Het jonge leven. Tweede Blad. Overal zie je en voel je het nu om Je heen; hoe het wakker wordt — hoe het groeit: het Jonge leven. In het. Spanderswoud. Ergens in een zandig schuilhoekje. Waar de lente iaat ontbloeid is. Wij liggen in het zand, en kijken naar de mieren, die bladluizen sjouwen, als .bootwerkers sware vrachten, stug-bedrijvig, en met zulk een werkroutine, dat het ons geen zier meer sou verwonderen, wanneer ze, straks na twaalven, als de laatste klokgons van Bussum in de fleanenpluimen sterft, er het bijltje bij gingen JJ heerleggen. Heel niet zou ik mij verbazen, als te de vette bladluizen dan lieten liggen in het vergulde, warme zand; en gingen schoften. Twaalf uur! Zooveel methode, zooveel Systeem zit er in dit rustelooze ópsleepen. Langs het paadje ligt dorre hei, als een donkere mosprop langs een bouwplaatweggetje. Maar als je daar met je neus in gaat liggen, ruik je iets, dat veel beter is dan: Hochheitner 1893. Als een wijnkenner, ’nen „pruver” snuffel je er over: Erica 1911! — Dat gaat wat extra-sch worden. — En zoo als je er nu vlak in ligt, zie je hoe het leven overal uit het brons slaat; en het als dauw aan alle Sprieten groene puntjes parelt Aan het weggetje zelf staan een paar manshooge berkjes, waar gedwarrel, als van vlinders in is, en een paar twee-turf-hooge beuken, waar stille groene motjes aan te slapen hangen. Op den achtergrond staan groote hoornen. En de hoofden van deze boomen zijn als ie hoofden van jonge vrouwen. Eene is er, die heeft maar een nétje van groen, zoo teer, zoo bijna nog niets, als het aller-aller-ijlste netje, flat je bij den kapper kunt koopen. Een anflere zit vol papillotten, een krullebol; kris en kras dooreen — nog gansch onopgemaakt. En eene staat nog verder af; die is alsof ze naar Ben feest gaat. Zoo stralend gekapt. Zoo de Volle wrong opgemaakt met: bloesem. Hoe mooi is d&t! Deze jeugd, dat ópgaan. Dat worden. Van al de boomenkoppen, voel je naar je Bigen kop. Of het daar nu ook weer lente op wordt? — Ahahem! Je werkt niet met een Energos-kam; niet met Javol; en niet met prof. Oudemans en prof. Pekelharing. Je werkt vis insider met 607 en 608, met de allernieuwste chemische snufjes, die het ongelukzalige bondgenootschap: „Farbwerke-klinieken” in de Wereld wentelt. Met tannobrominen en thiokalekop-inen. En. Ahahem, ja. Lente 1 ij k t het; en jong is het En: zacht als zijde! Ongetwijfeld. Een vogeltje vliegt in de berk. Het vliegt 30, Veertig meter van ons af; boven het zandpaadje ; en het is zeer „z e k e r”, in elk schot •4 !n de heesters, eiken vol plané naar onder den boom. D.ie moet hier eigen wezen, zeg ik. *,Die heeft hier ’n nestje,” zegt m’n vrouw — beslist — die met het woord „nestje” — de een Df andere betrekking tusschen zichzelf en het Vvinkie” vaststelt — waar ik als niet-verstaanfler smadelijk uit op zij word geschoven. Ik ken dien toon! Geen misverstaan mogeiijk!... Het vinkie, is een rank vogeltje; en hoewel Wij hem ornithologisch niet thuis kunnen brengen — zien we, dat hij een steenrood borstje heeft, en een kort gedrongen kopje, als ’n meesje. Met het geduld van jonge vossen liggen we in de zon — liggen we in den broedstoof van het jonge worden; onder geurende lariksslingers; op den loer. En ik heb daarbij het gevoel van een privaat-detective, of een chanteur op zijn eerste commissie, of een inbraak-spioneerder, die in een edelwaardiger intimiteit van a.s. slachtoffers blikt. De Wrevel, die in me opkomt, zet zich om in een onwillekeurige beweging. En m’n vrouw zegt: ppst. Ze zegt „pst” met engelenoogen van onschuld; en een perfidie — d’r sekse eigen — die weer niet tot m ij n mannelijk verstaan door-dringt. Dan; als de vogel in de struiken is, gaan we het nestje „zoeken”. Teenloopend. Het ligt onder een poortje van wortels en mos — als een bedelaarshol onder een metropoolbrug. Wij vinden het pas, als we met de handen in den voorgroei tasten. In het donker, waar dan Rembrandtiek zijverguld in valt, uit den zonnigen dag vandaan, zien wij in het nestje. Er liggen zes blauwe eitjes in. Stompe, kleine eitjes, als knikkers. Een warme gezellige pot —• vlak op elkaar. Geneusd; kastje gezien; zachtjes laat Je de Bcheuten en heipollen vieren — kastje weer dicht! En je gaat van het boompje naar je fietsen, die 30 meter