Honderd jaar religieuze kunst in Nederland Rijke overzichtstentoonstelling in de beide Aartsbisschoppelijke Musea te Utrecht Het is een gelukkig verschijnsel, dit aan de algemene viering van het herstel der Bisschoppelijke Hiërarchie deze kunstzinnige manifestatie niet ontbreekt. Immers evën goed als op kerkelijk, politiek, economisch of sociaal terrein, valt ook hier te meten» hoe het katholiekè volksdeel van ons land geëmancipeerd is. Want de wijze waarop een bepaald geslacht zijn geloofsleven belijdt in de hogere cultuurvormen van wetenschap en kunst is mede richtinggevend voor het innerlijk gehalte van dat leven. Honderd jaar geleden zou mén, ter viering van het herstel der bisdommen, een tentoonstelling als deze niet hebben kunnen inrichten om de eenvoudige reden, dat het groeiproces der religieuze kunst in ons land toen pas net aan de gang was. Eerst sinds onder de Franse tijd de vrijheid van geloof herwonnen werd, kon het katholicisme zich als zodanig naar buiten doen géiden», konden openbare kerken worden gebouwd en van een kërkelijke inventaris voorzien. De katholieken van toen bezaten echter geen eigen krachten. Het zijn buitenlandse — in hoofdzaak Zuidnederlandse — bouwmeesters, beelhouwers en schilders, die onze voorouders te hulp moesten komen. Eerst geleidelijk gaan de eigen mensen aan dit scheppingsproces deelnemen. En van danaf mag men niet slechts van religieuze kunst in Nederland, maar van Nederlandse religieuze kunst spreken. Het bovenstaande impliceert, dat er dus in ons land — buiten» de katholieke volksgemeenschap — weinig religieuze kunst tot stand is gekomen. Dat dit zo is, kan men-op de tentoonstelling ervaren, waar ook — en terecht — aan religieus werk van niet-katholieke kunstenaars een behoorlijke, zij het uiteraard kleine, plaats in ingeruimd. Des te meer zal het opvallen, hoezeer de katholieke herleving van de grootste waarde is voor het algemene beeld onzer vaderlandse kunst. Het is derhalve een voortreffelijke gedachte geweest dit groeiproces aan ons gehele volk voor te houden. Dat intussen het katholieke deel zich hiervoor bij uitstek dient te interesseren, behoeft wel géén nader hetoog. DE INRICHTERS dezer overzichtstentoonstelling stónden voor welhaast onoverkomenljjke moeilijkheden. Het overgrote deel van het religieuze werk bevindt zich immers in kerken, kloosters en andere gewijde plaatsen. Het meeste daarvan is of helemaal niet te verplaatsen, zoals wandschilderingen, of moeilijk voor een expoitie vrij te maken. Ik noem slechts eén enkel voorbeeld De paar beelden uit dë laat-Barok en de Neogotiek op de expositie aanwezig kunnen geenszins de juiste mdruk teweeg brengen van wat op dit terrein gepresteerd is. Hiertoe zou men een geheel Barokaltaar met toebehoren» en minstens een neogotisch drieluik hebben moeten exposeren. Het eerste zal geen méns verwachten; het laatste had men» kunnen en m.i. ook moeten doen. Zo kan ook de beste inzending van Charles Eyck geenszins doen vermoeden wat deze kunstenaar aan grootse frescoschepptngen heeft tot stand gebracht. Ziet men echter van het bezwaar dezer vrijwel noodzakelijke beperking af, dan mag men wel zeer dankbaar zijn. Want een overzichtelijk historisch geheel als hier geboden, heeft grote waarde. Nu eerst springt duidelijk in het oog welk een evolutie zich in die hónderd jaren heeft voltrokken. Op één punt mag men gerust van een revolutie spreken». Zodra namelijk de laat-Barok en de Neogotiek overwonnen zijn door