo goed als beslecht. BIG-MATCH AGOVV—VSV De strijd om de voorlopige leiding in de kampioenscompetitie zal in Apeldoorn gestreden worden tussen AGOVV en VSV. Een overwinning van de thuisclub zou de spanning zeer doen toenemen, ook voor NO AD, dat AGOVV volgende week zelf ontvangt. Maar of het zo zal worden, dient afgewacht te worden. BARONIE’S DAATSTE KANS In Breda krijgt Baronie gelegen heid revanche te nemen op Chèvremont, dat vorige week met 4-0 won. De winnaar van deze wedstrijd blijft voor Donga de gevaarlijkste mededinger, een gelijk spel zou voor de Tilburgers het meest aanlokkelijk zijn. RBC KAN PROMOVEREN Indien RBC haar uitwedstrijd tegen Helmond wint, is er feest in Roosendaal en hebben de RBCers het enige jaren geleden verloren gegane le klasserschap heroverd. Spechten heeft nog een theoretische kans, die waarde blijft behouden door een overwinning op TOP. STORMVOGELS’ DOT BESDIST Stormvogels gaat op bezoek bij Sparta en bij een nederlaag is het lot van Kraak’s club zeker. Dan kan er gepraat worden! Indien ZFC opnieuw van DWV zou winnen, zijn de Zaandijkers vrijwel zeker van hun promotie, al kan Sparta bij een overwinning op Stormvogels nog een spaak in het wiel steken. BESDISSING DFC—RCH. RCH, dat met 6 punten uit vier wedstrijden de leiding heeft, gevolgd door DFC met 4 uit 4, zal door morgen in Dordrecht te winnen beslag leggen op het le klasserschap. Wint echter DFC dan staan de kansen weer gelijk. DHC en HVV zijn op papier nog kanspaarden, de verliezer van morgen valt echter af. WINT DABOR OOK VAN NEC? Labor trekt in het Oosten zeer de aandacht door zijn grote overwinningen. Men vraagt zich dan ook allerwege af of ook NEC aan de zegekar gebonden zal worden, hetgeen de positie van de Deventer club zeer zou versterken. Neo heeft tegen Gelria een goede kans op de overwinning. UITLOOPPOGING IN NOORD Emmen ontvangt Achilles en zal door te winnen opnieuw uitlopen. De krachten zijn echter gelijk, ook bij DSC-Zwartemeer en wij zien met belangstelling de uitslagen tegemoet WERE Dl DERDE KDASSER? Morgen is het de grote dag voor Were Di. Althans dit kan het zijn. Maar dan moeten de Were-Dianen aan de Oisterwijkse Baan minstens één punt binnenhalen van Bredania. Een overwinning van Bredania slaat alle door Were Di gestelde verwachtingen neer en dus zullen de Tilburgers er voor moeten zorgen dat dit niet gebeurd. Aan steun en belangstelling zal het morgen niet ontbreken! TAXANDRIA MOET WINNEN In Vught speelt Taxandria op het veld van Zwaluw de beslissingswedstrijd tegen Blauw-Geel, die door de Oisterwijkers gewonnen moet worden, daar anders Blauw-Geel door een beter doelgemiddelde met de buit gaat strijken. Dus Taxandria, zet hem op! NOG EEN BEKERWEDSTRIJD Velocitas speelt morgen voor de beker aan de Rielseweg tegen TAC, een derby dus die steeds steeds aantrekkelijk blijft. Willem II—NAC Nu Zondag in Tilburg behalve de wedstrijd tussen Willem H en NAC geen eerste klasse voetbal is te genieten, zullen ongetwijfeld velen willen gaan kijken naar deze ontmoeting. NAC met Rijvers, Bouwmeester en v. d. Langenberg, Willem II in haar gewone opstelling en hopenlijk in even ongenaak bare vorm als onlangs tegen de Zwitsers. De wedstrijd zelve wordt voorafgegaan door een treffen tussen de reserve elftallen van NOAD en Willem II, terwijl in de rust van de kamp Willem II— NA-C door Kunst en Kracht op de sintelbaan van het gem. stadion een 800 en 1500 