Rijkdom in een Struisvogelmaag De struisvogels, die je hier afgebee ziet, zien er nogal onschuldig uit, vind jullie niet? Toch is een van hen een die Hij heeft een prachtige parel in zijn ma; zitten. Het kwam zoo. Het schip „Kangooi Verliet Bombay (Britsch-Indie). Een Britsch-Indiër was een der vele passagiers. Hij viel op door een prachtigen parel aan zijn tulband. In Socohin (Roode Zee) kwam een man aan boord, die een half dozijn struisvogels bij zioh had. De kapitein van de „Rangoon” voelde er niet veel voor, om die dieren te vervoeren, maar omdat de passagiers zioh ermee vermaakten, vond hij het eindelijk toch goed. De passagiers waren niet van de struisvogels af te slaan. Ook de Britsch-Indiër, die Rhao Khabardar heette, keek naar < vogels. Iedereen maakte hem eomplime ten over zijn parel. Hij nam de tulbai van het hoofd en liet hem van hand t hand gaan. Opeens * stak daar een lang magere hals door de bamboe-tralies i de snavel, die aan het eind van den ha zat, greep de parel en werkte die met ve ijver naar binnen. De Britsch-Indiër was erg boos, de ve schrikte struisvogels drongen opeen, passagiers lachten Rhao Kharbardar haastte zioh naar d' oppasser, legde hem de gebeurtenis uit 1 wilde zijn parel terug hebben. Dat w makkelijker gezegd dan gedaan! De o passer wilde de dieren, die hem toeve trouwd waren, niets ingeven, waardoor parel misschien wel te voorschijn zou z gekomen, maar dat de dieren waarschij lijk niet goed bekomen zou- Je kon to nooit weten Een slimmerd stelde toen voor, om dieren bij opbod te verkoopen. De oppa ser voelde daar wel voor. Hij zag goud bergen, want de passagiers waren rij mensohen. Rhao bleef vertoornd. Wel; zoo raakte hij zijn parel heelemaal kwi Hij kon natuurlijk óók meebieden, ma dat troostte hem niet. Den volgenden morgen vond de v< kooping plaats. Het waren prachti struisvogels en het was dan ook niet verwonderen, dat de oppasser heel v geld ontving. De eerste kooper, een 11 liaan, liet zijn vogel direct slachten, oppasser was daarover beslist niet spreken, want hij was van de dieren ga houden. Drie matrozen deden samen, en kreg óók een vogel, een ander kocht er tw en één hield de oppasser. Rhao zelf h heelemaal niet meegeboden. Daarvoor w hij véél te opgewonden! Hij zou zich Engeland gaan beklagen! De parel evenwel nooit meer te voorschijn ge! men! Die rijke Britsch-Indiër zal i geen struisvogel meer kunnen zien... --- V Mi-mi, de Poes Dit is mijn laat-ste ver-naai-tje. kan niet zoo goed van mij-zelf r-tel-len, zie je! Ik ben ei-gen* i wat ver-le-gen. Mijn zus-je is ït zóó. Die durft al-les en was 3 trotsch, dat zij in jul-lie krant -staan had! Zij loopt nu al-dooij it haar staart in de hoog-te, alsze wil zeg-gen: „Zie je wel dat er aan kom!" Dat zou ik nooit en. Ik ben een ge-wo-ne huises. Maar dat vind ik juist fijn. in heb je het zoo ge-zel-lig als de n-ter komt. Nu hou ik op. Miskien dat ik la-ter nog eens wat m ver-tel-len, als er iets leuks beurd is. Daaaag! Denk je nog ns aan mij? Daaaaag! P. S. O ja, een paar da-gen ge-le-den r-tel-de Oom Kees mij dat hij een briefge-kre-gen had van een paar neef-jes . Nig-te-vecht (jul-lie weet na-tuur-lijk tar dat ligt!) en hij zei te-gen- mij, dat ge-lijk had-den. Dat eer-ste plaat-je n mij had al in de krant ge-staan. Maar t wist ik niet, zie je! Ik heb