Unci-waamemers nabij Medan beschoten Een jeep, die met twee militaire waarnemers bij de Unci van Brastagi opweg was naar Medan is door een bende beschoten aldus verneemt Aneta. Deze waarnemers zijn de Engelse Luitenant-kolonel Harry D. Chaplin en de Amerikaanse Majoor John A. Simons. Beiden werden zij gewond. In hun gezelschap bevond zich een Nederlandse verbindingsofficier, luitenant J. van Voorst tot Voorst. Ook hij liep zware kwetsuren op. Het gezelschap was gezeten in een witgelakte jeep van de Verenigde Staten, waarop de woorden „United Nations” voorkwamen. Naar verluidt waren de guerilla’s gewapend met moderne automatische geweren. De lt. kol. Chaplin werd door zes kogels getroffen. Zijn toestand is evenals die van lt. van Voorst tot Voorst ernstig. De gewonden zijn in allerijl naar een hospitaal in Medan overgebracht. De jeep werd door de bende in brand gestoken. Het gebeurde heeft te Batavia zeer grote indruk gemaakt. Namens de UNCI heeft de voorzitter van de week, de heer Herremans onmiddelijk een telegram gezonden aan de Veiligheidsraad, waarin de beschieting van de militaire waarnemers wordt gemeld. --- Ondanks sabotage wint De Gasperi ITALIAANSE KAMER VOOR HET PACT Een algemene vechtpartij als epiloog Stakingen, relletjes en filibuster ten spijt heeft de Gasperi het pleit gewonnen. Toen de schier eindeloze rij van communistische sprekers op was, vond in een bijna ondragelijke spanning de stemming plaats: vóór of tegen het Noord-Atlantisch verdrag. Met 342 tegen 170 stemmen sprak de Kamer van Afgevaardigden haar vertrouwen in het buitenlandse beleid van haar regering uit. Togliatti had aan het kortste eind getrokken, nadat zijn rode club 37 uren en veertig minuten de obstructie had volgehouden. De spanning ontlaadde zich in een massale vechtpartij: chrjrten-democraten tegen communisten. Er kwam een legioen suppoosten aan te pas om de heren parlementariërs tot de orde te roepen. Maandag zal de „vertoning” mogelijk in reprise gaan. Ditmaal echter in de Senaat. --- Duitse communisten houden krijgsraad De communistische volksraad van oostDuitsland is in Berlijn een groot congres begonnen met als hoofdpunten van bespreking: de Duitse eenheid en de wereldvrede. Er zijn ook Sovjets ter opluistering aanwezig. Vermoedelijk zullen dezen echter niet figureren maar illustreren. Symbolisch klopt het overigens in de conferentiezaal wel: de muren zijn versierd met roodzwart-gouden vlaggen van de Weimar-republiek en met Jiandig gekozen teksten van Goethe. Een der eerste voorsteüen leed inmiddels reeds schipbreuk. De vergadering besloot met algemene stemmen leden van de WestDuitse parlementaire Raad en van het economisch bestuur in Frankfort uit te gen voor een conferentie der „Duitse Eenheid” in Brunswijk. Hoewel deze plaats in de Britse zone ligt, is een dergeiijke conferentie voor de West-Duitsers taboe, r Terwijl de rode afgevaardigden nog lustig tegen het Atlantisch Verdrag stonden te filibusteren, zaten de overige parlementariërs in de Kamer reeds rustig de officiële tekst van het pact te lezen. Wat was er namelijk het geval? Door een misverstand was in Rome te tekst van het pact vrijgegeven, vóór de daartoe vastgestelde termijn. Zulks was natuurlijk olie op het communistische vuur, temeer daar de laatste uren de filibuster als een nachtkaars dreigde uit te gaan. Tenslotte kwam aanvoerder Togliatti nog aan het woord. Hij diende een motie in volgens welke de Italiaanse regering zou beloven haar grondgebied nimmer te laten gebruiken voor de organisatie van welke militaire bases dan ook. Deze motie werd met grote meerderheid verworpen. Kort daarop vond de beslissende stemming plaats. Onrust houdt aan Al is in de Kamer de beslissing gevallen, de onlusten zijn er niet minder door geworden. Te Rome kwam het gisteravond tot feHe gevechten tussen de politie en honderden leden van de rode jeugd-orgasaties. Het verkeer in de binnenstad kwam daardoor meer dan een uur lam te liggen en de gummistok moest in actie komen, om de orde te hersteHen. Ook slders had de politie een drukke dag. Over tiet gehele land werden honderden personen gearresteerd, vooral in het Noorden waar nog een aanzienlijke hoeveelheid wapens in beslag kon worden genomen. --- Koning AbduIIah krijgt opslag uuoiuiv.il uv. juaiiijivov. subsidie aan Transjordanië aanzienlijk te /erhogen. Tot op heden. leverde de Britse schatkist jaarlijks