De Praktijk der Crisis-zuivelwet. Een onderhoud met den heer L. Bückmann. (Van onzen parlementairen redacteur). sj w De heer Biickman, de Regeeringscommis- m iris voor de uitvoering der Crisis-Zuivel- st •et, is een serieuze en een harde werker. nj 'aarbij iemand met inzicht en tevens een c] lider van een crisis-wet, die zegt: ik heb w een geheimen. Dit laatste is ook wat waard. p Zant een crisiswet is een crisiswet, d.w.z. ze g-, i een noodzakelijk kwaad, hoe eer ze kan ^ jrdwijnen des te liever. Maar ze is in net ai wen geroepen, omdat er iets dreigde ten ader te gaan, dat niet ten onder mag gaan (j, a tijdelijk geholpen moet worden. Nu is er p een enkele crisiswet en geen enkele crisis- j.)( laatregel volmaakt. Dat zou zelfs het geval el iet zijn met een crisiswet, of een crisismaat- V( ?gel, die de signatuur van het trio Kersten- g( iraat-Wijnkoop droeg. ,j, Maar de Crisis-Zuivelwet werkt nu al een ij oos en gezegd kan worden, dat de klachten j; ver de werking miniem zijn. Dat zegt heel eel, ook ten gunste der leiding. ^ Wij zijn indertijd eens een kijkje in de keuken” gaan nemen, toen de Crisis-Zui- , elwet in werking zou treden en we waren ei u wel een weinig benieuwd, hoe sommige ™ aken er bij stonden. Vandaar dat we deri ” eer Biickman vroegen om ons op enkele o unten wat nader in te lichten; een verzoek, n waaraan hij bereidwillig voldeed. e We begonnen maar met een en ander te ragen in verband met allerlei verhalen, die " ïen zoo wel eens hoort over het groote aanil ambtenaren, dat aan de Crisiszuivelwet " en dikke boterham verdient, verhalen over B abelachtige salarissen, die aan de Crisis-zui- , elwet verdiend worden enz. Er zijn op dit gebied heel wat menschen iet dikke duimen en vooral ook de politieke & isschers in troebel water, schijnen hier te- ” en een jokkentje meer of minder niet op d e zien. " In het najaar heeft Minister Verschuur in e Memorie van Antwoord op zijn Begrooing medegedeeld, welk personeel benoodigd t< ras voor de uitvoering der Crisiszuivelwet, ' n dat getal is nog ongeveer gelijk gebleven, erklaarde de heer Biickman. Wjj wisten ook, dat de verhalen over die ƒ ooge salarissen fabeltjes waren. De critiek v aarop is zelfs aanleiding geweest om som- n lige salarissen te verhoogen, daar deze te r aag bleken. v „En wat mijn salaris betreft, aldus de n eer Biickman, u weet, hoe hoog het is; u d reet ook, voor welke functies het geldt en d it kan ik u wel zeggen: het Economisch p nstituut van den Middenstand heeft onlangs en rapport gepubliceerd, waaruit blijkt, dat r hoofden van slagersbedrijven zijn, die heel H vat meer inkomen genieten dan ik.”. g „Blijft er bh' de uitvoering der Crisis-zui- ( elwet veel aan den strijkstok hangen?” „Absoluut niet! De kosten van de Crisisuivelwet beloopen, heel populair uitgedmkt, er jaar per melkgevende koe blijven ont- . •angen. Wat de gestelde richtprijs voor boter be;reft, deze hebben we niet geheel kunnen lereiken, die van de kaas wel. Het ligt er * ;rouwens ook veel aan, welke waarde men lan de ondermelk toekent.” „Zult u den richtprijs voor de melk kunïen handhaven?” „Geen denken aan; nu gaat het, maar als ; straks in het voorjaar de groote melkvloed 1 komt, is er geen sprake meer van. Onze y jpzet is het verwekken van kunstmatige , schaarschte, maar dan moeten we onze j productie, door uitvoer en eigen consumptie ook kwijt kunnen. Straks komt er weer veel te veel. We koelen wel, maar tegen die hoeveelheid is geen koelen aan, dat zou een veel te groot financieel offer vragen.” „Hoe staat het met de boter-productie?” „Deze week was zij 956.000 K.G., drie weken geleden was zij 1.100.000 K.G., toen was de uitvoer 487.000 K.G., vorige week slechts 290.000 K.G. „Gaat het”, zoo vroegen wij, „den margarinefabrikanten bijzonder naar den vleesche door de Crisiszuivelwet?” „Absoluut niet, zij klagen net zoo hard als de mengers.”