De rijkdom van ons land. Brieven over Land- en Tuinboii ■ ■ Over steun en eigen initiatief. De natuurlijke, nationale rijkdommen van ons land zijn niet groot. Edele metalen worden in onzen bodem niet gevonden. Ertsen van andere metalen, die de bronnen voor een levendige Industrie kunnen voeden, evenmin. Van beteekenis is voor ons alleen ’t zwarte goud, dat in Zuid-Limburg wordt aangetroffen én met bstrekkelijk geringe moeite uit de diepte wordt opgedolven. Onze bergbouw is van groote beteekenis geworden en de mijn Prins Maurits te Lutterade mag onder een der best geëxploiteerde van heel de wereld gerekend worden. Op groote diepte liggen misschien nog wel schatten verborgen, maar ze vallen buiten het bereik van het menschelijk kunnen en komen voor ontginning niet in aanmerking. De zoutindustrie in Twente loont de moeite; maar van een blootleggen van onze kalilagen in de Achterhoek is voorloopig geen sprake, zoolang de kalizouten van Duitschland, Frankrijk, Polen en Spanje ter beschikking van onze landbouw staan. VRUCHTBAARHEID. Maar toch bezitten we in de vruchtbaarheid van onze cultuurbodem een rijkdom, die niet zelden de jalouzie van de vreemdeling opwekt of zijn bewondering afdwingt, als hij ziet, op welke wijze wij van die rijkdom gebruik maken. Voor die rijke gave dienen we dankbaar te zijn en tot het uiterste moeten we trachten er van te profiteeren. QUNSTIGE LIGGING. Een tweede rijkdom vinden we in onze eigenaardige ligging, in ’t centrum van het Wereldverkeer, aan en nabij de meest bevaren zeeën der aarde. Engeland keert ons het aangezicht toe en zijn rijke industriegebieden, tevens centra van geweldige volksdichtheid, vormden steeds een prachtig afzetgebied voor onze bodemproducten. Met Duitschland hebben we in onze groote rivieren, door een kanalennet verbonden, uitstekende en goedkoope relaties; terwijl ook in dat land onmiddellijk bij onze grenzen een levendige nijverheid tot ontwikkeling kwam, die eveneens een dichte. bevolking met allerlei behoeften schiep. Gelegen op het kruispunt van de handelswegen van Zuid naar hl oord en van Oost naar West, werden handel en scheepvaart hier van oude tijden her beoefend. Lang hebben we genoten van de voorrechten aan die centrale ligging verbonden. In de laatste jaren is deze gave in beteekenis niet weinig gedaald, nu schier alle landen achter hooge tariefmuren schuil gaan en Iedere natie onder den economischen druk de eigen welvaartsbronnen tracht aan te boren, en zich geheel op zich zelf instelt. Dit dwingt ook ons, om zooveel mogelijk alles, wat we noodig hebben, binnen eigen grenzen te produceeren.. Onze landbouw, schier geheel op onbelemmerde export ingesteld, kwam geducht in de knel. AKKERBO UW-VEETEELT. Met de akkerbouw gaat het nog. Gesteund door de regeering kan deze betrekkelijk gemakkelijk geholpen worden. Op verre na niet kunnen we in de behoeften van onze bevolking voorzien: groote hoeveelheden broodgraan moeten uit het buitenland aangevoerd om de consumptie te dekken. Maar de produkten van onze veeteelt, tuinbouw en pluimveehouderij moeten naar buiten afgezet worden. Die afzet ondervindt thans groote stagnatie. Over alle volken heeft de economische druk zich uitgebreid, het nationaal inkomen is overal gedaald, de werkloosheid heeft geduchte afmetingen aangenomen, tegen de import van onze goederen worden belemmerende maatregelen genomen, en door dat alles komen de genoemde takken van onze landbouw in buitengewone moeilijkheden. AANPASSEN. De Overheid moet ingrijpen, steunend en regelend om de ondergang af te wenden. Maar naast de taak van de Overheid ligt een breed terrein voor eigen initiatief. Bij de pakken neerzitten mag niet. Enkel uitzien naar regeeringssteun en. -bemoeiing, die meteen ook knellende banden om het bedrijf slaat, doodt alle energie. Er moet zooveel mogelijk een