Advertentie Onze kostelooze Onge!ukksn-Verzekering„ IEene uitkeering van f400. Eene uitkeering van 115.—. HEDEN I JULI zal door ons worden gedaan de 350* uitkeering, groot Vier Honderd gulden, aan de Wed. W. J. H. MARTEN8-FRAMKEN, Beerenbijt 101. ’s-Her-1 togenbosch, wier echtgenoot in de Maas bij Andei verdronk. VRJJDAG 3 JULI zal door ons worden gedaan de 351* uitkeering, groot Vijftien gulden, aan onzen abonné P. FREDERIKS, St. Jansstraat 31, Amsterdam, die door een ongeval een zijner vingers verloor. 3£SaaHHraSS3K9HBaaBSaHSflBMnBBnnE5DfBHanEnBnnKaB3HESBaaRBBnS9KnH8SG&S39£SBZanEBnaBHK9BHH9aMnaBMnBamGB ef En het geheel zal dan zijn uitgekeerd een bedrag van I f 102,428. --- Aan onze Abonné’s die „De Courant” per post voor eigen rekening ontvangen, wordt beleefd verzocht het op 1 Juli 1908 door hen verschuldigde abonne« mentsgeld per postwissel over te maken vöór of op 6 Juli 1908. De daarop vallende kosten zijn voor onze rekening en kunnen van het bedrag van den postwissel worden afgetrokken. Over de op 6 Juli nog niet ontvangen abonnementsgelden wordt door ons, met 5 cent verhooging voor incassokosten, per poatkwitantie beschikt. DB ADMINISTRATIE. --- REUTER-TELEGRAMMEN. Uit Marokko OKAN, 29 Juni. Nadat een kapitein van den topografischen dienst in de nabijheid van Oudjeda Vrijdag was aangevallen,-werd Zaterdag een bereden compagnie en goumiers In die richting uitgezonden. Zij werden met geweervuur ontvangen, waarop zij antwoordden. Het gevecht duurde een uur. De Marokkanen verspreidden zich en leden hevige verliezen. Aan Pransche zijde geen enkel verlies. PARIJS, 30 Juni. Een telegram uit Oran meldt aan de bladen, dat een colonne, uitgezonden om den aanvaller, kapitein Raronde, te straffen, door een zoo groot aantal Marokkanen werd omsingeld, dat ze den weg naar Oedjda weer moest inslaan. De„Matin” zegt, dat de terugtocht pas aanvaard werd na de botsing, toen de verslagen, vijand de vlucht nam, en dat de colonne naar Oedjda terugkeerde, omdat de commandant den vijand niet in de bergen wilde achtervolg De Pruisische Landdag. BERLIJN, 30 Juni. In een gemeenschappelijke eindzitting van de beide huizen van den Pruisichen Landdag sloot de ministerpresident Bülows hedenmorgen om 12 uur de vergadering. • Uil Spanje. BARCELONA, 29 Juni. De Catalonische groep besloot haar senaats-afgevaardigden te verzoeken, weder zitting te nemen in het parlement, waaruit ze zich kort geleden terugtrokken, en alle pogingen aan te wenden, om afschaffing te verkrijgen van de wet, die aan militaire rechtbanken het recht toekent in behandeling te nemen vergrijpen jegens het vaderland en het leger, en te verkrijgen de erkenning van de autonomie der gemeentebesturen in Catalonië, of een absolute decentralisatie in het belang van Catalonië. De Perzische vluchtelingen LONDEN, 30 Juni. Grey, antwoordend op een vraag betreffende de onlusten in Perzië, deelde mede, dat een aantal personen de wijk genomen hebben op de Britsche legatie. Dit in verband met het feit, dat de sjah troepen opstelde in de nabijheid van de legatie, een afkeurenswaardige handelwijze, waartegen de Britsche regeering protesteerde, is aanleiding tot een correspondentie met de Perzische regeering. De vluchtelingen zullen niet uitgeleverd worden zonder afdoende waarborgen voor hun behandeling. Een verklaring van de Porie. CONSTANTINOPEL, 30 Juni. In een reeds onderteekend geschrift verklaart de