twee millioen pond stering voor het Arabisch legioen van koning AbduIIah. In het vervolg kan de Transjorianiër echter rekenen op drie en een half nillioen pond. Herziening nationaliteits-wetgeving Door de minister van Justitie is gisteren de cpmmissie geïnstalleerd, welke tot taak heeft een herziening van de nationaliteitswetgeving te ontwerpen. In zijn installatierede zeide de minister van Justitie, Mr, Th. R. J. Wijers, dat het wenselijk is. dat in het nieuwe Koninkrijk, omvattende Nederland, Suriname en de Nederlandse Antillen, slechts één nationaliteit bestaat en dat het begrip Nederlands onderdaan, onderscheiden van het begrip Nederlander, zo mogelijk verdwijnt. Vliegtuigramp. — Een Nieuw-Zeelands vliegtuig is gisteravond ongeveer 50 km. van het stadje Waikanae te pletter gevallen. De 15 inzittenden vonden allen de dood. --- Frankrijk weer ter stembus Ongeveer 12 millioen van de 25 millioen Franse stemgerechtigden zullen morgen ter stembus gaan om hun stem uit te brengen voor de verkiezingen van de departementale besturen. Deze verkiezingen worden algemeen beschouwd als een krachtproef voor de drie leidende politieke groepen. De communisten hebben zich bij hun verkiezingspropaganda hoofdzakelijk bepaald tot het zwart maken van de V.S., het Marshallplan en het Noord-Atlantisch Pact. Natuurlijk vergeten zij daarbij niet zichzelf te prijzen als de enige vrede brengende partij. De verkiezingen zullen in 1490 rayons gehouden worden, die door het lot zijn aangewezen. De algemene verwachting is, dat de communisten wellicht meer stemmen zuUen krijgen, doch zeker niet meer zetels. Aken protesteert bij voorbaat De gemeenteraad van Aken heeft bij voorbaat maar reeds geprotesteerd tegen eventuele grenscorrecties in het gebied der stad. Volgens de gemeenteraad zou het gebied, dat voor grenscorrecties in aanmerking komt, onmisbaar zijn voor Akens betekenis als.., badplaats. --- Aan de wieg van N.-Atlantisch Pact HET tot stand komen van het NoordAtlantisch verdrag is ’n feit van grote betekenis, niet zo zeer om de tekst zoals deze gisteren gepubliceerd werd, als wel om de mogelijkheden welke verschiUende artikelen bevatten. De staten welke het initiatief genomen hebben tot dit historisch gebeuren zijn het tot op heden namelijk slechts eens geworden over de theorie volgens welke de vrijheid en de rechtsorde der democratische volkeren zou kunnen worden veilig gesteld. Zij hebben te kennen gegeven, dat zij hun krachten en potentieel in dienst willen stellen voor afweer tegen aggressie en behoud van de vrede Hoe dit voornemen practisch verwezenlijkt zal worden, is een tweede kwestie van niet minder importantie dan de nu bereikte overeenkomst. Overigens moet men zich reeds zeer tevreden stellen met deze theorie, aangezien de geschiedenis der Verenigde Naties bewezen heeft, hoe moeilijk het reeds is om een bevredigende overeenkomst op papier kant en klaar te krijgen, terwijl de ondertekenende landen het aan hun eer en reputatie verplicht zijn het verdrag uit te voeren op een wijze, welke zijn doelstellingen waardig is. Men zou kunnen opmerken, dat de positieve en constructieve waarde van het Noord-Atlantisch Pact niet zo overtuigend is als die van een Marshall-plan of een Benelux-overeenkomst. Doch het is goed daarbij dan te denken, dat beide laatstgenoemde ondernemingen vrijwel waardeloos worden, wanneer niet gegarandeerd wordt, dat zij een goede kans hebben hun doel in vrede te bereiken. Zulk een garantie nu wil het Noord-Atlantisch verdrag zijn. Het is als een akker waar het jonge groen in de lente schuchter maar veelbelovend begint uit te lopen. Er is een vogelverschrikker nodig om de mussen en andere begerige klanten op eerbiedige afstand te houden. Dit op een afstand houden van begerige klanten is ook het eerste doel van het onderhavige pact. Het moge nu officieel wel zo luiden, dat het verdrag tegen niemand is gericht, zijn doel was om „iemand” te waarschuwen voor dwaze daden. Het was weer de rondborstige minister Bevin, die in zijn radiorede — mogelijk niet helemaal politiektactisch, doch zeker voor honderd procent eerlijk — Oost-Europa als het terrein aanwees, waar men de „lastige klanten” in eerste instantie moet zoeken. SIMPEL lijkt de kwestie wanneer men de préambule en de veertien artikelen cursorisch leest. Simpel ook is de verwachting welke men als Nederlander en WestEuropeaan van dit /rerdrag