aanpassen komen aan de nieuwe toestand en hier moet de kracht van de boer zelf uitgaan, desnoods met hulp en voorlichting van de regeering. BEPERKING AANKOOP KRACHTVOER. Tot het aanpassen aan de nieuwe toestand behoort ook de teelt van krachtvoer op eigen bodem en de beperking van de invoer uit het buitenland. Wat thans door onze veestapel geproduceerd wordt, kunnen we niet tegen een loonende prijs exporteeren. We moeten dus wel komen tot inkrimping van de veestapel. Waar mogelijk — en dit gaat in het gemengd bedrijf heel goed — moet men overgaan tot scheuring van een gedeelte van het grasland. Daar naast moet er naar gestreefd worden, om in de weidestreken door wijziging in het bedrijf te komen tot het verkrijgen van groenvoeder met een hooger gehalte dan eiwit en het volgen van conserveeringsmethoden, die een wintervoer geven, dat hooger voederwaarde bezit dan het hooi of huidige kuilvoer. Daardoor zal de aankoop van krachtvoer voor de winter, die steeds een flink gat slaat in de toch reeds zoo schraal voorziene buidel van de veeboer, misschien aanzienlijk beperkt kunnen worden. Het niet uitgeven van geld voor krachtvoer met behoud van het peil en de productie van de veestal zal toch in elk geval een middel kunnen zijn tot voorkoming of verschuiving van de executie, waarmee zooveel van onze koeboeren gedreigd worden. HOOITIJD. Nog altijd heet onze maand Juli de hooimaand en dat zal voorloopig ook wel zoo blijven; maar typeerend is deze toenaam niet meer. Uit onbekendheid met de samenstelling van gras en hooi, uit sleur en gewoonte, als gevolg van verkeerde opvattingen liet men het gras zoo lang mogelijk op stam staan. Men wilde bij voorkeur een groote massa oogsten. Zoo lang stond het gras niet zelden vast, tdt de groene tint geheel verdwenen was en een vaalgrijs onze natuurlijke hooilanden dekte. Waar het grasland beurtelings geweid en gehooid werd en dus niet meer in den natuurstaat verkeerde, zelfs bemest werd, was de toestand gunstiger. Daar wachtte men niet zoo lang, maar zond reeds eerder, soms in Juni al de maaiers naar het veld. De praktijk kende aan dat vroeger gewonnen hooi van beter verzorgd land terecht hooger voederwaarde toe. MEER KENNIS. Intusschen maakte de landbouwwetenschap snelle vorderingen. De resultaten hiervan drongen, zij het dan ook langzaam, tot de praktijk door. Kennis van de voederingsleer baande zich een weg van het laboratorium naar de veeschuur. De kunstmeststoffen vonden eveneens hun weg naar het hooiland, dat voor een betere verzorging hoogst dankbaar bleek. Inzichten werden gewijzigd, arbeidstijden anders geregeld. Juni werd de hooimaand bij uitnemendheid. Op goed verzorgd land en onder leiding van een heetgebakerden, jongen boer kon men hier en daar reeds vóór het scheiden van de maand Mei het gras onder de zeis of het mes van de machine zien vallen. Het ging niet meer om de groote massa, maar men stelde zich ten doel, een maximum-hoeveelheid van de beste kwaliteit te oogsten. Er moest dus ook rekening gehouden worden met samenstelling en verteerbaarheid. EIWIT. Wat de samenstelling betreft, heeft men vooral rekening te houden met de eiwitachtige stoffen, de zetmeelachtige verbindingen en het ruwvezel. Vet- en aschbestanddeelen zijn ook van beteekenis, maar spelen toch een meer ondergeschikte rol. Tot de eiwitachtige stoffen rekenen we het zuiver eiwit en de amiden. We zouden de laatste stikstofhoudende verbindingen kunnen noemen, die op weg zijn om eiwit te worden. Hieruit volgt, dat de amiden vooral aangetroffen worden in jonge, nog groeiende plantendeelen. Bij de voeding nu komt het vooral op de eiwitachtige verbindingen aan. Deze zijn van de grootste beteekenis, te meer, waar de boer voortdurend met een tekort aan eiwit te worstelen heeft en dit door aankoop van krachtvoer moet dekken. Van beteekenis