verder liggen In een zekere hooggedragen gestemdheid. En je verwondert je: heel veel kunst en heel veel wijsheid van menschen doet het niet meer. Maar het nestje met eitjes doet het n ö g! Het p ü k t je — en zoo als je er weg van gaat — heb je het liefgekregen meteen — voel Je het te onbeschermd; )« een voogd erover — die mee-opletteu moet — strak* als de eitjes uitgekojnen zijn, en de jonge strotten naar het leven zullen happen. Mee opletten met de moeder. — En gaat zwanger van de rijkste meelwurmgenade-plannen, ooit door een vogeienvoogd geconcipiëerd; ergens. In de Emma-apotheek hebben we vandaag een paar jonge muizen gevangen. Zoo maar met de hand. De beestjes maakten misschien hun eerste snoepreis in het leven, toen we ze hoorden ritselen. Een sommatie, een oplawabbes tegen den mand — en toen holden ze weg. Maar dit hollen was eigenlijk geen weghollen meer; het was veeleer een onbeholpen wegkrabbelen. Ze rolden als deukige kinderspeelballetjes; een eindje langs den wand. — „Vaag ze!” Het was snel gezegd, en het was bijna even zoo snel: gedaan. Dan sta je daar als groote kereld met 4—5 kubieke centimeter warm jong leven In je hand, waarin je het fijne motortje hoort snorren, waarin je een ijle vibratie van het groote noodlot voelt, en je demonstreert hem: z’n kop! z’n kraaloogjes! z’n snorretjes. Zijn bekje, dat open gaat, en zijn tandjes, die zoo fijn als punten van de fijnste naaldjes (no. 8) zijn. Hoe rosé is z’n huid onder zijn dunne zijige grauwe beharing! Hoe zacht is hij! Hoe völ onbenul! Een trechter! Bitte — ’n trechter? Je roept om de groote glazen trechter uit de apotheek. En nu zit het muisje: in zijn huisje. Dat rijmt! Eerst is 't ie beduusd; ligt hij als een balletje stil. Dan gaat hij passagieren, tweemaal rond, om vervolgens toilet te gaan maken. Als een kleine poes: doet hij dat: Zoo hij langs zijn kop strijkt met zijn pootje; zoo d’ie er bij opzitten kan. Net een poes bij het kappen. Klop je even aan den trechterwand, dan is hij werkelijk „muis”-stil; en kijkt neergeslagen voor zich uit, als een betrapte kwajongen. Maar dc angst en de voorstellingen en de gejaagdheid van den grooten muis zitten er blijkbaar nog niet in. Even laat mijn vrouw het suikerkorrels door deD trechtersteel hagelen. Even schokt hij in elkaar, als een menschenkind bij een bovenvoorstellige natuurcatastrophe. ’n Kwart minuut later weet ie: dat suiker zoet is; en vindt ie zoet: lekker. Hij zit echt te „smikkelen”; eet met zijn pootjes; als een aapje — slechts een beetje moeilijk nog. Ongetwijfeld is ’t ie tot voor kort nog een zuigeling-muis geweest. Hoe vies is een dikke, grauwe muls! Met wat een walging commandeer je den loopjongen, den knip open te trekken, en den platgeknepene diep in het vuilnisvat te laten ploffen. Als het een pestrot gold, kon je geen wranger gezicht bij dat commando zetten. En hoe een snoezig lekker beestje, dat zich kapt als een poesje, rechtop staat te bidden als een taksje, even lbng van lijf; zich weer oprolt als een egeltje, en dat noodlots-onbewust — (niet wetend van den chloroform-dood, die Agrippina bevolen heeft — „omdat: hoe snoezige beestjes ook: muizen „töch” after all ontuig zijn, en vies; en je boel opvreten’’!) het répertoire van zijn natuurlijke charmes speelt, is d i t trechtermuisje. — Ja, ’t jonge leven — het is van een andere wereldorde, dan het oude dat met deze wereldorde zijn equilibre, zijn volle gewicht, en zijn afschuwelijke rijpe leelijkheid heeft gevonden! Al het jónge leven: hoe heerlijk; hoe rijk is dat! Langs alle wegen bloeit het nu, groeit het nu. Als je in den trein bij den Keverdijk de jonge biggen, rosé gestrekt, in de zon ziet liggen, loopt het water je om de tanden, en betreur je het, dat ze aan het stationsbuffet Keverdijk niet met een wagentje „Schinkenbrötchen” langs den trein ratelen. Je kan geen hoeve voorbij fietsen meer, of de kuikens, die het geel van den eidooier, nog op hun rug dragen, horrelen onder ’n haag, waar het groene leven ook aan alle kanten uitschiet. Overal zie je het en voel je het: hoe het wakker wordt en groeit: het jonge leven, het onvervulde, waarop de wereld als een beul en jezelf als beulsknecht attendeert. — En dat je toch zit of ligt aan te kijken met zoo zachte onschuldige aangedane menschen-oogen