AANPASSING het sleutelwoord voor de Tilburgse situatie Hoogveld-rapport over de jeugd openbaar Open plekken in ontwikkeling moeten worden ingevuld TILBURG, 7 april. — Het rapport dat het Hoogveld-Instituut op last van het Tilburgs gemeentebestuur heeft uitgebracht over de pedagogische situatie van de Tilburgse jeugd, is gepubliceerd. Het rapport is verdeeld in hoofdstukken en deze verdeling volgend zullen wij proberen de hoofdmomenten van het rapport er uit te lichten. Al deze hoofdstukken zijn sectoren van de pedagogische situatie van de Tilburgse jeugd en moeten dus in hun samenhang worden gezien. In het rapport zelf wordt deze samenhang duidelijk genoeg. Natuurlijk zal menige lezer van het rapport hier en daar een vraagteken zetten, maar we geloven dat het totaalbeeld van de situatie onaanvechtbaar is. En voor velen zullen de conclusies van dit onderzoek een objectieve bevestiging van hun persoonlijke visie zijn. NA een inleiding over doel en uitvoering van het onderzoek wordt in het eerste hoofdstuk een schets gegeven van de groei van Tilburg en de samenstelling van de bevolking. Dan volgen de andere zeven hoofdstukken achtereenvolgens handelend over de gezinssituatie, de verhouding buurt-gezin, de schoolsituatie, de werksituatie, het godsdienstige terrein, de vrije-tijdsbesteding en de situatie op het terrein van vriendschap en verkering. ARBEID VAN VELEN ZAL NODIG ZIJN HET overzicht van de ontwikkeling van Tilburg is in zjjn beknoptheid ter zake dienend en helder. Hieruit blijkt dat Tilburg tot de omvang van een grote stad kon groeien zonder dat de buurtschappen als stadswijk hun eigenheid geheel verloren en zonder dat het landelijke karakter van deze stadssamenleving geheel verdween. Tilburg is sterk gegroeid, maar van binnenuit en vrij geleidelijk. De bevolking is toegenomen zonder veel mensen van buitenaf op te nemen. Daardoor kreeg deze samenleving een behoudend karakter en met name de sociaal-culturele voorzieningen hielden de bevolkingsgroei niet bij. Omdat intussen het proces van de verstedelijking en daarmee de afbraak van het traditionele gedragspatroon toch was begonnen en voortschreed, omdat de achterstand van de voorzieningen steeds meer voelbaar werd, kwam Tilburg in een situatie die in het algemeen werd aangeduid als „drempelpositie”, een periode van overgang tussen nog niet en al wel. Het is duidelijk dat vooral de opgroeiende jeugd de directe gevolgen van de „drempelpositie” zou ondervinden, levende tussen de traditie en de eisen van de verstedelijking in. Daarom is het een daad van wijs beleid geweest, opdracht tot dit onderzoek te geven. Het onderzoek richtte zich op de pedagogische situatie en de hoofdstukken hebben dus betrekking op vereekMiontia «ofiatrnfriephp milipus. Het eerste is: schillende pedagogische milieus. Het et Het gezin HOEWEL de medewerkers van het Hoogveld-Instituut het gezinsleven in Tilburg rijk geschakeerd kunnen noemen, moeten zij vaststellen, dat één gezinstype overheerst, het type namelijk waarin het ouderlijk gezag bepalend is, dit heel vaak in samenhang met een levenshouding die steunt op de traditie (’t Is altijd zo geweest). In de gehele Tilburgse samenleving blijkt deze autoritatieve structuur zeer belang rijk. Eeuwen lang heeft de Tilburgse gemeenschap in deze structuur geleefd en heeft hierin „ongetwijfeld veel echt volwassen mensen voortgebracht”. De veranderingen die onze samenleving echter toch bezig is te ondergaan zullen op de eerste plaats de handhaving van dit traditionele, autoritatieve type steeds moeilijker maken.Terwijl immers in gezinnen van dit type nog collectieve gedragsregels gelden, groeien in de maatschappij buiten het gezin steeds meer individualiserende gedragsregels en dit laatste proces zal hand over hand toenemen. Dit is dus een van de bronnen waaruit de conflictsituaties in onze stad voortkomen. Kinderen uit dit soort gezinnen zullen in de veranderde en nog steeds eerder veranderende maatschappij