EEN VERZOEKING. DASFSDF Do jonge man, die zooeven' schijnbaar levenloos op een baar in bet ziekenhuis was gebracht, was door de tram overreden. Hij zag er uit als een doode en alleen het klagend gehiid, dat van' tijd tot tijd even werd gehoord, was het bewijis, dat het leven hem nog niet geheel was ontvloden. Zonder eenig geruisch te maken, droegen de oppassers hem naar de operatiezaal, waar de directeur juist van plan was, zijn werk voor dien dag te eindigen. Ben enkele blik was voldoende, om hem te overtuigen, dat hiji nog gered kon worden door een operatie, wanneer die terstond plaats had. En een kwartier later lag de jongeman, aan wiens kieeding men kon zien, dat hij tot de eerste standen der maatschappij behoorde, op de operatietafel. Na nog een kwartier lag hij achter een scherm in de zaal, waar zuster Elfriede den nachtdienst had. Dit slanke, mooie meisje met de stralende oogen en frissche wangen, nam het papier in handen, waarop stond aangewezen, wat zij gedurende den nacht moest doen. Zij moest den patiënt ieder half uur een inspuiting geven en de directeur van het ziekenhuis had haar op het hart gedrukt, dat vooral niet te verzuimen. Het hart van den joegen man was zwak en dat was door de narcose nog verergerd. —‘Verzuim het niet, had hiji gezegd, anders sterft hij zeker vannacht. Komt hij1 den nacht door, dan is hij gered. Na/chtelijke stilte heerschte in het ziekenhuis. Juist had zuster Elfriede haar eersten rondgang gedaan, hier een zieke een geneesmiddel toegediend, daar van1 een anderen de kussens opgeschud en hem verlegd, en nu ging zij naar de® onbekende, om hem voor het eerst in te spuiten, met het aetherfleschje in de hand. Toen' zij' dat gedaan had, trok zij zich terug in een hoek achter een scherm bij de deur eir beproefde bij’ het licht van de zwak brandende lamp te lezen. Maar nauwelijks was zij gaan zitten, of de deur werd heel zacht geopend. Een hand werd op haar schouder gelegd: — Goedenavond, lieveling, hebt gij den nachtdienst? Elfriede schrikte eerst een weinig, maar daarna hief zij’ het hoofd naar den jongen assistent-geneesheer, mat wien zij sedert kort verloofd was. — O, wat hebt gij mij doen schrikken, Eberhard, zeide zij fluisterend. Ja, ik heb nachtdienst. Met groote belangstelling nam dr. ven Weiler de haar gegeven voorschriften in de hand en doorliep die. Elfriede wist heel goed, dat hij zijn beroep even hartelijk liefhad als haar. Wat is dat voor een geopereerde? vroeg hij heel zacht. Dat moet een interessant geval ziin. — Wilt gij hem zien, Eberhard? Ik heb hem zooeven een inspuiting van aether gegeven. Met deze woorden stond zij op en bracht haren verloofde naar het bed, waarop de vreemde bijna als een doode neerlag. Dr. von Weiler kromp ineen, toen hij hem zag, en fluisterde: Lieve hemel, dat is Edwin, die arme kerel, hoe is het mogelijk? Hoe heeft dat kunnen gebeuren? — Edwin, uw neef? vroeg Elfriede verbaasd, teen zij naar hare plaats terugkeerde. De erfgenaam van het majoraat? —Ja, antwoordde de jonge arts, niet zonder bitterheid. Daar hij het geluk heeft, drie maanden ouder te zijn dan ik, is hij de naaste erfgenaam. Als onize oude oom te Wellershafen sterft, wat ieder oogenblik te verwachten is, erft Edwin ongeveer tien millioen. — En gij niets, fluisterde. Elfriede klagend. Jou arme lieveling, en gij zoudt het juist zoo goed kunnen gebruiken, nu gij van plan zijt een huishouden qp te richten. Eberhard zuchtte en streek zijn meisje over het glanzende haar. — Laten wij daar niet aan denken,zeide hij,wij hopen er ook zonder die erfenis wel te komen. Edwin is een beste kerel, al heeft hij ook wat luchtig geleefd. Ik gun hem die erfenis van harte. En niemand kan er ten slotte wat aan doen, want de wetten op het majoraat kunnen niet veranderd worden, maar nu moet