Hilversum, R. FEENSTRA. --- De Stuwadoorswe L De Nederlandsche Reedersvereeniging heeft zich, naar aanleiding van het ontwerp-Stuwadoorswet, tot de Tweede Kamer gewend met een adres, waarin o.a. gezegd wordt, dat adressante geenszins gekant is tegen het beperken van bovenmatig langdurigen arbeid, evenmin als tegen maatregelen, weike ten doel hebben het verkrijgen van meerdere veiligheid der werklieden in het havenbedrijf. Wat het eerstgenoemde punt betreft, ofschoon verreweg de voorkeur gevende aan een regeling voortspruitende uit het particulier initiatief van alle belanghebbenden bij het havenbedrijf, komt het adressante verklaarbaar voor, dat, waar dit initiatief niet krachtig op den voorgrond treedt, de tegenwoordige wetgever, uit sociale overwegingen, op dit gebied meent te moeten ingrijpen. Zij meent echter, dat het doel, hetwelk wordt beoogd, niet door het wetsontwerp zooals het daar ligt, zal worden bereikt, waarom zij dan ook ten krachtigste op verwerping van het wetsontwerp aandringt Zij vestigt de aandacht van de KameT op de omstandigheid, dat een wettelijke beperking van den arbeidsduur, waardoor voor hetzelfde werk belangrijk meerdere werkkrachten noodig zuilen zijn, als gevolg zal hebben vermindering van het individueel verdiend loon, daar toch een zelfde bedrag aan loon onder meerdere arbeiders zal moeten worden verdeeld. Buitendien zal een wettelijke beperking van den arbeidsduur het gevolg hebben, dat in tijden van plotselinge opeenhooping van werk (wat zich in het havenbedrijf telkens voordoet) hetzij dat stagnatie in den geregelden gang van zaken ontstaat, hetzij dat belangrijk meerdere losse arbeiders naar de havenplaatsen worden gelokt, welke laatsten uit den aard der zaak dan weder zullen zijn blootgesteld aan kortere of langere periodes van werkloosheid. De bezwaren tegen de invoering van arbeidsboekjes en de gevolgen bij conflicten, worden dan uiteengezet en komen overeen met wat o.a. door de Kamer van Koophandel te Rotterdam is betoogd. Ten opzichte van de invulling en de contróle der boekjes oppert zij dezelfde bezwaren als de Kamer van Koophandel en Fabrieken te Amsterdam. Naar de meening van adressante zal de voorgestelde contróle geheel problematiek blijven. Tegen een verbod van Zondagsarbeid in het algemeen, zooals dit in het ontwerp is geregeld en in aanmerking nemende hetgeen omtrent de uitvoering in de M. v. T. wordt medegedeeld, bestaat bij de vereeniging geen bedenking, daar toch hierdoor in hoofdzaak slechts bestaande toestanden worden bestendigd. Beslissingen op verzoeken om vergunning tot het verrichten van Zondagsarbeid moeten echter onmiddellijk kunnen volgen. Het is adressante niet duidelijk, waarom een Zondagsrust van dertig uur moet worden voorgeschreven. Vier en twintig uur komt adressante alleszins voldoende voor. Het vaststellen echter bij de wet of bij algemeene maatregelen van bestuur op grond der wet, van extra loon voor Zondagsarbeid, acht adressante in zeer hooge mate bedenkelijk. Met de Amsterdamsche K. v. K. is adressante van meening, dat de kosten der wet behooren te worden gedragen door den Staat. Inzake voorschriften de veiligheid betreffende, acht adressante den termijn van twee dagen, binnen welke beroep kan worden ingesteld, te kort. Het opvolgen van het imperatieve voorschrift om binnen 2 maal 24 uur een nauwkeurige schriftelijke opgave te doen van de verwerkte hoeveelheid lading, acht adressante bij houtladingen niet uitvoerbaar. Indien echter bij ingesteld beroep blijkt, dat het stopzetten van het werk op last der ambtenaren wederrechtelijk heeft plaats gehad, zal onvermijdelijk de Staat tot vergoeding der schade, door dit oponthoud geleden, gehouden zijn. Ten slotte spreekt de vereeniging als hare overtuiging uit, dat de groote nadeelen aan het ontwerp verbonden in hunne verstrekkende gevolgen voor scheepvaart, handel en arbeider niet worden opgewogen door hetgeen er mede zal worden bereikt, en dat hetgeen er mede zal worden bereikt, en dat hetgeen blijkens het uiteengezette in de M. v. T. wordt beoogd op veel eenvoudiger, minder belemmerende en minder kostbare wijze te verkrijgen zal zijn door het aanvullen en wijzigen van bestaande wetten en regelingen. --- De Utrechtsche Lustrumfeesten. iUCll OfelUi 1J1|, VUO UM, VUUIM