Ontelgening ten behoeve van den aanleg ceneralgemeene begraafplaats te Voorburg. iijij net onneizucK in ue aiuecnngen vau net wetsontwerp maakte bedenking, ,dat in het wetsontwerp niet duidelji't was omschreven welke perceelen eigenlijk ten I onte^cuing waren aangewezen: wel bevatte de Memorie | v»u Toelichting deze aanwijzing, maar die maakt geen I Joel uit van de wet. Verder werd de behoefte aan een ï zoodanige begraafplaats iu twijfel getrokken, daar thans een algemeene begraafplaats bestaat, waarvan tegen betaling eener jaarlijksche retributie aan de Hervormde Kerk door ieder kan worden gebruik gemaakt. Maar aangenomen dat die behoefte noodzakelijk is, dan nog meende men dat de gekozen plaats niet de geschikte was, omdat de gemeente zich juist in die rigting uitbreidde. Men achtte de gronden aan de overzijde der Vliet, onder de gemeente Stompwik gelegen, beter ter bereiking van het beoogde doel. Aan de eerste bedenking is door den Minister te gemoet gekomeu, door wijziging van het eenig artikel der wet in bedoelden geest, zoodat daarin thans de te onteigenen perceelen worden omschreven, als gelegen ten noordwesten van de kom der gemeente tussehen den Achterweg en de Broeksloot. Wat de behoefte betreft, de begraafplaats der Herv. gemeente voorzag tot nog toe wel voor het grootpte gedeelte daarin, maar voldoet niet aan de wet. Bovendien is de sluiting dier begraafplaats door Ged. Staten van Zuidkolland bevolen. Burg. eu Weths. van Voorburg hebben wel degelijk naar eeu geschikte plaats voor den aanleg gezocht, en daarbij ook aan Stompwijk gedacht-, maar in die gemeente zouden alleen ingepolderde gronden te koop zijn geweest, geheel ongeschikt voor begraafplaats. Omtrent het oprigten van een gebouw, op den. grond voor deu aauleg der begraafplaats bestemd, ter afzondering vau lijders aan besmettelijke ziekten , had men nog al bezwaren , afgescheiden nog van de vraag, of gronden, tot een bepaald doel aangewezen, lot een ander doel mogten worden aangewend. Men oordeelde dat de vestiging van een zoodanig hospitaal in de nabijheid van of op de begraafplaats ongunstig moest werken op de lijders aan besmsttelijke ziekten en volstrekt niet in overeenstemming is met art. 16 der begrafeniswet van 1839. De Minister heeft daarop geantwoord, dat het plan was om niet meer grond te onteigenen , dan noodig was voor deu aanleg eener begraafplaats, maar het kan ziju dat de eigenares der perceelen, welke bet bier geldt, wanneer deze niet tot stand gekomen is , vóór het tot onteigening te laten komen, bereid is de gezamenlijke perceelen in bun geheel af te staan , en dan zou het gemeentebestuur daarin welligt gelegenheid vinden tot oprigting van ee.n hospitaal vo.r lijders aan besmettelijke ziekten, niet inachtneming van art. 16 der begrafeniswet. Alleen de bezwaren omtrent de keuze vau het terrein beschouwde de Commissie van Rapporteurs niet opgelost, doch hare meerderheid achtte het twijfelachtig of het wol op den weg der Kamer ligt, verder in die plaatselijkc bijzonderheden door to dringen. Wat het ziekenhuis aangaat, de wenk is.gegeven , en men moet dus casn qno de toepassing der begrafeniswet aan de Regering ovorlaten. --- Binnenland.. JOIJLi II tJilliliIl Li. lLASiiE*i-ö%'EÏÏKEffitï'. De diseussiën over het bekeuda amendement van den heer van der Maesen op de afdëeiing Eeredieust van de hegrooting van Finantiën zijn heden door de Tweede Kamer ten einde gebragt. Feitelijk was over het daarin nedergelegde groote beginsel, in tegenstelling van dat hetwelk de Minister van Finantiën wilde doordrijven , reeds een grondig debat gevoerd gister bij de algemeene beraadslagingen over de afdefeiing. Het was dus een goed denkbeeld van de heeren Heydenrijck eu van Zinnicq