ik gaan, mijn hartje, ik heb vannacht geen dienst. — Goedennacht, lieve Eberhard. Tot morgenochtend. De jonge dokter had niet bemerkt, dat de stem van zijn meisje bij de laatste woorden gebeefd had. Toen hiji de deur wou urtgaan, gmg Eirrieae op haar stoel zitten en hield haar hand voor haar oogen. Allerlei gedachten gingen haar door het hoofd. Daar achter dat scherm lag een halfdoode man, die nogal los had geleefd en wiens karakter ver beneden dat van haar verloofde stond. Zijn leven hing aan een zijden draad en dien draad had zij In haar hand, ja, In haar eigen hand, want als zij den zieke niet op tijd de aetherinspuitingen toediende, dan was hij morgen dood, en niemand kon bewijzen, dat het haar schuld was. Het koude zweet stond op haar voorhoofd. Zij zag doodsbleek en beefde, alsof zij' een hevige koorts had. „Groote God,” zuchtte zij, „de verzoeking is al te groot, is dat niet een wenk van het noodlot? Waarom is het in mijne hand gegeven of Eberhard rijk zal zijn of niet?” Zij dacht na. Krampachtig gesloten lagen haar handen op haar schoot. Zij' weet niet, hoeveel tijd er al was verloopen, sedert die verzoeking was 'begonnen. Zij wist en gevoelde maar één ding: zij was niet in staat voor dien zieke te doen, wat hem kon redden. — Ik kan niet, ik kan niet, die woorden kwamen haar van de ten bloede toe gebeten lippen. Hij moet sterven en plaats maken voor Eberhard — het is misschien al gebeurd, ik heb zeker/ al verzuimd de inspuiting te doen. Met bevende hand greep zij het fleschje met aether en wierp eenige druppeltjes daaruit op den grond. In haar waanzinnige opgewondenheid keek zij niet hoe laat het was en zij. schrikte erg, toen de deur opnieuw openging. — Dat is de dokter, die mij komt contróleeren, lieve tijd hij zal 'het merken. Zij kon niet verder denken — maar daar stond haar verloofde weer voor haar. — Eberhard, wat wilt ge van mij? Onderzoekend keek de jonge dokter haar aan. — Ik,weet niet wat mij dreef, nog eens naar u toe te gaan; ik wilde, ik moest u nog eens zien. Maar, kind, wat ziet gij' er uit. Wat scheelt u? — Niets, mompelde zij, niets. — Ik wou ook nog eens zien hoe het met Edwin gesteld is, ging hij voort, ik heb erg medelijden met dien armen kerel. Hebt ge hem ingespoten, Elfriede? — Neen, neen, Eberhard, ach, mijn God, ik ben eene groote zondares. Als in onmacht viel zij achterover in haar stoel en dr. von Weiler boog zich over haar heen. — Kind, kind,wat zegt gij’ daar? Het is nog geen half uur geleden dat ik hier was. Zij keek hem ongeloovig aan. — Ónmogelijk, Eberhard, er moeten sedert uren verloopen zijn. — Neen,neen,gij vergist u. Arme lieve schat, wat moet gij in die oogenblikken veel geleden hebben. Wees stil, spreek geen woord. Gij hebt iets van den aether op den grond laten vallen. Gij zijt in dit halve uur geheel buiten uzelf geweest. Toen nam hij snel het fleschje in de hand en ging er mede naar het ziekbed van zijn neef, om hem de voorgesehreven inspuiting toe te dienen. Daarna kwam hij weder bij zijn verloofde, die luid snikkend op haar stoel zat. — Eberhard wat zijt gij- goed en edel,fluisterde zij met in tranen zwemmende oogen naar hem opziende. Ik ben uwer niet waardig, gij zult mij verachten. Maar met “liefdevolle oogen keek hij haar lachend aan. — Mijn lieveling, neen, ik veracht u niet,omdat gij in zoo zware verzoeking zijt geweest. Uit liefde voor mij is de zondige gedachte bij u opgekomen. En ik dank God hartelijk, dat ik nog te rechter tijd gekomen ben. Zij kuste hem de hand, maar bleef weer fluisteren: ik ben uwer niet waardig, Eberhard. Eenige weken later zat dr. von Weiler tegenover zijn geredden neef, die door den dood van den ouden majoraatsheer eenige millioenen rijk was geworden, en nu naar het ziekenhuis was gekomen om dit aan Eberhard mede te deelen. — Bij