. De heer Bückman rekende ons voor, welk een schijntje verdienste er op de margarine thans zit, door de bijvoeging van boter en door de belasting. „Maar”, zoo voegde hij er bij, „de heeren hebben dat aan zichzelf te danken, ze hebben indertijd door de onderlinge concurrentie de prijzen zoo gedrukt, dat de belasting kon verhoogd worden. En nu vinden ze deze te hoog.” „Hoe staat het met de goedkoope margarine en de distributie daarvan?” „Oorspronkelijk is door den Minister gesproken van een 2 millioen K.G. per jaar, we werken nu op een basis van bijna 2% millioen K.G. per jaar. Het is voor de armsten en daarom móet er alle mogelijke zuinigheid bij betracht worden; fabrikanten en crisiszuivelcentrale moeten zonder winst werken voor die goedkoope margarine. Practisch is het ons niet mogelijk die margarine over de winkeliers te distribueeren. „Als secretaris van den Middenstandsraad”, aldus de heer Biickman, „zou ik natuurlijk bij de distributie der goedkoope margarine de winkeliers ingeschakeld hebben, maar practisch gaat dat niet. De gemeenten hebben nu 4 cent voor de kosten van vervoer en voor de distributie, maar de winkeliers verdienen er practisch niets aan. Het rantsoen is Va pond per hoofd en per week, doch ook al weer vanwege het gevaar van handel in bons, kunnen wii hier den winke? lier niet normaal inschakelen.” „Werkt de Crisiszuivelwet de toename der zuivelproductie niet in de hand?” „Ja, maar wij zijn als de moeder, die haar eigen kinderen opeet. Er zijn een 1.400.000 melkgevende koeien; op onze boterexport hebben we een groot overschot en we hebben tevens een groote productie, zoodat ws natuurlijk in den zomer vast moeten loopen, omdat we maar niet alles kunnen koelen. Vandaar, dat de richtprijs van 5 cent straks steil’g gevaar loont.” Wij vroegen den heer Biickman ook naar zijn oordeel over een paar uitingen in de Kamer, die van critiek getuigden. De heer Kersten zei op 13 December in de Kamer: „Wat de Crisis-Zuivelwet betreft, is er groote ontstemming. Waar ik wegens den mij toegemeten tijd geen gelegenheid heb daar nader op in te gaan, wil ik volstaan met .mededeeling van het volgende geval, dat zich in Moerkapelle heeft voorgedaan. Een melker, die zijn melk levert in Rotterdam aan een broodfabriek, gebruikte 30 L. melk voor zich zelf, om voor zich en zijn gezin boter te maken. Hij verkocht geen boter. Van dien man werd geëischt, dat hij ƒ 16.10 zou betalen. Toen hij dat weigerde werd zijn kam verzegeld. Zoo werd die man beperkt in de uitoefening van zijn recht, niet om boter te verkoopen, maar om voor zijn eigen gezin boter te maken. Zulke maatregel-m prikkelen zo^ani" tot verzet dat ik de Regeering ernstig wil aanmanen, dergelii'ke handelingen niet langer te doen plegen!” Tot zóóver de heer Kersten. De heer Biickman maakte hier tegenover de juiste opmerking, dat dit Kamerlid gop'* gedaan zou hebben met dien klager naar de Crisiszuivelcentrale te verwijzen. „De heer Kersten komt hier niet”, zei hii Wij begrepen die opmerking. „Iemand, die alleen boter voor zichzelf kamt, is niet verplicht merken te gebruiken. Maar men heeft ze die menschen gegeven, omdat zij ze wel eens noodig konden hebben en men anderzijds wilde voorkomen, dat ze gelegenheid hadden, om in ongemerkte boter te handelen, Maar als de man geen boter verkoopt, dus geen merken gebruikt, kan hij zijn geld ten volle terug krijgen. Zelfs zon hij er nog op kunnen verdienen, want het merk, dat eerst 42 cent kostte, is nu 90! En dan heeft de heer Wijnkoop in de Kamer gezegd, dat u zich uitgelaten hebt, alsof de Zuivelwet alleen dan kan bestaan, als men de werkloozen laat verhongeren. „Dat is onzin, ik heb dat niet gezegd, het is larie.” De heer Biickman meende, dat men over de Crisis-Zuivelwet, wat haar werking ten . gunste der producenten betreft, even tevreden is en kan zijn als over de Tarwewet. „Maar in den zomer verandert die tevredenheid wel”, merkte hij op. „Bij alle maatregelen, die we nemen, beproeven we om vrij te houden, wat voor de i armen is. Dat is rauw rundvet en rauwt reuzel. Ook zullen we voor de armstee on; belaste slaolie in flesschen beschikbaar ' stellen, met gratis banderolle. Raapolie is 3 ook goedkoop te krijgen.” ? „Maar de boter is toch duurder dan vroe* ger?” ' „Met de margarine is dit inderdaad het geval. Maar kijk nu eens naar de groot'i handelsprijzan der boter, volgens de Leeua warder noteering. In Febr. 1929 waren zij £ ƒ 2.34 per K.G., in Febr. 1930 ƒ 2.05; Fe{ bruari 1931 ƒ 1.724 en Febr. 1932 was het ƒ 1.42. De prijs van de boter is nu dus nog heel wat