is het dus vooral de grootst mogelijke hoeveelheid eiwit te oogsten. In de voedingsleer worden de amiden niet op één lijn gesteld met het zuivere eiwit, de juiste waarde wordt niet aangegeven, dikwijls worden ze zelfs verwaarloosd. De praktijk gaat hier niet mee accoord en kent op grond van haar ervaringen aan de amiden tamelijk hooge waarde toe. Als de koeien in het voorjaar den stal verlaten en op de weiden komen met het eerste jonge gras, staat men verwonderd over de gunstige veranderingen, die de dieren in korten tijd ondergaan, zoowel in uiterlijk als in opbrengst. Dit kan niet enkel van de veranderde omgeving en den weidegang komen. Het jonge gras met zijn rijkdom aan eiwit en vooral amiden doet hun bijzonder goed. ZETMEEL. Wat de zetmeelachtige stoffen betreft, hierover kunnen we kort zijn, daar de boer over ’t geheel op zijn bedrijf veel zetmeel oogst en bij den aankoop van voedermiddelen ook nog steeds genoodzaakt wordt het zetmeel er bij te nemen, daar geen enkel voedermiddel enkel uit eiwit is opgebouwd. RUWVEZEL. Waarde voor de voedering hebben alleen die stoffen, welke verteerd worden. Wat niet verteerd wordt, moet toch door het darmkanaal van het dier getransporteerd worder Voor dat vervoer en het fijnmaken door he gebit is energie noodig en deze moet doo het dierenlichaam geleverd worden. He gaat dus per slot van rekening ten kost van het voedsel zelf, dat de energie moe geven. Onverteerde stoffen, geven dus geei nuttig effect, maar hebben voor de voedin; een negatief resultaat. Ruwvezel is voor onze huisdieren onver teerbaar. De verteringssappen in het darm kanaal zijn niet in staat ruwvezel te ont leden. Voorzoo ver ruwvezel tot verterinj komt, heeft dit plaats door bacteriën, die ii het darmkanaal aanwezig zijn. Dieren, di veel van deze organismen huisvesten ei waarbij het voedsel lang in het darmkanaa wordt opgehouden, verteren het ruwveze het best. Komt ruwvezel tot vertering, dan lever het op zichzelf evenveel energie ais zetmee dat verteerd wordt. Maar, zooals reeds op gemerkt is, vraagt de verplaatsing van ruw vezel niet weinig energie. Door proeven i vastgesteld, dat de verterings- en kauw arbeid van 100 kilogram ruwvezel evenvee bedraagt als de energie die door 58 kilogran verteerd zetmeel geleverd kan worden. Hier uit volgt, dat ruwvezel eerst dan nutti: effect kan geven, als het voor meer dai 58 % verteerbaar is. Dit geldt voor hooi me een gehalte van 16 % en meer ruwvezel Aan ruwvezel heeft de boer dus al hee weinig behoefte. VROEG SNIJDEN. Nu is het in de ontwikkeling van de g'ras sen en klavers eigenaardig, dat er in de eer ste groeiperiode veel eiwitachtige stoffel gevormd worden: jong gras heeft dus eei hoog gehalte aan deze verbindingen. Ruw vezel wordt vooral in de latere groeiperiode gevormd: oud gras is daaraan dus zeer rijk Zetmeel wordt opgebouwd in het midden tijdvak. Ruwvezel benadeelt ook andere voedingsstoffen in de verteerbaarheid. Dez zal dus voor alle stoffen teruggaan, naar mate het gewas ouder wordt. Er is du, meer dan een overwegende reden om he gras voor hooiwinning zoo vroeg mogeliji te snijden. FINSCHE METHODE. Maar nu stuiten we op een groot bezwaar In Mei is het weer niet van dien aard, da er gehooid kan worden. Er moet dus o] andere wijze geconserveerd worden. E moet gekuild worden. Bij hooien en kuilei op de oude manier worden verliezen gele den, soms aanzienlijke, zoodat hooi ei kuilvoer lang niet de voederwaarde heef als het gras, waaruit het ontstond. Er moe dus gewerkt worden naar een methode waarbij de verliezen tot een minimum be perkt blijven. Die methode vinden we in di Finsche kuilmethode, die veel zekerder uit komst geeft dan de Nederlandsche, bijzon der als het eiwitrijk voeder betreft. En on eiwitrijk voeder te krijgen, dat vroeg ge sneden kan worden moet aan het graslam alle