Lustrumviering is hoogtepunt van het studentenbestaan Kan traditionele feestprogramma gehandhaafd blijven ? pp GEI EER een maand geleden eindigde de lustrumviering van het Delftsch Studenten Corps. De feestcommissie is met het programma dat zij had opgesteld in grote lijnen trouw gebleven aan de traditie: een week lang burgerijfeesten en daarna een kleine week met festiviteiten voor de corpsleden met hun partners. De gebruikelijke lustrumevenementen, zoals openluchtspel, toneelstuk, concert, concours hippique, reünistenintocht, senatenrecepties en lustrumbal(s) vormden ook dit jaar de hoogtepunten van de viering. Dezer dagen hebben wij een bezoek gebracht aan Delft om aan twee van de achtergebleven feestcommissarissen te vragen ‘ of er naar hun oordeel aanleiding bestaat in de toekomst ingrijpende ver- 1 anderingen in deze traditionele leestvorm aan te breneen. ' Kosten voor student niet te hoog TJET LUSTRUM is voor het corpslid het hoogtepunt van zijn studentenbestaan. De meesten maken het maar éénmaal mee. Wie in een lustrumjaar aankomt beleeft in zijn zesde jaar ’t festijn voor de tweede keer, maar het is de vraag of hij met deze kans op een dubbele genieting blij moet zijn. De eerstejaars is de baby-student die nog onmondig is, en de zesdejaars is de grijsaard-student, die, gezien van de corpsgemeenschap uit, de leeftijd der tandelozen al dicht nadert. Uitgaande van de stelling dat machthebbers altijd het meeste plezier hebben, is men als lustrumganger het beste af wanneer men behoort tot de groep der derde- en vierdejaars. In principe moeten de leden van een studentencorps zelf bepalen hoe zij een lustrum willen vieren. De moeilijkheid is alleen dat zij bij de verwerkelijking van hun plannen van de medewerking van vele andere groepen afhankelijk zijn: van ouders, van reünisten, van de burgerij, van de universiteit of hogeschool, van het stadsbestuur en van het bedrijfsleven. De ouders betalen, via de maandgelden voor hun zonen, het lustrum voor een groot deel. Deze omstandigheid leidt tot de eerste vraag: is de lustrumviering in haar huidige vorm voor de gemiddelde deelnemer niet te duur? De feestcommissarissen antwoordden hierop: „Nee. Wij hebben tenminste van niemand op dit punt een klacht gehoord”. Het corpslid dat aan alle evenementen in Delft wilde meedoen moest 75 gulden per paar voor zijn toegangsbewijzen betalen. Hij heeft dit bedrag, door middel van een spaarsysteem, in maandelijkse termijnen kunnen betalen tussen 1 januari en 1 juli. Wie maar aan een gedeelte der feesten wilde deelnemen betaalde per kaart twintig procent meer. Bij het bedrag van 75 gulden moet men, om een indruk van de totale kosten te krijgen, dan nog optellen de uitgaven voor taxi’s, corsages, etc. en voor het eten en het drinken. Bij deze laatste categorie uitgaven zijn uiteraard veel onderlinge verschillen, maar in het algemeen mag men zeggen dat een student voor 200 gulden, alles inbegrepen een behoorlijk lustrum kan vieren. Invloed reünisten TVE REÜNISTEN vormen een tweede U groep die in verschillende opzichten invloed uitoefent op de lustrumviering. In Delft hebben de oud-leden in 1948 een jubileumfonds gesticht, waaruit dit jaar, bij wijze van subsidie, een bedrag is gestort in de feestkas van het corps. Bovendien heeft dit fonds zich, tot een bepaalde limiet, garant gesteld voor, het geval dat door onverwachte tegenslagen de post „onvoorzien” (die in Delft „wettelijk’’ op 25 pet. van de totale begroting is gesteld) te laag zou blijken. Zoals het er nu uitziet zal het in Delft na dit lustrum niet nodig zijn een beroep te doen op deze garantiesom. Sommige