Porte, dat de veilenging der mandaten van de verschillende hervormings-instellingen in Macedonië een voldoende concessie vormt en dat zij geen andere voorstellen kan aannemen. • De Bulgaarsche Kamer. BOEDAPEST, 3‘o Juni. De Kamer keurde de internationale overeenkomst betreffende de radiotelegrafie zonder draad, goed, evenals het wetsontwerp betreffende de arbeiderswoningen. Engeland en Britsch-lndiëLONDEN, 30 Juni. In bet Hoogerhuis opende lord Curzon de discussies over de binnenlandsche aangelegenheden van Britsch-Indië, en verklaarde, dat een heerschende onrust niet kan worden ontkend. Hij sprak den wenseh uit, dat de gevaarlijke voorteekenen zouden verminderen, doch voegde er aan toe, dat de oorzaken van de onrust in zeker opzicht van blijvenden aard waren. Hij hield tegenover Morley vol, dat de orde met kracht moest worden gehandhaafd. Morley ontkende, dat hij ooit ook maar in het geringste had toegestaan, af te wijken van de politiek, door de regeering voo 1'geschreven, en hij ook geen andere keus gehad heeft. De Britsche regeering te wijzigen was niet noodig. Hij wachtte de resultaten van het onderzoek af en zou daarop gronden enkele administratieve hervormingen, die aan alle lagen der Indische bevolking gelegenheid zouden geven medezeggenschap te krijgen in de behartiging hunner eigen zaken. Suffragettes In actie. LONDEN, 30 Juni. Suffragettes demonstreerden voor het parlementsgebouw hedenavond in grooten getale en verwekten een verbazende wanorde op straat. Negen-en-twintlg betoogsters werden gearresteerd. Een menigte bereden politie slaagde met moeite erin, de rust te herstellen. Een pensioenverleening. BERLIJN, 30 Juni. Een kahelgram uit Johannesburg, gedateerd van 30 Juni, meldt, dat het parlement van de Oranjerivierkolonie, aan de voormalige presidenten van den Oranje Vrijstraat, de herren Steijn en Reitz, een jaarlijksch pensioen heeft toegekend respectievelijk van 1000 en 500 pond sterling. --- De doopplechtigheid te Madrid. BUITENLAND. In de troonzaal van het La Granja-paleis te Madrid heeft de doopplechtigheid van den infant Don Jaime plaats gehad. Op verlangen van den koning heeft de plechtigheid een betrekkelijk eenvoudig karakter gehad. Het aantal invitatiekaarten was zeer beperkt, ook met het oog op den overlast, dien het hof van een te groot publiek zou kunnen hebben. In da antichambre van het paleis werd de stoet geformeerd. Aan het hoofd gingen de edellieden en majordomes van dienst, de granden van Spanje* de president van den ministerraad. de ministers, een delegatie uit de Kamers, allen in groot-uniform. Daarop volgden de infant Fernando, als vertegenwoordiger van den peter, den prins van Beieren. De meter, infante Isabella, was persoonlijk tegenwoordig evenals de koningin-moeder. In de troonzaal was een estrade gemaakt, overdekt met een prachtvol tapijt, dat sedert Isabella II dient bij alle doopplechtigheden. Op de estrade stond het altaar, dateerend uit den tijd van Ferdfnand V. In het midden stonden twee doopvonten van Santo Dominique de Gnzman, zeer oude meesterwerken van toegepaste kunst. De koning, de koningin-moeder, de infanten Carlos, Philippe, Renier,'Marie Theresia, namen plaats in fauteuils voor de estiade. Daarachter de hofhouding en de vertegenwoordigers der mogendheden. De prins van Asturië, oudste zoon des konings, woonde de plechtigheid mede bij, in de armen van zijn gouvernante, waar hij