God, Eberhard, zeide hij’ op luchtigen toon, het heeft maar een haar gescheeld, of het was met mij gedaan geweest. Ik weet heel goed, dat ik mijn leven aan u en aan zuster Elfriede te danken heb. — Spreek daar niet over, ouwe jongen, wij hebben alleen onzen plicht gedaan. — Ik dacht wel, dat gij dat zeggen zoudt, maar gij moet er u in schikken, dat ik van een andere meening ben. Als ik mij niet vergis, zijt ge in stilte met zuster Elfriede verloofd. — Gij vergist u niet — wat hebt gij meer op uw hart? — Maar eene kleinigheid, antwoordde de tTerstekle, met een hartelijken handdruk. Gij moet mij toestaan, dat ik u zooveel van mijn geld geef, dat gij terstond kunt trouwen, en naar ik hoop eene reeks van jaren zonder zorgen en gelukkig leven kunt.’ En daar had dr. von Weiler niets tegen. --- VARIA. DE KACHELPIJP. Terwijl zoo langzamerhand voor het tegenwoordige dameshoed-model geen vigelante hoog genoeg meer is, — wordt die heerenhoedvorm steeds lager. En uit allerlei voorteekenen is op te maken, dat de dagen van den „hoogen dop” geteld zijn. Het volk, dat tegenwoordig den hoogen hoed het meest in eere houdt, is niet langer het Engelsche, maar het Fransche. De Franschman der beau monde voelt zich uitermate behaaglijk onder zijn „tube”, terwijl het in Londen vooral de Citymenschen en de beambten zijn, die den hoogen zijden dragen. De „doorsnee”-mode echter eerbiedigt hem alleen nog als gelegenheids-hoed, voor huwelijksplechtigheden, visites, etc., en duldt hem slechts in zeer lagen vorm. De nieuwste Londensche mode-hoedvorm is’ niet hooger dan 15 c.M. en vertoont van rand tot top een bijna volslagen rechte lijn, terwijl de rand zeer vlak gekromd is. Zijden garneering is verboden; een lakenhand, en dan nog zeer smal, 3%—4 c.M., waar vroeger 12 c.M. vereischt werden, garneert het hoofddeksel. Wordt dit miniatuur-schoorsteentje ook tot „ceremonieelen” hoed bevorderd, dan is het uit met den cylinder-vorm, die nu reeds zijn 100jarig jubileum gevierd heeft. Te Londen, den 15en Januari 1797 toch verscheen de eerste Londensche mensch met een hoogen zijden op in het publiek! EEN NIEUWE VLEERMUIZENSOORT. De Oostenrijksche zoöloog, dr. Pitschmann, die op kosten van het Weensche museum reizen doet, is voor eenigen tijd teruggekeerd van de expeditie, welke hij met nog een anderen heer naar Mesopotamië had ondernomen. Beide heeren zijn naar Bagdad afgereisd. Hun begeleider, baron dr. v. Handel, die het gebergte van Koerdistan bereisd heeft, zal zich te Bagdad bij hen aansluiten. Terwijl de heeren zich te zamen ophielden te Mossoel, — aldus schrijft men uit die stad — hebben zij daar heel wat opschudding verwekt. Zij waren gelogeerd in het Dominikaner missiehuis en dagelijks zag men de bevolking zich verdringen voor de poort van het huis. Zij brachten afschuwelijke slangen, vogels, reptielen van allerlei aard, insecten, schildpadden e. d. mee, om aan de zoölogen te koop aan te bieden. Tal van personen hebben hun voordeel getrokken uit deze buitengewone gelegenheid, hoewel zij over de „manie” van de Europeesche geleerden lachten. „Heeft men ooit een mensch gezien,” zeiden zij, „die voor dat tuig geld uitgeeft!” Een individu heeft den heeren intusschen een poets gebakken, die zij nooit vergeten zullen. Hij bracht hun een vleermuis. De zoölogen zonden hem weg, zeggende, dat zulke dieren ook in hun land voorkwamen. Wat doet nu de in zijn hoop bedrogen man? Hij gaat weg, verft de vleermuis met het bekende kleurmiddel, dat aan de haarden der mannen en de vingertoppen van Oostersche vrouwen een zoo schitterenden glans geeft en brengt het aldus veranderde dier weer naar den zoöloog; deze is verrukt en kan zijn vreugde niet bedwingen, in het geloof, een nieuw, nog niet gezien dier ontdekt te hebben. Wie beschrijft echter zijn teleurstelling, toen hij de nieuwe vleermuis verdrinken wil en ziet hoe de mooie kleur in het water verdwijnt en er een heel ordinaire vleermuis overblijft! ■NIETS NIEUWS ONDER DE ZON. Eén Poolsch geneesheer heeft ontdekt, dat het bestaan van de bacillen, welke tegenwoordig zulk een groote plaats bekleeden in de geneeskunde, voor 2000 jaren reeds is aangekondigd geworden. In het jaar 37 vóór Christus moet Terentius Varro in zijn.