een doelbewust loslaten van de geijkte traditie. Het zal altijd de verdienste van Symbolisten als Derkinderen van Konijnenburg, Thora Prikker, Toorop, Brom e.a. blijven, dat zij begrepen hebben», dat èn laat-Barok èn Neogotiek gevangen bleven in de ban ener imitatie. De laatBarok minder dan de Neogotiek, omdat zij tenminste continueerde wat sinds een paar eeuwen nog levend was. Zij miste daardoor wel de impuls van eigen bezieling en daaruit groeiende oorspronkelijkheid, maar zij bleef toch gespaard voor het louter kunstmatig procédé der Neogotiek, die, met een sprong over vijf eeuwen heen, wou gaan herscheppen Wat nu eenmaal niet na te scheppen is, omdat een waarlijk artistieke schepping product is van bepaalde individuen als kinderen van een bepaalde tijd. Vanaf Derkinderen c.s. blijft het beeld een evolutie vertonen, zij het met veel schakeringen. Van ht zwierige, glorieuze Magnificat van Henri Jonas of de monumentale Christus en de Samaritaanse van Charles Eyck naar Schoonbrood’s Emmaüsgangers, verbeeld als mensen van onze dagen, of naar het lichtelijk deformistische bijna tweedimensionale werk van J. Min is een hele sprong. Men mag dit evenwel slechts toejuichen. Want ais de afdeling moderne kunst zich in iets onderscheidt van die uit de vorige eeuw, dan is het in de uitgesproken persoonlijkheid van de kunstenaar. Niemand zal ontkennen», dit hierin een zeker gevaar schuilt; dat zwakkere broeders vooral zich aan allerlei experimenten zullen vergrijpen om toch maar voor oorspronkelijk genoeg te worden gehouden, hoewel zij honderd maal beter deden zich te voeden met wat reeds aan goeds tot stand is gebracht. Daar staat echter tegenover, dat een al te sterke historische stfllgebondenheid ook eigen» krachten wegdrukt, waardoor het schabloon gaat overheersen, zoals in de dagen der Neogotiek maar al te duidelijk is gebleken. WIL MEN zijn Brabants gemoed strelen, dan zal men in de oude afdeling het langst moeten vertoeven. Men ziet dan hoe vooral in de vorige eeuw het aandeel van het Zuiden, met name dat van ’s-Hertogenibosch, zeer groot was. De werken van de goudsmid Van Hemert vormen al een afdeling op zich. Daarnaast het beelhouwwerk van v. d. Geld, De Grave, Stracké en Goossens. Het waren allen figuren, gegroepeerd rond de Bossche kathedraal, aan wier restauratie zij hun krachten wijdden. Het moet echter van het hart, dat zij eerder ons Brabantminnend dan ons kunstminnend gemoed strelen. Gelukkig blijkt ook in moderne tijden Brabant’s aandeel aanzienlijk. En thans van aanzienlijk beter artistiek gehalte. Te beginnen met de grote Bossche vernieuwer Antoon Derkinderen loopt de lijn langs al wat oudere figuren, van wie de markantste is de expressieve Henk Wiegersma, door tot op onze dagen: Egbert Dekkers, Jan Dijker, Jac Kreykanip, Gerrit de Moré, Niel Stèenbergen», Frans Verhaak, H. v. d. Thillaert en een der jongste, tevens een der meest belovende, Marius de Leeuw. Met het noemen dezer namen komt vanzelf de veelzijdigheid dezer tentoonstelling tot uiting, daar zij zich uitstrekt over heel het bont geschakeerde terrein der religieuze kunst, zoals borduur- en edelsmeedwerk, tekening en miniatuur, glazenierkunst, beeldhouwwerk en» schilderkunst. Een OPVALLEND VERSCHIJNSEL is het grote deel, dat Limburg aan deze expositie bijdraagt. En toch weer niet opvallend, als men zich bewust maakt welk een rijk katholiek cultuurland dit vaderlandse deel altijd geweest is. Dit wekt bij ons, Brabanders, die