Bergmann om van bun voornemen tot deelneming aan de discussie if te zien, in de overtuiging, dat zij over de quaestie geen nieuw gezigtspunt konden openen iu het ware voor den //nationale» tijd” te wensehen, dat in menig ander geval gelijke zelfjeperking of , wil men , zelf beheersching werd tan getroffen bij zoo menigen spreker, die het woord voert om, te spreken , niet omdat hij beseft iets tot toelichting van een vraagpunt te kunnen bijdragen. Nogtans was de stofte niet geheel uitgeput en reeft er , vóór de sluiting der beraadslagingen — loor aanneming vau een daartoe strekkende motie ëan den heer van Kerkwijk — nog een gedach-enwisseling plaats gehad, niet geheel van beang ontbloot. Twee sprekers hebben heden nog het amenlernent bestreden. Wanneer wij de namen verstelden vaa de heeren van Wassenaer Catwijck m Smidt, dan is daarmede gezegd, dat deze teiden zich op een geheel verschillend standpunt plaatsten. Het kenmerkend verschil is al dadelijk hierin gelegen, dat, terwijl de heer van Wassenaer het tindende van het voorschrift in de 2e alinea van irtikel 168 der Grondwet erkende en een vorm raektte te vinden om daaraan te voldoen , — le heer Smidt daarentegen de opvatting van den Minister huldigde en feitelijk de bedoelde Grondvets-bepaling wegcijferde. Maar de heer van Wassenaer wil doenophoulen wat hij noemt de kunstmatige organisatie van le Hervormde Kerk. Hij wil haar tot geheel ■rije ontwikkeling brengen en daartoe wenscht rij de verzekering, langs -^ettelijken weg, aan ie gezindheden binnen iedere gemeente, van de :enmaal verkregen inkomsten. Aan zoodanige wettelijke regeling stond, naar ,iju gevoelen , het amendement van den heer van Ier Maesen in den weg en tegelijkertijd voerde lij daartegen de exceptie aan , dat het een greep | ioet in de behoefte, die alleen de Begering kan leoordeelen. De rede van den heer Smidt had een tweeedige strekking. In de eerste plaats diende zij om de Begering lit de‘ impasse te redden, waarin zij zich zelve leeft gebragt. En daartoe koos de afgevaardigde i lit Assen het middel vau onopregtheid. Hij deed het voorkomen alsof de Minister van ! ;ijn beginsel een soort van opportuniteits-quaestie I iad gemaakt; alsof hij niet voor goed wilde j taken de toepassing van de 2e al. van art. 168 Ier Grondwet; maar die telkens in praktijk zou j villen brengen als de behoeften werkelijk aan- j »ezig waren. Hij ging daarbij vau de onderstelling uit, dat ' lis behoeften thans niet konden worden voor- ; ;ien en liet bleek uit de rede des Ministers j ater , dat dat wel degelijk het geval was. Zoodoende plaatste hij zich met der daad op : iet standpunt der bestrijders van het Begerings- : icginsel, eigenlijk om tot de kolossale conclusie e komen , dat de Begering met hen homogeen lacht. l Hetgeen hem zelven met belette om, terwij ^ I hij het betoog leverde, dat zelfs het weglater l van den geheelen post zou zijn overeen te brenger j met de 2e alinea van art. 168 , niettemin mei warmte aan te bevelen het voorstel der Begering dat, volgens het eerste gedeelte van zijn rede, £ de tegenstanders van het principe volkomen in * het gelijk stelde. I Om tot de minder loyale wijze te komen waarop B bij den Minister een reddingplank toestak, had ï de heer Smidt veel werk tot Verwringing van de ■ schriftelijke verklaringen van den heer van Delden. Maar vooral het tweede gedeelte van zijn rede ! bragt ons tot de overtuiging, dat de heer Smidt ; het een eindweegs gebragt heeft in de kunst van 3 interpretatie der schrijvers , waarop hij zich beriep , om het betoog te leveren dat da Grond! wet in haar historisch verband het beginsel hul, digt hetwelk hij verdedigde. Zijn verwijt, tegen anderen gerigt, dat zij . rijp en groen bijeenbragten