m. loop wordt georganiseerd. Dat belooft dus iets. Willem II—Xerxes Ter verhoging van de feestelijk heden op Koninginnedag 30 April a.s., speelt Willem H op het gem. stadion een wedstrijd tegen de club van Faas Wilkes, Xerxes. — De Rotterdammers zijn dit seizoen op de tweede plaats in de competitie geëindigd en beschikken momenteel over een zeer knap spelend elftal. Het kan dus een interessante match worden. --- NIETS BIJZONDERS Kort verhaal van overzee ER was niets bijzonders in deze nacht. De wind fluisterde in de struiken als altijd, de grote pisangbladen zacht wiegend en het kleinere gebladerte tot een licht geritsel brengend. De schaduwen, die de heldere maan rondom veroorzaakte, waren even vormloos, en de insecten dansten in het felwitte licht van de lampen rond het kamp, zoals zij er elke nacht dansten. Niets bijzonders was er, noch in dit alles, noch in de rustige en afgemeten stappen, waarmee Geert Koen zijn ronde liep rond het kleine kamp, ergens in WestJava, in de bergen. Hij kende het nu wel uit zijn hoofd: .twee en veertig stappen van de ingang tot waar het prikkeldraad een scherpe hoek maakt Daar is dan Jan Vermeulen die heeft dan ook zo’n dikke veertig stappen gedaan. Dan keren ze beiden om, zonder een woord te wisselen en lopen terug, stap voor stap, met de regelmaat van een klok, langs het prikkeldraad met hier en daar de grote lampen en de dansende vliegjes... Stap voor stap, tot ze elkaar ergens achter de keuken weer ont moeten. Dan zijn twee paar wakende ogen samen één keer rond om het kamp geweest. Twee paar wakende ogen, waarin vijftig kameraden zoveel vertrouwen hebben dat ze zich rustig onder hun klamboe hebben uitgestrekt en vre ddg dromen van thuis, van Holland en het meisje... Er is niets bijzonders deze nacht de wind fluistert, de bladeren wiegen of ritselen, al naar gelang hun grootte, de vliegjes dansen, en Geert en Jan lopen hun ronde langs het prikkeldraad. In de verte blaft een hond, kort en hard, zonder het klagende gehuil, dat de schuwe, magere en altijd hongerige kamponghond ken merkt. Nog een paar honden blaffen er, dan is het weer rustig en geen ander geluid dan het zachte ritselen en de doffe stappen. Het geweer wordt zwaar en Geert hangt het op zijn andere schouder. Hij kijkt op zijn horloge. Nog twintig minuten, dan is er aflossing. Weer blaft een hond, nu wat dichter bij, in de kampong. Een stuk of drie antwoorden. Kort, droog en hard. Schrikkelijk hard klinkt dat blaffen in de stille nacht. Dan plots staat Geert stil en staart vóór zich uit in het donker, het grillige donker van spelende, vormloze schaduwen. Stilstaan... Dat betekent, dat Jan straks eerder bij de hoek zal zijn. Nog staat Geert stil. — Lang stilstaan betekent, dat Jan straks lang moet wachten bij de hoek. Dan zal er een onregelmatig heid zijn in hun ronde, want er zullen een paar woorden gewisseld worden. „Iets bijzonders?” en zijn antwoord: „Niets bijzonders.” Vier woorden, meer ni 1 En dan begint het weer, stap voor stap tot aan de keuken. Alleen deze vier woorden, meer niet... Want er is immers niets bijzonders... Niets bijzonders?... Dan gaat er een schok door hem heen. Natuurlijk dht is het... Met enkele grote, vlugge passen is hij bij de hoek. Nog vóór Jan hem iets kan vragen fluistert Geert hem toe: „Loop jij nu de hele ronde, dan ga ik de wacht commandant waarschuwen. De honden blaffen...” Jan Vermeulen snapt er niets van. Honden