het in de historie zoveel slechter getroffen hebben, altijd een lichte weemoed bij het ove»rdenken van wat ook wij — bij gunstiger getij — hadden kunnen zijn. Henri Jonas, Charles Eyck, Joep Nicolas, Edmond Bellefroid,, Hemi Schoonbrood, Hub. Levigne, Charles Vos en veele anderen vormen een respectabele falanx van evenzovele begaafde kunstenaars, die aan de hernieuwing onzer religieuze kunst een niet licht te overschatten aandeel hebben. In het bijzonder schenkt de tentoonstelling aandacht aan Henri Jonas, die hier als een» der vroegste en tevens meest prominente wordt geëerd. HET BEGRIP religieuse kunst is uiteraard wijder dan kerkelijke kunst. In de voortreffelijke cataloog — door zeven afzonderlijke artikelen en een grote keur van afbeeldingen tot een belangrijke uitgave uitgegroeid — werkt pater Knipping overeenkomst en verschil in den brede uit. En de expositie illustreert zijn theorie. Wil men» een enkel voorbeeld: impressies als „Kapel” van J. van Heel hebben zelfs met het meest wijde begrip religieuze kunst nog maar weinig te maken. Toon Kelderis „Madonna”, die er als een verfijnde Oosterse dame uitziet, is misschien als religieuze kunst nog aanvaardbaar; kerkelijk is zij zeker niet. Daarentegen zijn de .Petrus” van Steenbergen en de „Madonna-status” van v. Kralingen van een zodanige spiritualiteit, dat zij — hoe „modern" en» persoonlijk van structuur ook — tot de meest zuivere religieuze zowel als kerkelijke kunst gerekend mogen worden. De kunst van een volk is een weerspiegeling van zijn cultuur en van zijn levensmogelijkheden. Deze tentoonstelling van religieuze kunst zal een beeld geven van het artistieke vermogen in de eerste eeuw van het hiërarchisch geordende kerkelijke leven. Zij zal laten zien, hoe bij alle gebondenheid aan de verhoudingen van het ogenblik het hernieuwde leven» der Kerk in Nederland nieuwe mogelijkheden heeft gebracht aan de Kerkelijke kunst.” Mgr BERN. AJJFRINK door dr F. Vercamtnen --- Dagelikkse Denk Test Horizontaal: 1 Voertuig zonder wielen; 4 Uitwendig geneesmiddel; 8 Dunbladig gesteente; 10 Strafwerktuig; 11 Klein kind; 12 Ijzerhoudende aardkorst; 14 Noot; 15 Lange, dunne paal; 17 Modejonker; 19 Boomloot; 21 Lichaamsdeel; 22 Verkoper v. tijdschriften etc. op stations; 23 Over, langs; 25 PI op de Veluwe; 27 Meetkundig lichaam; 30 Pers. vnw.; 32 Kleine vrucht; 33 Op die manier; 34 Telwoord; 36 Europeaan; 37 Kraaiachtige vogel; 38 Bereide schapen- of geitenhuid. Verticaal: 1 Snuit v. de olifant; 2 Water doorlatende; 3 Vogelproduct; 5 Vervoermiddel in wintertijd; 6 Oude lap; 7 Het vieren v.e. heuglijk feit; 9 Werktuig der grasmaaiers; 12 Voorzetsel; 13 Noot; 15 Gespannen; 16 Mannetjeshond; 18 Streling; 20 Wolvlokje; 23 Zweetdrijvend middel; 24 Insectenetend zoogdier; 26 Zeer groot, geweldig; 28 Af nemend getij; 29 Loofboom; 31 Soort v. papegaai; 33 Grote uitgestrektheid zout water; 35 Dichtbij; 36 Pers. vnw. (spreektaal). Oplossing van Maandag 1 Juni: ALOË KAAS D STROP P R I SOM RE EDE E ZEE SOUFFLEUR VA EB HEETHOOFD IEL O EER AD MOL E A A MEIER A TRAP KAAK --- Arbeider heeft per jaar 2500 werk 3000 slaap- en 3500 vrije uren Vrije tijd vernieuwt lichaam en geest In 1870 moest een arbeider 5900 uren per jaar werken, hij sliep 3000 uur per jaar «en Hield er dan nog 750 over voor de besteding van zijn vrije tijd. Nu we 1953 schrijven is in deze ernstige wanverhouding tussen werk-, slaap- en- vrije uren van de arbeiders heel wat verandering gekomen, want «nu