Avonturen van Eric de Noorman . BOR KHAN, DEEL 1 HET SPOOR VAN HET ZWAARD 90. „Geen beweging!” fluistert de | Noorman Yark toe. „Een beer ziet verschrikkelijk 3lecht! Mogelijk merkt hij | ons niet op!” In ademloze spanning volgen zij het I logge gevaarte met de ogen. Snuffelend tussen de struiken zet het zijn weg voort „Hij gaat langs ons heen!” fluistert Yark. Doch nauwelijks zijn de woorden over zijn lippen, of beide mannen zien het dier stilstaan. Snuivend en zwaaiend heft het zyn reusachtige kop en wendt zich log een kwartslag om. Dan komt er een dof gebrom uit zijn keel. „Hij heeft lucht van ons gekregen,” mompelt Eric kort. „Beweeg u niet!” Weer klinkt dreigend het gegrom, gevolgd door een hevig kraken als de beer zich een weg door de takken baant. „Hij zal ons verraden,” fluistert Yark. „Dat lawaai moet ook in het kamp te horen zyn.” Op dat zelfde ogenblik heft één der maden, die om het kampvuur zitten, luisterend het hoofd. „Ik meende een gerucht te horen,” zegt hy zijn boog grijpend en langzaam komt hij overeind. Twee van zijn makkers volgen zijn voorbeeld. „Hoort, daar is het weer,” fluistert de eerste. „Zouden die Noorse honden...” Doch dan treedt een gestalte uit één der tenten, en een bekende stem zegt: „Wat staat gij daar beverig te suffen?” „Wij hoorden iets in de struiken, oh Grijze Vos!” antwoordt een der nomaden „Mogelijk zijn het opnieuw de Noorse honden, die kwaad in de zin hebben!” „Bah,” snauwt Kohorr, „honden janken! Dit gromt! Kent ge dan het geluid van de beer niet? Neemt uw bogen en volgt my. Een warm stuk berenvlees kan ons sterk maken... snel!” In gespannen tuurt Eric naar het kamp. Ook hij is zich maar al te zeer bewust, dat het gevaar hen thans van \ twee kanten bedreigd. Zodra de noma- ê den de nabijheid van de beer bemerken 1 zullen zij het dier opzoeken! En dan zyn I Yark en hij verloren! ( Yark heeft voorzichtig het hoofd om- 1 gewend. Zo gespannen volgt hij iedere I beweging van de beer, dat hij nauwelijks 1 durft ademhalen. Dan stoot Eric hem J zachtjes aan. Over de witte sneeuw 1 heeft hij een aantal donkere figuren het J kamp zien verlaten. „Daar zijn ie," sist \ de Noorman tussen zijn tanden. „Ze ) komen recht op ons af!” / --- ,Campionissimo“ Coppi verdrong Koblet van de leiding Italianen dol van vreugde Nederlanders raakten in zware etappe achterop FAUSTO COPPI is in zyn lange rennersloopbaan vaak en vurig toegejuicht. Maar zelden of nooit is hem zo'n overweldigende ovatie gebracht als toen bij als winnaar van de voorlaatste etappe te Bormio over de eindstreep ging, en tevens beslag legde op de door Koblet met zoveel moed en taaiheid verdedigde rosé trui- Daags tevoren vreesden de Italianen met grote vreze, en ook Coppi zelf scheen te wanhopen aan zyn eindsucces, zo meesterlijk had de Zwitser gereden en zo verrassend goed was zyn vorm. Thans is de situatie geheel gewijzigd en is men het er over eens'dat de eindzege, behalve in geval van een ongeluk, niet meer aan Coppi kan ontgaan. Want h