dus niet -zet-te-lijk ge-jokt. Ben je er niet boos n? --- Raadsels 2. Neem uit elk der onderstaande •oorden één letter en maak — in de volgrde van de woorden — van die letters en naam van een meubelstuk, dat in de ïeeste huizen aangetroffen wordt oter — tram — scheef — enkel — bloem. Voorbeeld: Koud — eik — Oor — baK (klok). U 3. Mij kan geen enkele werkvrouw mis- v sen. Zet één letter voor mijn naam dan o ben ik een plaats in Friesland. Zet gij er w twee letters voor, dan kun je mij vaak in , ’t water vinden. Hoe heet ik? o A Dnbiia 3 5. Mijn geheel is een prachtig roode loem, die in ’t wild groeit. 1—2—3—4 doet pijn. 5—6—7—8 is een bloem, die heerlijk ekt. )plossingen Raadsels vorige week 1. Baal - vaal - kaal - straal - zaal. 2. Een wijnglas.3. Zeeziekte. 4. Steenbakker, 5. Negen. 6, Weesp - wesp. --- Onze trouwe herdershond „Tango” heette, weet ik niet, want dansen kon hij niet, misschien was het, omdat zijn eerste baas een Spanjaard was. Al heel jong kwam hij bij ons en werd al spoedig de. lieveling van de geheele familie. Hij was niet sterk en bang van aard; onweerde het of knalde er vuurwerk, dan wist hij niet waar hij zich bergen zou, kroop weg onder kasten of bedden. lederen morgen om half acht deed hij de rondte in huis, opende al de deuren van de slaapkamers en wekte iedereen met een lik. Het groote bezwaar van dien morI gengroet was, dat hij de deuren wel opende, maar niet sloot, een goed middel voor iedereen om op te staan! Eens was er een feestje, broodjes en taart, alles stond klaar om de gasten te ontvangen en wat deed Tango? Hij sloop de kamer binnen, verslond al de lekkere broodjes met ham en at de halve vruchtentaart op! Wat een toestand! Wel voelde hij zich heel schuldig! verstopte zich, en liep met den staart tusschen de pooten, en was o zoo uitbundig van vreugde, als hij na verkregen Kleine Vertellinge lershond straf weer in genade werd aang< nomen. Op straat volgde hij als een scht duw en eens, het was Zondagmo gen, Tango kon niet mee naar c kerk, toen brak hij los en vond to< zijne meesteres, liep te zoeken tu schen de banken door en wacht geduldig voor de deur. Groot w; zijn blijdschap toen de dienst w; afgeloopen en hij zijne meester onder de menigte ontdekte! Eens kwamen er kleine kinder< logeeren bij de familie waar Tam woonde. De peuters beseften ni dat er gevaar dreigde in den tui Een steile grashelling strekte zi< uit van het terras voor het huis, t beneden toe, waar de rozen weeld rig bloeiden langs het lage tuinhe En als de kleintjes de glooiing a rolden in hun dartele vreugde, stt de Tango zich op om ze in hi vaart te stuiten. Zag hij koffers, dan was hij dii bedroefd, want dat beteekende s scheid nemen en daar hield hij ni van. Zijn leven eindigde hij op e< kasteel in de Betuwe, waar hij ei rustigen ouden dag had en zijne g liefde meesteres nooit verliet. „ASTIRU --- Een dag vol avonturen o 43) door D. Boetsaert Ik dacht: Fons, geef je oogen de kost. Overal is wat nieuws te leeren. Daar is 'n minsch nooit te oud voor. In een andere zaal zaten een boel dames en heeren op machines te slaan. Een geratel als bij een fiksche hagelbui. Ik zag er ook die boeken zaten te schrijven, Lappen van boeken, zoo groot as een tafel. Dat benne alleen de knapsten natuurlijk, die in zoo'n groot boek mogen schrijven. En een