niet anders deed dan schreeuwen en huilen. De aartsbisschop van Sion verrichtte de doopplechtigheid, terwijl een batterij 21 schoten loste. De Paus zond zijn zegen voor het kind --- Perzlö. Onder voorzitterschap van den sjah werd een krijgsraad gehouden, waarin werd besloten, dat het versterkte kamp te Bogsja verplaatst zal worden naar Kosrikodsje. Daar zullen ook vier kanonnen worden opgesteld, terwijl een nog sterker troepenmacht zal worden geconcentreerd. Na de afreis van den sjah worden nieuwe onlusten in Teheran verwacht. Voor Euseli, aan de Kaspische Zee, Is ’n Russische kanonneerboot verschenen. De sjah had beloofd, het leven van de volksvertegenwoordigers te sparen-; toch zijn 12 leden van de Weydless opgehangen. De revolutionnaire beweging groeit in het land voortdurend. In Teheran schijnt wel tijdelijk de rust hersteld, doch uit de provincie blijven de verontrustende berichten toestroomen. Te Retsjt trachtte de regeering met geweld de politieke clubs te ontbinden. Doch de leden wapenden zich en schijnen, geholpen door het volk, de situatie meester te zijn gebleven. Het straatgevecht duurde uren lang. Aan beide zijden vielen dooden. --- Nasi. Nasi is gisteren te 12 uur op vrije voeten gesteld. Duizenden telegrammen van alle oorden kwamen bij hem in. Gedurende den nacht maakten jonge Sicilianen, te Rome wonend, een helsch lawaai voor het huis van Nasi. Aan de kiezers van Trapani heeft Nasi een telegram gestuurd, waarin hij een bezoek aankondigt en hun om rechtvaardigheid vraagt. Trapani is buiten zichzelf van vreugde. Alle huizen vlaggen. Daar de laatste verkiezing van Nasi nog niet ongeldig is verklaard, dacht men, dat hij naar de Kamer zou gaan. Zijn vrienden drongen er zelfs op aan, doch de oud-minister weigerde beslist --- Eulenburg. Zooals Reuter reeds gisteren meldde, is het meineed^proces tegen vorst Eulenburg gisteren voor de rechtbank te Berlijn begonnen. Hieronder laten we de namen van een aantal gedagvaarde en verschenen getuigen volgen. In de eerste plaats dan de melkhandelaar Riedel en de visscher Ernst. Verder o.a. baron Von Wendelstadt, graaf Kuno Moltke, generaal Von Lewinskl, graaf Ditmar von Eulenburg, oudste zoon van beklaagde, en vele anderen. Graaf Welczek is ziek, vrijheer Albert von Rotschild, uit Weenen, zal eerst heden aankomen. De opperhofmaarschalk graaf Zu Eulenburg is verhinderd. Prof. Kaulbach is ziek. De laatst opgeroepen getuige is de auteur Brandt, bekend door zijn beleedigende brochure tegen Von Bülow. Hij ondergaat zijn straf en ziet er zeer bleek uit Allen verschenen getuigen wordt door den voorzitter met nadruk gewezen op het gewicht van den eed. Hij waarschuwt ieder, zich niet door haat of nijd te laten leiden. Daarna richt de voorzitter zich tot de gezworenen. Hij zegt: „Alles wat opgehelderd kan worden, moet opgehelderd worden. Ik verzoek u, daar waar de zaak u niet duidelijk mocht zijn, van uw recht tot het stellen van vragen gebruik te maken”. Daarna voigt het eerste verhoor van den beklaagde. üe voorzitter verzoekt vorst Eulenburg, den datum van zijn geboorte enz. op te geven. Terwijl de vorst zich tracht op te richten, zegt de voorzitter: „Met een ziek man heeft zelfs de rechter medelijden. Blijft u kalm zitten”. De vorst doet daarna met heldere stem de gebruikelijke mededeelingen. Daarna zegt hij: „Ik had,wegens ’n zware ziekte, die zich reeds in de laatste jaren van de voorgaande