„Reruim Rusticarum” gezegd hebben, dat in moerassige streken oneindig kleine schepseltjes, onzichtbaar voor 'het bloote oog, worden voortgebracht, die leven in de atmosfeer en — door neus en mond het menschelijk organisme binnendringend — ernstige ziekten kunnen veroorzaken. Hulde aan den eersten bacterioloog, Terentius Varro! "Nog een bewijs voor de waarheid van bovenstaand opschrift: Een openbaar werk, in Egypte ondernomen tot verbetering der irrigatie, heeft een aantal oude begraafplaatsen blootgelegd en daardoor een overvloed van menschelijke overblijfselen voor de studie beschikbaar gemaakt. Met het oog op het groote belang van een zorgvuldige opgraving, hêeft de Egyptische regeering alle mogelijke voorzorgen genomen en het onderzoek heeft dan ook reeds belangrijke zaken aan het licht gebracht. In de oude mummiën van 5 'è 6000 jaar oud vindt men de duidelijke aanwijzingen van dezelfde kwalen, die nu nog het menischdom teisteren. De ziekte van den dag, appendicitis, ontbrak niet. Allerlei vormen van rheumatiek en jicht evenmin. Ook werden bewijzen gevonden van een buitengewoon weerstandsvermogen tegen schedelverwondingen, zooals men dat nu nog bij' Indische volken aantreft. EEN OERMENSCH DER NIEUWE WERELD. ïn Argentinië is onlangs het skelet en de schedel van een Amerikaanschen oermensch ontdekt en wel door den Italiaanschen professor Ameghino, die reeds vroeger dergelijke gelukkige vondsten gedaan heeft. De plaats waar het gevonden is, behoort tot het tertiaire tijdperk. De eene schedel, waarvan sprake is, heeft een zoodanigen vorm, dat professor Ameghino eerst meende, dat hij te doen had met een vervorming, zooals sommige Amerikaansche volken ze op den schedel toepassen. Een tweede schedtel bewees echter, dat deze veronderstelling niet juist was/ Naar den schedel te oordeelen, gelijkt deze Zuid-Amerikaansche mensch, de „homo pampalus” zeer op de apen der nieuwe wereld. Hij is zeer breed' en kenmerkt zich door een gemis aan voorhoofd, zoodat hij er van terzijde bekeken, bijna droehoekig uitziet; daarbij is hiji zeer hoog. Het gezicht is zeer groot, de kaken zijn zeer sterk en de oogholten grooter dan bij alle totnogtoe bekende menschenschedels; ook de neusopening is zeer groot. Kaken en kin gelijken op die van den tegenwoordigen mensch. Prof. Sergé beweert, dat dit de oudste mensch is, waarvan de overblijfselen' totnogtoe gevonden zijn. --- FOPPRENTJE. Mijn man zou op tijd thuis komen. Waar kan iij nu toch zitten? --- Oplossing van het Torige fopprentje. Als men het plaatje omkeert, ziet men deni Tiend met het gezicht tegen den boomstam inks. --- DE SCHILDPAD. Toen oom Hendrik zijn neef Haris Guisiner op diens verjaardag een kleine schildpad beloofde, had hij er niet het minste voorgevoel van wat daarvan de gevolgen zouden zijn, anders zou hij zeker wel een ander cadeau bedacht hebben. Behalve dien neef, had oom Hendrik nog een zeer mooi nichtje, de zuster van Hans, Clara, en deze was door oom bestemd om de vrouw te worden van zijn zoon Albrecht. Nu was die Albrecht in alle opzichten een zeer net mensch, en Clara zou misschien volstrekt niet afkeurig van het in dit opzichte voldoen aan den wensch van oom zijn geweest, maar er was toch een hinderpaal, een levende hinderpaal van het mannelijke geslacht, zes voet lang, vlug, vroolijk, blond, mooi, maar helaas nog student in het