evenementen zijn uitsluitend voor de oud-leden bedoeld, zoals de reünistenintocht en het reünistenbal (beide dit jaar in Delft, bij -wijze van novum, vóór de burgerijfeesten). Andere programmaonderdelen zijn, behalve voor leden, ook toegankelijk voor oud-leden, zoals het openluchtspel, het toneelstuk etc. Verder zijn de reünisten van belang voor hun opvolgers-corpsleden, door de steun die zij, dank zij hun functies in bedrijfsleven en op andere plaatsen, in de vorm van materiaal- en dienstenverlening kunnen geven. De Delftse lustrumplannen van dit jaar zouden onuitvoerbaar (want onbetaalbaar) zijn geweest, wanneer de organisatoren geen beroep op vele bedrijven hadden kunnen doen voor het lenen van hout voor tribunes en vloeren, bars, stalen buizenconstructóes, plastic golfplaten, geluids- en lichtinstallaties, vervoersmiddelen, tafelkleedjes etc. Deze steun beperkt zich overigens niet tot de bedrijven waarvan oud-Delftenaren gulle directeuren zijn. Vaak zijn het oud-studenten uit andere plaatsen, die door hun hulp een Delfts lustrum mogelijk maken, zoals omgekeerd bijv. Leiden en Groningen in veel gevallen zijn aangewezen op de medewerking van ' mensen met een Delfts verleden. Soms ook zijn het bedrijven, die met geen der universiteitssteden persoonlijke banden hebben, maar die toch een bijdrage willen leveren tot het slagen van dit bijzonder soort studentenfeesten. De burgerij 17 EN DERDE GROEP, van wie het slagen van een studentenlustrum mede afhankelijk is, is de burgerij en haar bestuurders. Vooral in de kleinere universiteitssteden zoals Delft en Leiden, is een goede verstandhouding tussen burgerij en studenten van veel belang. De ervaringen bij het laatste Delftse lustrum hebben weer bewezen — evenals dat in andere universiteitssteden de naoorlogse jaren het geval is geweest — dat de traditionele feesten en wedstrijden in de burgerijweek veel tot het voortduren en ontstaan van een goede verhouding kunnen bijdragen. In Delft had men dit jaar op de Beestenmarkt een feestterrein ingericht — waar de „Vrijstaat Monte Fictie” was gevestigd en waar het spel „Het staat U vrij” werd opgevoerd — dat in de lustrumtijd als centrum van alle festiviteiten fungeerde. De zeven cafés aan dit pleintje waren ingeschakeld; de gemeente had toestemming gegeven voor deze gelegenheid bij ieder café buiten tafels en stoelen op te stellen, en het gevolg is geweest, zoals een van de feestcommissieleden met begrijpelijke trots zei, dat „praktisoh alle inwoners van Delft” wel één of meer avonden op dit feestterrein hebben doorgebracht. Ook het spel, waarvan zes voor de burgerij toegankelijke voor- E stellingen zijn gegeven, is een groot succes 0 geworden. Over de medewerking van de E gemeentelijke diensten, zoals de plantsoenendienst en de politie, was men eveneens E vol lof. Tot de vele evenementen in de j, burgerijweek behoorden een ballonoplating, een hengelwedstrijd, een kinderoircus. een bierestafette en een wielerwedstrijd. r, Delft en Leiden ■JEN SLOTTE de verhouding tot de hoge- L school en tot de studenten die geen o corpslid zijn. Het was, wanneer men de i. Delftse situatie vergelijkt met de Leidse, c merkwaardig te horen, dat dit punt bij de ji lustrumviering van het Delftsch Student- p corps geen probleem oplevert. De drie r partijen staan in dit opzicht geheel los van a elkaar en iedereen bevindt zich daar wel bij. u De andere studentenverenigingen vieren i: hun eigen lustra en de hogeschool gaat uit v van het standpunt dat een lustrum een u feest is „van en voor” de studenten en niet van de hogeschool. n In Leiden is men na de oorlog bezig een d vorm