aanpassingsmoeilijkheden hebben. We moeten dus, het rapport volgend, vaststellen, dat in Tilburg een gezinstype overheerst dat vele geslachten lang de kinderen uitstekend op de samenleving voorbereidde. Maar de waarde van een opvoedingssysteem in het gezin wordt niet bepaald door de inhoud van dit systeem zelf, maar inderdaad door de mate waarin een dergelijk systeem de kinderen helpt bij de harmonische uitgroei tot een werkelijke volwassenheid in de samenleving zoals die op het moment is of wordt. En voor onze huidige samenleving is het heersende gezinstype in TilbuTg zeker niet meer voldoende aangepast. IN het rapport wordt ingegaan op de variaties die in het boven aangeduide opvoedingssysteem voorkomen. Praktijkvoorbeelden verhelderen veel. Ook worden andere gezinstypes beschreven waarbij vooral interessant zijn de voorbeelden van een overgang naar meer democratische gezinsverhoudingen, gezinnen waarin vrijheid het voornaamste opvoedingsbeginsel is, maar ook gezinnen waarin de opvoeding steunt op schijnvrijheid. Met uitweidingen en conclusies wordt dit hoofdstuk over de gezinsopvoeding in Tilburg hoogst interessant en van veel groter praktisch nut dan kan blijken uit de enkele punten die wij er uit konden aangeven. Daarna volgt een hoofdstuk over de verhouding tussen het gezin en De buurt IN Tilburg zijn voorbeelden te vinden van buurtschappen die nog bijna geheel de eigenheid en de afgeslotenheid bezitten van de tijd vóórdat de stadsdelen tot een, brokkelig, geheel waren aaneengegroeid, maar evengoed wijken waar ogenschijnlijk „kille verhoudingen heersen door een veel minder zichtbare doch evengoed reële vorm van goede buurschap. In de eerst aangeduide buurtschappen zien we, evenals in de gezinnen van het traditionele type, een nog veelal collectief gedragspatroon al is wel nergens meer de traditie geheel zonder breuken. In de daarna aangeduide wijken demonstreert zich, evenals in de meer open, vrije gezinnen, de groei naar meer individualiserende gedragsregels. Tussen buurttype en gezinstype bestaat uiteraard wisselwerking. Ook in dit hoofdstuk worden de variaties tussen de twee boven aangegeven buurttypes uitvoerig behandeld. In het geheel worden zes buurten geanalyseerd. t Omdat ook hier bljjkt, dat de verstedeï lijking onstuitbaar voortgaat, geldt dus - ook hier, dat het buurttype waardoor t een zo goed mogelijke aanpassing aan - de verstedelijking verzekerd wordt,het - beste is, wederom: hoeveel goed vroe; ger de afgeslotenheid van de buurt mét ! het collectieve gedragspatroon dat daari in gold (en geldt) ook aan de bewoners t heeft gedaan. ï LS het rapport vaststelt, dat de I AA betrekkelijke afgeslotenheid van t L y veel buurten de sociale integratie van de verschillende stadsgedeelten in het stadsgeheel in de weg staat, dan ' wordt er op gewezen, dat ook het sa1 menvallen van wijk- en parochiestruc' tuur daarop van invloed is. De neiging ' tot isolatie wordt namelijk nog be vorderd door de toenemende tendens om ! de integratie binnen parochieverband ■ te stimuleren en te versterken. Wan- neer men de nadruk wil leggen op de ' autonomie van de parochie, mag men nooit vergeten, dat van de parochie ' géén functionele eenheid gemaakt mag worden in die zin, dat alle activiteiten ' tot de parochie beperkt blijven en er ' geen intensieve contacten met de andere parochies plaats hebben. Ook hier zullen pogingen om ontwikkelingen naar meer „open” structuren kunstmatig te belemmeren, ook hier zal het vasthouden aan oude vormen, de confrontatie met nieuwe normen gepaard doen gaan met steeds groter aanpassingsmoeilijkheden. 