laatste studiejaar. Die hinderpaal heette Frits, zou weldra doctor in de medicijnen worden, en had al lang Clara voor zijne vrouw bestemd. Maar de oude lui van Clara dachten er anders over. Een toekomstige doctor, zonder geld en voorloopig met weinig uitzicht op een goede praktijk, kon ondanks zijne vroolijkheid en goed uiterlijk moeilijk voor hen een gewenschte schoonzoon zijn. En dat nog te minder omdat zij dachten aan neef Albrecht, die eene soliede zaak had en de zoon was van den zeer rijken oom. En daarom waren zij er op uif om hun duifje te verdedigen tegen den aanval van den sperwer, die er op loerde. En zij bekommerden er zich weinig om, dat Clara ander gedachten koesterde. Jonge meisjes bouwen gewoonlijk luchtkasteelen, en zijn een poosje bedroefd wanneer die in duigen vallen, maar zij weten er zich nog al spoedig over te troosten. Zoo dachten Clara’s ouders en daarom stonden de kansen voor Albrecht van oom Hendrik zeer goed, en voor Clara’s Frits bijzonder slecht. En nu was die schildpad beloofd. Hans was een hartstochtelijk dierenvriend, maar zijne huisgenooten waren met zijne liefhebberij weineg ingenomen. En hij was er ook beslist niet, gelukkig mede, öa kikvorschen* die hij met I zooveel moeite had gevangen, stierven of wisten zich te verbergen. Zij kwamen dan na een poos in grooten getale uit de zonderlingste schuilplaatsen te voorschijn springen of werden als een hoop lijken gevonden en weggeruimd. Een ringslang, die Hans heimelijk ingesmokkeld had, veroorzaakte door haar onverwachte verschijning zulk een schrik bij tante Leontine, dat zij een zenuwtoeval kreeg, en dat zij daarna het huis, waar zij zoo iets verschrikkelijks had gezien, uitliep en in geen zes weken zich met haar neef wilde verzoenen. De rupsen, die hij zocht, poptefl zich nooit in, waarschijnlijk omdat zij niet het voor hen geschikte voedsel kregen, of omd*at zij te veel aten en met al te groote zorg werden behandeld. Zij stierven aan onbekende ziekten of wisten met de doozen, waarin zij gevangen werden gehouden, te ontsnappen en al waar zij verschenen, de menschen te doen huiveren van afschuw. Een paar witte muizen moest hij weg doen, omdat de reukorganen van de andere bewoners van het huis er onaangenaam door werden aangedaan. In het kort, Hans had geen voorspoed met zijne dieren. En nu zou de schildpad er weer bijkomen. De andere huisgenooten waren er volstrekt niet mee ingenomen. Mama was er in het eerst beslist tegen — maar Papa trachtte haar er mee te verzoenen; „Wees maar niet boos. De schildpad kan geen kwaad stichten. Zoo'n beest ligt den geheelen dag in dezelfde houding, hij roert zich niet, hij draait zich niet eens cm, hij kan niet vliegen en hij geeft geen onaagenamen geur van zich, zooals die muizen. Als oom Hendrik zijn woord houden, moet Hans het geschenk maar aannemen.” De verjaardag was aangebroken, en de schildpad gekomen. Hans was onuitsprekelijk gelukkig, ieder die hem kwam feliciteeren, moest het beest bewonderen. „Is het niet verrukelijk? en dadelijk gevoelt hij zich te huis, en hoe verstandig kijkt het uit zijn oogen — is het niet waar?” En hij zou in ieder een vijand hebben gezien, die het diertje, zoo groot als een halve hand met de gele vlekken op het bruine schild, niet had geprezen. Natuurlijk moesten in de eerstvolgende dagen al de bewoners van het huis hunne aandacht aan de schildpad wijden. Welk voedsel zij moest hebben, hoe zij behandeld moest worden, waar zij slapen moest, dat waren alle onderwerpen, die rijpelijk moesten worden overdacht. Hans meende in een boek over natuurlijke historie te hebben gelezen dat schildpadden het liefst in donkere hoeken, die iets op een hol gelijken, sliepen en woonden. Hij vroeg daarom aan mama in allen ernst, of zij hem verlof wilde geven in zijne kamer zulk