Voor de stad Utrecht is de blijde zomer gekomen, de zomer waarin haar studentencorps hoogtij viert. Nog slechts korten tijd en overal zal er vreugde zijn, in de huizen, in de straten, dan zullen de schitterende kleuren der vlaggen het jubelend den volke verkonden, dat bet groote feest aangebroken is, het feest dat herinnert aan de stichting der Utrechtsche Hoogeschool. Oud-Utrecht zal herleven. Weer zullen de trotsehe torens van den burcht Rijnauwen verrijzen uit de vlakte, weer zal het oude kloosterklokje kleppen en nooden tot aanbidding, weer zal Graaf Willem onder schetterende klaroenen landen aan den Rijnoever, waar zijn tenten ■zijn opgeslagen. Het kenmerkende der veertiende eeuw Is de strijd om de verdeelde landen bij de zee te vereenlgen onder een land. Dit is het voorspel onzer nationale eenheid. In het openlucbtnatuurspel wordt deze strijd en deze eenheid gesymboliseerd in de Stiehtsche jonkvrouw, Johanna van Renesse, en den Gelderschen edelman uit het grafelijke leger, Gerrit van Herlaer van Poederoijen. De liefde dezer twee, die door de vijandelijke verhouding der gewesten, noodlottig is, en aanleiding geeft tot den strijd, teekent den toestand der veertiende eeuw. In de vereeniging dezer twee wordt de eenheid der nedere landen voorgesteld. De eerst© handeling geeft een beeld van de schoonheid der middeleeuwen. Een valkenjacht wordt op de vlakte gehouden, kinderen spelen m het gras. Men zet zich tot den maaltijd en als uit de verte een jachtstoet van Hollandsche edelen nadert, noodigen de Stichtenaren de vreemdelingen aan hun tafel. Een twist breekt uit, en van den twist maakt van Herlaer gebruik, om Johanna van Renesse, de dochter van den Stichtschen burchtheer te ontvoeren naar het tentenkamp. De Stichtenaren nemen wraak, en zoo ontbrandt de strijd. In de tweede handeling eischen herauten den burcht op. Juist op dit oogenblik landt graaf Willem met zijn schepen. Hij geeft bevel tot den aanval. De burcht wordt bestormd. Het wapentuig en de mortieren worden tegen de muren gericht. Na heftigen strijd geeft de bezetting zich over. Graaf Willem houdt een *~~~ ! gericht, maar als Johanna van Renesse hem te voet valt, bewerkt hij zelf de verzoening. Va.n deze verzoening is het huwelijk van Van Herlaer en Johanna het blijvend teeken. In de derde handeling worden de huwelijksfeesten gevierd, door spel en bloemendans. De leden van het Utrecbtsch Studentencorps zullen dit stuk opvoeren, voor zooverre het de actie betreft. De verzen, gezongen door het koor en de solisten zullen de handeling vertolken. Orkest en koren zijn hiertoe In de tribune geplaatst. Zoo wordt met deze opvoering een ander genre gebracht in het tooneelwezen. De planken zullen vervangen worden door het vrije veld, de décors door de werkelijkheid. Hierdoor zal worden bereikt, dat hetgeen men uitbeeldt, in zijn ware omgeving komt te staan, en het tooneel aan den hoogsten eisch zal beantwoorden. Over het toumooi en het mimenspel loopt de weg tot het openluchtnatuurspel. Waar men in het eerste heeft ware omgeving zonder uitbeeldingsknnst, en in het tweede uitbeelding zonder ware omgeving, zijn beide hier vereenigd. Verschenen is bij Versluis en Scherjon te Utrecht bet tekstboekje van „Willem van Holland”, verzen van J. van Dorp, lid van het U. S. C. voor het openlucht-natuurspel, ontworpen dodr Antoon Molkenboer, muziek van Willem Andriessen. --- Pensioenregeling H. S. M. Door het hoofdbestuur van de Nederlandsche Vereeniging van Spoor- en Tramwegpersoneel, is, naar aanleiding van het niet-nakomen der toezeggingen door de directie der Hollandsche spoor, ten opzichte van de exdeelgenooten van het pensioenfonds en de zware lasten, welke op de schouders van het geheele vaste H. S. M.-personeel door de nieuwe pensioenregeling worden gelegd, een schrijven tot den minister van Waterstaat gericht, waarin gewezen wordt op de noodzakelijkheid van loomsverhooging, die de verslechtering wegnemen kan en van het toekennen van medezeggenschap in een commissie van beheeq welke het nieuwe H. S. M.