zorg besteed worden. Een tijdige, ruimi bemesting met stikstof zal hier op zij: plaats zijn. Het doel daarvan zal moetei zijn voeder met een hoog gehalte en hoogi verteerbaarheid te krijgen, al moet mei dan op de massa iets laten vallen. --- Nu gaan de dagen weer lengen! - e w Al merken wij er weinig van, het is toch \ een verheugende gedachte dat de dagen nu ; ’e weer gaan lengen, ’t Gaat langzaam, maar 1 ie met enkele minuten, maar wij weten nu toch: t > het gaat weer naar het licht henen! En na t eenige weken zeggén we onwillekeurig: „je i r- kunt het nu toch heusch merken dat we 1 i' winnen!” j it De nacht is óók een zegen. Wij kunnen 1 ;n hem niet missen. Wij hebben hem noodig. t s, Rampzalig de zieke, die hem slapeloos moet ’e •n doorworstelen of de bedroefde, de beroofde, } 't die van al het leed, dat zijn ziel doorploegt, 1 n- de weenende oogen niet tot een weldoende i rt rust kan brengen. Maar toch, wie is niet j blijde wanneer de donkere schaduwen ver- ( et flauwen, al lichter en lichter worden en ( t, eindelijk overgaan in de schemering van £ n. den jonggeboren morgen ? Het licht is . 'e toch maar ons ware element. ) it Leve de zon! O, ik kan het mij begrijpen ; i- dat de heidenen, die den levenden God niet le kennen, z o n n e-aanbidders waren. Wat is j * er heerlijker dan die gouden schijf, die — ] fe naar gelang van de atmosferische invloeden e in allerlei tinten en kleurschakeeringen zich 3 r- vertoonend — langzaam en statig aan den ( in oostelijken hemel oprijst? Nu eens kampen- 2 r- de met de donkere wolken, die haren zege- ( > tocht pogen tegen te houden, dün weer in ( n onbestreden luister opwaarts klimmend, alir les rondom verhelderend, verlichtend en vervroolijkend. Hoe meer de lente nadert, hoe menigvuldiger zich ook de stemmen doen hooren van het bonte vogelenheir, dat al . spoedig zijn eerste tonen van ontluikend t, liefdeverlangen doet hooren. ir Nu is ’t nog alles dor en kaal in onze parel ken en tuinen, maar na enkele weken komen ^ ï- de vroege voorjaarsboden ons al verblijden ït door hun vriendelijk gekweel en getjilp en sl gezang, afgewisseld door dat stoeien en 3. vechten, dat de onmisbare voorbode is van het gaan bouwen der kunstvolle nestjes. Ik weet het wel, dat is alles nü nog „toekomstmuziek!” Wie weet hoeveel koude, n sneeuw, hagel en wind ons nog te wachten ;t staan, maar het is een feit, waaraan geen ï- ijsheiligen of menschelijke mopperaars iets veranderen kunnen — de dagen beginnen te lengen! De zon gaat het winnen op de nevels en de schaduwen Het zal weer lente worden! Mijn ziele, zucht niet meer! De bloemen, die verdorden, Wij zien ze bloeiend weer! Weer zal de lente ons laven Met al haar overvloed En ’t aan,ons harte staven: God is getrouw en goed! O, mijn medemensch, medereiziger naar de eeuwigheid, verheug u, want de D a g zal het winnen op den Nacht, het licht op de duisternis ook in uw hart, wanneer gij u maar ootmoedig stelt onder de beademing van den Koning des üchts! Wij hebben nog maar kort geleden Kerstfeest, dat is: Christus-feest, gevierd én velen onzer hebben de stralende lichtjes der Kerstboomen met blijde blikken aangestaard, hetzij omringd van een blijde, vroolijke kinderschaar, hetzij, gelijk ik, zelf oud geworden, in een kring van hoogbejaarden. Maar dhér en hier hebben jeugdige stemmen gezongen van het Licht der wereld, want wat beteekent een kerstboom zonder kerst-zang en zonder kerstevangelie? En nu gaan wij, gesterkt door het lied der engelen (het lied der zingende gemeente, het lied der ééne, algemeene Kerk van Christus) de donkerheid dezer dagen en de donkerheid dezer arme ongelukkige wereld blijmoedig in met de blijde gewisheid: het licht zal het toch winnen! De dagen gaan alweer lengen. „Het moet toch lente worden,” hoe brommig en ruw de winter zich af en toe nog vertoonen moge, zijn rijk brokkelt af, terwijl het groene, zangrijke tijdperk van het ontbottende leven zich onder den grond al voorbereidt. O de weelde van die eerste zwellende knopjes! Als je in het mooie Vondelpark, nu nog zoo dor en zoo kaal, de eerste voorboden van het zwellende leven ontdekt en malkaar er met dankbare blijdschap op wijst, dan huppelt 'en zingt het in je binnenste! O de heerlijkheid als de gulzige, krijschende meeuwen — toch in haar soort óók weer zoo mooi en zoo aardig! — met malkaar beginnen te redeneeren over hun vertrek naar de zeekust, en de brutale en toch weer zoo leuke musschen, . die straatjongens onder de vogels, weer andere kameraden krijgen om hun eigenaardige taal, voorloopig nog van af de bladerlooze takken, onder malkaar te gaan spreken. De dagen beginnen weer te lengen! O mocht het licht der hope ook in vele moedelooze harten al sterker en sterker worden en bovenal het licht der christelijke hope in menig hart opgaan, dat nü nog gebukt gaat onder de donkere schaduwen van twijfel en mismoedigheid! Laat ons tenminste als wij een Heiland voor ons hart kennen, het in deze troostelooze wereld alom verkondigen dat Christus Jezus, het Licht der wereld, de macht der duisternis gebroken en de onverderfelijkheid aan het licht heeft gebracht. De korte Adventsweken van het Kerkelijk jaar zijn weer voorbijgegaan, maar de groote, de blijvende Advent is altoos dé-ar, zoolang deze bedeeling duurt. Wij wachten den vollen, heerlijken Dag van Jezus’ wederkomst, die eerst de onvergankelijke Lente voor deze gevallen, naar hare bevrijding reikhalzend uitziende creatuur brengen zal. Dag van Christus’ heerlijkheid, Rijs aan ’s hemels hooge tinnen! Sprei alom Uw majesteit, Kom den doodsnacht overwinnen! Groet nu ’t Licht dat nimmer dooft! Jezus houdt wat hij belooft! De dagen beginnen weer te lengen, en wij gaan, als geroepenen tot het eeuwig Lentefeest, getroost en blijmoedig onder de nog bladerlooze takken van onze wintersche boomen heen — het leven wint het van den dood en, als wij den Vorst des levens kennen, is de bitterheid van den dood ook voor ons geweken. Laat ons in deze donkere dagen boodschappers en getuigen zijn van het eewige Licht! Zoo gaat en zegt aan al wat leeft Dat u de Heer gezegend heeft, En dat naar Zijn beloftenis Ook u het licht verrezen is! Amsterdam, Januari 1935. J. H. GUNNING J. Hz. ï i --- Voor Twintig Jaar 3 Januari. DE ENGELSCHE GEÏNTERNEERDEN. Met leedwezen vernemen wij dat de Engelsche geïnterneerden te Groningen den Oudejaarsavond gevierd hebben door een bal-masqué in de versierde kazerne. Een weerzinwekkend besluit van het droeve oorlogsjaar. Dat de plaatselijk militairen dit voor dezen ernstigen tijd zoo dwaze gedoe hebben toegeiaten, moet betreurd worden. Onze Koningin gaf zelfs geen Nieuwjaarsceptie, maar in de kazerne te Groningen verkeerde men in een vreugderoes. Gelukkig kan van de viering van den Nieuwjaarsdag een gunstiger bericht gemeld wórden. Toen gaven de geïnterneerden een feest voor arme kinderen. Voor dit doel was een collecte gehouden onder officieren en manschappen, die een vrij aanzienlijk bedrag had opgeleverd. Onder meer werden 80 kinderen van Belgische vluchtelingen, te Groningen gehuisvest, op versnaperingen onthaald. Maar het ergerlijk bedrijf van den Oudejaarsavond werd er niet mee goedgemaakt. Het was de lichtzinnigheid ten top gevoerd. --- INGEZONDEN. L.S. Het zal U wellicht uit de dagbladen bekend zijn dat er op initiatief van het Eerste Kamerlid Mr. R. Pollema te Leeuwarden een comité is opgericht hetwelk zich tot doel stelt een huldiging van de nagedachtenis van den j.1. 10 December bij Scharnegoutum zoo tragisch om het leven gekomen Burgemeester van Lemsterland wijlen den heer J. H. Slump. Dit comité is van oordeel dat een huldiging van dezen in het harnas gestorven strijder geheel op zijn plaats is. Het oprichten van een eenvoudig gedenkteeken op zijn graf, overeenkomend met den eenvoud van den helaas zoo vroeg overledene, acht het een eerbiedige hulde aan de nagedachtenis van dezen stoeren werker. Nog in de kracht van zijn leven is deze man weggerukt uit den kring der zijnen. Niet alleen in zijn gezin laat hij een ledige plaats achter, ook Kerk en Maatschappij verliezen in hem een van die stille werkers. Voor zijn gemeente was hij een waar burgervader. Hij was het Voorbeeld van een man, die zijn persoonlijkheid gaaf heeft weten te bewaren. Onbaatzuchtig en daardoor steeds klaar en bereid anderen te helpen, soms meer dan hij vermocht. In tal van functies op kerkelijk en maatschappelijk terrein heeft hij zijn beste krachten gegeven. Is het dan vreemd dat het comité meende dat het hier een taak had te vervullen uit dankbaarheid jegens dén overledene vooï* hetgeen hij gedaan heeft en geweest is* zoowel voor de gemeente Lemsterland, als voor allen die met hem in aanraking kwamen? Neen. Het is dan ook met de meeste vrij-; moedigheid dat het comité bij U durft aahn kloppen met het verzoek o.a. een steentje te willen bijdragen voor het gedenkteeken ter eerbiedige hulde aan de nagedachtenis van dezen man van wiens leven godsvrucht de grondslag was. Voor zijn nagelatén weduwe en kinderen zou het bovendien in deze voor hen zoo zware en moeilijke tijden een bemoediging zijn te mogen ervaren, dat het werk dat hun echtgenoot en vader gedaan heeft, niet heeft nagelaten zijn vruchten af te werpen en dat de maatschappij dan ook metterdaad wil toonen, dat zij het werk van wijlen burgemeester Slump heeft weten te waardeeren, door mede te werken, — niet alleen door medelijden te hebben —, aan het oprichten van een blijvend gedenkteeken. Mogen wij een bijdrage van U ontvangen voor dit schoone doel? Het adres is: Secretarie Wymbritseradeel te Sneek, postrekening no. 136557, met vermelding „nagedachtenis burgemeester Slump”. Het Comité tot huldiging van de nagedachtenis van wijlen burgemeester Slump, Exc. Jhr. Mr. D. J. De Geer. Minister van Staat, lid van de Tweede Kamer der Staten-Generaal te ’s-Gravenhage, Eere Voorz. Ds. Jac. Treffers, Ned. Herv. Predikant, Voorz. Staten-Kring Sneek te Sneek, Voorz. J. Bakker, Lid Tweede Kamer der StatenGeneraal, Menaldum. Ds. H. Bogers, Ned. Herv. Pred. te Achlum. Mr. S. M. v. Haersma Buma, Burgemeester van Stavoren. Ds. J. Hoekstra, Ned. Herv. Predikant te Ternaard H. Hofstra, Voorzitter C.-H. Kiesvereen. Sneek. J. J. G. S. Falkena, Burgemeester van He eren veen. S. W. de Jong, Lid van Ged. Staten van Friesland, Lemmer. Ds. A. Keuzenkamp, Ned. Herv. Predikant te Lemmer. D. v. d. Meulen, Lid van de Prov. Staten van Friesland, Sneek. B. W. Okma, Lid. Ged. Staten van Friesland, Ypecolsga. J. L. Oosterhoff, Burgemeester van West-" dongeradeel. Mr. R. Pollema, Lid der Eerste Kamer der Staten-Generaal te Leeuwarden. H. A. de Vries, Lid Prov. Staten van Friesland, Oldeboorn. H. M. Martens, Burgemeester van Wymbritseradeel, Secr.-Penningm. van het Comités --- Vlagverbod in het Saargebied! Het haken kruis op den gevel van het gebouw van het Vlagverbod in het Saargebied! Het haken kruis op den gevel van het gebouw van het „Deutsche Front” te Saarbrücken wordt bedekt, na het verbod op politieke onderscheiding steekens. --- RADIO NIEUWS Het omroep-menu, VRIJDAG 4 JANUARI. HUIZEN. — 301 M. Algeni. I’roKrumma, verzorgd door de N.C.R.Y, 8..00 Schriftlezing en meditatie. — 8.15—9.30 Grarn.pl. — 10.30 Morgendienst o.l.v. Ds. S. J. Popma. — 11.00—12.00 Piano-recital. — 12.15 Gram.pl. — 12.30 Ensemble v. d. Horst. — 2 ('0 Grarn.pl. — 2.30 Chr. Lectuur. — 3.00—3.45 Concert (sopraan, bariton, viool, piano) — 4.00 Vervolg Concert. — 5.00 Gram.platen. — G.30 Orgelspel. — 6,30 Lezing A. J. Herwig. — 7.00 Ned. Chr. Persbureau. — 7.15 Gram.platen. — 7.30 Causerie D. Wouters. — 8.00 Vaz Dlas. — 8.05 Causerie M. Vigelius. — 8.35 Carilloncoueert J. Hendrik Storm. — 9.50 Gem. Zang ver,. „Spangens Koor” o.l.v. J. Vranken. — 10.00 Vaz Dias. — 10.45—11.30 Gram.platen. HILVERSUM. — 1875 M. V.A.R.A — 8.00 Gram.platen, i V.P.R.O. — 10.00 Morgenwijding. V.A.R.A. — 10.15 Declamatie. —, 10.30 Orgc L ; — 11.00 Vervolg declamatie. — 11.20 Gram.pl. A.V.R.O. - 12.00 Kovacs Lajos en zjjn Orkest. — 2.00 „Chemisch reinigen en stoomen thuis . door C. Hoeing. — 2.45 Cello-recital. V.A.R.A. — 4.05 Kniples. — 5..00 Voor Ae kinderen. — 5.30 Notenkrakers. — 6.30 J. Huy (saxofoon). — 6.45 Walis en zijn Orkest. — 7.30 Dr. F. M. Wlbaut over „Geordende productic”. — 7.57 S.O.S.-berichten. — V.I’.R.O. — 8.00 Lezing. — 8.30 Concert cello en piano. — 9.00 Jaaroverzicht Ned. literatuur, door R. Houwink. — 9.30 Vervolg concert. — 10.00 Vaz Dias. — 10.15 Lezing A. v. d. Vlies. V.A.R.A. — 11.00—12.00 Gram.platen. UHOITWICH. — 1500 M. 10.35 Morgenwijding. — 11.20 Orgelspel. —• 11.50 Cinema Orkest. — 12.50 Orkest o.l.v. H. Hall. — 1.35 Blaas-Trio. — 2.20 Schotsch Studio-Orkest. — 3,05 Gram.platen. — 3.50 Orkest o.l.v. Morrison. — 4.35 E. Colombo en zijn Orkest. — 5.35 Het Olof Sextet. — 7.30 Cembalo-recital. — 7.50 Omroepmannenkoor o.l.v. Woodgate. — 8.20 Beethovenconcert door Orkest en Solisten o.l.v, Sir Henry Wood. — 10.40 Orkest o.l.v. R. Austin. — 11.35—12.20 Harry Roy en zijn Band. RADIO-PARIS. — 1048 M. 12.50 Goldy-Orkest. — 8.20 „La maternelle”* spel van Tarride. KATjUNDBORG. — 1261 M. 11.20—1..20 Strijkorkest. — 2.20—4.20 Omroeporkest. — 7.50—11.20 Muziek v. d. oudere generatie. KEULEN. — 456 M. 12.35 Schrammel-Ensemble en Solisten. •— 3.20 Omroepkleinorkest. — 7.35 Omroeporkest. — 8.20 Gevarieerd programma. — 11.20—1.20 Nachtconcert. ROME. — 421 M. 8.05 Symphonie-concert. BRUSSEL. — 322 M. 12.20 Gram.platen. — 12.50 Symphonie-concert. — 5.20 Paul Godwin’s Orkest. — 6.35 Piano-dueUen. — 7.05 Gram.platen. — 8.20 Omroeporkest o.l.v. André. — 8.50 Hoorspel. — 9.35 Vervolg concert. 4 DEUTSCHLANDSENDER. — 1571 M. 7.20 Kernspreuk. — 7.30 „Opus und Adagio”^ programma o.l.v. Hilmar Weber. — 8.40 „Die goldene Sieben”. — 9.20 en 10.05 Berichten. — 10.20 Concert. — 11.20—1.20 Nachtconcert, --- FEUILLETON EEN WAAGSTUK Naar het Engelsch van Amy le Feuvre 77) „Hoe verhinder ik Hem?” vroeg ze zacht. „Door uw wil niet aan den Zijnen te onderwerpen. Laat Hem de leiding, en dank voor alles.” Een tijdlang zwegen ze, en dan begon hij bijzonderheden te vragen over het ongeluk, dat Althéa overkwam, en de tijd verliep, totdat Joyce hem bij haar op de thee uitnoodigde. Hij nam de uitnoodiging aan, en onderweg herinnerde zij zich met schrik, hoe verontwaardigd haar nichten over deze daad zouden zijn. Ze bleef met een verlegen glimlach op den weg stilstaan. „Mijnheer Neville, zoudt u er bezwaar tegen hebben inplaats van naar mijn huis, met mij naar de Priory te gaan? ’t Is niet ver hier vandaan. Ik zou graag willen, dat u met mijn nichten kennismaakte, en ik weet, dat ze u ook zullen willen ontmoeten.” > Zijn oogen tintelden van stil vermaak, toen hij toestemde. Onder het voortwandelen, begon hij haar te vertellen van zijn reizen, sinds hij haar voor de laatste maal had gezien. Daar hij even bekwaafm was in het schilderen met de taal als met het penseel, luisterde Joyce met gespannen aandacht, en vond het jammer, dat ze zoo spoedig de Priory bereikten. Ze werden in den salon gelaten. Juffrouw Carlton ontving Andrew hoffelijk, indien niet stijf vormelijk. „Dit is weer een vriend, die ons komt bezoeken, nicht Jane, daarom heb ik hem bij u gebracht, zooals u mij had bevolen.” Er straalde even schalkschheid uit haar oogen, en juffrouw Carlton wierp een wantrouwenden blik op haar; dan wendde zij zich tot Andrew: „Het doet