van lustrumviering te vinden, waar- h aan alle „academieburgers”, dus ook hoog- leraren, leden van de wetenschappelijke staf en niet-corpsleden kunnen meedoen. Hierbij moet men bedenken dat het Leidsche Studentencorps bij zijn lustra van oudsher de stichting van de universiteit herdenkt, en niet die van de vereniging. Bovendien is een belangrijk verschil met Delft, dat sinds de oorlog in Leiden, behalve het kleine omstreden Catena, geen gezelligheidsver efligimigen naast het L.S.C. bestaan. Een bezwaar van de Leidse 'werkwijze is, dat te veel nadruk op het universitaire karakter van de lustrumviering dit studentenfeest waardiger en officiëler dreigt te maken dan het tot dusver geweest is. Eerlijkheidshalve vermelden wij hierbij, dat dit bezwaar bij de twee Leidse lustra van 1950 en 1955 bijzonder meeviel, omdat ^ nen het traditionele feestprogramma niet ïad aangetast, maar alleen met enkele min u >f meer plechtige universitaire mamfesta- is :ies had uitgebreid. % Vergeleken met het Leidse streven naar k :en meer serieuze vorm van lustrum vieren t< — dat in de toekomst missohien wèl in- v; 'rijpende veranderingen in het programma E ten gevolge zal hebben — is ’t opvallend te ir toren dat in Delft een ontwikkeling in b egengestelde richting zou plaats vinden ci ,Wij geloven”, zei men ons, „dat de stu- P ient van tegenwoordig wat genoeg heeft _ van de vele zwaarwichtigheid waarmee hij J n zijn studietijd in aanraking komt, en lat hij daarom van zijn lustrum alleen maar d, :en feest wil maken zonder serieuze pre- n' enties. In vroegere jaren — en in andere n iteden is dat nog zo — was het lustrum- w tuk of -spel altijd min of meer ernstig, zi ets met een boodschap, met ideeën waar- d; >ver na afloop moest worden nagepraat. Het g< pel „Het staat U vrij” dat wij dit jaar op'oerden was, evenals het toneelstuk, alleen cs naar bedoeld als licht vermaak”.* is De enige zorg die de leden der Delftse v< eestcommissie hadden over de huidige vorm S< 'an lustrumviering was de grote risico b lat de organisatoren moeten nemen, omdat H :ij met kunnen overzien hoe groot de beangstelling van buitenstaanders zal zijn. .Zo nu en dan hadden wij het gevoel dat rij teveel gokten. Ons lustrum-openluchtpel was de hoofdschotel van het programna. Dank zij het behoorlijke weer, de ;oede recensies en het animerende feestterein eromheen hebben wij de tribunes bij djna alle zes opvoeringen vol kunnen krijen. Maar dat had ook best anders kunnen open.” Wanneer inderdaad het risico het voornaamste bezwaar is, dat tegen het traditionele lustrumprogramma van een studentenorps valt in te brengen, is er geen reden 'at programma ingrijpend te wijzigen, .ustra waren voor de oorlog ook riskante •ndernemingen, en de meeste reünisten hernneren zich fiasco's — althans in finanieel opzicht — uit de twintiger en dertiger aren. Het risico vormt een deel van het ’lezier. Wanneer een enkele keer een eünisten-garantiefonds zou moeten wor'en aangesproken — wij kennen overigens it de naoorlogse tijd geen voorbeelden —• r dat geen ramp. Men mag zelfs met enige erheffing van stem zeggen, dat de aanrekkelijkheid van het studentenbestaan — een bestaan waarin de verplichtingen og licht wegen — vooral te vinden is in ’e risico's die men zich, onder andere bij et vieren van een lustrum kan veroorloven. r ~ Ten geleide Ter gelegenheid van het feit dat heden en morgen in Delft de ontmoeting ssamenkomst plaats vindt met de eerste jaars-studenten van de Hogeschool wijden wij vandaag een gehele pagina aan verscheidene facetten van het studentenleven. s - --- Het Delftse studentenleven in vogelvlucht Van scholier