Buitenlandsch overzicht Bit nummer bestaat uit! twee bladen. Hiet-ÓÏËcieel Gedeelte* 'g-GRAVENEAGE, 4 October. De denkbeelden gaan vooruit. Tot de nieuwe vindingen behoort de achturige werkdag. Maar reeds i3 die dag voor een bepaalde klasse der arbeiders nog te lang. Op een mijnwerkers-congres, dezer dagen te Le Ricamarie gehouden, werd ock besloten zich voor den werkdag van 8 uren te verklaren, maar tevens beslist, dat onder dien tijd zou begrepen zijn, die, welken de werkliedennoodighebben voor ’t ia- eu uitgaan der mijn, alsmede het half uur schafttijd, dat den mijnwerkers wordt verleend. De eigenlijke werktijd zou daardoor al zeer kort ■worden. Voortgaande op den weg, door bedoeld congres ingeslagen, kan men ver komen. Van de bewuste 8 uren zou men ook nog kunnen aftrekken het ffslaapuur” der arbeiders en hun etensuur. Ten slotte zou da mijnwerker met een paar uren arbeid kunnen volstaan. Bij herhaling hebben wij verzekerd, dat wij spe ciVal voor de mijnwerkers 8 uren arbeid voldoende rekenen: zij moeten werken onder de aarde. Doch om nu van dien minimumtijd nog in mindering te brengen den schafttijd en den duur der gezonde wandeling naar en van hun werktooneel lot hun huis: ziet, dat vinden wij wat al te kras. De //her-ren” zouden zelfs wel zooveel tijd van de 8 uren kunnen afrekenen, dat in ’t eind niet behoefde geweikt te worden. Dan eerst zou het socialistiich ideaal worden bereikt; maar de belangen van de mijnvereeniging «ouden al zeer slecht zijn behartigd. Wat geven de werknemers om de werkgevers. De werklieden moeten eden baas” de baas worden. Wanneer zal die heildag aanlichten, zelfs voor de arbeiders dezer eeuw? Onze verwonderingsknobbel —om een uitdrukking aan Bulwer te onlleencn — is niet groot meer, anders zouden wij ons inderdaad verbazen, dat het Bmdelsblad het besluit nopens het acht-uren-werken billijk noemt. Door de mijnwerkers te Carmaux wordt ook niet veel toenadering getoond. Hoewel de mijn-direcrie zich bereid verklaarde om met de mijnwerkers in overleg te treden, blijven de laaud.en bij hun eisch : alles of niets. De agitateurs oefenen zedelijk geweld op de werklieden uit en houden bun voor, dat de strike lang zal kunnen duren, omdat het republikeinsche Frankrijk het niet aan geldelijken steun zal laten .ontbreken. Van een scheidsrechterlijke uitspraak wil de mijndivectie niet booren, omdat voor zulk een scheideer echt eigenlijk geen quaestie te beslissen valt. De hoofdgrief der mijnwerkers: het ontslag van den m.aire Calvignac, die loon wil ontvangen zonder te arbeirien, zal niet zijn weg te nemen, daar de directie, zter natuurlijk, //waar” voor haar ge d wil hebben, en de //heer” Calvignac maue wil blijven spelen, docc al» mijnwelker zijn weekgeld ontvangen^ Vreemde toestanden beleven wij in den avond dezer eeuw, die ten einde spoedt onder omstandiguedsn over welkt onze vaderen verbaasd zouden staan. Door de Regeering wordt weder groote zwakheid getoond in plaats van tegenover de arbeiders open cn ruiterlijk de partij der directie te kiezen — de beeren werklieden komen telkens ter audiëntie — schijnt zij zich niet ongunstig over de «schen der werkstakers uit te laten. Fraaie toestand! Hadden wil geen recht, toen wij bij herhaling beweerden, dat Frankrijk ateede meer den afgrond des verderfs te gemoet snelt ? $ Te vergeefs brak dan ook de Graaf van Parjjs weder een lans voor de monarchie. Hoewel zijn taal :zeer gematigd klinkt en hij zich met groote behoedizaamheid over de positie van het oogenbhk uitlaat, Ikan van zijn manifest, aan den graaf d’ïïaussonville gericht, hoegenaamd geen gunstig resultaat worden ver wacht. Zijn vaderland keert zich hoe langer zoo meer af van alle gezag, en dus bezit het monarchaal stelsel, omd*t het zich ’t krachtigst doet gelden, op dit mogen blik de minste sympathie. Overigens beroept de Graaf zich zeer terecht op de historie van andere landen om te doen uitkomen, dat de monarchale regeeringsvorm volstrekt geen ibezwaar oplevert voor de ontwikkeling op eenig gebied. ’t Betoog ia logisch en waar. Heia&s ! de logica êB de waarheid mogen er zich niet op beroemen in het tegenwoordig Frankrijk een herberg te kunnen vinden. De Regeering en de Volksvertegenwoordiging buigen zich zeer onderdanig voor den koning kiezer, doch zouden ’t herstel van het Koningschap een daad van slavernij noemen. Wel is de verblinding zeer groot; doch de geniale