koestert. Bescherming tegen een tweede invasie van horden uit het Oosten; samenwerking der Europese landen ten Westen van het Ijzeren Gordijn; hulp vooral uit de Nieuwe Wereld om aan deze samenwerking een meer dan symbolische betekenis te geven. Maar allerminst simpel zijn de vragen welke opdoemen, wanneer men zichzelf afvraagt, hoe het Westen aan de opdracht welke het zichzelf gesteld heeft, zal kunnen voldoen. De grote moeilijkheid moet men niet zoeken in het feit dat de Verenigde Staten zich niet per se aan een verplichting tot oorlogverklaren hebben willen binden, ook niet bij de kwestie in welke omstandigheden nu precies een actie gewenst of geboden is. Waar een goede wil is en moreel-verantwoord politiek besef zal dat in de praktijk geen onoverkomelijke moeilijkheden opleveren. Waar het voor ons nu in eerste instantie om gaat is: hoe kunnen wij, West-Europeanen, zorgen, dat ons aandeel in de plichten en lasten niet louter op papier bestaat? Hier liggen naar onze mening de grootste practische moeilijkheden. AUe goede wil ten spijt, is de militaire kracht van de West-Europese mogendheden op dit ogenblik ontstellend klein. Militaire deskundigen hebben er op gewezen, dat zoals de zaken er nu voorstaan, ’n aggressor even weinig moeite zal hebben om vanuit het Oosten de Atlantische Oceaan te bereiken als Hitler om Polen en Scandinavië te overweldigen. (Vervolg zie pag. 4, 2de kolom) Aan de wieg van N.-Atlantisch Pact (vervolg van de voorpagina) Eerlang zullen de toekomstige militaire leiders van de Noord-Atlantische Unie dus de vraag moeten beantwoorden of het militair verantwoord is, landen als Spanje, ja zelfs West-Duitsland, uit de nieuwe gemeenschap te blijven bannen. De eerlijkheid dient te erkennen, dat men van het genoemde tweetal militair en strategisch heel wat meer te verwachten heeft dan van menig candidaat die nu met opperbeste bedoelingen aan de poort in Washington klopt. Ook Nederland wordt door zijn lidmaatschap van de nieuwe unie tot vérstrekkende maatregelen verplicht. Naar onze mening zal voor ons kleine landje de deelname een zeer actieve moeten worden. Dit stelt de regering voor omvangrijke financiële en militaire consequenties. Het pact heeft hier in deze zin zijn schaduw reeds enigszins vooruitgeworpen doordat sedert het ondertekenen van de West-Europese Unie de Nederlandse regering reeds niet meer uitsluitend rekening heeft mogen houden met nationale belangen. In het bijzonder denken wij dan nog aan Indonesië, waar thans het gros van onze militaire macht een moeilijke taak vervult. Zal het Noord-Atlantisch verdrag van invloed zijn op het tempo van repatriëring onzer troepen. Suggesties in deze zijn reeds meer dan eens gedaan en men kan deze niet geheel ongegrond noemen. TENSLOTTE is het van groot belang hoe de niet-genoemde aanleiding tot het pact, de Sovjet-Unie, op de „run naar Washington” zal reageren. Men kan er althans verzekerd van zijn, dat de oer-realistische Russen aldus de stichting van een NoordAtlantische Gemeenschap zullen interpreteren. Omtrent genoemde reactie hebben minister Stikker in Den Haag en andere officiële zegslieden elders, zich nogal optimistisch uitgelaten. Een verbond van 250 millioen mensen zou ieder aggressor de moed in de schoenen doen zinken. Andere, meer officieuze woordvoerders, denken er echter afwij.kend over. Naar hun mening zal Moskou zeker zijn politiek offensief versterken. In eerstgenoemd geval zou reeds de theorie van het pact haar nut hebben bewezen, in het andere zou het wel eens kunnen aankomen op de praktijk. Zolang het pact dan ook nog niet over een potentieel beschikt dunkt ons elke vorm van optimisme voorbarig, ja zelfs gevaarlijk. Aan de wieg van het Atlantisch verdrag passen nu eenmaal helaas slaapliedjes noch ballades. Ook al staat in de tekst het vredelievende doel voorop, iets waarover iedereen, die de verantwoordelijkheid voor de zrede in al zijn gewicht voelt, zich zal verïeugen. J --- Berlijnse vrouwen op de bres voor het kind Verschillende vrouwenorganisaties van ierlijn hebben zich in een schrijven, dat en waarschuwend document is geworden, ot andere vrouwenorganisaties in de Duite bezettingszones gericht. Hierin stellen ij voor de „Magna Charta van het Kind”, oals die in 1924 op initiatief van de wereldraad van vrouwen werd verpreid, te wijzigen. Openlijk verklaren zij, lat het kind te allen tijde het recht heef