tot academicus WANNEER MEN MD vraagt het stu" dentenleven te Delft te beschrijven, moet ik helaas neen laten horen, want dat is onmogelijk. Dit kan niet besohreven worden, dit moet men beleven. Zo gemakkelij'k kon ik mij er bij de journalist, die tot taak heeft deze aan Delft gewijde pagina van kopij te voorzien, eohter niet afmaken. Dus heb ik mij er toe gezet enigszins een indruk te geven, van wat er zich in de gebouwen der Technische Hogeschool, de Soriëteiten, en de studentenkamers in de Prinsenstad afspeelt. J7EN VAN DE voordelen van het studeren in een kleine stad als Delft, is lat de studenten als deel van de T.H.-geneenschap een aparte plaats in de stad innemen. De burger interesseert zich voor vat de student doet. Groentijd en novitiaat tijn een jaarlijks terugkerend verschijnsel, lat door de jeugd met belangstelling wordt jevolgd en de ouderen verheugen zich op'eoht, wanneer Delft roei- of hockeysuc- 1 lessen heeft behaald; tijdens een lustrum : s de hele stad in rep en roer. De student ' mrmt een groep, waarvoor zelfs de bruggen over het Provinciale Kanaal een kwartet voor het eerste college gesloten blijven, dij, daarenboven, voelt zich ook thuis, wan- • aeer hij langs de Oude Delft wandelt of sen kopje koffie drinkt op de Grote Markt. Jammer is het dat niet alle studenten n Delft kunnen wonen. Nu het aantal in?esohrevenen jaarlijks toeneemt, wordt het camertekort in Delft steeds nijpender. Al aren lang kan de stad de grote stroom niet neer verwerken, zodat velen tot hun spijt ;enoopt zijn in omliggende plaatsen of thuis :en onderkomen te zoeken. Een ieder is het ir over eens dat hier verandering in moet comen en T.H. en studenten zetten zich dan jok reeds geruime tijd in — met financiële ïulp van de overheid — oude grachtentuizen en andere panden in de binnenstad e restaureren en nieuwe studentenflats te >ouwen. Grote bijdragen worden hierbij geeverd door de Centrale Stichting Steldenenhuisvesting, waaraan de industrie haar iaadwerkelijke steun verleent. Oude huizen n de binnenstad hebben nog steeds de voorbeur. Dat is ook heel begrijpelijk, want de linnenstad leeft ’s avonds en daar liggen ie sociëteiten, de buitenwijken daarentegen djn donker en stil. Een van de idealen van le eerstejaars, die aan de rand van de stad voont, is dan ook al eens aan de Oude Delft te wonen. gEN VOORTDURENDE kamernood bevordert het nihilisme. (Een nihilist is ïeidsvereniging). De kamernood vormt dus :en gevaar voor een normale ontwikkeling 'an het studentenleven, daar de vete spooritudenten hier met moeite of maar gedeelelijk aan kunnen deelnemen. Meer eerstejaars dan ooit zullen dit jaar n Delft aankomen, en ook zij zullen worlen opgenomen in de bonte mengeling van verenigingen, clubs en groeperingen, die Delft kent en die hun alle mogelijkheden >iedt, datgene te doen of te beoefenen, wat tij maar willen. Hier kan men toneel speen en een sport beoefenen, debatteren en nuziek maken of een bijbelkring volgen. In iet begin zal de eerstejaars zich misschien vat onwennig voeten. Hij zal opkijken naar ie tweedejaars, die de vreugde over een >ehaald examen uitbundig op zijn sociëteit tiert of naar de derdejaars, dis met zoveel neer gemak converseert met zijn vrienden, lij de vierdejaars, somstijds deftig in rok of acquet gestoken, voelt hij de neiging hem net u aan te spreken, of eigenlijk liever ïelemaal niet aan te spreken, om van de tijfdejaars en ouder, die voeten dat de tijd Irinigt en het afstuderen in zicht behoort e komen, nog maar te zwijgen. Eenmaal vpgenomen in een vereniging zal hij hen >eter verstaan en na verloop van tijd net o zijn als