1 Hoe groter immers de isolatie is van ' buurt en gezin, des te moeilijker zal de aanpassing aan de nieuwe omstandigheden verlopen. Men zal dan van! uit gezin en buurt terechtkomen in een wereld waar de oude normen niet meer ' gelden en men is dan gedwongen tot een keuze waartoe men meestal niet \ in staat is. Het rapport stelt, dat juist van de parochies uit getracht zal moeten worden, leiding te geven aan de ‘eitelijke , ontwikkeling. Voor heden volstaan wij ” met het vermelden van deze stelling, in ander verband komen we er nog op | terug. ' Het leven begint in het gezin, breidt zich uit tot de buurt en dan komt De school HET rapport stelt vast, dat de invloed van de school op de pedagogische situatie in Tilburg buitengewoon groot is. De houding van een zeer groot deel van de bevolking tegenover de beinvloeding van de school is over het algemeen te weinig kritisch. De, buitengewoon grote, invloed van de school moet gedeeltelijk als positief gunstig beoordeeld worden. De houding van de bevolking leidt er echter to«, dat de leerkrachten de eigen activiteiten niet voldoende kritisch bezien. Zij zien minder gemakkelijk de eisen van het maatschappelijk leven. Hieruit kan volgen een ontoegankelijk zijn voor goede raad en kritiek. De verhouding tussen onderwijzend personeel en ouders is ai te autoritatief. Deze autoritatieve structuur is in zekere zin door de houding van de bevolking opgeroepen en omgekeerd heeft de autoritatieve houding de al te volgzame houding van de bevolking op dit punt bevorderd. In deze historisch gegroeide structuur is alles oorzaak en gevolg tegelijk. Maar het wordt wel tijd om in deze open maatschappij zich op deze situatie ernstig te bezinnen. I Vaak volgt al te gauw op de school de overgang naar de definitieve, vol■ wassen wereld van Het werk DEZE overgang wordt in het rapport een pedagogisch uitermate belangrijk moment genoemd en niemand die enige kennis van de feiten, met name in Tilburg , bezit, zal deze belangrijkheid durven of kunnen bagatelliseren. De situatie is kort gezegd zo, dat het rapport concrete beroepskeuze-voorlichting zowel aan de ouders als aan de kinderen noodzakelijk acht. Doordat de ouders en allerlei andere instanties die zich met de opvoeding bezig houden, zich niet bewust zijn van de veranderde wereld, ontstaan er spanningen in de gezinnen vooral wat de beroepswensen van meisjes betreft.Voor ■ het meisje is immers een aantal maatschappelijke functies opengekomen waar door haar positie tegenover de ouders een geheel andere is gaan worden. Het rapport legt in dit hoofdstuk sterk de , nadruk op het ongeschoolde meisje en schijnt voor deze categorie van jeugdige werknemers wel de minst gunstige omstandigheden geconstateerd te hebben hetgeen ook wel te verwachten was. In het algemeen zegt het rapport nog, dat vele bedrijven te weinig beseffen welke enorme gebeurtenis het voor het eerst binnenstappen in de fabriek is. Het rapport suggereert dat part-timeonderwijs op dit terrein van nut zou kunnen zijn. Ook hierop komen we in ander verband nog wel terug. Na het voorgaande zal het de lezers duidelijk zijn dat in de pedagogische situatie van Tilburg ook een behoorlijke rol wordt gespeeld door De godsdienst HET gezag der ouders weegt in Tilburg opvallend zwaar inzake de godsdienstigheid (waaronder in feite dan meer moet worden verstaan de kerksheid) der kinderen. Veelzeggend is, dat in geen enkele groep van de jeugdigen, van ongeschoolden tot middelbare scholieren, een meer inhoudelijke waardering van de H. Mis gevonden werd. Via de gehoorzaamheid aan het ouderlijk gezag ontstaat een gewoonte van godsdienstige praktijken. Het rapport wijst op het reële gevaar van dergelijke godsdienstigheid uit gewoonte en stipt aan dat juist deze gewoonte-zonder-meer in andere, meer opengebroken plaatsen dan Tilburg reeds rampzalige gevolgen gehad heeft. We mogen dus, gezien de Tilburgse situatie en de ontwikkeling daarvan, deze gevolgen ook hier verwachten voor zover ze niet alsnog voorkomen kunnen worden en voorkomen zal hier zeer hard en bewust werken eisen en vaak zal er een volkomen omschakeling aan vooraf moeten gaan. In het rapport lezen we hierover, dat een en ander nog gevaarlijker wordt, wanneer bij de ouders zelf het inzicht in de betekenis van de godsdienstige praktijk ontbreekt, zoals in Tilburg vaak