wondheeler, die Frankrijk, zij ’t dan ook door een zeer pijnlijke operatie, van dat cataract zou lichten, moet nog geboren worden. Politieke schreeuwers telt Gallie met honderdtallen ; waar blijft de politieke kop, die uit de staatkundige en sociale verwarring, aan welke Frankrijk ten prooi is, weder eenheid en samenwerking weet te scheppen ? * * * Er wordt van zekere zijde den nieuwen Lord-Mayor van Londen een grief van gemaakt, dat hij bij de aanvaarding van zijn ambt openlijk weigerde, eventueel in Protestantscbe kerken officieel tegenwoordig te zijn, daar bij als Katholiek daar niet thuis behoort. De voorganger van den heer Knill, die ook Katholiek was, dacht er anders over. De vraag blijft echter: wie heeft gelijk ? De Standard vraagt: wat zouden de Protestantscbe Engelsche gezanten beginnen als zij, de Koningin vertegenwoordigende, diensten bij moesten wonen in de kathedralen van Petersburg en Weenen? Ons dunkt, dat die vergelijking niet opgaat. Do bewuste ambassadeurs kunnen zich niet door een ar.der doen vervangen, terwijl het Gemeentebestuur van Londen uit vele dignitarissen bestaat. De LordMayor behoeft dus zijn geweten geen geweld aan te doen. Van ons hervormd standpunt kunnen wij niet anders dan eerbied koesteren voor de kloekheid van den heer Knill, die de meerderheid der stemmen van de Schepenen verwierf, ook waar hij van geen transactie met zijn godsdienstig gevoel wilde weten. Iu onzen karakterloozen tijd doet het iemand goed eens een man, in den vollen zin des woords, te ontmoeten. Jegens onze Hervormde geloofsgenooten zal vermoedelijk de Lord-Mayor zich weikelyk verdraagzamer toonen, dan velen zijner geloofsgenooten, die groot gaan op hun godsdienstig liberalisme. ’t Geloof is altijd verdraagzamer dan ’t ongeloof. * * * De Delegatiën in Oostenrijk en Hongarije hebben zich geconstitueerd. Zooals men weet, vormen zij te zanien een Volksvertegenwoordiging voor de gemeenschappelijke belangen. Voor het leger wordt weder meer geld gevraagd, al bedraagt dat cijfer minder dan in Duitschland en Frankrijk. De gewapende vrede komt den volken duur te staan. Ondanks die hoogere legerkosten maakt het Hongaarsche Budget er nog al bevredigenden indruk. Uit de Begrootingsrede, door den Minister van Financiën gehouden, blijkt., dat de Regeering rekent op een saldo op ’t Budget en dat de aangekondige conversie zonder geldeiijk bezwaar zal kunnen plaats hebben, nu de Regeering een poije heeft gemaakt, dank zij haar streven n»»' bezuinigir g De directe belastingen zullen hervormd, niet ..— .j j— n„e „„„„ beeld moest Nederland nog kunnen volgen. Jammer, dat het reeds te laat daarvoor is! Tot de merkwaardige Budget-bijzonderheden behoort ook het verschijnsel, dat op da Begrooting voor Bosnië en de Herzogewina een batig slot van bijna 53 duizend florijnen wordt geraamd. Die beide gewesten, welke aanvankelijk werden bezet om de orde te handhaven, zijn nu fsitelijk bij Oostenrijk ingelijfd. Hoe lang zal het nog duren, eer die annexatie door Groot-Europa wordt gelegitimeerd? Dat zou oneindig verkieselijker wezen dan de tegenwoordige bepaald onwettige toestand. Aan een Europeesch overleg wordt in de gegeven omstandigheden steeds minder waarde gehecht. Dat moet als een bedenkelijk teekenwoidea beschouwd,omdat bet doet zien, hoe het geweld zegeviert over bet recht. ’t Ia geenszins onze bedoeling af te keuren, dat Oostenrijk Bosnië en de Herzogewina in blyvend bezit houdt; integendeel. Naar ons oordeel wordt aan de betrokken bevo kingen door die inlijving een groote weldaad bewezen ;doch het recht bovenal! Kwam er voor deze zaak eens een Congres bijeen, dan zou de geheele Oostersche quaestie aan de orde kunnen worden gesteld, hetgeen wij — zooals bekend is — gen groote zegen voor ons werelddeel zouden heeten. De binnenlandsche moeilijkheden voor de Oostenrijksche Regeering nemen altijd nog toe. Men maakt graaf Taaffe het leveu lastig. Onverdiend kunnen wij dit niet meer heeten. Hy hinkt thans op twee gedachten en volgt een balanceerpolitiek, welke ons nimmer eenige sympathie inboezemde. Men moet, als besturend staatsman, een vast standpunt innemen. Accomodatie is dikwijls noodig en te . . ——— rechtvaardigen; doch transactie moet als beginsel- | verraad worden gebrandmerkt. Werd graaf Taaffe niet krachtig ondersteund door den Keizer, dan zou hij reeds zijn gevallen. Keizer Frans Jozef zou op dit oogenblik zeker