heeft hij 2500 werkuren per jaar, 3000 slaapuren en is ipj 3500 uren vrij. l>ank zij het werk van voornamelijk de organisaties werden deze successen geboekt, die ook nog verbetering van de lonen inhielden. Deze enorme stijging van het aantal vrije uren van de arbeiders in nog geen 80 jaar, had o.a. tot gevolg, dat het reizen vooral per fiets zeer populair werd, inzonderheid het trekken op Zaterdagmiddag en des Zondags. Aldus sprak de heer A. Verwiel, directeur van de Streek VVV „Brabants Centrum” gisteravond voor de KAB-bestuurders en Credo Pugnoleden in het kader van zijn lezing „Recreatie in de vrije natuur”. Tiiburgs omgeving is prachtig Het reizen, eerst een privilege van de beter gesitueerden, kwam ook in het bereik van de arbeiders die daardoor in staat waren, zich te recreërén, te herscheppen, hun lichaam en geest te vernieuwen. Zij konden de gejaagdheid in de fabriek, in de straten van de stad, en die van het hele, moderne leven, dat vol onrust is, ontvluchten en in de vrije natuur tot rust komen naar lichaam en geest. De arbeiders kwamen in de gelegenheid er in hun vrije tijd een liefhebberij op na te houden, waardoor hun belangstelling voor sport en spel, voor zelfstudie, voor muziek en litteratuur enorm is toegenomen. De volksuniversiteiten werden gesticht en er ontstond een grotere behoefte aan populair geschreven boeken over allerlei onderwerpen. 65 % DER BEVOLKING OP VACANTIE Met betrekking tot het zich recreëren in de vrije natuur waartoe de arbeider in staat was gesteld, verrezen links en rechts de kamppensions en de jeugdherbergen. Het kamperen en biva.keren nam enorm toe. Let maar eens op de volgende cijfers: in 1952 gipg 65% van het Nederlandse volk op vacantie, voornamelijk naar buiten; 2 millioen personen hebben in dat jaar gekampeerd, drie en een half millioen Nederlanders brachten hun vaeantie door bij veraf wonende kennissen of familieleden; een millioen personen logeerden in pension of hotel en 800.009 Nederlanders reisden per touringcar, trein, boot of vliegtuig naar het buitenland. Deze zeer grote aantallen vacantiégangers maakten vacantiespreiding noodzakeiijk. Augustus, met zijn, volgens de statistieken, vele regenbuien, werd als alleenzaligmakende vacantiemaand onttroond en de tijd van half Mei tot en met September werd de vacantieperiode, waardoor in de touristenplaatsen nog niet geheel en al, maar toch wel voor een goed deel is bereikt, dat die abnormale opeenhoping van zo veel mogelijk vacantiegangers in zó’n korte periode — hetgeen verre van genoeglijk is — tot het verleden gaan behoren. De heer Verwiel wees er op, dat de vacantieganger respect behoort te hebben voor de natuur, voor zijn medemensen, die ook op vaeantie zijn en voor zijn gastheer. Vooral stedelingen, die hun vaeantie ten plattelande doorbrengen vergeten wel eens dit respect op te brengen. Vanzelfsprekend besprak de heer Verwiel de prachtige recreatiemogelijkheden, die Tilburg’» omgeving biedt. Links en rechts van de Bredaseweg, aldus spreker, treft men bosbezit aan, dat voor eenieder vrü toegankelijk is. De Goirlese hei, Hilvarenbeek en omgeving, Esbeek met zijn prachtige „De Utrecht”, Öisterwjjk en Moergestel, Berkel Enschot en Udenhout: het zijn allemaal oorden, die flinke brokken ongerepte natuur rijk zijn en wel in een voortreffelijke kwaliteit. Vooral de z.g. Loonse en Drunense duinen, unieke zandverstuivingen, die zo mooi zjjn, dat ze nagenoeg uniek mogen heten, beval spreker aan in de