een hol te maken, en liet zich van dat voornemen niet afbrengen, voor papa hem in een ander boek had laten lezen, dat schildpadden zeer goed kunnen bewaard worden in een hoek, waarin men eenige steenen heeft gelegd, waar zij zich konden terugtrekken. Zij moesten met sla gevoed worden en daar dit artikel zoo vroeg in het voorjaar moeilijk te krijgen was, vergoot Hans groote tranen, omdat zijne moeder hem niet wilde toestaan, het kostbare dier met de zeer dure kropsalade te voeden, maar hem eenvoudig daarvoor koolbladeren gaf. En wederom met tranen in de oogen, vertelde hij dat het diertje zoo bleek zag en zoo treurig uit zijn oogen keek, en hij was niet tevreden voor oom Hendrik hem het noodige geld had gegeven om salade te koopen. Toen kwamen er weer andere zorgen. De schildpad had er behoefte aan om zich in de stralen der zon te koesteren. Maar in zijne kamer kwam de zon alleen op den middag, wanneer zij al te fel scheen en dat kon mogelijk ook wel nadeelig werken. Zoo zette hij het kleine aquarium met de schildpad er in, nu eens hier en dan weer daar in het huis neder, waar de zon op dat oogenblik haar niet te heete stralen schoot. Zij had ook al eens beproefd aan haar gevangenis te ontkomen er. was toen, tot schrik van haar eigenaar, van het kozijn op den grond van de kamer gevallen, zoodat Hans haar opraapte en weder onder veel tranen wel een halfuur overal onderzocht, om zeker te zijn. dat zij niet, zooals hij vreesde, haar schild had gebroken. „Ik héb het wel gezegd, hij zal het wel klaar spelen, om ons zelfs met een schildpad last te veroorzaken. Het beesjt begint mij sahrikkelijk te, vervelen ,ea als bet nog eens gebeurt,.,” v — Mama zeide niet, wat er dan zou geschieden, maar de onuitgesproken bedreiging had Hans erg bang gemaakt. Zoo zocht hij dan naar een verborgen hoek voor zijn lieveling, zijn kleinood en vond dien eindelijk bij het venster aan de veranda. Daar stonden een paar bloempotten, waartusschen hij zijn klein aquarium neerzette.. Daar stond het nu reeds een paar dagen, door Hans met argusoogen bewaakt, door de zon gekoesterd en aan den scherpen blik van moeder onttrokken. Totdusverre had mama het niet ontdekt; zelfs niet hij de groote schoonmaak, die gehou’den werd voor de partij, die op zekeren avond zou plaats hebben. Clara werkte goed mede, maar het was aan haar oogen te zien, dat zij geweend had, en zij was zeer stil. Papa had haar beslist verklaard, dat er van een huwelijk met Frits niets komen kon en dat zij zich moest trachten te verzoenen met de gedachte, dat zij de vrouw zou worden van haar neef Albrecht. En toen Clara onder een stroom van tranen de verzekering had gegeven, dat zij nooit de vrouw van haar neef wilde worden, maar altijd haar Frits getrouw blijven, had hij gebromd, dat dat maar larifari was en haar de kamer uitgezet. En haar oogen waren nog rood toen de gasten reeds aankwamen. Tot hen behoorde ook Frits, men had geen voowvendsel kunnen vinden, om hem niet uit te noodigen. Maar hij had niet veel plezier, want Clara zat naast haar neef Albrecht, en haar bedroefd en bleek gezicht toonde hem duidelijk, dat er weinig kans voor hem was. De maaltijd duurde zeer lang en het was reeds laat, toen men van tafel opstond en naar de zijkamer ging. Toen kon Frits voor het eerste bij Clara komen. „Wat is er gebeurd, Clara?” Zij durfde hem niet aanzien. „Ga in de veranda, ik zal daar'bij u komen”. In de veranda zelf brandde geen licht, het was er dus vrij donker en Frits moest tamelijk lang wachten voor Clara kwam. De tranen stonden weer in haar oogen. „Papa wil volstrekt dat ik met neef Albrecht zal trouwen”, zeide zij met een zwaren zucht. Hij mompelde het een en ander, wat niet het bewijs leverde van groote waardeering van den man, dien hij toch, vurig wenschte eens zijn