voorkomt. HET rapport stelt vast dat voor een groot deel van de Tilburgse jeugd de priester uit het dagelijks leven geheel verdwenen is, dat met name de arbeidende jeugd de priester praktisch niet anders meer meemaakt dan in de kerk. Op de vraag naar het kontakt met de priesters zeggen velen kortweg „nee” of „nooit”, alsof zij met deze mensen niets te maken hebben, aldus het rapport, er bij voegend, dat dit feit bijzonder te denken geeft. Heel voorzichtig formuleert het rapport dan: Er schijnt dus wel een grote afstand te zijn tussen priester en jeugdige. Het geestelijk gezag is in Tilburg nog treffend groot. Waar men dit gezag dus volgt, is het resultaat vaak ni e t m e e r dan een uiterlijk mee doen. Het rapport spreekt in voorzichtige termen de verwachting uit, dat het gezagsmatige optreden van de geestelijke leidsman in Tilburg wellicht op niets anders zal uitlopen dan op een voortschrijdende uitholling var wat tot voor kort een „geheiligde traditie” geweest is. Uit dit hoofdstuk 'wij vinden wellicht gelegenheid ook op dit gedeelte nader terug te komen) spreekt grote en ernstige bezorgdheid. Een voortdurend veranderende werkwijze wordt nodig geacht om een te verwachten enorme tegenstand te overwinnen. Het zal als men dit alles doet, toch nog een lange weg worden, meent het rapport, maar een die waard is begaan te worden en die men zelfs niet mag ontwijken. Degenen die deze weg zullen moeten gaan, moeten zich van deze situatie bewust zijn, aldus het rapport dat besluit: „Een overmatige zelfbewustheid, een hard uitvaren, een bruusk optreden, een houding van alles-te-weten én ook een bestrijding der zedelijke gevaren op niet overtuigende gronden, dat alles werkt de verwijdering in de hand”. De maatschappelijke ontwikkeling in de hele Westerse wereld stelt ons voor een probleem dat ook in Tilburg steeds nijpender zal worden, namelijk de besteding van De vrije tijd OOK in de besteding van haar vrije tijd is de Tilburgse jeugd bijzonder sterk afhankelijk van thuis en dus niet bijzonder vrij, aldus stelt het rapport vast. Dit betekent niet op de eerste plaats, dat de ouders alles over hun kinderen te zeggen hebben, maar vele jeugdigen voelen zich alleen veilig in Ie vertrouwde familiale omgeving. Ze zijn bang voor de buitenwereld, ze voelen zich daarin onwennig. Velen brengen hun vrije tijd dan ook overwegend thuis door. De culturele belangstelling (b.v. lezen) is zeer gering. Uitvoerig gaat dit hoofdstuk in op de hulp die het jeugdwerk hier zou kunnen bieden en somt een aantal voorwaarden op die ook wellicht later nog nader onder de loupe genomen kunnen worden. In het rapport staan weinig werkelijk concrete adviezen en dat is volkomen te begrijpen. Des te opmerkelijker komt het ons voor, dat als laatste zin van dit hoofdstuk staat: Tenslotte willen wij adviseren, dat de gemeente ernstige aandacht zal besteden aan het vergroten van de speelruimten voor de jeugd. Op dit laatste punt zullen we moeten blijven terugkomen. Het laatste hoofdstuk van het rapport aandelf over Vriendschap en verkering NA het voorgaande zal het bij de lezers geen verwondering meer wekken, dat de Tilburgse jeugdigen zowel in de vriendschap als in de verkering veelal steun zoeken om gezamenlijk het contact met de buitenwereld op te nemen, een contact waarvoor ze in hun eentje terugschrikken. Maar zelfs in dit verband blijft waar wat we in het vorige hoofdstuk zagen, namelijk dat de jeugdige zich alleen in het gezin veilig voelt. Daarom zal met name de verloofde van het meisje heel vaak aan het gezin van het laatste gebonden en daarin een vertrouwd element worden. De groepsvorming breidt zich ook uit tot meerdere verloofde paren die niet anders dan met meerdere paren tegelijk uitgaan. Het rapport gaat hier verder op in en stelt vast dat een verloving in Tilburg vaak geen kans maakt om een ontmoeting van persoon tot persoon te worden. Zoveel mogelijk gaat de relatie voortdurend op in een groter geheel. Daarom zal de