niet weten, door wien hij den graaf zou moeten vervangen. De Duitsch-liberale partij is Diet sterk genoeg, om alleen het bewind te voeren. En met welke par.ij zou zij zich kunnen allieeren, om een parlementaire meerderheid te vormen? In die zwakheid der liberalen ligt de kracht van Taaffe. Wij zijn echter van meening, dat hij van die gunstige positie al een zeer slecht, gebruik mank', De gevolgen van die weifelende houding zullen zich wellicht spoedig openbaren. Er broeit wat. in Bohemen, en dffar niet alleen. Van Oostenrijk geldt het dichterwoord: De morgen is gekomen en nog is het nacht! • * * Naar men wil, zou Turkije te Londen hebbei te verstaan gegeven, dat het de onderhandeliogen over Egypte wil hervatten op den grondslag van de ontwerp-coaventie Drummond-Wolff. Die diplomaat deed indertyd het volgende voorstel: //Zelfbestuur van Egypte ouder suzereiniteit van den Sultan. «/Afschaffing der capitulatiën, krachtens welke de vreemdelingen het voorrecht hebbeu voor hun Consuls terecht te staan. • Onzijdigverklaring van Egypte, met de bevoegdheid (voor Engeland) om zijn troepen ten allen tijde langs het kanaal over land te vervoeren. //Recht voor Engeland om de meerderheid van het officierscorps, van het Egyptische leger, samen tc stellen uit Engelsche officieren en om het land in geval van onlusten weer te bezetten. //Ontruiming door het Engelsche leger binnen drie jaren, indien op dit tijd/tip het land niet is blootgesteld aan binnen- of buitenlandachc gevaren, terwijl Engeland het recht behoudt, zyn troepen terug te zenden bij het eerste alarm.” Bedriegen wy ons niet, dan zal de Engelsche Minister van Buitenlandsche Zaken geen geneigdheid toonen om de zaak thans opnieuw aan te vatten. Hoewel hij zelf vroeger tegen de voortduiende bezetting van Egypte was gekant, gelooft men te Londen, dat hij vooreerst de zaken in het Nijllaid zal laten, gelijk zy nu zijn. Door zijn sympathie voor Duitschland en de Drievoudige Vrcderaliiantie ondervindt hij reeds tegenstand genoeg, zoodat hij meer dan vermoedelijk niet zal durreu tornen aan de Engelsche occupatie van Egypte, welker handhaving zeer beslist nationaal moet heeten. John Buil is overigens ook niet gewoon zijn prooi gemakkelijk los te laten. Daar weet Nederland alles van. * * • Keizer Wilhelm II zal de zit’ing van den Rijksdag, naar men wil, in pe. so >n oper en. In de Troonrede zal wei een hartig woordje voorkomen over de Dieuwe Legerwet, bij welke jvoor de infanterie de tweejarige diensttijd zal worden nnugeuomcu. Oio - — Saarf>(iéa'lleg'èerïng vele miïlioenen meer aanvraagt. Door persoonlyk de zitting van den Rijksdag te openen, schijnt de Keizer het bijzonder gewicht dezer bijeenkomst te willen doen uitkomen. Alles zal, zegt men, afhangen van de houding van het centrum. Merkwaardig is, in dit verband, het verschijnsel, dat de vrijzinnige pers, vroeger nog al welwillend jegens de Katholieke partij gezind, thans zich zeer vinnig met betrekking tot haar uitlaat. De nationaalliberalen worden nu door de radicalen gevleid. De radicalen vreezen steeds niets zoo zeer als de eenheid tusschen alle anti-liberale fracties. Dat feit moest de samenwerking tussohen de anti-liberalen bevorderen. Zij worden echter niet spoedig wijs en laten, liever dan zich te vereenigen, de libertijnen in hun vuistje lachen over de verdeeldheid hunner tegenstanders. --- ENGELAND. Buitenland. jjonaen, o uci. Prins en Prinses Heinrich van Pruisen zijn van Duitschland te Londen aangekomen, om een bezoek aan H. M. te brengen. HH. KK. HH. waren vergezeld van baron en barones Seckendorff. De overtocht over de Noordzee werd gemaakt in de Kaiseradler, het Duitsche Keizerlijk yacht, en de Theems werd Zondag-namiddag even vóór 6 uur bereikt, te midden van een dikke mist. De Prins en de Prinses dineerden aan boord en gingen vervolgens te Gravesend aan wal, vanwaar zij per extratrein hun reis vervolgden tot Charing-Cross. Na den nacht in Buckingham-paleis te hebben doorgebracht, zijn HH. KK. HH. naar Balmoial ia de Hooglanden vertrokken, [om aldaar eenigen tijd de gasten der Koningin te zijn, — The Standard verneemt, dat Koning Leopold persoonlijk naar Londen zal komen, om het geschil betreffende den Congo-Staat uit den weg te ruimen. — Uit Simla wordt de bezetting van Aruzghan door de troepen van den Emir gemeld. De opstand der Hasara’s heeft daardoor een ernstigen slag gekregen. — Een