lager dan in 1929, zelfs nog lager dan in 1931. „De boterprijs is wel hooger dan het voel rige jaar. Doch toen juist hoorde men van e alle kanten uit de zuivelindustrie: wij kunr nen het niet meer houden, maar gaan er onder en riep men algemeen om steun der ;. regeering. De commissie-Lovink kwam toen n met haar advies. i- We blijven nu in ieder geval nog onder den prijs van 1931.” g Hiermede was dit onderhoud geëindigd, e we hadden weer een en ander gehoord, dat ons, en zeker ook anderen, interesseerde. i- --- Advertentie dt-' K, |.i . a n 20 tabl. 70 ets. en oranjezakjes van 2 tabl. è 10 ets. mmm^——^——mmammmm --- Van het Binnenhof pra Ons kies-stelsel. f* ma We zijn er weer, d.w.z. de Kamer van te honderd vergadert weer en dus zitten wij ker weer op de „kippenren”, die men met een We groot woord perstribune noemt. En we luis- I teren en kijken. ste: De Kamer loopt op haar laatste beenen, d.w.z. we zijn in het tweede gedeelte van — het laatste jaar dezer parlementaire periode. Straks is het woord aan de kiezers en f“ dan krijgen we een nieuwe, d.w.z. een ver- |~* nieuwde Kamer. Vóór dien tijd is er echter nog heel wat af te doen. Op het programma werden al vast gezet de wijziging der Kieswet, waar- pv mede de Kamer bezig is en waarover straks LJ meer. Dan de bezuiniging van Minister _, Donner door de reorganisatie der rechter- j| lijke indeeling en de Weeldeverteringsbelasting. De Surinaamsche Begrooting ligt ook voor behandeling gereed en dé Indische Begrooting krijgen we ook nog. In verband met de jongste gebeurtenissen in Indië kwam er zelfs aandrang van socialistische en communistische zijde om toch spoed te maken met de behandeling der Indische Begrooting door de Kamer. ’t Is, of het wel en wee van Indië er van afhangt. rÜ' Rust’g is de Kamer begonnen met de be- sta handeling der door Minister Euys de nre Beerenbrouck voorgestelde technische af herziening der Kieswet. Heel veel om het %el lijf heeft zij niet. Eerst stond er ook in, dat 2111 de kiezers zich voortaan de moeite zouden ma moeten getroosten om de candidatenlijsten vel op de secretarie te komen teekenen. Doch die 2CE bepaling is er uit gegaan, vanwege het ver- lo,c zet, dat er reeds in de Kamer tegen bleek. nis Dr. Beumer (AR.) betreurde het terug- ■ nemen van die bepaling en zei, dat voor 1 hem nu feitelijk de heele aardigheid van het voorstel al af was. Hij voelde er ook veel W voor, om evenals in Engeland, de candidaten SP' een zekere waarborgsom te doen stellen, die . ze dan kwijt ziin, als ze beneden een bepaald stemmenpercentage blijven. Daar wilde Minister R u y s ook niet aan, evenmin als aan de geheele afschaffing van den stemplicht, welke afschaffing van meerdere zijden bepleit werd. ry Vroeger hadden we voor de verkiezingen het z.g. districtenstelsel. De verkiezingsstrijd was toen ontegenzeggelijk veel interessanter en spannender dan nu. t Is nu ’n dooie boek Maar dat districtenstelsel had zeer groote w£ bezwaren, vooral ook dit groote bezwaar, dat er altijd een zeer groot deel der kiezers was, wier stem absoluut geen waarde had. In elk gt( district ging een vaste.. of een toevallige, ja] meerderheid met den buit strijken. Q_ We hebben toen gekregen het meer billijke evenredigheidsstelsel, dat alles maakt tot een rekensom. Nu men eenmaal dat stelsel heeft, moet men het beginsel er van ook jj0 zoo üuiver- en tevens zoo billijk mogelijk toepasgen. ' J m In die richting wil het regeringsvoorstel weer een stap doen. Thans is er voor een ^ kleine groen, of partij, nog gelegenheid om ^ de Kamer binnen te sluipen. Wel niet door de geheel geopende deur, maar er is toch ^ kans bij de vsrdeeling der rest-zetels. Dan ^ heeft een groep, die even boven 75 % van — den kiesdeeler haalt en dus niet eens in éersten aanleg een zetel Icon bemachtigen, toch nog een kans. m Die kans wil de Regeering nu afsnijden door te bepalen, dat geen enkele lijst een ^ zetel krijgt, die niet begint met eenmaal den kiesdeeler te halen, dat wil dus zeggen: met één honderdste van het totaal aantal geldige stemmen te verwerven. En ook de verdeeling der restzetels wordt daarbij scherper. ' Nu is men van alle kanten te hoop geloo- ‘ pen en heeft gezegd, dat zulk een beperking & een aanslag