soeiaal-psychologische structuur die op het moment de samenleving vertoont het ontdekken van de ander langs deze door de traditie bepaalde weg sterk in gevaar brengen en vaak zelfs onmogelijk maken. Aan de wel bestaande behoefte aan vertrouwelijkheid voldoen vriendschap en verkering in vele gevallen helemaal niet. Een algemene conclusie is, dat de affectieve relaties in vriendschap en verkering bij de Tilburgse jeugd voor een groot deel niet zijn aangepast aan het verstedelijkende milieu. Om tot deze situatie te komen heeft het ouderlijk gezag een grote rol gespeeld en veel ouderlijk begrip zal nodig zijn om deze situatie ten goede te veranderen. De slotopmerking van dit hoofdstuk en het rapport is, dat met nadruk gewezen wordt op de noodzaak, in Tilburg mogelijkheden te scheppen waarin beide sexen elkaar op natuurlijke wijze kunnen ontmoeten, ook b.v. in jeugdvereniging of instuifhuis. Men moet de jongens en meisjes leren met elkaar om te gaan op een zekere voet van gelijkheid. ZOALS reeds enkele malen werd aangetekend in de loop van bovenstaande, zullen wij op onderdelen van het rapport nog nader terugkomen. Maar dit kan niet de eigen lezing en grondige bestudering van het rapport zelf vervangen. Het rapport is thans bereikbaar, laat ieder die het eerlijk meent met Tilburg en zijn of haar taak in deze stad er ten spoedigste kennis van nemen. --- Gelegenheid niet ve rzuimen „In „Jeugd van Tilburg” is vervat het resultaat van een, in opdracht van het gemeentebestuur van Tilburg, door het Hoogveld-Instituut ingesteld onderzoek naar de opvoedkundige situatie van de Tilburgse jeugd. Het voorliggende boekje geeft echter meer, véél meer dan een beeld van de opvoedkundige situatie. In feite wordt daarin, althans naar mijn indruk, een totaal-beeld gegeven van het leven in Tilburgse gezinnen, van de opvat, tingen en ideeën welke daarin leven, en van het psychologisch klimaat waarin onze Tilburgse jeugd opgroeit. Bovendien blijkt er uit, dat de evolutie naar een meer urbane geestesinstelling inderdaad een feit is. Moge dit werkje de grote aandacht verwerven van allen die het met de Tilburgse jeugd en met de stad goed menen. De feiten waarmede rekening zal moeten worden gehouden zijn nu beter bekend endaardoor zal het mogelijk zijn richting en leiding te geven aan de verdere ontwikkeling. Geen enkele opvoeder van onze jeugd MaG deze gelegenheid verzuimen”. Aldus het voorwoord van mr. C.J.G. Becht, burgemeester van Tilburg, bij de 'publicatie van ,Jeugd in Tilburg”. --- Bossche diocesane Onderwijzersbond hield zeer belangrijke vergadering Mgr. Bekkers: „Laten wij knaap loopjongen worden, als ie voor universiteit geschikt is ?” DEN BOSCH, 8 april. —Het sprak welhaast vanzelf, dat het rapport betreffende het onderzoek naar de situatie van het lager onderwijs in Brabant — vanwege het provinciaal bestuur ingesteld — op enigerlei wijze ter tafel zou komen op de 57ste algemene vergadering van de Katholieke Onderwijzersbond, bisdom Den Bosch, die dinsdag in het „Casino” te Den Bosch werd gehouden. Drs- Cl. Souren, die als lid van de desbetreffende commissie veel werk verzette in verband met dit onderzoek, gaf een beschouwing over dit onderwijsrapport. Ook de bisschop-coadjutor van Den Bosch, mgr. W. M. Bekkers, droeg in aanzienlijke mate bij tot de voortreffelijke kwaliteit en het voorname peil van deze K.O.B.-vergadering door namelijk enige punten aan de orde te stellen, die voor het kind en dus voor de toekomst van ons Brabantse gewest, alsmede voor de Kerk van het allergrootste gewicht zullen blijken te zijn, als het woord van monseigneur weerklank zal vinden. van monseigneur weerklank zal vinden Méér samenwerking tussen onderwijzer en priester Als we allereerst het allerbelangrijkste punt van deze vergadering aansnijden, vermelden we de toespraak van mgr. Bekkers, die nog nooit gehoorde geluiden op de algemene bijeenkomst van deze diocesane KOB deed klinken, geluiden, die hier althans nooit door