correspondent in het kamp der Isazaï’s seint uit Durband, dat de brigade van Pretyman deu 2ü October zou oprukken en die van Hammond en het hoofdkwartier den 3n, terwijl de geheele expeditionnaire troepenmscht den 4n de Indus zou overtrekken met het oogmerk om het dorp Baio te attakeeren De gezondheidstoestand van de troepen is goed. — Pall Mali verneemt, dat lord Tennyson ernstig ongesteld ligt te Haslemere. De Poet laureat lijdt aan influenza en jicht. --- Residentienieuws. Binnenland. ’s GRAVENHAGE, 4 October Reuter seint ons heden uit Weimar, dat onze Koninginnen daar gisteren tehalftien zijn aangekomen Alle leden van de Groothertogelyke familie waren aan het station bijeen tot ontvangst der Vorstinnen. Nadat HH. MM. door den Groothertog en de Groothertogin ontvangen wareD, inspecteerden zij de eereWRcht en begaven zij zich naar het slot. HH. MM. de Koninginnen passeerden gisteren op RDr. reis naar Weimar ook Winterswijk, waar de Koninklijke trein vijf minuten voor het station stilhield. Een aantal ingezetenen hadden toegang tot het perron gekregen. Toen uit hun midden het Wilhelmuslied werd aangeheven, verscheen de lieftallige jonge Vorstin voor een der vensters van den salonwagen, en groette geruimen tijd allerminzaamst, onder het zwaaien der hoeden en het wuiven der zakdoeken der aanwezige heeren en dames. Ook H. M. de Regentes, die meer op den acatergrond bleef, groette bij herhaling hoogst vriendelijk. Onder luide hoera’s stoomde toen de trein verder. Da heer James Jager te Londen schrijft aan Bet Nieuws van den Dag: Op een schrijven, waarin ik alle punten voor en tegen den invoer van levend vee behandelde, gericht aan Z.Exc. d n Minister van Landbouw alhier, had ik de eer het volgende antwoord te ontvangen : nMijnheer! »Het Bestuur van Landbouw heeft mü op^ara^en u de ontvangst te berichten vanj-"en hrijff van en 26n dezer betreffende de be~pening vaE “en ïav°e’‘ van levend vee van vasteland, en meer in het van Nederland en Denemarken naar hier. ———v dnt uwe opmerkingen de zorgvuldige overweging van den rresruectr zuuen genieten. /rik ben etc. J. H. Elliott, Secretaris.” Uit bovenstaande blijkt, dat de Britsche Regeering niet ongeneigd is den levenden invoer weder toe te laten, zoodra de nog steeds heerschende besmetting geweken is. ___________ * Voordracht, aan den Gemeenteraad ter benoeming van een onderwijzer 4e kl. aan de school aan de Nieuwe Schoolstraat: D. J. Beekman, lijdelijk onderwijzer aan die school; C. J. Dikshoorn, onderwijzer te Zeist, en P. Van der Stoel, lijdelijk onderwijzer aan de school aan de Korte Lombardstraat. * Ter bevordering tot de 3e kl. wordt den Gemeenteraad voorgedragen I. Carels, onderwijzer 4e kl. aan de openbare kostelooze school aan de Vijzelstraat. * Voordracht aan den Gemeenteraad ter benoeming van een onderwijzeres le kl. in handwerken voor meisjes aan de openbare kostelooze school aan de Vijzelstraat: mej. W. A. Wolffensperger, onderwijzeres 2e kl. in dat vak van onderwijs aan die school; mej. M. G. Hillen, als voren aan de school aan de Rijswijksche straat, en mej. C. H. Eikema, gewone onderwijzeres 4e kl. en onderwijzeres 3e kl. in handwerken aan eerstgenoemde school. * Gister-avond te ongeveer half zeven had in het perceel Amsterdamsche Veeikade no. 27 een hevige gasontploffing plaats. Een groote spiegelruit van het bovenhuis werd veibrijzeld, terwijl ook binnenshuis eenige materieele sehade werd aan gericht. De brandweer werd terstond gealarmeerd, doch behoefde geen dienst te doen. Het geval veroorzaakte natuurlijk niet weinig ontsteltenis bij de bewoners. Dezen kwamen echter met den schrik vrij. Het gas I had zich tusschen het plafond opgehoopt. Het jaarverslag over 1891 van de Louisastichting alhier is verschenen. De volgende bijzonderheden zijn er aan ontleend: Op den 3 ln December 1891 bedroeg het aantal pleegkinderen 30, nl. 17 jongens en 13 meisjes, terwijl er daarenboven nog 2 buiten het gesticht verblijf hielden. Over het gedrag, den ijver en de vorderingen kunnen regenten in het algemeen tevreden zijn. De meesten maken goede, sommigen zeer goede vorderingen. De verschillende werkzaamheden aan het gebouw zijn thans geëindigd, terwijl geconstateerd wordt, dat zeer waarschijnlijk in tal van jaren geen onkosten hiervoor zullen behoeven te worden gemaakt. In de samen stelling van het college van regenten is geen verandering gekomen, daar de