blaffen... Ha, honden blaffen toch altijd... Het is ’n ongewoon alarm, dat gemaakt wordt. Geen schoten of het luiden van een bel, maar alleen een gejaagd fluisteren van woorden als „opstaan, geen licht maken en ieder op zijn post.” De jongens begrijpen het niet, maar zij kennen de waarde van discipline en in weinige minuten zijn alle posten betrokken. Achter de stellingen van bamboe, puin en zandzakken turen ogen in de duisternis, die is achter de lichtkring van de lampen. Alsof er niets bijzonders is, lopen weer twee jongens hun ronde: tot aan de hoek en terug, dan tot achter de keuken. Als ze voor de derde keer bij de hoek komen, komen achter de keuken enige sluipende gedaanten te voorschijn in het licht van de lampen... Donkere gedaanten met een karabijn in de handen geklemd. Zij trachten onder het prikkeldraad door te kruipen. Dat is het ogenblik. Enkele schoten... Een rauwe kreet... Dan breekt de hel los. Van alle kanten stormen uit het duister de aanvallers op de omheining toe, maar in het felle licht van de grote lampen worden zij door de jongens van achter hun stellingen medogenloos onder vuur genomen. Ruim een kwartier duurt het voort. Het fluiten van kogels, het korte, scherpe knallen van karabijnen en het ratelen van automatische wapens. Dan wordt het rustiger. Nog een enkel schot valt, maar steeds verder af. Tot het weer stil is... Ginds is de rosse gloed van een brand... In het schijnsel van de lampen liggen enige gestalten... roerloos. De aanval is af geslagen. De pisangbladen wiegen, er is geritsel in de struiken, insecten dansen... Er is niets bijzonders in dit alles. Aan de ruwhouten tafel in de grote soldatenkamer zit Geert Koen. Vóór hem staat het portret van zijn meisje. Dat staat altijd voor hem als hij aan haar zit te schrijven. Het is net of ze dan vlak bij je is, vindt Geert, en dat maakt het zoveel makkelijker om te praten... ja, en toen hebben we van nacht wat herrie gehad met de ploppers. Ik was op wacht. Er was eigenlijk helemaal niks bijzonders. Er blaften een paar hon den in de kampong en... Nou Lies. toen schrok ik me het apen zuur... Niet dat het ongewoon is dat de honden blaffen in de kampong, maar ik had net ’s middags in dat kleine warongetje een eind buiten het kamp, waar ik altijd katjangs haal, horen vertellen, dat alle honden in de kampong waren afgemaakt, om dat er een of andere ziekte heerste. Nou dat klopte niet met dat blaffen, hè Lies, en toen heb ik de jongens maar uit hun bed gehaald..." Geert Koen hield even op en trok aan zijn sigaret. Dan schreef hij weer verder aan zijn Lies. Over heel andere dingen... Bert Beekveld. --- Advertentie INGEZONDEN MEDEDELING VOOR GOEDE BOEKEN; naar Boekhandel T\ DE WEKKER WILLEM II-STRAAT 41 Tel. 2186 --- De betekenis van Zeemacht DE begrippen „Zeemacht” en „Zeevaart" zijn onverbrekelijk met elkaar verbonden en daarom zal „Zeemacht” blijven bestaan zo lang schepen de zeeën bevaren. Dat is dus nog onafzienbaar lang! Over het onderwerp „Zeemacht” zijn in de loop der eeuwen talloze verhandelingen geschreven. Sommige uitspraken gaven blijk van zo’n gezonde en frisse kijk op de zaak, dat zij nimmer in het vergeetboek zijn geraakt. Eén daarvan is bijvoorbeeld afkomstig van de Britse zeevaarder Sir Walter Raleigh, die reeds in de 17e eeuw heeft gezegd: „De partij, welke de zee beheerst, oefent de controle uit over de handel. Controle over de handel betekent macht over de