om een stelsel te l verdedigen , dat niet het stelsel is der Grondwet, > was waarlijk cyniek; want het kan volkomen tegen hem zelvan gekeerd worden. J Potsierlijk is het inderdaad na te gaan, hoe de heer Smidt nu en dan in één en hetzelfde Staatsstuk de twee tegenstrijdige opiniën terugvindt , die hij voor zijn sustenu behoeft en aan verschillende documenten, in karakter en oorsprong dezelfde waarde van een authentieke interpretatie hebbende,'nu eens alle waarde ontzegt, dan weder de onbetwistbare beteekenis toekent, die in zijn kraam te pas komt. Wij zagen hier de poiitiijue de circonstance, welke de radicale partij gewoon is te voeren, met stoute verzaking van ieder beginsel, in geheel haar revolterende gedaante. Cyniek zonder voorbeeld mogt ten slotte genoemd worden het argument van den heer Smidt, dat de Kamer den globalen post niet meer mogt goedkeuren uit het beginsel van parlementaire controle over de behoeften , die daaruit bestreden moeten worden. Geen drie weken nog is het geleden, dat de conservatieve partij zich op datzelfde beginsel tegenover de radicalen beriep, toen het gold de qnaestie der meisjesscholen — in aard nog al verschillende met den tegenwoordigen post; dit zal men toegeven —, en dat toen de Begeringspartij zich met hand en tand verzette tegen de bekrachtiging van dat principe. En thans , nu de radicale meerderheid eenmaal dit beginsel heeft prijs gegeven , nu beroept de heer Smidt zich op het stelsel van de tegenpartij, dat hij hielp afstemmen. O radicalisme, — inconsequentie en onbeschaamdheid is uw naam! De heeren van Lijnden en Jolles sloten zich aan bij de verdedigers van het amendement. Laatstgenoemde afgevaardigde herhaalde bij die gelegenheid de les , die wij meermalen en nog gister aan zijn eigen partij hebben gegeven. Wat wij zeiden, werd volkomen bekrachtigd door den afgetreden Minister van Justitie. Gij streeft naar een ideaal —- in dier voege riep hij de voorstanders van het amendement toe; — dat ideaal is misschien bereikbaar ; uwe wenschen en denkbeelden zijn misschien goed, misschien beter dan die van de Grondwet, — maar daarom mogt gij langs een zijpad die Grondwet niet op zij zetten , omdat gij daarin niet vindt de bevrediging van uw verlangens !” Zietdaar de geheele rigting gekarakteriseerd van de partij , bij welke ook de heer Jolles in de laatste jaren met hart en ziel heeft aangesloten. Het is waarlijk niet voor de eerste maal, dat wij zeiden wat hij heeft gezegd. Mogen wij uit de les, die de heer Jolles heden zijn geestverwanten gaf, de conclusie trekken, dat hij tot inkeer is gekomen en dat de oude natuur weder bij hem is teruggekeerd ? Wij willen hopen bij volgende gelegenheden niet in de noodzakelijkheid te komen den heer Jolles in tegenspraak te brengen met de stelling, heden door hem vooropgezet. En nu wat de rede van den Minister betreft. De heer van Delden heeft sedert jaren van dit punt een speciale studie gemaakt. Merx mogt hem hier dus eenige hoogere eischen stellen. Heeft hij daaraan beantwoord door degelijkheid van voordragt en door een ruime, breede opvatting van het beginsel, dat hij voorslaat ? In gemoede mogen wij die vraag niet bevestigend beantwoorden. Zijn verdediging bleef, zoo wat gehalte als vorm betreft, beneden het middelmatige en hier i en daar treft men duidelijk het gemis aan van i een iogischen gedachtëngang en van éénheid van 1 beginsel. De Minister op zijn beurt schetste de historie : der Grondwet, doch deed niet veel meer dan 'i een dorre opsomming van de verschillende phases welke het vraagstuk in behandeling had doorloopen sedert de Staatsbegrooting van ’89 tot op de tijden der Grondwetsherziening vau ’48. Hij vau zijn kant waagde het niet diep in ! die geschiedenis