was op het leven der kleine | partijen. Doch zoo zet men de zaken on hun ’ kop. ' De Kieswet is er niet om de kleine nartjjties it* het leven te roepen of te hou- .. den. ' Dat ze practisch nog iets kunnen beteekenen, danken ze ai°n het stelsel der : evenredige vertegenwoordiging. Al die lijs• .ten is een kwaad onder de zon. En het is P’ juist een zuiverder werking van het stelsel 1 i der evenredige vertegenwoordiging als dat vi kwaad bestreden wordt en de evenredigheid t zooveel mogelijk betracht wordt en niet, als 0 r er maar zooveel mogelijk partijtjes en \ groepjes een kans krijgen. __ .1 D?arom ook waren die bestrijdingen van dit ontwerp door alle woordvoerders der P* kleine partijtjes meer oratio pro domo, dan 1 wel een pleiten voor de toepassing van het ^ zuivere evenredigheidsbeginsel. r Zelfs de heer F1. V o s, die uitgestooten « r is door het groepje, dat hem naar de Kamer Y) 1 zond, nam het voor de kleine partijtjes op * en de heer Zandt (S. G. P.) zeg zelfs hier k r een poging om de coalitie te redden. Eerlijk gezegd, als Minister Ruys de coalitie zou h > willen redden en hij wist daartoe geen enkel b t ander middel dan het hier voorgestelde, dan b was hij toch wel een groot kind. j» Onze Kieswet sluit den invloed van kleine h partijen niet uit, maar juist met het oog op d het geginsel der evenredige vertegenwoor- 7 diging moet hier regel zijn. En dan is de maatstaf, dat men om één Kamerzetel te bezetten moet beginnen met één honderdste deel van het aantal geldige stemmen te behalen, toch geen onbillijke. Anders doet men beter om de deuren maar voor alles en nog wat open te zetten en de groote partijen te neceeren. Hoe het nu precies met de restzetels zal gaap, is nog niet beslist. We geven een groote kans aan het amendement van M r. v. d. Bergh (S. D.) dat geheel breken wil met het overschot-systeem en consekwent door wil voeren het systeemD’Hondt, het selsel der gemiddelden. Soc.-Dem. en Roomsch-Katholieken zijn voor dit stelsel, omdat zij meenen, dat het practisch het eenig juiste gebleken is; Deze groepen hebben de meerderheid in de Kamer. Van andere zijden is er ernstig bezwaar gemaakt tegen dit stelsel, wijl het ongewensohte bevoorrechting der groote partijen beteekent tegenover die van middelmatige groote. We vreezen, dat dit protest niet veel uitwerkt. De gedachte aan het houden van een vóórstemming, om daardoor het groot aantal sten bij de verkiezingen te beperkèn, welke tdachte M r. v. d. Bergh (S. D.) in een nendement belichaamd had, vond wel algeeene hulde voor de uitwerking, maar nieand durfde het systeem nu aanvaarden met :t oog op verschillende bezwaren. En de stemplicht blijft gehandhaafd, r. Beumer (A. R.) heeft er een forsche inval op gedaan en Minister Ruys ielde er feitelijk ook wel voor om de strafchtelijke sanctie op te heffen, doch met 32 gen 49 stemmen verwierp de Kamer het nendement-Beumer om den stemplicht re hrappen. De R.K., de C.H. (behalve de heer eitkamp) de Liberalen en de Vrijz. Dem. aren voor handhaving van stemplicht en inctie. Zoodat straks, na de verkiezingen, de imeriie weer kan beginnen. Ook de afgelardigde der Herv. Geref. Staatspartij was ■ voor. De drie leden der Staatkundig Geref. actie, hoewel zij altijd erg tegen den stemicht fulmineeren, waren bij dit debat en bij ize stemming alle drie afwezig. Wat nu niet reet voor hun activiteit pleit. J. H. --- Een spoorweg dwars door de zee De bouw van de Simplontunnel. i WAARTOE INGENIEURS IN STAAT ZIJN. 1 c \ \ •• i Sinds de opkomst der spoorwegen zijn talrijke en merkwaardige bouwwerken ont- ( staan, die ten doel hebben den tijd, dien de j mensch noodig heeft om bepaalde afstanden j af te leggen, steeds meer te verkorten. Brug- , gen van groote lengte, tunnels van verba- j zingwekkende afmetingen zijn gebouwd, j maar nog altijd zijn de spoorlijnen tot dus- , verre opgehouden aan de kust der Wereldzeeën. De Oceaan scheen voor de sterkste locomotief zelfs een onoverkomelijke hinder- j nis te vormen. ] Amerikaansche durf heeft echter ook op dit gebied een overwinning behaald. Men is ' er in geslaagd dwars door de zee een spoor- j j lijn te leggen, die derhalve wel het grootste spporwegwonder kan genoemd worden. , In ’t Zuiden