rijkdommen der wereld en dientengevolge wereldmacht.” R.’s klassieke uitspraak zegt precies waar het op aankomt, n.1. op de controle over de zeeweg, deze internationale handelsroute bij uitnemendheid. De partij, welke in een oorlog de heerschappij ter zee weet te verkrijgen, kan deze controle uitoefenen. De macht, welke daartoe in staat stelt, heet -„Zeemacht”. De controle behoeft niet absoluut te zijn. Als in grote lijnen het doel maar wordt bereikt, n.1. dat onze eigen en bondgenootschappelijke schepen de zeeweg kunnen blijven gebruiken, terwijl het massale zeetransport van de vijand van de zeeën wordt weggevaagd. Gewooplijk zal een ter zee zwakkere vijand blijven tegenspartelen door aanwending van vliegtuigen, onderzeeboten, blokkadebrekers e.d. Maar deze alternatieven zijn gewoonlijk uiterst kostbaar. Volgens Raleigh heeft het verliezen yan de zeeweg onherroepelijk het verliezen van de wereldmacht tengevolge. In een wereldoorlog strijden beide partijen om de wereldheerschappij. — Periodiek breken zulke conflicten uit. Voorbeelden uit de laatste tijd zijn de Napoleontische oorlogen en de Wereldoorlogen I en H. Geen van , deze geweldige conflicten heeft Raleigh’s eeuwenoude uitspraak gelogenstraft. Maar het luchttransport dan ? Heeft dit geen radicale verandering gebracht in de algemene opvatting over de betekenis van de zeeweg? Niet bij hen, die hoofdzaken van bijzaken kunnen onderscheiden. Ontegenzeggelijk is het vliegtuig een duchtige „concurrent” geworden van het schip, terwijl bovendien veilig kan worden aangenomen, dat nog een grote uitbreiding voor luchtverkeer in het verschiet ligt. Daar staat echter tegenover, dat ook het goederenverkeer over de wereld gestaiig toeneemt. Men kan dit bijvoorbeeld concluderen uit de hoeveelheid mee te voeren lading bij overzeese expedities in oorlogstijd. Was in Wereldoorlog I nog 6,5 ton per ingescheepte soldaat voldoende, tijdens Wereldoorlog H bleek de nodige lading reeds opgelopen tot 10,5 ton. Gezien de economische voordelen van het zeetransport, zal het overgrote deel van de verkeers-toename door scheeps verbindingen worden opgevangen. Onder bepaalde omstandigheden kan men op luchtverkeer zijn aan-' gewezen, zonder dat er een alternatief bestaat. Een recent voorbeeld is de „luchtbrug” naar Berlijn. Tijdens Wereldoorlog II was de geallieerde oorlogsvoering in China geruime tijd uitsluitend gebaseerd op het luchttransport van Brits-Indië uit over het Himalayagebergte. Deze incidentele gevallen mogen echter niet leiden tot luchtvaart-extremisten! In de afgelopen oorlog moest de bevoorrading van de geallieerde lucht-armada's met brandstof en munitie door zeeschepen geschieden. Kleinere typen vliegtuigen moesten eveneens per schip naar ver-af gelegen operatie-terreinen worden vervoerd. Het gehele grondpersoneel plus de instal laties van de vliegkampen moesten per schip worden getransporteerd. De Verenigde Staten zouden hun enorme luchtvloot nimmer hebben kunnen bouwen wanneer niet grote hoeveelheden grondstoffen via de laadruimten van zeeschepen de Amerikaanse fabrieken hadden bereikt. Door deze enkele v ■'inbeelden wil ik er slechts de aandacht op vestigen dat de aloude zeeweg nog niet zo aftands is els wel eens wordt aan genomen. Integendeel, zijn betekenis vertoont een ononderbroken stijgende lijn. --- Advertentie WILLEM II - N A C ZONDAG a.s. 6368 Gem. Stadion aanvang 2.30 Prijzen als gewoon ---