door te dringen; zijn interpretatie bepaalde zich tot de mededeeling eener \ eigen opvatting, nu en dan geheel strijdig met de geschriften , welke die geschiedenis toelichten. Van lieverlede daalde de Minister echter nog | af van dat principiële standpunt om te komen ! tot het betoog, dat ons inderdaad de ervaring • schonk hoe de Minister zelf geen flaauw begrip j had van de wezenlijke portéa én de beteekenis j zijner voorstelling. Aan de vervulling van den eisch der logica ont- ’ breekt veel in dat deel van ’s Ministers betoog, waarbij hij — met zekere handigheid orthodoxe j sympathiën tot zich pogende te trekken — de ! onbillijkheid jegens anderen indertijd gepleegd, j wilde goedmaken door een stuitend onregt jegens : allen! Een schrikbeeld deed hij voor de Vergadering j ve.irijzen in den vorm van een berg van plotseling < opkomende de behoefted, waarvan de vervulling niet gevraagd wordt, maar welker bostaan, indien het door den Minister werd aangenomen (en dat vergat hij) lijnregt tegen zijn averegtsche uitlegging der Grondwet indruischt. En een vervalsching van de historie onzer dagen ; leverde hij , toen de Minister zijn voorstel plotseling op grond der materiële geldquaestie verdedigende, het motiveerde door het verlangen om een jaarlijks wederkeerenden rivaliteits-strijd te doen ophouden, waarvan tot dusver niemand iets had bespeurd ! Eén feit moeten wij echter constateren; tot lof van den Minister. Hij volgde den deloyalen raad van zijn vriend en vereerder, den heer { Smidt, niet op. Hij liet zijn voorstel in de ware beteekenis daarvan niet los. Hij kwam zelfs tot de halve erkenning dat zijn stelsel de Grondwet schond en voerde ter verontschuldiging aan , dat hij dit dan deed nte goeder trouw /” j 1 Maar zooveel te treffender is dan ook de nederlaag , die de Minister leed. Zijn beginsel, zuiver 1 gesteld en door hem tot het laatst volgehouden, 1 1 werd door de Kamer veroordeeld. De Vergadering nam het amendement van den \ heer van der Maesen aan met 42 tegen 30 stem- ; men en verwierp alzoo het stelsel, dat de Minister i 1 haar had voorgelegd. Het is , zooals wij zeiden, bijna het éénige \ 1 groote beginsel dat in de Staatsbegrooting door j de nieuwe Begering is opgenomen en dat haar 1 rigting afspiegelt. j ! Hieruit kau men de gevolgtrekking maken, j dat zelfs deze Tweede Kamer de geavanceerde 1 beginselen te anti nationaal acht om ze te durven bekrachtigen. f * Dat er weder eenige vooruitgang is , in ver- ! 1 gelijking met het vorige jaar, in het aantal ;1 stemmen, die zich vóór het ongrondwettige en ! tegen den geest de3 volks iudruischende principe ! 1 verklaarden, B een treurige waarheid, heezeer wij 1 moeten opmerken, dat bij een eenigzius minder onvoltallige vergadering dan verleden jaar, het '■ cdnservatieye beginsel vijf stemmen heeft aan- 1 gewonnen, tegen vier welke het radicale stelsel s meer verwierf. ’ < | Verleden jaar toch was de uitkomst der stei ! ming over een soortgelijk voorstel als nu v. Begerings«ege gedaan was , maar toen door d leer van Houten voorgedragen werd, de verwe ; ping met 37 tegen 26 stemmen. Ditmaal ■— en wij vestigen de aandacht < dal feit, niet zonder beteekenis — heeft de he van Houten zich ten eenemale onthouden vi de aanwending van zijn invloed ten gunste v< het door hem verleden jaar ingeleide stelsel. De treurige waarheid intussehen , die wij stral opteekenden, kan niet worden weggecijferd. Indien het radicalisme zich daarop mogt b roemen : — leert er uit, Nederlandsche natie dat uw grondwettige instellingen en uw teeders belangen , uw innigste sympathiën hoe langer zc minder veilig worden in de tegenwoordige Tweec Kamer, ónder den invloed eener Begering, d ook heden bleek te wezen de afspiegeling