schoonvader te mogen noemen. En natuurlijk moest hij trachten, het meisje, dat hij' lief had, te troosten. Hij deed dat met zooveel ijver, dat hij en Clara niet bemerkten, dat Hans ook in de veranda was gekomen en dat eerst bespeurden, toen hij reeds biji het venster stond. Clara schrikte, maar Hans scheen er niets in te vindoD, dat zij daar te zamen waren. Hij mompelde iets, waarvan Clara alleen het woord schildpad verstond. Zij drukte Frits nog eens de hand en sloop toen weg. Een poosje daarna volgde hij haar, terwijl Hans in de veranda bleef. In de zijkamer werd de koffie gediend. Frits nam ook een kop en deed zijn best, er gewoon uit te zien. Op dat oogenblik kwam Hans de kamer binnenstormen. Ais een wanhopende ging hij1 op Frits los. „Gij hebt mijn schildpad, geef mij mijn schildpad terug.” „Ik uw schildpad, ik weet niets van het beest af”. „Dat is wel waar, kort geleden was ze nog waar ik hem gezet heb en nu is zij weg. Gij hebt haar dus weggenomen en in uw zak gestoken, Geef hem gauw terug.” Frits werd boos. „Wat zou ik met jou ellendige schildpad beginnen?” „Het is geen ellendige schildpad, ’n is ’n zeldzaam kostbaar dier”. Nu begon Hans hard te huilen, te snikken. „Mijn schildpad”, jammerde hij; ik moet mijn schildpad terug hebben.” „Gij gaat oogenblikkelijk de kamer uit, schaamt u, zoo'n groote jongen huilen!” En zijne moeder nam hem bij den arm, om hem de deur uit te zetten. Maar nu werd Hans woedend. „Hij heeft de schildpad toch!” riep hij uit. „Een oogenblik tevoren was hij er nog, en niemand dan hij is in de waranda geweest. „Ja, ging hij voort, zich weder tot Frits wendend, niemand dan gij en Clara en ik heb gezien hoe gij elkander hebt gekust.” Nu schrikte de moeder en liet den jongen vrij, die weer op den als versteenden Frits lostrok en diens zak opendeed. „Mijn schildpad, ik wil haar terug hebben. Mijn schildpad, gij hebt haar gestolen, er is geen twijfel aan — het is zoo zeker, als dat gij Cara hebt gekust.” Gedurende een kwartier was het gezelschap iu een onaangename stemming. De gastheer,^ de gastvrouw, Frits en Clara waren doodelijk verlegen. Oom Hendrik zat met een donker gezicht, en zijn zoon Albrecht nam den schijn, aan van aan een van de jonge dames ijverig het hof te maken. De tantes op de canapé spraken zacht met elkander en klaagden over de zedeloosheid van den tegenwoordigen tijd. De jcpge meisjes stonden in een hoek te glimlachen, en de jonge heeren keken gretig naar haar. Later kwam alles in orde. De verloving van Clara met Frits werd bekend gemaakt. De jonge lieden waren onuitsprekelijk gelukkig en den oude lui namen den schijn aan, van het ook te zijn, en dat oom Hendrik en zijn zoon Albrecht naar huis gingen, was voor allen een opluchting. Alleen Hans was ontroostbaar en zag zijn aanstaanden zwager met zeer onvriendelijke oogen aan. Juist op het oogenblik, dat oom Eduard met eene zalvende stem een toespraak hield tot de verloofden en ook er van gewaagde, dat soms een toeval de oorzaak was van groot geluk, hoorde men in de veranda iets vallen. Met een luiden vreugdekreet ging Hans er heen. „Mijn schildpad, mijn schildpad!” riep hij uit. En inderdaad daar was zij. Zij was op den grond gevallen. „Als zij zich maar niet zeer heeft gedaan." Maar de verloofde van zijn zuster troostU hem, , „Dan zal ik je twee andere geven, maar dez« moet ik hebben, Hans? want zij is de stichtstei van ons geluk, niet waar Clara?” „Twee!” riep Hans uit, „wat een geluk! Nu kur.t ge deze terstond krijgen, maar dan moet gij goed op haar passen. Zij moet salade hebben, in de zon staan en „Voorloopig, totdat wij een eigen huishouden hebben, moet gij maar voor het diertje zorgen. Maar dan zal het verzorgd worden, alsof het uit den hemel was gevallen. Want voor mij is zij' inderdaad een geluks-schildpa