zo hoog gezag met zoveel klem ter ernstige overweging werden aanbevolen. Nadat monseigneur had gezegd, dat de kerkelijke gemeenschap bestaat uit bisschoppen, priesters en gelovigen, wees hij op de wel zeer bijzondere verantwoordelijkheid van de onderwijzer, die immers met levend materiaal werkt, dat hij moet vormen tot goede leden van de gemeenschap. Het hangt van bisschoppen, priesters en ouders, maar ook voor een goed deel van, de onderwijzers af hoe de Kerk er straks uit zal zien. Dan bepleitte mgr. Bekkers met bijzonder grote nadruk samenwerking in liefde, die vakbekwaamheid nog te boven moet gaan. Samenwerking met de priesters Monseigneur vroeg de onderwijzers alder zielzorgcachet. lereerst samen te werken met de priesters in de zielzorg, een aamenwerking, die nog op vele plaatsen verbeterd kan worden. Hij beval regelmatige bijeenkomsten aan van onderwijzers met de priesters waarbij oo kover de jeugd maar vooral over de onderwijzers zelf gesproken zal moeten worden om namelijk het ■ werk voor het kind gunstig te laten beinvloeden. Moeten we niet met vreugde de belang„ stelling begroeten van de ouders voor ? het onderwijs? Het zal misschien las1 tig zijn, dat de ouders vragen mee te ” spreken in hun eerste rechten ten aan3 zien van opvoeding en onderwijs. Een gelukkige gang in deze zijn wellicht de oudercomités aldus de bisschop coadiue tor. j s Is het waar, dat wij nog altijd slordig 1 . omspringen met talenten? zo luidde het £ s derde van de vijf punten, die mgr. Bek- ' t kers de onderwijzers voorlegde. Laten ( 5 wij een knaap nog loopjongen worden, 5 _ als hij eigenlijk in staat is hoger onder- ( r wijs te volgen? Als dat zo is, moeten wij f het dan niet als onze taak, ja zelfs als c j een opdracht zien dergelijke talenten op 1 r het goede spoor (naar betere ontwikke- ' ; ling) te zetten? In Brabant wordt steeds 1 { meer behoefte gevoeld aan het kweken c en ontwikkelen van talenten, aldus mgr. c Bekkers. s v Het vierde punt, dat monseigneur in c de grootste aandacht voor zijn gehoor g aanbeval betrof de roepingen voor het c priesterschap. Daar de periode, waarin i: de echte godsdienstzin en de priester- 1: roepingen wortel schieten veelal valt in z - de lager-onderwijstijd, krijgt het werk r van de onderwijzers wel een heel bijzon- i: Bij heel veel jongeren die naar de vol- 1 wassenheid groeien, hangt de godsdiens l ergens in de ruimte. Dat is niet de schulc van die jongen, Daarover moeten wi eens goed nadenken, zo merkte monseig neur min of meer tu ~en haakjes op. Het vijfde en laatste punt, dat mgr Bekkers aanroerde betrof de samenspraak tussen priester en onderwijzei met betrekking tot het aankweken er doen behouden van priesterroepingen. Moeten we afwachten tot een jonger zich eigener beweging meldt of moeter - we een meer bewuste, een gerichte hou - ding aannemen inzake die roepingen?' i De kerk kweekt roepingen aan er i veroorzaakt die. Wie is de Kerk?, zc . vroeg monseigneur. Het zal niet zelder van uw antwoord afhengen hoe het mei die roepingen gaat, aldus de bisschopcoadjutor. 1 Tot slot vroeg monseigneur nogmaals 1 om meer contact tussen onderwijzers en priesters. Uit verschillende ontmoetingen met priesters weet ik, aldus mgr. Bekkers, hoe vele priesters een samenwerking tussen hen e:: de onderwijzers ^ op prijs stellen en zoeken. Voorzitter H. Bezems dankte mgr. Bek - kers voor zijn voortreffelijke toespraak, r die een inhoud heeft „als een jaarpro- gram” en die zeer zeker nadere overt weging in de afdelingen van de KOB - zal krijgen. Het applaus na de toespraak van mgr. W. Bekkers was geweldig. : Kerkbestuur idem \ als schoolbestuur In zijn openingswoord had voorzitter H. Bezems (uit Tilburg) gewaagd van de , verbetering van de onderwijzerssalaris[ sen, waarover men tevreden is, alhoewel nog niet aan alle wensen is vol| daan. Hij bepleitte in dit toespraakje samenwerking met de standsorganisaties \ die van belang kan zijn voor het kind. Na dit openingswoord