van d uiterste begrippen, die een wanklank ziju in c ooren onzer bedaarde, ordelievende, aan Grondwc en wet, aan Koningschap en Godsdienst inni gehechte landgenooten. Neemt die les ter harte en doet er uw vooi deel mede. Het radicalisme leed heden nog eens een treffend nederlaag , maar waar is ’t en onbetwistbaar, da het steeds meer en meer om zich heen grijpt e en wortel schiet. Het spreekt van zelf, dat na de straks vei melde beslissing, het lot van het andere amen dement der heeren van der Maesen verzeker was en dat voorstel dan ook werd aangeuomer Niet vereenigd heeft zich de Kamer met he amendement van den heer Hoffman, om de subsidiepost voor kerkgebouwen enz. op het cijfe van het loopende jaar te behouden. De verklaring van den Minister, dat de Synodi der Hervormde Kerk geen meerdere behoeften dan waarin de hegrooting voorziet, had aange wezen, gaf den doorslag voor dien ongunstig beslissing. Ten slotte werd de hegrooting van Finantiëi met 54 tegen 18 stemmen aangenomen onde den indruk van de gewigtige beslissing, die pa was gevallen, waardoor het hoofdbezwaar in d hegrooting zelve gelegen, voor de meesten wa vervallen. De schadelijke invloed iu het Landsbestuur, doo de heer van Delden, was daarmede geweerd en vooi ’t overige acht men dien Bewindsman gewis een t< onbeteekenende politieke figuur, rekent men bo vendien te zeer op zijn beloofde werkeloosheid dan dat men de noodzakelijkheid scheen in ti zien om nu juist dat element uit het Kabinei te verwijderen. Morgen is de begrootiug van Koloniën aan d< orde. --- RESIDENTIE-NIEUWS. au December. In de Nieuwe Amh. Ct. leest men het volgende stuk: //De vriendjes worden geholpen. Onwillekeurig kwam deze opmerking bij ons op, toen wij dt benoeming zagen van mr. D. J. Mom Visch tot raadsheer in het Provinciaal Geregtshof van Gelderland , met voorbijgang van de voordragt van dat Hof. En toch was aan te nemen, dat er geldige redenen voor dat college waren, om den heer Mom Visch niet op die voordragt te plaatsen, daar de ieden van het Provinciaal Geregtshof ruim gelegenheid hadden hem in zijn werk als regter te Arnhem gade te slaan. Maar al is er geen enkele reden, dat de keuze van het Hof zich niet vestigde op den nieuwbenoemden raadsheer, dan zijn betrekkelijk jeugdige leeftijd, is het dan toch niet onverantwoordelijk van een Minister, om een rogterlijk college zulk eeu slag in ’t aangezigt te geven niet alleen, maar om zes mededingers, onder welke raadsheeren en regters , die reeds een eervolle loopbaan achter den rug hadden , toen de heer Mom Visch nog student was, te passeren ? Al moge de nieuwbenoemde raadsheer als kundig jurist bekend zijn, onder de voorgedragenen vindt men die evenzeer, en bovendien hebben de meesten hunner een ondervinding en zaakkennis, waaraan het den benoemde nog ontbreekt. //Waar moet het heen als verdienstelijke, ijverige ambtenaren worden gepasseerd voor jeugdige concurrenten , alleen omdat deze wat meer de pen ter hand namen, en worden geacht uitstekende theoretici te zijn ? Of zijn ijver, kunde en ervaring uiet genoeg om tot hooge regterlijke betrekkingen te worden benoemd , en staat de weg tot de hoogere posten der magistratuur alleen aan theoretici open ? //Dat de eerst voorgedragene, de heer mr. v. Nauta Lemke , hoe uitstekend regtsgelcerde ook, werd voorbijgegaan, zou men in zooverre kunnen begrijpen, als zijn meer behoudende beginselen, tven als die van anderen , wier namen op de ijst voorkwamen, een beletsel voor een voordragt loor een liberaal Ministerie konden zijn, maar rad men dan geen der liberale voorgedragenen cuunea kiezen , om zoodoende nog eenigzins het [lof, dat met loffelijke onpartijdigheid de voordragt ïad opgemaakt, niet openlijk échec te laten