periodiek aftredende regenten als zoodanig werden herkozen, terwijl het college zich mag verheugen in de hulp van drie dames-regentessen, die, tot die betrekking uitgenoodigd, haar welwillend aanvaardden. Dr. J. Kips, die bijna twintig jaren aan de verpleegden zijn goede z rgen als geneesheer had gewijd, is in den loop des jaars overleden. Dr D. H. Van Wely werd in zijn plaats benoemd. Door de milde bijdragen bevinden zich de geldmiddelen in gunstigen toestand, zoodat een bedrag van f 5427 op het Grootboek kon worden belegd. De rekening van ontvangsten en uitgaven sluit met een eindcijfer van f22 506. De volgende uitgaven zijn o. a. in den loop van het jaar 1891 gedaan, voor voeding f 4378, kleeding en linnenkast f2614, waschloon f 404, onderwijs en leermiddelen f1132, geneeskundigen dienst f 111, verwarming en verlichting f1090, onderhoud van het gebouw f2720, aankoop en onderhoud van het meubilair f164, salarissen f 1809, belasting en assurantie f343, kosten van beheer f225, verpleging buiten het gesticht en toelagen f339, diverse uitgaven f962, uitkeering f780. * Da asphalteering van Spui- en Vlamingstraat is voltooid. * Aan de teekenschool van het Nuts departement te Scheveningen is benoemd tot onderwijzer en leeraar in het hand- en lijnteekenen de heer N. D. Koene, alhier. * In den Kon. Ned. boek- en kunsthandel van de firma M. M. Couvée, Lange Poten albi-Dos- j deze week geëxposeerd een schilder^ boom: //Intérieur van “rP met levende figuren. , §cSiHBks(jstri.jden en feesteu te Scheveningen Men den afgeloopen Zaterdag en Zondag plaats. Zaterdag-avond werd de wedstrijd ingeleid met een gezellige bijeenkomst van schakers, waarbij detombolaprijzen verspeeld werden. Vermakelijk was het toen een eerwaardig schaker, die sinds lang gevestigd en zelfs grootvader is, een zilveren suikerscheppertje won, zooals jonge huishoudens meestal b geeren, of als iemand, die begeerige blikken op de charivari uaa geslagen, een Tont<»o»utcllingslot won, zoodat hij nog vijf dagen zal moeten wachten of hij een rijtuig zal trekken of niets. Daar de opkomst van schakers wat gering was en vooral tegen half elf zeer sterk dunde, werd het aangekondigde simultaanspel nagelaten. Zondag-morgen elf uur ving de ware schaakwedstrijd aan. Daar deze wedstrijd iu éen dag zou afloopen was bij met af- ea aaa-spel en was de voor schakers niet aangename bepaling onvermijdelijk: ingeval van remise, wordt door het lot een winner en een verliezer aangewezen ; ingeval een partij voor den voortgang van den wedstrijd hinderlijk lang duurt, kondigen de leiders van den wedstrijd aar, dat zij over een kwartier de partij zullen af breken en als een der spelers of beiden de partij als gewonnen opeischt haar beoordeelen zullen, terwijl audeis de partij remis telt en dus het lot beslist; Elf spelers namen aan den wedstrijd deel met den volgenden uitslag : Eerste ronde: J. B. Ruting van //Excelsior” ’s-Gravenhage en H. J. Den Hertog, Ned. Schaakbond, Amsterdam, bijes; V. L. Zaayer Leiden, N. W. Van Lannep. Ned. Schaakbond ’s-Graveland, % — % t bij loting won Van Lennep ; Comans de Ruyter, ’s-Gravenhage, F. H. H. Schuyte, //Excelsior”, ’s-Gravenhage 0—1; C. C. W. Mann, Ned. Schaakbond, Amsterdam, M. Elzer, Ned. Schaakbond, Zutphen, op last der leiders ’s-Gravesande Guicherit en Heemskerk afgebroken en toen door beide spelers remis gegeven, 1/, — % ; bij loting won Mann; P. W. Schipper, Ned. Schaakbond, Oterleek, J. J. Van der Pot, //Dixe Discimus” ’s-Gravenhage en mr. Eekhout, ’s-Gravenhage, byes. Tweede ronde: Den Hertog—Ruting 1—0;Van Lennep—Schuyte 1—0; Schipper—Mann even na de aankondiging van het fatale kwartier viel de beslissing 0—1; Van der Pot—Eekhout 1—0. Derde ronde : Van Lennep—Den Hertog 1 0: Mann—Van der Pot 1—0. Vierde en laatste ronde: om derden prijs en niet: Den Hertog Van der Pot Vs—& ; bij loting won Den Hertog. En om den eersten en tweeden prijs: Van Lennep— Mann 1 — 0, zoodat de prijzen aldus gewonnen waren: Eerste prijs, een zeer schoon kunstvoorwerp van f25 en een verguld zilveren medaille door den heer N. W. Van Lennep, ’s-Graveland. Tweede prijs een kunstvoorwerp van f 15 en een zilveren medaille door den heer C. C. W. Mann, Amsterdam; derde prijs een kunstvoorwerp van f 10 en een bronzen medaille door den heer H. J. Den Hertog, Amsterdam. Deze uitslag was echter eerst beslist ’s nachts 12 uur; intusschen had in de