belangstelling van de vacantiegangers. Hij ageerde nog tegen het rei-1 zen per touringcar, waardoor men in enige dagen ónmogelijk een hele streek kan bezichtigen, doch waarvan men wel doodmoe, volkomen uitgeput en helemaal niet opgelucht, verjongd en fris van terugkeert. Met nadruk wees spreker er op, dat er ook heel wat tourmgearondernemingen zijn, die met verstand een reis opzetten. Tot slot wees hij er op, dat ook de KAB-bestuurders geheel gratis gebruik kunnen maken van de VW, die bereid is hun vacantietripg voor te bereiden, opdat men zoveel mogelijk van die kostbare vrije tjjd zal kunnen genieten. De heer H. van Gestel, voorzitter van de Tilburgse KAB dankte de heer Verwiel voor zijn nuttige lezing. Wij tuinieren Mesembrianthemum criniflorum behoort tot de vetplanten; men noemt hen wel middagbloemen. Allerliefste plantjes die niet hoger opgroeien dan vijf centimeter en die uitermate geschikt zijn voor een warm en zonnig plekje in de kleine tuin. De prachtige straalbloemen zijn van een unieke schoonheid. In de schaduw komt er beslist niets van terecht. Nu kan men nog uitzaaien, doch men stelle het niet te lang meer uit. het gemeentebestuur en bracht namens deze de felicitaties over. Vervolgens werd er gesproken door de heer G. Scholter, voorzitter van de R.K. Slagershond, die vergezeld was van de heer A. de Gruyter. Uit handen van de bondsvoorzitter mochten de heren P. Westland en L. Ooms de zilveren plaquette voor trouwe diensten ontvangen. Dezelfde onderscheiding in brons ontving de heer L. Moors, die in een dankwoord de jongeren aanspoorde zich rond de bond te scharen. „Tilburg Vooruit” werd vertegenwoordigd door de heren Pillot en Smeets. Verder zagen wij J nog pastoor Van Helvoirt, de heren Jos van den Brekel; J. Mallens, onderdirecteur van het slachthuis; Hubert, directeur van de Amsterdamse Huidenclub; J. v. Dongen, » hoofd vertegenwoordiger van Van Berkel’s Patent; C. Burger; Nieveld; H. Bulten, directeur van de Middenstandsbank; pater Rerrtbertus; F. Ooms en de oud-keurmeesters A. Teijssen, J. v.d. Berg en Frenken. Maar behalve deze waren ook vele verenigingen aanwezig. Wij vermelden daarvan: de afdeling Tilburg van St. Joris Gezellenbond, sigaren winkeliers; R.K. banketbakkers, katholieke Middenstandsbond, katholieke Jonge Middenstand, textiel, kleermakers, bakkers, kappers en vee- en vleesgrossiers. Daarnaast kwamen ook op deze receptie de zusterafdelingen Breda, Eindhoven en Den Bosch. Deze drukke, maar niettemin blijde dag werd ’s avonds voortgezet in de N.K. Harmonie, waar een feestdiner werd aangeboden. De muzikale verzorging hiervan was in handen van het cabaretgezelschap „Van Ostade”. Ook Woensdagavond zal nog feest worden gevierd in de N.K. Harmonie, waar dan weer het genoemd gezelschap zal optreden. --- Advertentie (Advertentie) --- Slagers vierden het gouden feest van hun vereniging „St. Nicolaas Velen roemden activiteit van de afdeling Tilburg „De gilde viert. De gilde juicht. Komt, slagers kloek en opgeruimd. Het glas aan uwe lippen, weest vrolijk op dit gouden feest”. Zo zongen gisteren de slagers van Tilburg, want de R. K. Slagerspatroonsbond „St. Nicolaas” herdacht het heugelijk feit, dat vijftig jaar geleden de bundeling van de slagers in een vereniging tot stand kwam. Hierover was dankbaarheid, dat zich ultte tijdens de solemnele H. Mis, die door de geestelijke adviseur, kapelaan E. v.d. Heuvel werd opgedragen in de parochiekerk van de H.H. Martelaren van