eeuw voorleed, mijn ontslag moeten nemen, doch de keizer wilde me dat ontslag niet verleenen, omdat hij meende, dat het gebruik van de baden mij beterschap zou brengen. Dat gebeurde niet en in 1902 nam ik dus eindelijk ontslag, om mij op mijn slot Liebenberg te vestigen”. De voorzitter: „U bent echter eerst in 1907 definitief uit den dienst getreden?” Bekl.: „Ja, van 1902 tot 1907 was ik ter dispositie”. Na voorlezing van de acte van beschuldiging, stelt de staatsprocureur Isenbiel voor, de zaak met gesloten deuren te behandelen. Hij erkent, dat op goede gronden ook voor de openbaarheid kan worden gepleit, doch gelooft, dat de doorslag gegeven wordt door overwegingen van anderen aard.Geheimgehouden zal er niets worden! Het belang van beklaagde en van de talrijke getuigen, die hier mededeelingen zullen doen over fouten, waarover niemand gaarne in het publiek spreekt, eischen hier uitsluiting van de openbaarheid. De verdedigen Wronker merkt op, dat het eindelijk toch wenschelijk wordt, dat de waarheid in de plaats trede, voor de vele valsche geruchten, die eenzijdig over vorst Eulenburg doen oordeelen. Spr. erkent overigens, dat het gevoel van eerbaarheid beleedigd zal worden, door ’t geen hier zal moeten worden gezegd, en buigt zich voor de beslissing van de rechtbank. De tweede verdediger van den vorst laat zich ongeveer op gelijke wijze uit. De beklaagde zelf wenscht daaraan niets toe te voegen. Daarna besluit de rechtbank, publiek en pers van het bijwonen der zaak uit te sluiten. Wolff’s bureau verneemt nog omtrent de zitting, dat het verhoor van Eulenburg tot 4 uur duurde en daarmee geëindigd was. De beklaagde ontkende op zeer besliste wijze, eenige schuld te hebben. Hij maakte den indruk, dat zijn gezondheidstoestand niet zoo heel erg beklagenswaard was en verdedigde zich met groote gevatheid. Getuigen werden nog niet gehoord. Omtrent vorst Eulenburg’s overbrenging van het ziekenhuis naar de rechtzaal, meldt een Berlijnsch blad het volgende: Op het breede trottoir voor de kliniek staat de deftig-bruine auto van den vorst. De gordijntjes voor de vensters laten geen lichtstraal door. Achter de ramen der kliniek tal van nieuwsgierigen; op straat groepjes voorbijgangers, wien door den portier verzocht wordt niet te blijven staan. Even na tienen verschijnt een huisknecht, opent het portier en wacht de dingen die komen zullen. Na eenige minuten gaat de huisdeur ten tweede male open. Twee pleegzusters, achter haar de vorst in een wagentje, gekleed in een grijze regenjas, een zwarte, stijve hoed op het hoofd, bleek en vervallen, een oud, gebroken man. Van alle kanten treffen hem schuwe, soms ook hoonende blikken. Voorzichtig tilt men het wagentje’in de auto; de dokter drukt den vorst de hand en wenkt hem vriendelijk toe. Eulenburg glimlacht flauwtjes. Voorzichtig wordt het portier gesloten, nadat nog iemand ingestapt is. Twee bedienden nemen plaats op den bok; de motor wordt in beweging gezet, langzaam rijdt vorst Eulenburg zijn noodlot tegemoet. --- Grete Beier voor de rechtbank. Onder overgroote belangstelling van het talrijk aanwezige publiek, begon gisteren in het rechtsgebouw, te Freiberg (Saksen) het proces tegen Grete Beier, de burgemeestersdochter, die beschuldigd wordt haar aanstaande te hebben vermoord. Indertijd gaven we over dit feit uitvoerige berichten. De lezer zal zich waarschijnlijk nog herinneren, dat Grete Beier haar