-pensioenfonds be« sturen zal. Naar aanleiding hiervan is een manifest door het hoofdbestuur aan het personeel ge*, richt, om zich te organiseeren. --- Pensioenregeling Ned. Tram-Mij. Door de directie van de Ned. Tram-Maatschappij is per dienstorder aan het personeel der maatschappij haar pensioenplannen kenbaar gemaakt, waarbij een datum van invoering was vastgesteld. In verband hiermede en naar aanleiding van de gesloten arbeidsovereenkomst tussehea de maatschappij en de Nederlandsche Vereeiriging van Spoor- en Tramwegpersoneel, waarin bepaald is, dat tusschen genoemds lichamen overleg moet plaats hebben, alvorens een pensioenregeling wordt ingevoerd, heeft het hoofdbestuur der Nederlandsche Vereeniging thans aan de directie om een .onderhoud verzocht, teneinde met haar de pensioenregeling te bespreken. --- HET JULIANA-DOK. Zooals we reeds mededeelde werd gisteren met goed gevolg te water gelaten aan de overzijde van het IJ, het nieuwe stalen drijvend droogdok, genaamd „Juliana-Dok” voor de Amsterdamsche Droogdok-mpij., gebouwd door de Nederlandsche Scheepsbouw-mpij. alhier, met medewerking van de Nederlandsche Fabriek van Werktuigen en Spoorwegmaterieel. Het dok is gebouwd van Siemens-Martin staal en is van het z.g. gekoppeld sectle-type. Het bestaat namelijk uit drie gedeelten,welke waterdicht aaneen sluiten, maar ontkoppeld kunnen worden, om zoodoende \ Ulekeurig een der drie gedeelten met de beide andere uit het water te kunnen heffen voor de herstelling en onderhoud. Het dok dat schepen tot lfi.000 tons gewicht bij 20’-0” diepgang, zal kunnen lichten, heeft de volgende hoofdhfmetingen: Lengte over alles 459’-10”, breedte 110’-0%”, pontonhoogte in het midden 14’-6(4”, pontonfaoogte in de zijde 12’-6 lengte der zijkasten 379’-10”, «otale hoogte in de zijde 42’-0%”, breedte zijkast onder 15’-0%”, breedte zijlkast boven 9’-0%”. Drie waterdichte langsschotten in den bodcmponton en, behalve de eindschotten der drie deelen waaru.t het dok bestaat, nog acht waterdichte dwarsschotten verdeelen het dok in een groot aantal afzonderlijke waterdichte afdeelingen. De hoofdspanten welke om de ÏO’-O” voorkomen, bestaan in het pontondeel tusschen de langsschotten uit schotten, daar buiten en in de zijkasien uit vakwerk-spanten. Tusschen deze hoofdspanten komen om de 2’-6” lichter geconstrueerde tusschenspanten voor, in zijkasten en buiten de pontonlangsschotten, tusschen welke schotten het langsver. band-systeem is toegepast Extra versterkingen zijn aangebracht onder de kielblokken en ter plaatse waar de dokdeelen bij zelfdokken op elkaar komen te rusten. Het dok is voorzien van een groot aantal kielbolkken met gegoten staln kap; kimblokken, van het zljkastdek beweegbaar, geleidingsrollen, uithouders, electrlsoh bewogen kaapstanden en wat verder noodig is o.m het dokken zoo spoedig en veilig mogelijk te doen geschieden. Drie centrifugaal pompen van 18” diameter, elk gedreven door een electronrotor met vertikale as, 110 P.K. sterk, zijn in staat het dok met een maximum last in 4 uur tijd leeg te pompen. Deze pompen, alsmede de drie lens- en spoelpompen, elk gedreven door een 35-Paards electromotor, en de pijpleidingen zijn geleverd door de firma Louis Smulders, Machinefabriek „Jaffa”, te Utrecht, de electromotoren door de N. V. Electrotechnische Industrie v/h. Willem Smit & Co., te Slikkerveer. Het dok ontvangt van den wal draaistroom van 380 volts van het gemeente-net. In het bedieningshuisje bevinden zich een aantal manometers waarop door middel van een pneumatsche waterstandsaanwijsinrichting de hoogte der waterspiegels in de verschillende afdeelingen kunnen wórden afgelezen. De beide zijkasten zijn verbonden door draaibruggen aan belde einden. Ter bescherming van het staal tegen het roesten, is op ruime schaal gebruik gemaakt van Bitumineus Enamel. Extra voorzorgen zijn genomen om het zware lichaam, waarvan het gewicht ongeveer 4800 ton bedraagt, over den slappen bodem veilig naar zijn element fie doen glijden. Het afloopen geschiedde dwarsscheeps. Zestien sleden, wier l/nen rusten óp zwam onderheide balkvloeren/ dragen het dok. Vijf hydraulische persen zijn opgesteld ma aan de massa de eerste beweging te geven. Ter verkrijging van de o nodige waterdteptW is het IJ plaatselijk uil/*"*— ggerd. --- BOTERJACHT. FEUILLETON ] (Het auteursrecht van deze schets wordt voorbehouden, volgens Art. 7, AL 2, var: de Wet op het Auteursrecht van 28 Juni 1881.) (©*■ ware historie), door OTTO ZEEGERS. . We hadden zwaar geboomd over „begappen”, de