kreeg de vergadering gelegenheid opmerkingen te maken naar aanleiding van het verslag van de vorige algemene vergadering. . Een afgevaardigde merkte op, dat op i die vorige vergadering was gevraagd of de figuur kerkbestuur - hetzelfde - als schoolbestuur niet uit de tijd is. Toen werd toegezegd, dat ’n desbetreffende i commissie tot nieuw leven zou worden ■ gewekt teneinde deze kwestie aan ’n stu: die te onderwerpen. Die afgevaardigde informeerde nu of die commissie met haar werkzaamheden is gestart. Voorzitter Bezems antwoordde, dat deze com missie nog niet is herboren, maar Pasen is nu voorbij en dat zou tot nieuw leven kunnen leiden, zo merkte hij op. Onderwijsrapport Drs. Cl. Souren gaf, zoals gezegd, een beschouwing over het „Brabantse onderwijsrapport”, dat werd opgesteld naar aanleiding van een onderzoek naar de stand van ’t lager onderwijs in Brabant. Dit onderzoek is nieuw voor geheel ons land en waarschijnlijk ook voor heel West-Europa. Voorheen namelijk heeft men bij dergelijke onderzoekingen slechts één aspect van onderwijs en opvoedkunde benaderd, doch dit Brabantse „verkenningsonderzoek” van de tak van onderwijs, die het l.o. is, raakte élle geledingen daarvan en bezag die uit verschillende wetenschappelijke oogpunten. Drs. Souren, die uiteraard kon stilstaan bij slechts enige punten uit ’t rapport, wees erop, dat 27 pet. van de onderzochte (6e klasse) leerlingen geschikt bleek voor alleen maar lager onderwijs en eventueel voor VGLO en dat 73 pet. voor voortgezet onderwijs in aanmerking kwam, terwijl slechts weinig ou. ders namelijk 37 pet., meenden dat hun kind wel met l.o. kon volstaan. Van de 450 leerlingen, die van de onderzochte jongens en meisjes, die topprestaties leverden, zodat zij voor universitori onderwijs geschikt waren, bleek eendere afkomstig uit het arbeidersmilieu. De resultaten van het l.o. worden in hoofdzaak bepaald door de familiale uitrusting, van het kind, zo wees het onder zoek uit. Het gezinsmilieu dus, dat verschillende verworvenheden meegeeft en een steun is voor het kind, dat op school leert, is van zeer grote invloed. Ook het economisch-culturele klimaat van de streek speelt een grote rol. Dit bleek het gunstigste te zijn in de grote geïndustrialiseerde gemeenten. Dat de jongens over het algemeen tot betere onderwijsprestaties komen dan de meisjes moet ons, aldus drs. Souren, leren meer aandacht te gaan schenken aan het onderwijs voor de meisjes. Inzake de onderwijsvernieuwing zijn we op de goede weg, aldus spreker, als we vooral het accent gaan leggen op samenspel tussen school gezin en streek. Wat de betekenis van dit onderwijsonderzoek voor de praktijk is moet nog worden bestudeerd. Hiertoe is een commissie ingesteld. Na deze beschouwing gaf voorzitter H. Bezems de vergadering gelegenheid vragen over het onderwijsrapport te stellen en menigeen maak l.e daar gebruik van. In de middagvergadering werden de verschillende huishoudelijke punten van ie agenda afgewerkt. --- Advertentie Wij zien Toon Hermans, want wij hebben PHILIPS TELEVISIE De komende zaterdagavond richten de televisie-camera’s zich op Toon Hermans’ beroemde One-man-show. Honderdduizenden zullen van deze uitzending genieten, dank zij televisie. Blijf niet achter, neem ook televisie. En natuurlijk Philips televisie. Philips televisie is méér waard, omdat u kunt rekenen op een helder, scherp, stabiel beeld - op een betrouwbare werking van het toestel, zelfs onder de ongunstigste omstandigheden - op dubbele service: de directe service van uw handelaar en de landelijke, unieke Philips service. Philips geeft u gulden voor gulden meer techniek, meer service en bovenal meer betrouwbaarheid. g '4 Yi Zaterdagavond 12 april: M Ë Volledige televisie-uitzending van m S TOON HERMANS’ ONE-MAN-SHOW | U kunt kiezen uit 4 UNIVERSELE ONTVANGERS met beeldbuis-diameters van 36 tot 53 cm, in prijzen vanaf ƒ825.17 TX 170A f 1195.43 cm beeldbuis PHILIPS Zie ’t op zijn best met PHILIPS TELEVISIE ---