aanstaande, Preszier genaamd, in zijn woning opzocht, in een onbewaakt oogenblik cyankali in zijn glas gooide, en toen het vergift begon te werken, hem met een revolver twee kogels door het hoofd joqg. TJitgebreide voorzorgsmaatregelen zouden doen gelooven, dat Preszier zelfmoord gepleegd had. Het meisje liet o.a. gefingeerde brieven uit Milaan komen, waarin sprake was van een Italiaansche, die zich Preszler’s vrouw noemde en in roerende woorden vertelde, dat de schurk den dood harer zuster veroorzaakt had. Ook Preszler’s testament, waarbij Grete tot universeele erfgename werd benoemd, was verval scht. Ten einde te beletten, dat haar bedriegerijen aan het licht zouden komen, schreef ze Preszler’s brieven over, verscheurde de origineel® epistels en kon zoodoende aantoonen, dat testament en brieven door eenzelfde hand geschre-’ ven waren. De rechters twijfelden dan ook aanvankelijk niet aan de echtheid, tot een broer van den vermoorde het bedrog ontdekte. Aan het vernoor der beklaagde ontleenen we het volgende: , Ik werd thuis zeer streng opgevoed, ontving1 weinig liefde en sloot me daardoor, toen ik ouder werd en met jongelui in aanraking kwam,1 spoedig hij hen aan. Als iemand vriéndelijk voor me was, kon hij alles van me gedaan krijgen. Ze vertelt dan verder, dat ze, hoewel tot een ander in relaties staande, zich met Preszier verloofde, om al heel spoedig in te zien, dat hij niet de man was dien ze noodig had. Ze besloot dan ook, zich van hem los te maken. Daal de beklaagde totaal uitgeput is, wordt er eew korte pauze gehouden. --- De bomaanslag te Barcelon». In een telegram uit Barcelona wordt nog hef volgende omtrent den aanslag gemeld; Tegen 9 uur ’s avonds had zich op de Rambla de foris een talrijft publiek verzameld, om getuige te zijn van een historisehen optocht. Plotseling weerklonk een hevige knal. De menschen renden In wilde paniek uit elkander. Een aantal vrouwen vielen flauw. De bom was, als ge* meld, ontploft in een urinoir, het geheel verwoest werd. Twee politieagenten en een jonge ma* lagen zwaar gewond op de straatsteenen. Een van de agenten was letterlijk uit elkander gerukt Hij stierf dan ook in denzelt'den nacht. Onder de vijf op de plaats van het onheil gearresteerde verdachten, is ook een Arabier. Een ander werd gearresteerd, omdat men hem met ’n pakket het urinoir zag ingaan en tijdens de ontploffing snel zag verlaten. Het urinoir werd scherp geobserveerd, omdat daar vroeger al eens een bom was gebarsten. Het publiek wilde den arrestant te lijf. Ondanks de ontsteltenis, die de bomaanslag veroorzaakte, had de historische optocht tocU plaats. ; ! Er zijn 100.000 peseta's uitgeloofd, voor dengeen, die don dader aanwijst. Bijna alle bladen te Madrid houden beschouwingen over het voortduren van de aanslagen te Barcelona. De bladen van de oppositie stellen de locale autoriteiten verantwoordelijk, doch verdenken tevens zekere Catalonische groepen. Nog andere bladen eischen doorvoering van de terroristenwet. --- BAROMETERSTAND TE 2 UUR IN DEN AFGELOOPEN NACHT. Eergisteren 770 m.M.; gisteren 2 u, ’s nachts 768 m.M.; gisteravond 8 u. 768 m.M., stationnair. Windrichting N.O. I TEMPERATUUR. \ Opgave van het Stadswaterkantoor. Thermometer te 8 u. ’s a. 68 gr. F.=20 gr. O. van „ 12 u. ’s n. 63 gr. F.=17Vè gr. C.1 30 Juni—1 Juli „ 2 u. ’s n. 62 gr. F.