Berner Conventie en „Kunst-is-geen-regeeringszaak”. Van Thorbecke waren we beland bij Fuente !n de Van-Wou en uit de herinnering aan zalige uren, tien jaar geleden in de Vic doorboemeld, bad ’t onderwerp „de rooie pet” ons het terrein van wat Joop Starsse noemde „artiestenjammer” binnengeleid. „Je moet maar pecb hebben”, mopperde Koos Verploeg. „’k Verwacht al drie dagen lang een aangeteekende van m’n ouwe. De juffrouw maalt me m’n kop gek om haar boekie en ’k heb geen hak meer onder m'n schoen. Asjeblief. Zeg of ik ’t lieg.” Met een bevalligen zwaai vloog een houterig spillebeen op de tafel en toonde als niet-teloochenen bewijs een haklooze schoen met griliig-uitgevreten zolen. „Je zoènt de keien”, grappigde Pim. Verploeg bracht „’t bewijs” weer naar lager Sferen. „Vanmorgen, op m’n tafel, eindelijk de ken* ttlsgeving. Jawel. Uit Arnhem. De vloot is SAn, ' juffrouw! roep Ts de keuken in, hol de deur nit, pak de tram naar de post ” „En toen was ’t natuurlijk van de belasting”, aucbterde Joop Starsse. „Nee. — Een verfbeer, verdik-me. Van toen Tt nog thuis was, in Arnhem. Stuurt me die vent z’n rekening aan-ge-tee-kend 1 En met dikke banepooten er boven: Tri-pli-kaat!” Vrooiijkheid doorjoelde ’t atelier, dat ’t hol kaatste tegen de wanden. „Eu nou denkt m’n hospita natuurlijk, dat ik haar voor den gek houd. Zet een gezicht als een oorwurm.” „Heb jij wel een* een oorwurm in z'n facie gekeken, Verploeg?" lijsde Raakman’s falsetje. Op de divan kwam nu Meerwal overeind. „Za! ik jelui een ware historie vertellen?Ver{•cP-B week gebeurd.” Ba plechtig-inleideBd begon-Se: -.We hebbes een kommesaal tegenwoordig. I Uitvinding van m’n vrouw. Jullie snapt: uit weelde hebben we ’t waarachtig niet aangehaald! Al ben ik den kapotte-schoenen-tijd te boven en al kennen we goddank de dagen niet meer van driemaal-havermoüt en een harde bokking rozengeur en maneschijn is ’t nog lang niet Een week of zes geleden — ’k zat er juist over te filosofeeren, hoe ’k zonder kapitaal aan papier zou komen, nu m’n boekhandelaar niet langer pofte — zegt m’n vrouw opeens: „Guus, we moesten de voorkamer met het kabinet maar verhuren, ’k Heb er al lang over gedacht,je maakt er toch makkelijk vijftig galden in de maand voor.” „’k Hoef jullie niet te zeggen: heel veel puf had ik er eerst niét in. Maar na veel over-enweer-gepraat gaf de gedachte aan een halve maand huur vooruit den doorslag. En nu — aandoening triide in z’n stem en z’n hoofd zakte op z’n borst — „en nu, beste vrienden, het is om over te weenen Op de plek, waar eens mijn werktafel stond, waar eens mijn eerste drama het levenslicht ontving op die plek maft nu de kommesaal, klerk op een deurwaardèrskantoor.” „Da’s heiligschennis”, toornde Koos. „Maar met symboliek”, vond Raakman. „En waar werk jij nou?” vroeg Pim. „Op zolder. In ’t kamertje van de meid, die we niet houden. Maar nü: wat ons noodlottig worden zou; de kommesaal verlangt Vrijdags visch. De eerste week ging alles goed. ’k Had kapitaal! Maar de tweede week moesten mijn pantoffels — en nu verschenen week m’n vrouws beste rok ervoor naar oome Jan. Met den slager kan ’k schipperen, in ruil voor nu-en-dan een vrijbiljetje voor „Flora” of voor Prot een poffenden, künstminnenden vischboer heb ’k nog niet ontdekt.” „Vischboeren lijm je het best met een kommetje koffie”, wist Pim. „Afijn, dank zij den reddenden rok van m’n vrouw, kreeg de deurwaarders-slaaf dan Vrijdag: kabeljauw.” „Geef ’m scharretjes”,schreeuwde Joop, „da’s toch veel goedkooper!” Guus, de raadgevingen hooghartig negeerend, spon met ernstig gelaat z’n verhaal. „’k Had dien dag beerlijk-rustig gewerkt Niets had m’n aandacht afgeleid. Niets den stillen vrede van ’t meidenkamertje verstoord. Dat de waschman zès-maal gebeld en als loon de schelknop meegenomen had, hoorde ik pas ’s avonds. Maar tegen vier uur ongeveer, .juist toen ik den hoofdpersoon van m’n nieuwe drama z’n liefde liet verklaren aan de vrouw zijns vriends, hoor ’k opeens uit de diepte van ’t trapgat een benauwde stem: „Guus! Güus!:...;.” ’k Schrik op, loop naar hen zolder, buig over de leuning: „Wat is ’t?” M’n vrouw weer van beneden, angstig; „Hoor es.” „Ik hoor”, roep ’k terug. „Neen, ik kan ’t je zóó niet zeggen. Kom es beneden ” ik naar twintig treden lager, verschrikt, nieuwsgierig, ongerust , In de huiskamer, achter de tafel, stond m’n vrouw. Sip gezicht, punt van haar schort aan haar lip. „Zeg Güus ” kneep baar stem. „Wat ts er, kind, wat is er?” „Verbeèl-je, zeg “ „Jajaja — wat?” „Er is geen boter meer. „Wh-blief je?” „Geen kriesel.” „Maar m’n hemel-nog-toe, moet Je me daarvoor ” Stel je zoo iets nu eens vóór, Jullie. Dat Je — juist als je bezig bent hèt hoogtepunt, hèt succes, de-klap-op-de-vuurpijl van een bedrijf te schrijven dat je dan naar beneden geroepen wordt, angstig, benauwd alleen om te hooren dat er geen boter meer is geen kriesel 1 „Laat dan halen!” bulderde Ik. „Wat gaat mij dat aan?” „Geef jij dan geld!" keef m'n vrouw terug. „Geld? — Heb ik niet. — Hier. — Een plak. — Da’s alles.” „Noü dan!" „Maar mensch, laat dan niét halen. Doe ’t dan zonder ” Toen, snibbig, net dat fk de deur uitging, m'n vrouw weer: „En meneer Dikson dan?" ’t Leek een machtspreuk, een wonderwoord. Al m’n drift zakte; ’k werd doodkalm. Op de mat draaide ik weer om, keek m’n vrouw onthutst aan: „Me-neer Dik-son?” „ja? — Z’n kabeljauw?" Dat deed de rest. — 'k Was opeens helderziend nu. Kabeljauw zonder botersaus! Voor ons, die poften, zou ’t desnoods gaan. Voor Dikson, die betaalde, nooit. Er was een gespannen stilte. Toen m’n vrouw die eindelijk verbrak, zat zij, hoofd-inhaar-hand, op de canapé, ik, dompgebogen in ’t vouwstoeltje. „Hoe moét dat nu?” „TjA. — Hoe moét dat nu?” Nieuwe stilte trad in. Haar oogen gingen langs den eenen wand, de mijne langs den anderen. Ieder met z’n eigen gedachten, bepeinsden we hetzelfde, zochten we een beleenbaar voorwerp. Maar er was niets. — De spiegel? — Maar dat was toch te gek! — Wie bracht er nu voor een onsje boter z’n spiegel naar den lommerd! En dan op klaarlichten dag, dat groote ding, dat blikkerde in de zon!...... ’n Paar stoelen? — Al net zoo mal. — Wacht es. — Op ’t boekenrek. — Kloos? — Kun je toch niet beleenen? — Wat geeft nu de lommerd op verzen van Kloos? — ’t Was wanhopig. — Er was één redmiddeL — M’n broek. — Daar hadden we ai een paar keer een gulden op gehad die moest ons dan nög maar eens helpen. „Er zit niks anders op, vrouw. Je zult m’n pan-ta-lön nog maar es ” „Maar Guuslief, je andere broek, die ouwe, Is immers weg?” „Weg?” ’k Had het glad vergeten, 't Oude afleggertje met gerafelde pijpen en glimmende knieën, dat vroeger — bij tijdelijke afwezigheid van m’n eenige goéde broek — m’n beenen had omklungeld, — was de vorige week, met wat flesschen, uitgekookte beenderen, kranten en lappen tot een bedrag van twintig cents verkapitaliseerd. Daar zaten we. — Zwegen. — En peinsden. „Gut, Guus, hoe-moèt-dat.-nu ?” verbrak m’n vrouw eindelijk weer angstig de stilte, bang, dat de kommesaal onzen benarden toestand zou bemerken. Ik sprong op. „In vredesnaam”, besloot ik, „’t moet tóch maar.” „Wat?” „Wel, met m’n broek, ’k Zal een deken omslaan en dan maar den heelen dag blijven schrijven, lezen Overmorgen is ’t de eerste. Als-ie dan betaald heeft, haal je ’m weer terug.” ’t Was nn vijf uur. Om zes moest de klerk eten. We moesten dus voortmaken. Maar juist toen ik de alkoof In wilde gaan om ’t helpend pand vrij te maken van m’n beenen, komt „de hit” binnen; ons dagmeisje, zoo genoemd om haar rennen en draven. „Mevrouw, asjeblief.” Ze legt een klein, kubnsvormig pakje op tafel. „Wat is dat, Toos?" „Boter, mevrouw.” „Bö-ter?” „Ja, mevrouw. Om te proeven. Ze komen overmorgen om rapport.” Hit af. Wij, weerszijden de tafel, stonden een oogenblik sprakeloos, hadden een gevoel of we schaamteloos voor-den-gek gehouden werden. ’t Kleine boterding daar voor ons, met z’n ribbetjes van nog geen drie duim, leek ons uit te lachen, sarrend te bespotten. „Hoe vind je me uu zóó iets? Juist nü”, wrevelde m’n vrouw. Op hetzelfde oogenblik draafde Toos opnieuw binnen. „Mevrouw, nóg een pakkie. Voor tweehoog. Daar is niemand thuis. Heb ik het maar aangepakt.” Op de tafel spotlachte een tweede kubus. „Zeg, als dat nou zoo dóórging”, lachte m’n vrouw, de zorg vergetend door het komische van de situatie, „en ’k had tien van die pakjes ’’ „Je zült ze hebben", beloofde ik opeens, brutaal. „Wat ga Je dan doen, Guus?