Gorkum. Plaquettes voor trouwe diensten Zo werd de dag begonnen met dank aan de Allerhoogste, aan wiens zegen allesis gelegen. Daarna volgde een feestelijk ontbijt in hotel „Modern”, terwijl ’s middags een grote feestvergadering werd gehouden in hotel „De Lindeboom”. Deze zeer druk bezochte bijeenkomst werd geopend door de voorzitter van de feestcommissie, de heer R. Herculeijns. Na de gasten, w.o. wij opmerkten de heren C. Burger, voorzitter der federatie slagerspatroonsbonden; G. Scholter, voorzitter van de Ned. R.K. Slagerspatroonsbond; J. Remmers, voorzitter van de R. K. Middenstandsvereniging te Tilburg; A. (ie Gruyter, directeur van het bondsbureau, en de afdelingen Den Bosch, Breda en Tilburg, welkom te hebben geheten, herdacht spreker de strijders van het eerste uur. Met name werden genoemd de heren Alph. Ooms, L. Moors, Ev. Herculeijns en Fr. van Geloven. Zij spaarden moeite noch tijd en droegen de vereniging steeds een warm hart toe. Verder schetste de heer Herculeijns de geschiedenis van de afdeling Tilburg, die ups en downs heeft gekend. Hulde bracht spreker eveneens aan de voorzitter en secretaris tndens de laatste oorlog, de heren Melis en Brands, waarvan de laatste is gestorven. De heer Burger sprak vervolgens een feestrede uit, waarin hij de afdeling feliciteerde en hulde bracht aan haar activiteit. Verder behandelde deze spreker allerlei technische problemen, waarbij hij tot de conclusie kwam dat de huidige tijd meer moeilijkheden heeft dan vroegere jaren. De voorzitter feliciteerde hierop de heer Burger, die onlangs werd benoemd tot ridder in de Orde van de H. Sylvester. De geestelijk adviseur van het hoofdbestuur, pater Rembertus, was de laatste die tijdens deze bijeenkomst feliciteerde. De heer P. Westland bracht als voorzitter van „St. Nicolaas” allen dank voor de hulde. DRUKKE RECEPTIE Was dè feestvergadering druk, even druk was de receptie in hotel „Modern”, waar het bestuur bijkans schuil ging achter een schat van bloemen. Wethouder Van Dullemen vertegenwoordigde --- Zondag speelt : le KLAS A. : DOS—VSV Frisia—Heracles GVAV—RCH Sneek—EDO W ageningen—NEC Zwolse B.—Ensch. B. Ajax—De Volewijckers B. : Vitesse—AGOVV Haarlem—Heerenveen Stormvogels—Elinkwijk DWS—Blauw Wit C. : Juliana—BW Sittardia—HBS Theole—Brabantia SVV—LONGA Willem iï-WV Sparta—Excelsior D. ' RBC—Hermes DVS NAC—TEC ADO—Maurits Feyenoord—Xerxes Bleijerheide—Eindhoven) DISTRICT ZUID I 2e Klas B.: Tefrneuzen—MOC ’39 RAC—Axel Middelburg—De Baronie Dosko—Alliance 4e Kla.- F.: DHV—SAB --- Zomeravondcompetitic bezocht Herenthals Zondag trok de zomeravondcompetitie, in gezelschap van de accordeon-harmonie „Apollo” in bussen naar Herenthals voor de jaarlijkse ontmoeting met de supportersclub Rood-Wit van de F.C. Herenthals. In de zaal „Odeon” verwelkomde de heer Marcel Puls zijn Nederlandse gasten en overhandigde een bloemenmand. Ook „Apollo” met zijn voorzitter, de heer De Croon en de plaatsvervangend dirigent, de heer v. Kerkhof, ontving een bloemenmand. De heer Bogaerds, de praeses van de zomeravondcompetitie, bracht de gastheren een bloemenhulde. Op de Grote Markt gaf „Apollo” een concert, ’s Middags werd de voetbalwedstrijd gespeeld, welke eindigde in een verdiende 3—0 zege van Herenthals. Een tegenpuntje hadden onze stadgenoten echter zeker verdiend. Na afloop werd aan spelers, muzikanten en verdere genodigden een koffietafel aangeboden. De avond werd gevuld met een groot België-Holland-bal, dat zijn hoogtepunten» vond