=17 gr. Q ZON EN MAAN. Zonsopgang 3.44, ondergang 8.24. Maan op ’s m. 6.06, onder ’s av. 10.23. Eerste kwartier 6 Juli ’s av. 8.35. In Juli worden de dagen 1 uur en 9 minutes korter. --- Weerbericht van 30 Juni. Des avonds halt negen. Verwachting van den weerstoestand medegedeeld door het meteorologisch Instituut te Amsterdam. Wind. Noord-Oostelijk. Tendeele bewolkt, goed weder. --- MISS POLLIE. FEUILLETON. 13) — Nooit is een langen tijd, Pollie, en ik ben er zeker van, dat gij wel eerder met mij zult willen trouwen. Niemand anders dan Pollie Wardlaw belet mij eene vrouw te huwen, zeide Bellew. — Het is zeer moeilijk te dragen, Teddy, maar ik kan het uw vader en mijnheer Bolton ■ nooit vergeven — nooit, en ik ga daarheen, w«ar zij nooit iets van mij zullen hooren. — Waar gaat gij dan heen, lieveling? — Vertel het aan niemand, Teddy, zeide Pollie, en droogde haar tranen. Ik vergezel, als juffrouw van gezelschap, eene ziekelijke dame, die te twee uur van hier gaat naar Old Point Comfort. Ik verwacht een vroolijken tijd voor mij. — O ja, het zal een heerlijke tijd zijn. Een opeenvolging van pic-nics en carnavals, kreunde Bellew. — Zij zeide, dat het voor mij als het ware , een vacantietijd zou zijn, en het salaris is niet te verachten. In ieder geval, ben ik van dien mijnheer Bolton bevrijd. — En ik? — Zelfs het meest zoete heeft een bitter nasmaakje. — Gij zult mij toch wel dagelijks schrijven, nietwaar Pollie? —- Ja zeker. HOOFDSTUK XII. Defletectivebegintzijnonderzoek I Turtle begaf zich nu aan zijn taak. Dat hij een zeer moeilijke taak te verrichten had, begreep hij maar al te wel. Geen oogenblik echter deinsde hij voor de moeilijkheid terug. De verschillende theorieën, welke zijn voorgangers hadden opgebouwd, hielden geen oogenblik de gedachten van den grooten detective uit Chicago bezig, die slechts met zijn eigen oordeel te rade ging, en daarnaar besliste, wat hij zou doen. Dit het geval zijnde, was het eerste, wat de detective deed, kalm de personen om hem heen na te gaan. Zonder de medewerking van een of meer personen, die het vertrouwen genoten van de twee procureurs, hield de detective het voor onmogelijk, dat de ontsnapte gevangene al dien tijd aan de nasporingen van zijne collega’s was ontsnapt Instinctmatig gevoelde hij, dat dit juist was, en besloot hij eerst den persoon op te sporen, welke de rol van spion had gespeeld, en getrouw aan mevrouw Rokewood oververtelde alles, wat maar eenigszins met hare vervolging in verband stond. Hij meende, dat Matthew Bane die persoon was. Dientengevolge ging hij niet alleen op het sombere Rokewood wonen, maar huurde om bovengenoemde reden een zolderkamertje in het oude, steenen huurhuis, gelijk in den vorm met, en grenzende aan dat, wat door den armen geheimzinnige werd bewoond, met wien hij nader kennis wilde maken, tot het bereiken van welk doel hij zijn uiterste best ded. Bane beantwoordde zijne beleefdheden met de grootste terughoudendheid. De detective nam zijn toevlucht tot allerlei middelen, om Bane’s vertrouwen te winnen, maar alles tevergeefs. Alle listen, die de slimme detective te baat nam, om zich toegang te verschaffen tot het armzalig verblijf van den geheimzinnige, werkten zoo weinig uit, dat, na een week alle krachten te hebben ingespannen, hij geen nadere kennis had gemaakt met het voor zijn oog verborgen vertrek, dan de buitenkant van de deur, die toegang gaf tot het portaal. Aan het einde der tweede we.ek, begon' hij plotseling van taktiek