— „Trek je mantel aan en zet Je hoed op, I gauw." „Maar ” „Ja gauw nu, anders is ’t te laat Zorg, dat je dien reclamelooper vóór bent, loop een portiek In, doe of je daar woont en pak zoo’n ding aan.” „Neen, Guus, dat durf ik niet” „Als je aan Dikson denkt en aan z’n saus, durf je wel.” „Maar als ze het merken......' ' „Hoe kan dat nu! Ais je ’t handig aanlagt Zoo’n man is blij als-ie gauw klaar is. Ik ga ook.” „Jij?” schaterde ze nn. „Ja. En de hit sturen we er ook op at" „Neen maar, Guus ” Ik was al in de gang, riep Toosje, gaf haar instructies, beloofde haar een dubbeltje óver die week zei, dat het een grap was. De hit vond ’t aardig — rende de trappen at M’n vrouw werd weer angstig. „Hemel, Guus, als er maar geen herrie van komt.” Maar ik stelde haar gerust, en toen ze de deur uit was, mantel aan, hoed op, gehandschoend en haar paraplnie mee, ging ook ik aan de dolle jacht meedoen. M’n hoed in m’n oogen, kraag omhoog, stok in m’n band, wandelde ik onze straat uit, de kade langs, de straat achter de onze door, de zijstraat terug, en stapte juist op nummer 34 aan, toen een der botervrienden bij 32 belde. Langzaam trok ik m’n huissleutel uit m’n zak, treuzelde tot de looper de stoep inkwam, deed toen opeens of ik den sleutel in de huisdeur stak. „Middag, meneer." „Moet je hij mij zijn?” „Jawel, meneer. Asjeblief." „Wat Is dat?” „Boter, meneer. Voor reclame. Komme van de week om rapport.” „Mooi.” - * Dat was één. Voor de bovenhuisdeur bleef de man staan. Nu kon ik niet weg, ging wat peuteren aan het slot. Opeens schrikte ik. Er bewoog een schaduw tegen het deurvenster. — Als er iemand kwam ik op heeterdaad betrapt werd, pogende een andermans deur te openen! Maar gelukkig. „Boven” trok open en ik maakte, dat ik wegkwam. Toen, aan de overzijde, op 51, speelde ik hetzelfde spel met reclamelooper twee. En ’t lukte. In de zijstraat ontlastte ik welwillend een derden bezorger. Drie kubusjes in m’n zak en de blijde voldoening over een welgeslaagde list in m’n hart, haastte ik me huiswaarts. ’k Was er gelijk met m’n vrouw. „Heb jij wat?” lachte ze. „Drie.” „Ik ook.” ’t Was een vreugdig en blij weerzien. „En de hit! Waar is die?” Een geweldig kabaal schrikte ons op. Sloffen klepperden angstig-snel pver de straat, een schorre mannestem riep: „houdt ’r, houdt ’r*\ ?n gejoel van Jongens en meiden deinde er achter aan. Hijgend, met angst-oogen en losse haarpteken, kwam daar „de hit” aangerend, achter* volgd door een der loopers. „O meneer — o mefrouw — help u mo —* lelp u me — hij het me gesnap!” „Daar héb je het nu”, gilde m’n vrouw wou naar boven. Maar hitje, zenuwachtig-gejaagd, greep haza* vast. „O mefrouw — och mefrouwtje!” Toen de looper: „Nette lui jullie! — Da’s een mehèir en een mefrouw! — Boter voor niks vrete en een werkman er teugen an late loope as de konterleur langes de huise komp!” Auditorium van straatslijpers, wandelaar^ dienstmeiden en slagersjongens klompte saam voor ons portiek. Plots een uitval naar bang-bibberen Toosje, „Hiér sallëmander, geef óver me pakkies.” Toen, vlak voor onze deur, vlak voor de veilige haven moesten we het aanzien hoe de buit ons nög ontging. Acht — zegge ücht kubusjes had die beste bit bij elkaar gesleept En alle acht — zegge alle acht zagen me ze teruggaan in de grova knuisten van den looper. „Hiér me pakkies, tuïg-dat-je-d’r-bint” M’n vrouw, bang voor nög meer herrie, wierp ook haar buit neer. Drie kubusjes dansten de stoep af. Toen, in een vlaag van minachtende grootmoedigheid Liet ik ook de mijne volgen. „Flesschetrekkers! — Flès-schè-trèk-kérsi" tierde de man. Acht-elf-veertien pakkies! —* Veèr-tièn-pkk-kiès! Arremoe-zaaièrs 1 ” De toeschouwers joelden, schaterden van pret. Boven aan de trap, griende de hit Halverwege stond m’n vrouw, driftig te stampen. „Guus!— Guüs toch!" Op de stoep, wit-van-spijt Ik. Door al da lach-en-sehimp-en-schelötronies aangegaapt Tot opeens, van de overzij, de kommesaal aanstapte. Toen, nijdig en met een blik van minachting die vreeselijk geweest moet zijn, ging ’k naar binnen en sloeg de deur dicht met een slag, die de ramen deed dreunen. Buiten, gedempt nu, schreeuwde de man: „Flessche-trekkèrs Flès-schè-trèkkèèèèèrs! Op de tafel in de huiskamer, schaterden de twee kubusjes. Heller en tierender dan straks. Dien dag at Dikson om acht in plaats van om zes. Kabeljauw mét botersaus. Maar mijn beenen moesten twee dagen in, een wollen deken. „ ' • ■ » ---