knaap van een brandkast stond er.... wat daar voor een geld in kan, heeft een minsch geen begrip van!....” „Waren er ook onderaardsche kluizen?" vraagt Hein, „dat hebben sommige banken, ik heb er wel eens foto's van gezien." „Die heb ik niet gezien," zegt Fons eenigszins teleurgesteld, „maar as ik je vertel, dat er gouwe punten op het ijzerwerk waren, dan begrijp je wel, dat het een rijke bank is, die voor niemand op zij gaat." t „Wat zou zoo'n directeur daar alleen op zijn kamer doen,” opperde Jaap. „Wel, dat is nogal wiedes,” antwoordt Fons, „studeeren, met zijn hoofd! Er hingen kaarten langs den muur en een tafel vol met dikke boeken. Daarin kan hij lezen, hoe het met de effekten gaat. Dat benne pampieren waar je geld op af kan halen. Die moeten nu niet zoo best gaan, heit mijnheer mij wel eens in vertrouwen gezeid. Ik laat dat nu zoo uit mijn mond vallen, maar jullie moeten dat maar niet verder vertellen. Ja, mijnheer komt dikwijls in den tuin een praatje met me maken en dan hoor ik een hoop dingen. Hij heit me wel eens gezeid: Fons, zei hij, als je wist wat er in sommige rijke huizen afspeelt, dan zou je blij zijn, dat je maar gewoon tuinman bent. Nou mijnheer, heb ik gezeid, dat ben ik ook. Met Gods hulp heb ik altijd mijn broodje gehad en ik verlang niet naar rijkdom. Met mijn vrouw en kinderen heb ik altijd een kostelijk leven gehad. Mijn kinderen zijn erg goed voor me.... erg goed. Ik ben dankbaar, ja ik ben dankbaar. M'n jongste zeun dien in dienst is, is ook tuinman, m'n oudste is chauffeur bij een graaf, op rikkemandatie van mijnheer." • „Een graaf?" vraagt Jaap, „een echte graaf?" „Ja," bevestigt Fons, niet weinig ingenomen met den indruk die deze mededeeling maakt, „effetief van de hoogste adellijkheid. Zoo zie je, er is toch altijd weer baas boven baas. IH zal je straks het huis eens wijzen. Ze benne nu in den winter naar buiten. Naar de warme streken. Mijn zeun woont in het tuinhuis en zijn vrouw past nu ook op het groote huis. De graaf en de gravin zijn oude menschen zonder kinderen. Zij hebben een mooie equipage en nog een auto ook, maar zij komen haast nooit buiten." „Dat zou iets voor mij zijn," zegt Jaap begeerig, „koetsier en chauffeur. Zeg Hein, we moesten nog eens een ritje kunnen maken in een rijtuig. Dan hebben we ons negentiende punt." „Wat beteekent dat: negentiende punt?" vraagt Fons nieuwsgierig. „Dat zal ik u eens uitleggen," zegt Hein. „Het doel van onzen tocht van vandaag is, om zooveel mogelijk verschillende vervoermiddelen te gebruiken. We hebben er al achttien. Wil ik ze eens oplezen?" Hein haalt zijn boekje voor den dag en leest de lange rij voor. „Wel, wel," zegt Fons verbaasd, „hoe krijgen jullie het bij mekaar. Maar je moet mij is. ver* tellen, hoe komen jullie in een brancard?" (Wordt vervolgd), --- Ingewikkelde knoopen Het is erg- gemakkelijk, wanneer je kunt knopen. Want je kunt het bij allerhande dingen nodig hebben. Je kunt netten gaan knopen, of gordijnen maken voor het poppenhuis. Ik noem nu maar twee voorbeel. * j reer weten. Hoe dat knopen nu gaat, kun vai s zien op de plaatjes. Dan begrijp je het da! >eter, dan wanneer ik het je zou uitleg- open! Je moet niet te dik touw nemen, en on et mag ook niet te stevig gedraaid zijn. .aat het eerst een half uur in water liggen, dan wordt het „lenig”. ---