feestzaal de derde en laatste voorstelling van schaakspel met levende figuren plaats voor een zeer volle zaal. Eerst speelden de heeren Guicherit en Heemskerk een meesterpartij tusschen Lukertort en Blackburne, een SiciliaaESche partij in de voorhand waarin Lukertort door een bijzonder fijn dameoffer de partij won. In de partij doorzag Blackburne niet, nam de geofferde koningin niet, maar verloor toch ; daar het interessanter was voor het publiek, nam deze keer de heer Heemskerk wel de koningin, waarna de heer Guicherit in 7 zetten mat gaf. Daarop speelden de heeren Guicherit en Modderman een ginoco piano tusschen de Engelschen Bowe en Ward, waarin zwart op een foutje van wit andwoordt met een prachtige offercombinatie, eindigende met koninginoffer en mat met twee paarden. Na eenige pauze aangevuld door muziek, speelden de heeren E. Van Dien en J. F. Heemskerk een vrije partij, een Evans’ gambiet waarin de heer Van Dien juist den gambietpion had teruggewonnen, maar dan ook niet meer aanvalsstelling had toen hij den zwarten koningridder in plaats van met de koningin met een pion nam, waarop de heer Heemskerk mat in hoogstens 4 zetten aankondigde. Na de voorstelling met levend schaak viel de bovengenoemde uitslag van den wedstrijd. Het comité der Tentoonstelling, vergeze1,1 ““ eenige familieleden, trad nu bim/®' prijzcii uit - - schakers uoe als de De heer Trav»”1' a'iUe sport, ja, maar ook van beoefende sport, die des geestes, en weDschte de prijswinners geluk, die gedurende bijna 13 uren om run prijzen moesten kampen. Daarbij dankte hij tevens de leden der Feest-commissie voor de goede bulp en in het bijzonder den heer Heemskerk, die op het laatste oogenblik deze schaakfeesten nog had mogelijk gemaakt. Hij betreurde dat ten slotte de Sporttentoonsteliing zoo stil moest eindigen om bet overlijden van den zoo uitnemenden Voorzitter, den heer Van Oudheusden, maar moest dat einde stil zijn, hoe kon het waardiger zijn, dan met een stillen schaakwedstrijd. Hij wijdde een glas champagne aan het schaakspel. De heer Heemskerk beantwoordde den dronk door te wijzen op de verrassing, die de schakers hadden genoten, toen zooveel sympathie en zooveel bereidwilligheid voor het schaken bij het Sport-comité werd gevonden; een verrassing slechts overtroffen door de verrassend uitstekende leiding, die dat Comité aan deze feesten hadden gegeven. //Want”, zei hij nadiukkelijk, »de Comité leden hebben deze schaakfeesten en hun voorbereiding geleid, en wij schakers hebben slechts daar even den weg aangewezen waar niet-schakcrs, dien niet konden weten.’’ Hij wijdde een glas aan het Comité der S.-, V.- en P. Tentoonstelling, in het bijzonder aan de drie gedelegeerden voor de schaakfeesten, de heeren Tra^ vaglino, graaf Van Bylandt en Mulder. En aldaa eindigden de schaakfeesten te Scheveningen en daarmede de Internationale Sport-Tentoonstelling. ■ imi -i utiim■■Tim/TTMaa --- LEGER en VLOOT. Schier dagelijks vertrekken van het regiment grenadiers en jagers en het 4e regiment infanterie detachementen naar het spoeling-district ter bewaking van hoeven, waar het besmettelijke mond- en klauwzeer onder het vee is uitgebroken. De wachtdienst voor de o ver blijvende onderofficieren en minderen wordt daardoor zeer drukkend. Door den luitenant-kolonel, plaatselijken commandant H. H. F. Salomon, werd gisteren, vergezeld van den majoor directeur der normaal-schietschool alhier, een bezoek gebracht aan het fort op de Biltstraat ten einde aldaar op hooger last een onderzoek in te stellen omtrent den toestand der schietbanen in bedoeld fort, daar het is gebleken, dat de schietpoorten nog te dikwerf door projectielen worden geraakt, en dus de veiligheid der banen nog meer afdoende zal moeten worden verzekerd. Bij het regiment grenadiers en jagers wordt onde leiding van kapitein Staal een proef genomen met eenradige voertuigen tot aanvulling van munitie naar de slagliniën. Twee dier voertuigen, die ieder ongeveer 8000 patronen kunnen bevatten, kunnen samen vereenigd worden tot een munitie-caisson. * Te Bunschoten is in 87-jarigen ouderdom overleden de oud-strijder Aart Smit, drager van het Metalen Kruis. --- VERGELDING. * — naar PAUL FÉVAL. XI. — Eu wat is er van Georges geworden ? — Dat weet ik niet. Tute jaren na den dood van mijn meester werd ik in vrijheid gesteld. Ik had geen geld en indien de Voorzienigheid mij u niet had doen ontmoeten, juist