lijden? //Ware een der liberale sollicitanten, die het ;eluk hadden op ’s Hofs voordragt te worden geplaatst, benoemd , de Minister zou slechts zijn /ervallen in de feilen van velen zijner ambtsvoorgangers , doch thans komt hem meer ten laste. Hij zocht zijn beschermelingen in enger kring. De benoeming van mr. van Vladeracken tot lid van len Baad van State, met voorbijgang van vele mderen, deed de oorzaak daarvan zoeken in de voonplaats van den benoemde, Haarlem, tevens le plaats, waar de zamensteller van het Kabinet ,alrijke familiebetrekkingen had , en waar hij zelf lenmual woonde in zijn betrekking van procureur in griffier der Staten van Noordholland. //Thans , nu de heer Mom Visch benoemd is >p de voordragt van den Minister , die op de herneming van den heer v. Vladeracken slechts rijdelings — doch met veel vrucht — invloed kon litoefenen , komt ons onmiddellijk in de gedachte, iat ook de heer Mom Visch te Haarlem woonde m als advocaat werkzaam was. Hij heeft daar waarschijnlijk ’s Ministers kennis gemaakt, die /oor hém thans zulke heilrijke gevolgen heeft. ‘Vij . die tegen den heer Mom Visch niets hebben, cunnen niet nalaten , op de toevalligheden, die vij hier zien, de aandacht te vestigen en op te nerken , dat zij, die eenmaal in Haarlem woonden in daarbij de liberale vlag durfden opsteken, niet veinig schijnen te worden voortgeholpen. //Dat evenwel een geacht regterlijk collegie, in zes verdienstelijke ambtenareu, door dat voortïelpen van deu Minister grievend worden beleeligd , eischt geen betoog en het is daarom dat vij op zulke handelingen de aandacht vestigen, ipdat het liberale Bewind, dat thans aan” het oer is, moge weten dat deze willekeurige hanlelingen, waaraau het zich schuldig maakt, niet inopgemerkt voorbijgaan.” In Be Noordlrabanter leest men: // Ioen de wijsste onder de Grieken teregtstond, imdat hij de góden van het heidendom verwierp, roeg hem de Areopagus, welk lot hij zelf oorleelde verdiend te hebben? ////Ik heb verdiend, antwoordde Socrates, het werige mijner dagen op kosten der Bepubliek ;evoed te worden in het Prytaneum.” //Dat nu zal de straf zijn van den moordenaar f van de moordenaars der weduwe van der louwen en haar dienstmaagd, indien de monters ontdekt worden. Het verschil zal enkel zijn at hun, in plaats van het Prytaneum, een omfortable gevangenis zal worden aangewezen, /aar zij een onderhoud genieten , hetwelk door .en arme, vooral in dit guur en duur jaargeijde hun niet weinig benijd wordt, //Wat alzoo door den patriarch der Ionische ' chool als een helooning zijner verdiensten werd ;eacht, zal de eenigste tuchtiging dier onmenchen zijn dank hebbe de afschaffing det ’oodstraf!” De Hooge Baad der Nederlanden heeft in J, a heden gehouden _ zitting , uitspraak gedaan j, i zake het appel, ingesteld door de heeren Koent] en VV agner , adcocaat-generaal en gouverneur j> de Kolonie Cura9ao, tegen een vonnis van het 3 .tiot van Justitie daar ter plaatse, dd. 22 Nn r vember 1871, waarbij zij veroordeeld zijn on i geboord te worden op vraagpunten, i _ De Baad heeft beslist, dat het appèl gegrojj is , het vonnis vernietigd , en wijders het verzoek i van den eischer, mr. W. K. C. Sassen Jzn., el wezen procureur geüeraal te Curacuo, van dl ■ hand gewezen; ten principale regtdoende Keft , de Baad bij zijn arrest van heden, den eisd, i van mr. Sassen, thans geïntimeerde, ontzesl 1 ^roordeeling in de kosten, gevallen 1 i beide mstantiën. 