van Noord-Amerika strekt \ j Zich het schiereiland Florida ver uit in den Oceaan. Een betrekkelijk nauwe zeestraat , van slechts 200 K. M. breedte ligt hier tusschen het vasteland en het eiland Cuba. In ’ haar midden is op een klein eiland de over ' geheel de wereld bekende badplaats Key, West aangelegd, die door de geldaristokratie van Amerika bij voorkeur wordt bezocht. . Maar hoewel reeds sinds lang alles in het werk werd gesteld om de reis van New-York , naar Key-West zoo kort mogelijk te maken, L was het ten slotte toch niet te verhinderen, dat zelfs een milliardair aan het eindstation ’ Miami in Florida moest overstappen op de Stoomboot, die, zooals bekend, is snelheid be’ langrijk achterstaat bij de vervoermiddelen óp het land. Een eiland is nu eenmaal op I geen andere manier te bereiken Maar dit was slechts de opvatting van ~ „gewone” menschen. Een dollarkoning stelt hoogere eischen. En de heeren van de „Fifth Avenue” hebben het klaargespeeld, dat de p maatschappij een spoorweg liet aanleggen naar hun geliefde bednlaats, middm dooT de zee. Eerst scheen het een onmogelijkheid, r dat zoo iets gebeuren kon. Maar de uitvoe1 ring van het project werd vergemakkelijkt. 1 doordat er van de punt van het schiereiland 1 Florida tot aan de Key-West een rij kleine a eilanden zich uitstrekt, waartusschen het water niet al te diep is. Op sommige plaatsen plaatsen was het n mogelijk door ophooging van den grond een n spoordijk aan te leggen, op andere konden n de pijlers voor een brug met voldoende vastt heid in beton worden gefundeerd. e Maar toch blijven er bij een gezamenlijke lengte van 210 K.M. niet minder dan 45 K.M. over, waar de zeespoorlijn door open „ water van belangrijke diepte moest worden „ gevoerd. Deze afstand is nauwelijks gerine ger dan de lengte van de bekende veerlijn n tusschen Duitschland en Denemarken, e Warnemünde—Gjedser. h De grootste der viaducten, die van LongKey, is volgens mededeeling van Dr. Rir chard Hennig 11% K.M. lang en bestoat in het geheel uit 186 bogen, wier steun;s pijlers op de koraalriffen van den zeebodem rusten en door reusachtige betonblokken Lt vastgelegd zijn. j Wanneer de reiziger midden op de vials duet is gekomen, beleeft hij de grootste n sensatie van uezen spoorweg; want als hjj hier uit de coupéramen kijkt, is nergens meer n land te ontdekken. Evenals op een boot, ,r bevindt hjj zich in den trein op hooge zee. n En om het evenement nog grooter te doen ,(■ worden, bestaat er door een traject, in KeyWest aansluitend op deze lijn, een verbinn ding met Havanna, zoodat men dus tegen,r woordig zonder over te stappen van New'p York naar de hoofdstad van het tabakseiland >r kan reizen. ik Deze spoorweg door zee heeft de kleinig,u heid van ongeveer 36 millioen gulden gekost, el omdat, alle andere moeilijkheden nog buiten m beschouwing gelaten, de viaducten tot 10 M. boven den zeespiegel moesten worden opgeie hoogd, daar de golven in dit gedeelte der zee >p dikwijls en hoogte bereiken van meer dan r- 7 Meter. door Dr. Arthur C. Weiss. DE GROOTSTE TUNNEL DER WERELD Onder buitengewone moeilijkheden, in aanhoudenden geweldigen strijd tegen do vijandelijk natuur die- den aandringnnden mens h voor steeds nieuwe hindernissen plaatste werd de machtigste van alle tunnels door het ijzerhard gebergte gebroken. Er was besloten, het geweldig massief van den Simplon te doorboren en alle vers-hrikkingen, waarmee het geheimzinnig aa ds be ingewand den mensch overstelpte, hebben de uitvoering van het werk niet kunnen ver hinderen. Mens agitas molem — de g- est heeft hier een duurzame overu inning op de materie. De Simplon-tunnel is 19730 M., dus nagenoeg 20 K M. lang en strekt zich i n rechte lijn uit van het station Domodossols het eindpunt van de Italiaansche Middeland sche-zeespoor, tot het station Bng op Zwit sersch grondgebied. Zij heeft van alle door boringen in de Alpen de diepste ligging, haar hoogste punt ligt nog 450 M. lager dan de St. Gotthardtunnel en 600 M. lager dan de tunnel door der, Mont Cenis. Uit deze diepe ligging der basis moet ook haar buitengewone lengte worden verklaard. Het geheele werk is in den betrekkeiijk zeer korten tijd van 6V2 jaar uitgevoerd. De belangrijke vooruitgang in