in de traditionele „tocht naar Zandvoort” en het optreden van de jodelzangeres Ria Rodi. Het dansorkést van „Apollo” verzorgde de muziek. Tussen de dansjes door ontving de aanvoerder van Herenthals de wisselbeker, terwijl zijn Nederlandse collega verrast werd met een herinneringsbeker. De return-wedstrtjd in Tilburg vindt plaats op 19 Juli. De Belgen komen dan .met een sterk team, vergezeld o.m. door de oud-intemationaal Bernard Voorhoof, die ruim 70 maal voor België uitkwam. --- Brabantse korfballers wonnen met 6-1 Zondag speelde het Noord-Brabantse korfbalteam in het kader van de gouden jubileumviering van de KNKB een wedstrijd tegen het twaalftal van de Leidse korfbalbond. De wedstrijd, welke in Eindhoven werd gespeeld, eindigde in een 6—1 zege voor de Brabanders. Drie Tilburgse spelers (Volt) hebben een flink aandeel gehad in de overwinning. Vooral na rust werd in een hoog tempo gespeeld. Kort na aanvang wist Leiden een fout in de Brabantse verdediging af te straffen 0—1, doch 10 min. later maakte Brabant met een fraai afstandschot gelijk. Na de vakverwisseling wist de heer M. v. Dun (Volt) de stand binnen 10 min. op 3—1 te brengen met 2 fraaie doorloopballen. De derde aanval had eveneens succes: met een prachtschot werd de score op 4—1 gebracht. Na de rust vergrootte mej. J. Hexspoor met een goed gericht schot de voorsprong tot 5—1. Een kwartier voor het einde hadden de Brabanders nogmaals succes met een fraaie doorloopbal 6—1. Hierna speelde de Noordbrabantse KNKB tegen de Leidse KNKB-ploeg. De uitslag was 8—8, ofschoon de Leidse KNKB-ploeg een behoorlijk overwicht had. --- Praag zuiverde geld om crisis het hoofd te kunnen bieden WAARNEMERS TE WENEN beschouwen de geldhervorming in Tsjecho-Slovakjje als een uitvloeisel van de ernstige economische crisis, die dit land de laatste twee jaren doormaakt. Deze crisisi kwam tot uiting in een grote schaarste aan verbruiksgoederen enerzijds en in een enorme toeneming van de geldcirculatie anderzijds. De regering van het land, die niet in staat was het aanbod van verbruiksgoederen te vergroten, heeft zich g»enoodzaakt gezien op radicale wijze de geldcirculatie aan de beschikbaarheid van goederen aan te passen, zo merkt men op. Arbeidersspaarpot ook getroffen In de officiële bekendmaking aangaande de geldhervorming wordt nog gezegd, dat de Tsjechoslovaakse munt niet meer gebonden zal zijn aan de Amerikaanse dollar, daar deze munt de geldeenheid is van een economie, welke onderhevig is aan depressies. De Tsjechoslovaakse regering heeft besloten de munt van het land te koppelen aan de roebel van de Sovjet-Unie, die zij als „de stabielste geldeenheid” ter wereld beschouwt. Behalve de lonen en de salarissen zijn ook alle pensioenen, toelagen en dergelijke uitkeringen met 80% verlaagd. De Rude Pravo, het voornaamste orgaan van de Tsjechoslovaakse communistische partij schrijft, dat de regering tot de geldhervorming heeft besloten in het belang van de arbeiders, en dat de maatregel alleen nadelen inhoudt voor de kapitalisten en de voormalige grootgrondbezitters, die geld nebben» gehamsterd met het doel het volkdemocratische bewind omver te werpen. Het blad erkent, dat de geldhervorming ook verliezen betekent voor de arbeiders, die geld hebben gespaard en het niet aan banken in bewaring hebben gegeven. Het is thans de taak van de communistische partij het volk te overtuigen van de vele voordelen, die de geldhervorming zai opleveren), aldus het blad. ---