toen gij een bediende /gedurende de reis zocut, dan weet ik waarlijk niet ihoe ik .Sretagne zou bereikt hebben. Mijn lief, mijn dierbaar Bxetagne! herhaalde Jude tranen van vreugde in de oogen. Didier hie'd zyn paard in en reikte hem de hand. — Gij hebt' een goed hart, zeide hy ; ik houd van u om uw gehechtheid aan de herinnering van uw ouden meester en om de liefde, die gij voor uw vaderland zijt Wijven koesteren. Als gij wilt, dan zult gij mij niet meer verlaten. Jude vatte eerbiedig de hand, die de kapitein bem tot'reikte. Ik zou het willen, zeide hij hoofdschuddend; -op mijn woord, ik zou het willen; want er i* iets in a dat mij nerinnert aan de openhartigheid ea rechtschapenheid der Treml’s. Maar ik behoor het kind tos en' ben Breingner; hebt gij mij niet gezegd, dat gij hierheen gekomen zijt, om de laatste overblijfselen van deu JJretonsehe» tegenstand te vernietigen ? DaC is zo0 i eenige bofiferden woedende gekken. Ziet ge, wanneer & ruiters zkl' zwak gevoelen, dan worden zij roorers 1 A b*n gekomen£/n die bandieten te straffen. Jude kon te nauwe.vnood zijn toornenderdrukken— In mijn tijd, mompelde hy, verdienden de heeren, die leden waren \'an de Bretonscb Broederschap, dien naam niet. — Dat is waar, zij over wie gij spreekt waren ••slechts stijfhoofdige krankzinnigen; maar de Bretonsche broederen van toen, heeten thans de Wolvsn. De Wolven? herhaalde Jude., die dit begreep. — Zij zelven hebben zich dien bijnaam gegeven. Het is niet Bretagne, het zijn de Wolven, die ik sp bevel des Konings kom bestryden. Waarsehynlijk was Jude door deze fijne onderscheiding niet overtuigd, want hy bepaalde er zich toe alleen te antwoorden: — Ik weet niet wat de Wolven doen, maar zy zijn Bretagners en gij zijt Franschman. Laat ons er verder niet meer over spreken! riep de kapitein vroolijk uit. Wat nu betreft om te weten of ik Franschman ben, dat is meer dan ik zeggen kan. Neem een teug, vriend. Hij reikte Jude een veldflesch over; ditmaal had isze geene enkel opmerking te maken. — En iaat ons nu eens zien, waar wij zijn, hernam de kapitein; dit voetpad gast» geloof ik, naar SaintAubin-du-Cormier. — Dat ia mijn weg, antwoordde Judef ep hier moeten wij scheiden ..,, u gaat immers naar Rennes ? — Ik ga naar het kasteel van La Treml&y. Jude verzonk in gedachten. — Gij zijt reeds in dit land geweest, zeide hij, want gij kent het even goed als ik. Misschien is het niet vosr de eerste maal, dat gij naar het kasteel van La Tremlay gaét. e— Misschien, zeide de kapitein, (ii® g?eB bepaald antwoord a^been te willen geven. — Als gij er vroeger reeds geweest zijt, ging Jude voort, dan moet gij er een jongen man gezien hebben, den erfgenaam van al deze domeinen, den eenigen afstammeling van een geslacht, zoo oud als Bretagne zelve/. — Hoe heet hij'? — Georges Tieml. Nu was bet de beurt van den kapitein om verbaasd te staan. Voor het eerst bracht hij dien naam van Treml met het kasteel in verband, en hy begreep, dat de oude edelman, wiens ridderlijke geschiedenis bij gehoord had, de oude meester van La Tremlay was. — Ik heb dien jongen man nooit gezien, antwoordde hij. 15en oqgenhljk was Jude als met stomheid geslagen. — Mijn ÖocU dafiirt hij, wat heeft men met mijn f jongen meester gedaan ? j D’ kapitein dacht na. Misschien kende hy M. De < Vaunoy genoeg, om in zijn geesÜ rijzen omtrent het iot van den erfgenaam van TreiA: es- Mijn taak is mij voorgeschrevgn, hernam Jude; jk zal dis vervullen, mijnheer, voegde hij er by op ! " een toon, die door zijn ontroering plechtig klonk ; in naam van uw titel als edelman, bezweer ik u, mij uw hulp daarbij te verleenen. Een droeve glimlach plooide de lippen van den kapitein. — Edelman ! zeide hij. — Door uw moeder ! ... vulde Jude aan. — Myn moeder ! zeide Didier. Komaan, vriend, gij zijt op een dwaalspoor ... Wat spreekt gij mij van titels en van mijn moeder ? . .. Maar ik ben officier des Konings, en dat is niet minder waard dan adeldom: om Gods wil zal ik u mijn hulp verleenen. — Ik dank u! ik dank u 1 riep Jude uit. Daarentegen behoor ik u van nu af geheel toe en zoolang als het u behaagt. Nu verzoek ik u een weinig van den koeten weg af te wijken; wij zullen te zamen op bet kasteel aankomen. De kapitein volgde. Een kwartieruurs volgden zij den weg, die naar het dorp Saint-Aubin-duCormier leidt; toen sloeg Jude links af en drong het dichte kreupelhout in. Nadat zij een