te veranderen. Hij verzocht Bane niet langer, of hij eens bij hem kwam zitten, en beklaagde hem ook niet wegens zijne ziekte of vermoeidheid. In plaats daarvan zorgde hij ^er voor, den ongelukkige voortdurend op de trap of in de restauratie te ontmoeten, of hij wist zijn aandacht te trekken, als de ongelukkige de door de zon helder beschenen straten langs de huizen voortstrompelde. Bij zulke gelegenheden was de detective zeer vertrouwelijk. Hij vertelde Blane kleine verbalen van hem zelf of van de menschen, die hij kende, hopende den zonderling, die hem zoo goed wist te ontwijken, tot een dergelijke vertrouwelijkheid te winnen. Het was echter eene verspilde vertrouwelijkheid. Bane liet zich nooit iets ontvallen; nooit wierp hij die Bchuwe koelheid, welke zijn tweede natuur scheen te zijn geworden, van zich af. Hij placht geduldig te lusteren, maar terzelfdertijd met eene onverschilligheid, die maar al te duidelijk bleek. De aardigste grappen van den detective boezemden hem nooit eenige belangstelling in. Altijd somber, altijd terughoudend, scheen hij meer *eene machine, dan een levend schepsel. De detective verdroeg de onverschilligheid van Bane met een goed humeur, en veranderde zijn taktiek ten opzichte van dezen zonderling, naarmate hij het raadselachtige van zijn karakter meer scheen te doorgronden. — Hij is niet juist een monster van ondankbaarheid, zeide de detective op zekeren dag. toen Bane terughoudender dan ooit was geweest, maar hij is blijkbaar een man, die een geheim verbergt. Wat dat geheim is, moet ik trachten uit te vinden. Wijl hij er aan wanhoopte, door Bane ooit te worden ultgenoodigd in zijn kamer te komen, wist de detective zich een afdruk in was van het slot te verschaffen, en liet daarnaar eenige valsche sleutels maken. Hij kon nu op zijn gemak de kamer bezoeken, waartoe de toegang hem was verboden, en weldra had Turtle daartoe de gelegenheid, toen de geheimzinnige afwezig was, hetgeen slechts zeldzaam gebeurde. Als de detective evenwel gemeend had, het een of ander spoor in die kleine, armoedige kamer te vinden, hetgeen hem van dienst kon zijn bij het opsporen van het begraven verleden van den armen ongelukkige, wiens geheim hij niet kon ontdekken. Als hij er iets meende te vinden van het verleden van den geheimzinnige, dat deze zoo volkomen verborg, dan werd zijn hoop niet verwezenlijkt. Geen enkel beschreven papier was te vinden, geen enkele vergeten enveloppe met het een of ander postmerk, geen dagboek ergens verborgen met een veelbeteekenden inhoud, bevattende de geschiedenis van deze lange jaren van verlatenheid en ellende. Het onderzoek van Turtle was langdurig en ’ volledig. Zelfs het schamele, kleine bed werd zorgvuldig onderzocht, stuk voor stuk er uitgehaald en doorzocht met eene nauwkeurigheid, waardoor het onmogelijk werd, dat daar iets kon zijn verborgen en niet ontdekt. Er was daar niets voor den detective te vinden. Het was hem duidelijk, dat, wat ook de reden mocht zijn van zijne zonderlinge levenswijze, het een 'reden was, zoo geheimzinnig, zoo machtig, en ! van gewicht, dat de geheimzinnige niet het ; 'minste getuigenis van een vroeger en een geheel ander leven in zijn bezit had willen hebben. Kapitein Turtle doorzocht de armzalige kleederen. Stuk voor stuk werden de versleten, afgedragen kleedingstukken onderzocht en zorgvuldig weer op dezelfde plaat3 opgehangen. — Gij zijt zeer duister, