VISCHSTROOPERS DE SPEURTOCHT VAN r, WILSON de ALS STROOPERS AAN ge HET KALKEN GAAN w£ ve „Zoek, Wilson, zoek!” de De groote politiehond snoof, schudde zijn ne kop, zwaaide vredelievend met zyn staart en ging kalm liggen, zyn snuit tusschen de voorpooten. „Dieë heeft goesting an ’t zunneke”, grinnikte de lange oppasser. „Goesting an mijne hak”, brulde de gemeenteveldwachter, terwyl hij stevig dit onderdeel van zijn glimmende voetbekleeding tusschen Wilson’s ribben plaatste. Met een jankenden kreet veerde de hond overeind. De krachtige arm van het gezag duwde zijn kop in het gras, waar heel vaag de indruk van een mannenlaars te zien was. „Zoek, Wilson, zoek!” De hond wuifde vriendelijk met zijn staart en inspecteerde vervolgens snuffelend de glimmend zwarte beenkappen van den veldwachter. „Mensch, ge geeft um locht an oe eigen voetprent”, riep de lange oppasser triomfantelijk, terwijl een uitgelaten grijns zijn beide ooren verbond, „vandaor, dat ie oeë getten opsnuft als eene schenk”, en met uitgestrekte vinger in het gras wijzend, fj( „kaik, hierlangst is de streuper geloopen”... bi Een nog onduidelijker voetindruk was naar ’s oppassers meening het spoor van ((3 een strooper, die in den nacht op de visch- w kweekerij gekomen was en daar een bewijs y had gegeven, dat zijn opvattingen in zake y het eigendomsrecht van moeizaam gekweek- s( te spijskarpers met die van den Nederland- rj schen wetgever aanmerkelijk verschilden. g: Wilson vond in dit nieuwe spoor een edachtzaam opvouwend. d( Na een ietwat verwarrend heen en weer ei geloop op een dwarsdam deed de lange op- te passer zijn ontdekking. p „Wat beteekent dieë wittigheid an den i n overkant?” I g' In de donkergroene partijen, waarmee le riet, biezen en heesters den anderen oever van den grooten groeivijver markeerden, contrasteerde een klein stukje met fel wit.. ti Takken en stengels, bladeren en bodem wa- ] h ren hier wit overglansd, als had een of! d andere geheimzinnige stucadoor het plan j ii opgevat de groene vijveromlysting in rijn k geheel te witten en bij wijze van voorproef, j als een soort monsteraanbieding, een wille- e keurig stuk ervan de door hem bedoelde d bewerking doen ondergaan. ' g Hoewel de politiehond Wilson een hard- c nekkige voorliefde toonde voor de dam, waarop wij nu al een kwartier heen en s weer jaagden, begrepen wij, dat het stroo- j r persraadsel en de oplossing ervan aan de ! 1 overzijde lagen by de wit gestucte oever- ’ e stoffeering. Het kostte den veldwachter en diens | < rechtervoet tamelijk veel overreding eer de j rijkshond zijn meening herzag en zich ge- I negen toonde ook den anderen oever te be- 1 snuffelen. Deze dam bleek dan ook productiever, want Wilson trok den veldwachter met zooveel enthousiasme achter zich aan en wij holden, als geïnfecteerd, met zooveel snelheid mee, dat onze aankomst op de witte plek — „locus delicti” hijgde de veldwachter —, niet met die omzichtigheid geschiedde, waarmee gemeenlijk speurders van misdaad plegen te arriveeren. Wilson, de tong demonstratief ver uit zyn hek, blafte triomfantelijk, de veldwachter en de lange 1 oppasser wuifden zegevierend met hun roode zakdoek langs hun niet minder roede voorhoofd en ik hijgde het eenlettergrepige woord „kalk”. De grond was rijkelijk overpoederd met fijn gemalen kalk, de takken en bladeren van de oevervegetatie waren door een gulle hand oversprenkeld met een stijve k°lkoplossing, de bodem van het melkachtige wa- J ter was bedekt met een dikke slib van kalk. Een oud stroopersfoefje, maar dat helaas te dikwijls slaagt! [ De plek was bijzonder goed uitgekozen. De oever maakte hier een lichte uitboch- ting, daar bij hoog water van een boven gelegen vijver door een duiker het teveel ) aan water in den ondervyver werd geloosd. - Vlak tegen de uitbochting was een diepe t kuil, omgroeid met riet en biezen en de - nachtelijke stroopers, schijnbaar goed gej oriënteerd, wisten, waar zy hun slag moes ten slaan. Immers deze kuil werd door de ï levende karperbezetting, vette knapen van — : ———si ne tot vyf pond, ais aigemeene onsmoe- nor ngsplaats beschouwd. Op elk uur van den gro ag zag men in de donkere diepte van den die: uil een honderdtal blauwgrijze karperrug- vui en bedachtzaam over den zandigen bodem ger ^huiven. Redelijkerwijze kan men dus ver- der nderstellen, dat ook in de nachtelyke uren De e kuil de vergaderplaats is. ger Van deze veronderstelling waren de lyk troopers uitgegaan en van de wetenschap, 1 at een flinke hoeveelheid kalk, in het wa- wa ;r uitgestort, van doodelijken invloed is ons p de daar levende dieren. » Bij kalkuitzaaiïng komen na een minuut me f tien de visschen naar de oppervlakte gec an het melkwitte water, happen benauwd we iaar lucht, tuimelen als dronken rond aan aai en waterspiegel en sterven. Eerst baars hu. n stekelbaars, dan snoek voorn en zeelt, va: enslotte karper en als allerlaatste de ' faling. Wegkruipen in de modder helpt bej liet, want de bijtende kalkdeeltjes drin- *0' ;en hier diep door en drijven alles wat evend is naar de oppervlakte. va Het werk was goed geschied. In een hoek tegen een paar helblanke v» :akken van een kruipwilgje lag nog een *e: loopje gébluschte kluibkalk. Royaal was do leze, met water aangemengd, uitgestrooid be in een wyde cirkel op en rondom de diepe kii n nacht. Edelharfter en Schubkarr* ---