honderdtal schreden hadden afgelegd, hield Didier zijn paard staande. — Waarheen brengt gij mij? vroeg hij. — Naar do plek, waar mijn meester Nicolas Treml, vóór zijn vertrek naar het Hof te parijs, je hoop en het fortuin van zijn geslacht verborgen heeft. — Qjj stelt dus wel een groot vertrouwen in mij. Een oogenblik aarzelde Jude. — Mijn leven zou ik u toevertronwen, antwoordde bü eindelijk, maar de schat van Treml 'behoort mij niet tqe. Gij hebi geljjk: Ijet is beter, dat ik alleen dat geh.eiip bewaar. En het is ook beter, voegde Didier er by, dat ik nfet verder in dat struikgewas doordring, waarachter de schuilplaats der Wolven is. Zij zouden mij kunnen bijten. Ga, gij zult mij hier terugviaden. Jude steeg van zijn paard en ging te voet verder, datzelfde kreupelhout in, waarin wij vroeger Nicolas Treml hebben zien doordringen, toen hij de door zijn peel Eervé de Vaunoy geteejpnde akte tn deu zak droeg.' * Alleen gebleven, steeg de jonge kapitein eveneens «aard, strekte zich op bet gras ujt en gaf van ziju r .. . ÜVerpeinzingon j zich aan zyn droomeryen o,w. . — — - * waren van aangenamen aard. Alleen door zijn verdiensten met een opdracht belast, die zijn kameraden eerst wordt toevertrouwd nadat zij in den dienst vergrijsd zyn, zag hij hoe een schoone, schitterende toekomst zioh voor hem opende. Zijn zending naar Bretagne was niet zonder belang en hy hoopte gemakkelijk die handvol wel is waar onverschrokkene, maar eenvoudige en ruwe menschen te kunnen bedwingen, die zich nog altijd tegen de heffing van de belasting bleven verzetten, de den Koning gehoorzame onderdanen beleedigden en hun stoutmoedigheid somtijds zoover dreven, dat zij de hand legden op gelden van den Staat. Nevens dit landsbelang, had zijn komst in Bretagne voor hem persoonlijk een belang, waarvan wij voor den lezer geen geheim zullen maken. Het was niet de eerste maal dat Didier in dit land was. Het vorige jaar had hij zes maanden te Rennes doqrgebrapht, 'pa behoorde by tot het gevolg van den graaf van Toulouse, gouverneur van de provincie ; deze had hem in de Fransche garde doen opnemen, welke hij met zijn tegenwoordigen graad weder verliet. Door de natuur begiftigd met een schoon gelaat en een flinke, krachtige gestalte, gemakkelijk zijn vriendschap wegschenkende, maar onbezonnen en luchthartig van aard, had hij reeds dilfV/yls op het punt gestaan zieb een levensgezellin te kiezen. Gedurende zijn verblijf te Rennes, in het paleis van den Gouverneur, was hij steeds behandeld als de gelyke van de ?oney (jer eerste familipn uit de Erovincie. Hij was tegenwoordig bij alle feestelijkheden en in die wereld van hovelingen verschafte zyn positie heiy een gunst, waaraan zijn aangenaam voorkomen geen schade deed. Ju dien tijd was in de hoofdstad van Bretagne Mlie. Ali$. De Vaunoy de La Tremlay de koningin der salons j edel schepsel, wier sehoon gelaat minder volmaakt was dan haar geest, terwijl deze laatste nog in de schaduw werd gesteld door haar edel hart. Didier had haar ontmoet in het paleis van den Gouverneur, die gedurende zijn verblijf in de provincie ftjn ViK hofhouding pield, Hjj voéde zich' dadelijk töt haar aangfetroiken. Van haar zijde had Alix niet getracht het genoegen te vprbergen, iqetwelk haar dit veroorzaakte. Hun jonge, wederzijdseke genegenheid was door allen opgemerkt. Alleen M De Vaunoy scheen het niet te bemerken, of wel hij werkte het in de hand, iets waarover men zich ten hoogste verbaasde. Men wist inderdaad dat Vaunoy voor zijn eenige dochter zeer hooge eischen stelde en hiertoe het oog had laten vallen op niemand minder dan M. De Béchameil, markies de Nointel, Koninklijk intendant hy de belastingen, een der rijkste geldmannen van het toenmalige Europa. Niettegenstaande dat, ontving Vaunoy, die den jongen officier eerst met minachting beschouwd had, dezen bij zich aan huis op een wijze als ware hij de erfgenaam van een der machtigste adellijke geslachten geweest. Ware dit niet een omstandigheid geweest die voor anderen volkomen onverschillig was, dgn had men kunnen opmerken, dat deze vreemde wijziging in zyn gedrag samenviel met zyn byzondere wyze van handelen tegenover zekeren Lapierre, een lakei, behoorende tot het huis van den Gouverneur, ofschoon het oogenschijnlijk niet denkbaar was, dat deze invloed zou kunnen uitoefenen op de handelingen vay den rijken eigenaar van La Tremlay. Hoe het zij, op zekey