4 — De gemeente-ontvanger van Bijpwetering J. V i is heden door het Provinciaal Geregtshof in ZoidJ hólland schuldig verklaard aan frauduleus ban. kroet, door het als gefailleerd koopman verduisteren I van goederen en inschulden tot zijn boedel be| hoorende, en, met aanneming van verzachtends . omstandigheden — het gemis van geldelijk nadeel en de ongelegenheid , waarin hij door zijn vennootschap was geraakt — veroordeeld tot één jaat correctionnele gevangenisstraf, te ondergauu is eenzame opsluiting. Onlangs vervoegde zich bij de verschillend predikanten der gemeenten Botterdam, Schiedam Oharlois, Delfshaveu, Gorinchem en Zierikzeé een persoon met een aanbeveling en verzoek tot ondersteuning voor een predikantsweduwe mat haar zoontje te IJsselmuiden, voorgevende dat ds. termeer te Zwolle zich hiervoor interesseerde. Overal werd op de aangeboden lijst geteekend en het bedrag terstond ter hand gesteld. Al spoedig bleek het, dat het verhaal in dat adres gedaan valsch was , en door een colporteur was aangelegd om zich te verrijken ten kosti ran anderen. De justitie, van de zaak onderrigt, was weldra den opligter op het spoor, die een oude bekende vau haar scheen te zijn, hetgeen bleek uit twee extract-vonnissen van regtbanken te Amsterdam bevestigd door het Hof in Noordholland en ’s Gravenhage, waarvan ter teregtzitting van het Provinciaal Geregtshof in Zuidholland, waarvoor die besch. heden teregtstond, voorlezing werd gedaan. De besch., een man van 59 jaren en een leven vol wederwaardigheden achter zich hebbende verklaarde uit armoede tot die daad gekomen te zijn. Adv.-gen. mr. Terpstra trachtte breedvoerigen met aanhaling van verschillende citaten aan tu toonen, dat dequalificatie, die luidde: //valschheid in onderhandsche geschriften door het namaken van geschriften en handteekeningen en het desbewust gebruik makeu vau die valschc stukken , behoorde te zijn: opligting, door het gebruik van valsche qualiteiten en naam, waardoor ' aan hem zeven maal geld,en zijn af gegeven, en zich alzoo van een anders bezitting bedriegelijk te hebben meester gemaakt. Hij requireerde ten slotte schuldigverklaring aan bovenvermelde misdaad, met veroordeeling tot een gevangenisstraf van minstens een jaar en hoogstens 6 jaren en 8 maanden, benevens zes geldboeten, ieder van ƒ 25. Adv. mr. van der Burgh , voor den beseh, optredende, was door het Openbaar Ministerie aanmerkelijk in zijn taak verligt, daar hij hetzelfde betoog had willen aan voeren als door dien ambtenaar van het O. M. was geschied; hij vereenigde zich dan ook in alle deelen daarmede. Eindelijk riep pleiter nog het medelijden van het Hof in voor zijn cliënt en verzocht dat besch, een ligte straf zo.u worden opgelegd. De uitspraak is bepaald op aanstaanden Dingsdag, des namiddags ten drie ure. De Burggraaf en Burggravin d’Angerville, die eergister hier aangekomen en in het Hotel de I Bellevue gelogeerd waren , hebben heden de residentie verlaten, zich naar Amsterdam begevende. Het jaarlijksch diner , dat door de leden deEerste Kamer aan hun Voorzitter wordt aangeboden , zal aanstaanden Maandag in het Hotd Panlez plaats hebben. De openbare vergadering der Haagsc’ne afdeeling van de //Vereeniging tot afschaffing van sterken drank”, gister avond gehouden , was druk bezocht. De Voorzitter sprak een woord in herinnering aan den vreesselijken dubbelen moord hier gepleegd, die nog aller hart vermlt en die aller belangstelling zoo teregt opwekte. Hoe werd die zaak besproken-, de woning bekeken , de begrafenis der ongelukkige slagtoffers door een schare van toeschouwers medelijdend gevolgd en bij dit alles de moordenaar verwenscht, die zulk een gruweldaad bedreef'! Tegenover dien moordenaar nu stelde spreker den sterken drank als een anderen moordenaar over, die zijn slagtoffere niet met tweetallen , maar met tien- en honderdtallen in onze maatschappij voortgaat te vellen, zonder dat bijna iemand daar acht op geeft. Voor dien moordenaar, die naar ziel en ligchaam doodt een ongeloofelijke