de techniek van den tunnelbouw springt duidelijk in het oog. wanneer men zich herinnert, dat de v el minder bezwaarlijke aanleg van de in 1881) geopende en slechts 15 K.M. lange St. Gotthardtunnel 8 jaar en die van het M nt Cenis (voltooid in 1871) zelfs 13 jaar duurde. Op 13 Augustus 1898 begonnen de werkzaamheden en op 24 Febr. 1906 viel de laatste scheiding tusschen de aan beide kanten uitgeholde gangen. Niettegenstaande verschillende wijzigingen in de oorspronkelijke richting van den aanleg, vertoonden de assen der twee bouwhelften bij het samenkómen slechts een uiterst geringe afwijking, namelijk 20 c.M. j in horizontale en 2.80 M. in vertikale lijn, ; wat als een buitengewoon succes werd aan- j gemerkt voor de opmetingkunae. Reusachtige moeilijkheden deden zich ; steeds opnieuw voor bij den aanleg van den ' Simplon-tunnel. Als om den mensch te tarten, wierp de berg hem altijd andere hindernissen in den weg. Nu eens steeg de temperatuur in de galerijen tot onverdraaglijke hitte, dan weer stieten de werktuigen in de boorvlakte op verraderlijk zacht en brokkelig gesteente. Met zijn onmetelijke massa dreigde de berg het gewelf te vermorzelen en bij tusschenpoozen stroomden uit verborgen spleten koude en warme bronnen, gelijk wilde bergbeken, onstuimig de - met zooveel moeite gebouwde gangen binnen, het geheele werk met ondergang en vernietiging bedreigend. Volgens de oorspronkelijke berekening j moest men in November 1903 met het doo boren van den tunnel gereed komen. Maar de vorderingen van den eersten tijd in aanmerking genomen, meende men, dat de verbinding der beide gangen nog wel eerder zou j bereikt zijn. Maar toen het werk op de Noordzijde tot bij den 6en K.M. was gevorderd, begon plotseling de temperatuur op verontrus ende en onverwachte wijze te stijgen. Men had ze voor den 7en K.M. berekend op 36o a 37o (Celsius); in plaats daarvan vond men echter 45 a 46o, vijfhonderd meter verder ; waren het reeds 53o en nog steeds scheen de i hitte toe te nemen. De toevoer van koude lucht alleen was niet meer voldoende om de voortzetting der werkzaamheden mogelijk te maken, en door middel van bijzondere toestellen, die geweldige massa’s ijskoud water sproeiden, moest de atmosfeer oij de hoorplaatsen zoo zeer worden afgekoeld dat de arbeid kon worden hervat. Zooals in de noordelijke galerij de hitte, waren in het zuiden de verzakking van steen massa’s en het onstuimige indrmgen var water oorzaak, dat het werk bijna gehe»] stilstond. De drukking, die de berg uitoefende, was reusachtig, de sterkste ingebouwde boomstammen werden versplinterd, dikke ijzeren balken doorgebogen. Eerst nadat groote cementblokken en zoo sterk mogelijke ijzeren dragers ter ondersteuning van het gewelf waren gebruikt, gelukte het ook | op den duur aan het ontzettende gewient ! voldoenden weerstand te bieden. De binnenstroomende bronnen, die den tunnel onder water zetten, moesten met oneindige moeite gekanaliseerd worden en afgeleid. Tegeni woordig vloeit ooor de spleten van den rots1 ! wand ongeveer 1000 L. per sec. het gewelf i binnen, maar loopt weg langs een parallel■ I gang. i | Het maximum aantal werklieden bedroeg 1 4000 man. Meer dan een millioen M. puin i moest uit het binnenste van den berg naar s buiten worden gebracht. Voor de noodige ontploffingen werden ruim 1350 ton dynamiet gebruikt, daarbij kwamen ong. 4 millioen springpatronen en 5300 K.M. lont. Het ; aantal boorgaten bedroeg ruim 4 millioen. Bjj den grootsten watervloed, die geheel , onverwacht opkwam, werd een ploeg arbeiders onder afbrokkelend gesteente bedolven. ■ Ze rusten op de plaats waar zij omkwamen 1 in een gemeenschappelijk graf, waarboven - ; het Simplongebergte zich verheft als het i ontzagwekkensto van alle monumenten. 1 --- Radio-Nieuws. Hel Omroep-menu. Zaterdag. 4 Febr. HUIZEMV. — 296 M. — K. R. O. — 8.U0 Morgenconcert. — 10.00 Gramofoonmuziek. — 11.30 Ooisdlenstig halfuurtje. — 12.01 Politieberichten. — 12.15 Lunchconcert. — x.45 Verzorging van den zender. — 2.00 Halfuurtje vóór de rijpere jeugd. — 2.30 Kinderuurtje. —H. I. R. O. — 4.00 Uitzending voor de Evangelische maatschappij; lezing Ds. A. van Hongenhuyze: „De positieve taak van het Protestantisme". — K. R. O. — 5.00 Julbileumconcert. door leerlingen van de StedelUke muziekschool te Maastricht. — 6.45 Journalistiek weekoverzicht. — 7.05 Gramofoonmuziek. — 7.10 Kath. Radio Volksuniversiteit. — 7.30 Politieberichten. — 7.45 Spoitpraatje van de R. K. F. — 8.00 Een uurtje in onze Oost. -— 9.00 Vaz Dias, 9.15 De K. R. O.