zij. [JE BELANGRDKSTE kernen zijn de gezeMigheidsverehigingen, zes in getal en ille met een ander karakter. Men heeft dus en ruime keuze. In deze verenigingen indt men zijn vriendenkring en meestal iok zijn beste vrienden. Ook nemen zij geleeltelijk de beschermende taak van het luderlijk huis over. Dit geldt voornamelijk oor de confessionele groeperingen. Men ieeft aan zijn vereniging dikwijls een mode steun. Hiermee wordt natuurlijk niet eweerd, dat niet-verenigingsleden geen rienden hebben. De verenigingen vragen aak tijd en aandacht, maar ook hier is het o, dat wie zich weet te geven, dubbel bexmd wordt met een plezierige studietijd, rileen profiteren van een vereniging is igenlijk volkomen onmogelijk. In dit milieu moet de scholier opgroeien >t academicus. Hiervoor gebruikt hij geen oekjes, neen in zijn vereniging gaat dit pelenderwijs. JUD-LEDEN DENKEN bijna altijd met zeer veel genoegen terug aan hun verniging en niet alleen omdat juist de goede erinneringen blijven bestaan. Een reünie an oud-leden is meestal ter gelegenheid an een lustrum. Een lustrum is een grootse iting van een studentenvereniging en het tit dat de vereniging wederom vijf jaar mger bestaat is reden om een groot :est te vieren. Hier wordt maandenlang sn voorbereid, teneinde het geheel tot een -Stijn te maken, waar, om een voorbeeld : noemen een speluitvoering, een thé-danint, een concert of een bal elkaar met arte tussenpozen volgen. Het is vaak een eek plezier, waarop men na afloop, vooral anneer men zelf intensief heeft meegeerkt aan de voorbereidingen, blij kan rugzien. JEN ZAL ZICH AFVRAGEN: Gaat de student niet naar Delft om er de techsohe wetenschappen te bestuderen? Ja, tnirdaad, de studie staat in de eerste plaats, 'ie hier niet van overtuigd is en blijft, doet beter aan niet zijn schreden naar Delft wenden, om zich daar te laten insohrij:n aan de T.H., want hij zou teleurgesteld orden. Een beschouwing over de studie w veel te ver voeren. De studie in het irste jaar wordt, vooral na afloop, betrek- ) kedijk eenvoudig gevonden, maar een be- ‘ 'i oorlijke dosis doorzettingsvermogen is ver- j sist. Naast de geregelde studie heeft men tijd aan de genoemde activiteiten deel te nemen. Men moet zich natuurlijk beper- : kingen weten op te leggen. In bescheiden i mate genoten zulten zij stimulerend werken op de studie. L. --- Het nieuwe gebouw voor werktuig- en scheepsbouwkunde De voorgebouwen zijn van rechts naar inks genummerd van één tot vier. De grote dakoppervlakte achter het ’.erste voorgebouw is van de centrale verkplaats, een onderdeel ten dienste van ille afdelingen der Technische Hogechool. De centrale werkplaats heeft een ’igen planbureau en tekenkamer. Het ange gebouw achter het tweede voorgebouw is de sleeptank van de afdeling -cheepsbouwkunde. Tussen de centrale verkplaats en de sleeptank, in het gebouw net de dakkapellen evenwijdig aan de traat, vindt men de onderdelen scheeps•onstructies en toegepaste mechanica. Tussen de voorgebouwen twee en drie is de hoofdingang van W. en S. Achter deze ingang ligt de gang met collegezalen. Op het platform aan het eind van deze gang zal waarschijnlijk een cantine worden gebouwd, daar de huidige cantine onvoldoende in capaciteit is gebleken te zijn. Bij dit platform, dat momenteel als terras dienst doet zou oorspronkelijk de stuurvijver van de scheepsbouwkundige afdeling aangelegd worden. De toren naast de collegezalen is de lifttoren van het onderdeel hef- en transportinrichtingen. Naast de lifttoren komt het onderdeel voertuig-techniek. De Prof. Mekelweg, die voor het gebouw loopt, is een onderdeel van de as waaraan de meeste T.H.-gebouwen gelegen zijn, en deze zal te zijnertijd worden doorgetrokken naar het centrum van de stad. (Luchtfoto KLM-Aerocarto N.V.j. --- WIJ SPRAKEN MET d§, W. P. ten Kate S tudentenpredikant T7 OOR DE OORLOG besteedden de ' Nederlandse kerken geen speciale aandacht aan de studentengemeenschappen. De student kon uiteraard deelnemen aan het burgerlijk kerkelijk leven, maar binnen de kring van universiteit of hogeschool was hij aangewezen op de activiteiten van N.C.S.V., V.C.S.B., S.S.R. en de andere confessionele studentenverenigingen. Sindsdien is in deze toestand verandering gekomen. De eerste Ned. Hervormde studentenpredikant in Delft — en ook in het land — was ds. J Wiersma (thans te Wassenaar), die in 1947 werd benoemd. Dominee Ten Kate is hem in 1952 opgevolgd. De Gereformeerde Kerk heeft een hulpprediker aangewezen voor de Delftse studentengemeenschap, de R K. kerk een studentenpastoor: bovendien benadert ook de Remonstrantse predikant in Delft de studenten meer dan vroeger als afzonderlijke groep. Dominee Ten Kate, die in 1922 in Nijmegen is geboren, heeft in Utrecht theologie gestudeerd. Van 1948 tot 1950 maakte hij deel uit van een team van „field-workers" van „lnterchurch aid" in West-Duitsland, uitgaand van de ,,British Council of Churches". Daarna was hij anderhalf jaar predikant bij de Nederlandse luchtmacht. „Wij zijn in Delft bezig met het scheppen van een Hervormde studentengemeente. Men kan deze gemeente beschouwen als een kerkelijke wijk, maar dan een wijk waarvan de leden niet, zoals dat gewoonlijk het geval is, geografisch van hun omgeving gescheiden zijn, maar sociologisch. Voor de duur van het academisch jaar leid ik voor déze gemeente iedere zondag een kerkdienst. Totdusver gebeurde dat in de Schoolstraat-kerk, maar van september af krijgen wij de beschikking over de Oude Kerk. Bij deze diensten wordt veel aandacht aan de liturgie besteed. De studenten verzorgen zelf de Schriftlezing, De kerkeraadscommissie uit de Delftse N.H. kerkeraad, die voor het studentenwerk is aangewezen, bestaat uit vier ouderlingen, van wie er drie zelf hebben gestudeerd. In het najaar zal deze commissie met enkele student-ouderlingen worden uitgebreid. Het is de bedoeling, dat op den duur de kerkeraad voor de studentengemeente uitsluitend of althans in hoofdzaak uit studenten zal bestaan”. Iedere vrijdagavond wordt in de- & zelfde kerk een liturgisch avondgebed be- 1 houden, vooral bestemd voor de studenten z die het weekend niet in Delft blijven. a Daarnaast geeft dominee Ten Kate ^ catechisatie, waarvoor veel belangstelling v bestaat, het afgelopen jaar had hij meer ^ dan 200 studenten. De catechisanten wor- v den over verschillende groepen verdeeld. 8 „Ik zou de groepen graag kleiner willen P maken dan zij nu zijn, bijvoorbeeld vijf- a tien per groep, maar door tijdgebrek is Sl dat niet mogelijk”. Behalve de catechisatie ^ neemt ook het dagelijks spreekuur veel v tijd. Bij de pastorale zorg voor de studen- e ten wordt dominee Ten Kate gesteund ^ door twee „kringen”. De eerste bestaat n uit ongeveer 15 ouderejaarsstudenten, die d in de loop van het jaar de Hervormde d eerstejaars bezoeken, om hen te helpen h en te adviseren bij eventuele aanpassingsmoeilijkheden die in het eerste jaar zo g gemakkelijk ontstaan. Hun werk wordt jt in de volgende jaren overgenomen door d een tweede bezoekgroep, die bestaat uit ’a in Delft wonende ingenieurs en andere ti academici. „Dit praktische werk is ook e voor de kringleden zelf van veel nut. Een n Delf tenaar heeft wel eens de neiging zijn k godsdienst tot een formule te herleiden, n Het in aanraking komen met andermans n problemen houdt het eigen geloof levend”, n Van veel belang acht dominee Ten d Kate ook de twaalfdaagse cursus, die hel instituut Kerk en Wereld ieder najaar voor 20 a 25 Delftse ouderejaars-studenten in Driebergen organiseert. Als onderwerp voor 1958 is gekozen „Christen zijn in de 20ste eeuw”. De universiteiten en hogescholen houden zich de laatste jaren steeds meer bezig met „nazorg”, met het onderhouden van contact met afgestudeerden in de vorm van diescolleges e.d. Ook bij de geestelijke studentenzorg doet zich de vraag voor: moet men van de universiteit uit aandacht besteden aan de afgestudeerden? Volgens dominee Ten Kate zijn vele academici „onderontwikkeld in religieus opzicht”. Vooral in de kleinere steden nemen zij geen deel aan het plaatselijk kerkelijk leven, omdat zij zich daarin niet thuis voelen. Het tijdschrift „Wending” vervult voor deze groep een belangrijke functie In verschillende plaatsen zijn „Wending-kringen” opgericht, bestaande uit afgestudeerden die maandelijks bijeenkomen om de inhoud van het laatste Wending-nummer te bespreken. Dominee Ten Kate is op het ogenblik bezig met het plan een aantal jonge ingenieurs, voorlopig beperkt tot het gebied tussen Amsterdam en Rotterdam, voor een zaterdagmiddag (en misschien ook de avond) bijeen te brengen ter onderlinge bespreking van de vragen, die met gevoel van ,,geestelijke dakloosheid” samenhangen. „Wanneer dit nuttig blijkt te zijn, willen wij komen tot drie of vier soortgelijke ontmoetingen in het jaar. Wij beperken ons voorlopig tot ingenieurs, ook al omdat de praktijkproblemen van verschillende soorten ingenieurs meer met elkaar verwant zullen zijn dan die van, bijvoorbeeld, verschillende soorten juristen”. Dominee Ten Kate heeft, als adviseur, een nauw contact met de activiteiten van N.C.S.V. en V.C.S.B. Met de rector magnificus en de studentendecanen, en met de andere studentenpredikanten en de studentenpastoor bestaat een vriendschappelijke, onofficiële samenwerking. „Ik vind het bijzonder prettig werk. Ik geloof niet dat men het langer dan een jaar of tien moet doen. Daarvoor is het dagprogramma, dat vaak van negen uur ’s ochtends tot twee uur ’s nachts duurt, te zwaar. De belangrijkste stelregel voor een studentenpredikant lijkt mij, dat hij nooit aan de studenten moet gaan trekken. Zelfstandigheid is een van de voorrechten van het studentenbestaan. Wij moeten er daarom voor zorgen dat wij noch ons geloof noch onze diensten opdringeit“. --- Advertentie 3E©dhik --- Studium Generale: het verlangen Aantrekkelijke verscheidenheid \UDEREN zullen zich het blijspel herinneren, waarin de vertolkster van de hoofdrol in snikken uitbarst, omdat zij zo onuitsprekelijk gelukkig is met alles was zij bezit. Maar dit geluk verpulvert en verstuift onder de hunkering< naar „Dat wat je niet hebt” (de titel van het stuk). Geldt van de studie aan „een” (niet meer „de”) Technische Hogeschool in Nederland niet hetzelfde? Zijn met de meeste aankomende studenten in de eerste plaats gelokt door de verworvenheden en de toekomstige mogelijkheden der techniek? Maakt niet in latere studiejaren, de vreugde over fysische grondslagen en scherpe wiskundige formuleringen, over ervaringscijfers en listige vuistregels, soms plaats voor wrevel en weerzin tegen de eentonigheid van de fundamentele aanpak en de vormloze ondoorzichtigheid der empirische verworvenheden? Toegegeven, het zijn tijdelijke inzinkingen, die men te boven komt. Maar hier begint de latente behoefte aan „dat wat je niet hebt’, aan dat wat de techniek niet kan geven, Hier krijgt de hunkering naar de humaniora gestalte. Vele onderwerpen j JJE TECHNISCHE Hogeschool zou de j bevrediging van deze verlangens als een ondterdeel van haar onderwijstaak kunnen zien. Zij doet dlit alleen ten aanzien t van de filosofie en zo men wil passief, mad. dels drie bijzondere leerstoelen op hét ge. bied der Calvinistische, humanistische en Thomistische wijsbegeerte. Maar het is het ' Studium Generale dat de humaniora in dé ; ruimste zin voor de technische studenten i toegankelijk tracht te maken. , De Stichting Studium Generale kwam ■ in 1946 tot stand. De voordrachten wor- . den tussen vijf en zes uur ’s middags ge- geven; op zijn weg van tekenzaal of labo- : ratarium naar eethuis of sociëteit, komt de j student er gemakkelijk toe een of meer ; cursussen te volgen. Elke cursus telt twee i tot vier uren. i De onderwerpen laten zich ails volgt ru- s briceuen: filosofie, theologie, psychologie, < kunst, geschiedenis, sociale wetenschappen, < enz. Niet ieder jaar komen al deze rubrieken aan bod. Als sprekers worden de ge- s zaghebbenste figuren uitgenodigd en bereid < gevonden; telkens treft weer dat de mees- i ten gaarne naar Delft kqgnen voor een ge- \ hoor van geheel andere instelling dan dat \ der universiteiten. Tot de docenten voor het i komende cursusjaar behoren Anna Blamam 1 (littérature engagée), Eduard Flipse (Porti- 1 tuur en interpretatie), prof. dr. H Dooye- r weerd (wetenschap en werkelijkheid), prof. i dr. Th. J. G. Looher (Russische revolutie), t dr. J. ten Doesschate (psychologische as- v pecten van het zien) en dr. I. B. Ploktker d (karakter en neurose). [, Enkele cijfers in de jaren 1946 tot en h met 1957 varieerde het totale aantal bezoe- t kers van 5300 (1954—’'55) tof 12.500 (1949 s —'50); de gemiddelden per voordracht wanen in die jaren 66 en 152 of 1.3 pet en 2,7 pot van het totale aantal ingeschrevenen. Deze percentages zijn nog beschamend laag. Maar wij mogen ons verheugen over de absolute cijfers wanneer men bedenkt, dat hef 'bezoek vrijwillig is en dat de student ook lanigs 'andere wegen tot de humaniora kan komen. Bestuur door hoogleraren en studenten J'OT SLOT nog iets over de voorbord' ding van het programma. Het bestuuf der Stichting bestaat uit de Rector Magnificus, qualitate qua, drie hoogleraren eo vier studenten. De hoogleraren worden voor een periode van drie jaren door d'a senaat aangewezen; de usance is, dat zij slechts eenmaal herbenoemd kunnen worden. Bij de studeenten is de doorstroming veel sneller, zij hebben zelden langer dan een jaar zitting. De Rector Magnificus is voorzitter, een der studenten secretaris; samen verrichten zij al datgene wat op grond van de beslissingen van het bestuur gedaan moet worden, Ie feite is het de student-seoretaris, die het werk doet; schriftelijk en mondeling overleg met eventuele sprekers over nadere omlijning van hun onderwerp, over data der voordrachten* enzovoort. Maar het aantrekkelijkste zijn de bestuursvergaderingen, beginnend in oktober en eindigend in mei, waarin het programma voor het volgende studiejaar zijn vast# vorm krijgt. Men komt bijeen in de kamer van de Rector Magnificus; ruim en hoog, inigerioht door wijlen Bschauzier. Bij dé keuze der bestuursleden — zowel hoogleraren ais studenten — wordt er enigermate naar gestreefd alle schakeringen van tiet geestelijk leven in Nedterland aan bod te laten komen; maar laat niemand hier wam verzuiling spreken! Het is dank zij leze diversiteit, dat een goede spreker niet icfat_ aan de aandacht zou ontsnappen. Eo iet is óók deze diversiteit, die de gedaclv enwisselinaen soms doet vonken als vuur*stenen. \ ] door prof. ir. J. W. Bonebakker c ---