onverschilligheid , van straffen geen sprake enz. enz.; hij gaat vrij zijn gang om zijn vernielingswerk voort te zetten. Na eenige verdere uitbreiding van die vergelijking , met toepassing van hetgeen daarvan gereedelijk voor de hand lag, was het woord aan dr Bryce , die naar aanleiding van een prent onlangs door hem gezien, waar een werkman voor een winkel op zijn weg huiswaarts stilstaat, als in strijd of hij zijn geld voor eenig geacht nk aan zijn kinderen met het Kerstfeest zal besteden, dan we de verdiende gelden aan den drank voor zich zelven zal gebruiken, het denkbeeld van zelfzucht en zelfverloochening als onderwerp zijnet toespraak koos. J Met veel juistheid werd die gedachte in eeu vloeijende rede verder uiteengezet en werden de zegeningen der zelfverloochening als het hoogste en liefelijkste voorgesteld, in de zelfvoldoening welke ook hier dien werkman , met geschenken beladen, bij de ontvangst in ziju woning wachtte. Het aanstaande Kerstfeest is ook een feest van zelfverloochening in den hoogsten zin ; met een blus daarop sloot de spreker zijn aangenaam woord met den wensch dat een: zegt het voort, het tot meerderen brengen moot. De Voorzitter eindigde met den dank der Vergadenng uit te spreken voor hetgeen zij hooren mogt en dat gewis naar het hart gesproken was, en sloot, na een toepasselijk woord bij deze laatste zamenkomst in dit jaar, de vergadering. Gaarne vestigen wij de aandacht op de in dit nummer voorkomende advertentie,' waarbij de Plettenj-Vereeniging //Eendragt en Vriendschap” een bede om hulp tot haar stadgenooten rigt, maar ook zelve toont haar eigen krachten tot helpen beschikbaar, te willen stellen. Genoemde vereeniging zoowel wat degelijkheid vaa haar ledental, als wat geschiktheid tot uitvoeringen gelijk de nu aangekoudigde betreft, sedert, lans gunstig bekend, heeft zich bovendien reeds een goeden naam verworven door haar ijverige noriarampen , b(j vorigë gelegenheden. Steeds werden haar plannen met het beste succes bekroond. Moge zij thans ook zegen op haar werk krijgen nu zij zich de redding voorstelt van een tot den rand das oudergangs » naderd huisgezin. Heden namiddag zijn Fransche en Belgricha posten beiden weer eerst bij vier ure aangekomen. ®“ f: ontvingen wij heden nog een munt liet a ƒ IQ om te verdeelen , ieder voor de helft, voor de door den watersnood geteisterde iïiaen van Duitschland en Denemarken. Het ingekomene bedraagt nn voor Duitschland at7 36.1 roor Denemarken f 57.62. Totaal ƒ94.72. ' Naar wij vernemen — zegt de N. R. Ct. , itaan onder de gemeente Kethel, bij Schiedam, ferscheiden boerenwoningen onder water. Ook de ^ jj, O. kerk in den Kethelpolder ia zonder vaar- ^ tuig niet te genaken. Men meldt aan de L. Ct. van den Rijnkant: Ir ia lang naar eenige vorat verlangd, omdat hierdoor de kans van droog weder zekerder zou , hunnen worden. Want de winter kan lang genoeg duren , al komt hij na Kerstmis ; maar een bijna onophoudelijke regen van drie maanden is een waar kruis'. Men heeft zich echter niet vergist dat, toen het eenmaal zoo geducht begon te regenen, het nog wel een gerüimen tijd kon aanhouden. Het heeft dan ook letterlijk met alle winden , dag en nacht, geregend , _ terwijl de overlaat van water, die hierdoor overat is ontstaan, bijna zonder voorbeeld ia. De herfst, vau 1872 verdient aangeteekend te worden. Naar men beweert heeft het in 113 jaren , in zulk een kort tijdsbestek , niet zoo geregend als thans, al is het natte ja«r 1816 nog bij eenigen m beugenia. Vau de 92 dagen toch, begonnen met 19 ^September tot heden, heeft het 84 dagen en nachten geregend , met eên verschil van stortvlagen tot een etmaal achter elkander. Men hoopt dat hiermede het laatste water-beiigt geleverd zal zijn. ---