-boys. — 10.00 Microfoonvertelsel. — 10.15 Vervolg concert. — 11.00 Gramofoonmuziek. HILVERSUM. — 1876 M. — V. A. R. A. — 3.01 Gramofoonmuziek. — V. P. R. O. — 10.00 Mc rgenwii-ding — V. A. R. A. — 10.15 Uitzending voor de arbeiders in de conti.nu-bedrijven. — 12.01 De Notenkrakers. — 2.00 V«, worging v-an den zender. — 2.15 Gramofoonmuziek. —- 2.50 Edwin Doorenbos zingt. — 3.10 Gramofoonmuziek. — 4.30 Kwartiertje voor het Instituut voor arbeidersontwikkeling. — 4.50 De Flierefluiters. — 5.40 Literair overzicht. — 6.00 Volksliederen. — 6.30 V.A.R.A.hnialaika-orkest. — 7.00 Uitzending van de V R. O. V.A.R.A. — 8.00 Herhaling van de S O. S.-berichten. — 8 03 Zaterdagavondprogr anima. — 9.00 Vaz Dias. — 11.30 Gramofoonm.uziek. DAVIïSTRV — 1554.4 M. — 10.35 Morgenwtiding. — 12.2-1 Orgelspel. — 1.20 Het Commodore Grand-orkest. — 5.05 Orgelspel. — 7.50 Piano-recttal. KAM’NDOflno. — 1153.8 M. — 7.50 Morgenwbding. — 11.21 Concert. — 2.50 Het Omroeporkest. — 7.21 welken van beroemde Oostenrijksche componisten. — 8.40 Moderne melodieën. UANGENRERG. — 472.4 M. — 9.25 Uitzending voor de werkloozen. — 12.20 Concert o. 1. v. Wolf. — 6 20 Boekbespreking. — iU.20 Concert door het Philharmonisch orkest. Zondag, 5 Febr. HUIZEN. — 296 M. — N. C. R. V. — 9 30— 10.20 Orgelbespeling door len neer Wiliem Hubert — 10.20 Uitzending van den Jeugddienst uit de Ned. Herv. Kerk (Willemskerk), te ’s-Gravenhage. Voorganger: Dr. M. M. aen Hertog, Ned. Herv. Predikant, te s-Gravenhage. Organist: de heer Willem Hubert. -— Na. beëindiging van den dienst Lot 12.1F Gewilde muziek. — 5.00— 6.30 Kerkdienst uit de_ Geref. Kerk, te s-Gravenhagé-Loosduinen. (Kerkgebouw Leyenburg). Voorganger: Ds. J Sr.ielik. Geref. Predikant, te Loosduinen. Organist: de heer H. Hoogenkamp, te ’s-Gravenhaga. — 6.30 —6.50 Gewijde muziek. — 6.50—7.45 Gewijde muziek door een gemengd vocaal kwartet. --- EEN MAN, DIE ZIJN VROUW LIEFHEEFT vergeeft haar alles, behalve haar kwaaltjes, want die zijn sterker dan de liefde van een man. Een vrouw, die haar man liefheeft, verwijt hem alles, behalve zijn kwaaltjes, want die moederlijk te kunnen verzorgen en beter te maken, is haar grootste genot. Daarom, willen zij samen gelukkig door het leven gaan, moet een vrouw altijd gezond zijn en mag haar man af en toe eens last hebben van rheumatiek, lendenpijn, hoofdpijn of kiespijn. Zijn vrouw kan hem dan verzorgen en prettig beklagen. Doch dit moet vooral niet te lang duren en daarom zijn de AKKERCACHETS, die elke vrouw in huis behoort te hebben, een goede waarborg voor een gej lukkig leven, want „AKKERTJES” werken I even snel als doeltreffend. Het is ^prettig in! nemen, men proeft niets, ze blijven nooit \ steken en veroorzaken nooit maagstoomissen. : Ze zijn bereid volgens recept van Apotheker Dumont. Onschadelijk en bovendien niet duur. (12 stuks 50 cent.) Ze werken verrassend snel hij Hoofdpijn, , Migraine, Zenuwpijn, Spierpijn, Rheumatiek, maar ook bij Slapeloosheid, Vrouwenpijn, enz. Een vrouw, die baar man liefheeft, zorge i dus, dat zij deze AKKER-CACHETS in huis heeft. Hij zal haar daarvoor dankbaar zijn. (Aovertentiel. --- FEUILLETON Niet onze wegen. door A. von Blomberg IliUUlUluJUUlUUUUlUO 50 Irene zag dit opwekkende tafereel echter niet met kunstenaarsoog aan. Dat ook zij, onder den schitterenden eereboog staande, een bekoorlijk tooneeltje vormde, daarvan was ze zich niet bewust. Met stil leed en zelfs met bitterheid was haar hart vervuld, toen ze die zwevende gestalten daar in de verte gadesloeg. „Ik ben een vreemde onder hen. en zal het wel altijd blijven , dacht ze. „Daar fladderen ze rond als vlinders, die oppervlak kige schepseltjes en hij — wordt door haar omstuwd.” Ze was vertoornd op de lachende meisjes, en ook op hem. ’t Was haar alsof men haar iets ontroofd had. dat anderen onder elkander verdeelden, en dat toch haar eigendom was. Boven haar hoofd knetterde en ruischte wat, en de lichtende glans in het water kwam in beweging. Zij lette er niet op. Stille smart vervulde haar hart. Ze keek naar het hooger gelegen i terras, of zij haar vader ook kon ontdekken, maar haar turen i was vruchteloos — niet anders dan vreemde gestalten zag ze. Weer knetterde het boven haar. en plotseling scheurde een I kreet van schrik de lucht: ’> „Op zij, juffrouw Struensee! Op zij!” Ze wendde den blik naar de plaats vanwaar het geroep I kwam. Daar, op het naastbijzijnde terras zag ze ontstelde menschen, die haar aanstaarden, haar toeriepen, heftige gebaren maakten .. Dan een verblindend licht, knetterend, knappend, benauwend heet — vonken spattend daalde het, gleed langs haar neer en werd dan sissend uitgedoofd. Nu was het een oogenblik donker. Maar — wonderlijk! Nu gaf zij zelf licht! En daar vloog iets op haar toe, als was het door de lucht Ze voelde zich vastgegrepen, en tegen een menschelijk lichaam gedrukt, steeds vaster, zoodat haar de adem bijna ontnomen werd. Een gezoem en gebruis, als van vele honderden stemmen klonk boven haar — ze dreigde haar bewustzijn te verliezen. „Irene!” werd er aan haar oor gefluisterd en steeds angstiger klonk die stem: „Irene! Word wakker. Wees niet bang, alles is nu voorbij!” „Gerhard”. prevelde zij onduidelijk, als in den droom, „ben ie nu weer de mijne?” „Weer? Altijd ben ik van jou. en van Jou alleen, Irene, liefste, ben ik telaat gekomen? Heb je pijn?” „Pijn? O, neen”, fluisterde zij, „alleen geluk”, Hij boog zich over haar en kuste haar voorhoofd. Zij verroerde zich niet, en lag in zijn armen, nog steeds als in een droom. Het werd nu levendig om hen heen. Van rechts en links kwamen menschen aanioopen met lampions en lantaarns. Voor allen uit stormde Kasimir, de handen wringend. „O, lieve juffrouw”, riep hij uit, „had ik toch bij u mogen blijven, dan was dit niet gebeurd! Maar eer ik hier beneden kon komen — ’t is om wanhopig te worden — zoo kronkelde het pad!” Irene was opgestaan en keek rond. De lichtboog was er niet meer; hij was afgebroken en lag deels in ’t water, deels naast haar op de landingsbrug. Haar blauwzijden japon vertoonde groote, donkerbruine vlekken. Nu begreep ze het gevaar, waarin zij had verkeerd, en met een onbeschrijflijke uitdrukking richtte zij den blik op Gerhard. Ook het gewirwar om haar heen was onbeschrijfelijk. De menschen waren ontsteld, riepen, vroegen De jongedames vergaten allen wrok en volgden nu slechts de inspraak van het hart Vriendelijk wilden zij zich met Irene bemoeien, maar steeds liep er een de andere in den weg. „Goed. dat u er sneller bij was dan wij, mijnheer Lenz,” zei een jonge leeraar van het gymnasium. „Sedert wanneer hebt u vleugels?” „Geen vleugels,” antwoordde Gerhard, „ik ben slechts een goede gymnast.” „Nu.” merkte de ander op, „tot de slechte gymnasten reken ik mezelf juist ook niet; maar zulk een koenen sprong heb ik nog niet gewaagd. Het terras is toch ruim twaalf voet hoog.” „En toch had mij die sprong niets gebaat, als de japon van juffrouw Struensee van dezelfde stof geweest was als die der andere jongedames,” zei Gerhard. „Maar zijde brandt niet zoo fel.” „Wat hebt u toch aan uw hand, mijnheer Lenz?” riep een der meisjes, „en wat ziet u eruit! Doodsbleek!” Hij klemde de tanden op elkaar, en trachtte de hand te verbergen. Het aankomen van nog meer belangstellenden ontsloeg hem van het antwoord. Het nieuws vab het gebeurde was intusschen tot het bovenste terras doorgedrongen. Struensee kwam aanioopen. Zijn borst hijgde; hij kon niet spreken Zich niet bekommerend om de toeschouwers sloot hij zijn dochter in de armen en bedekte haar hoofd met kussen. Hij vroeg telkens weer, of zij wel ongedeerd was, en drukte haar dan opnieuw aan zijn borst. Dan wendde hij zich tot den redder, en nu vond hij woorden: „Waarde jonge vriend,” zei hij, „hoe kan ik u genoeg danken! Wat ik bezit, is weinig vergeleken bij hetgeen gij voor mij gered hebt.” Hij greep Gerhards hand met hartelijken druk. Toen bemerkte hij, hoe de jonge schilder ineenkromp van pijn, en de hand terugtrok. Diep bewogen en verschrikt ontdekte hij nu aan de hand een brandwonde. „’t Is maar onbeduidend en ’t zal spoedig genezen,” verzekerde Gerhard. (Wordt vervolgd), j ---