mij altijd genoegen de vrienden van mijn jonge nicht te leeren kennen. U was zeker verrast, haar zoo alleen aan te treffen, maar dat is slechts een tijdelijke schikking. De volgende week komt ze bij ons. Wij hebben haar onze woning als haar tehuis aangeboden.” Juffrouw Carlton zei dit op zalvenden toon, maar Andrew antwoordde haar met zijn gewonen glimlach: „En dat is een zeer goede schikking voor alle partijen, stel ik mij voor. Ik ben een oud vriend van juffrouw Chestertons tweeden vader, en daar ik toevallig in de buurt logeerde, kwam ik over om haar en juffrouw Verity een bezoek te brengen. Ik was teleurgesteld, toen ik hoorde, dat de laatste naar Pendlehurst was vertrokken.” Op zijn gewone, vlotte manier wist hij iedereen op zijn gemak te zetten, zoodat juffrouw Carlton en haar zuster met hem praatten, of zij hem haar geheele leven hadden gekend. Joyce stelde zich tevreden met stil te zitten toeluisteren. De bekoring, die van Andrews tegenwoordigheid uitging, vroolijkte de saaie salon van Priory op, totdat zelfs juffrouw Marion eenmaal hartelijk lachte, en toen de thee binnenkwam en ook kolonel Carlton, drukte deze op zijn openhartige manier zijn verwondering uit. „’k Had er niet het minste vermoeden van, Jane, wie jij hier kon ontvangen! Aangenaam u te ontmoeten, mijnheer! Naar je stemmen te oordeelen hadden jelui een prettige conversatie. Wij zien niet vaak personen van mijn sexe in dit huis; die moet je hier met een lantaarntje zoeken. Ze zijn blijkbaar niet op damesgezelschap gesteld. Ik word zelf ook bijna een oude vrouw. Twee tegen één, moet u weten. Dat geeft aan een armen man niet veel kans. Maar dat alles zal beter worden, als die jongedame bij ons komt wonen. Zij en ik zullen ons best doen om samen jong te blijven!” „Ik geloof niet, dat ik ooit zoo jong zal worden als u, neef Adam,” zei Joyce glimlachend, en toch met een droeven trek in ’t gelaat. „Ik voel me in den laatsten tijd erg oud worden.” „’t Is heel goed, dat ge u wat ouder gaat gevoelen, lieve,” meende juffrouw Marion. „Mijn zuster en ik hopen al maar dat u wat verstandiger en meer nadenkend wordt. Maar u heeft het voorrecht, dat onze meerdere ervaring u kan leiden. Wij zoudén om de geheele wereld geen kwaad willen zeggen van uw vriendin, die u heeft verlaten, maar ze was dwaalziek en had weinig oog voor fatsoen; wij zouden gaarne gezien hebben, dat ze wat bezadigder was geweest. Jonge menschen in ’t bijzonder zijn zoo gevoelig voor invloed van anderen, vindt u ook niet, mijnheer Neville?” „Jazeker,” zei Andrew vriendelijk, en terwijl hij sprak, wees hij naar het venster, „wij hebben een voorbeeld daarvan in de jonge knoppen, die daarbuiten uitbotten en zich ontwikkelen onder den invloed van den blijden zonneschijn en van malschen regen. Ik maak er mijzelf altijd een verwijt van, juffrouw, wanneer ik deelneem aan een kinderlijk gesprek of kinderlijke spelen, en ik bespeur in mij daarbij een gebrek aan sympathie, aan meeleven in hun spel — warmte en zoo ook warm meegevoelen ontwikkelt, koelheid stoot af en doet verschrompelen, Indien wij als kinderen Gods willen toenemen in genade, dan moeten wij ons voortdurend koesteren in Zijn liefde. En dan hebben we ook behoefte om anderen van dien zonneschijn te doen genieten.” Verwonderd keek juffrouw Marion hem aan, dan werd ze stil en nadenkend. „Neem mij niet kwalijk, dat ik het u vraag”, zei juffrouw Carlton geheel onverwacht, „maar is u predikant, mijnheer?” „Neen, slechts reizend kunstschilder.” „Wat zegt u daar? Inderdaad?” (Wordt vervolgd.) --- Advertentie Ongevailen-Verzekering bij: levenslange ongeschiktheid f 500; overlijden f 500: verlies van één hand, voet ot oog f200: verlies van één duim 1100' verlies van één wijsvinger 160; verlies van eiken anderen vinger 115 - Gewaarborgd door de Nieuwe H.A.V Bank te Schiedam ---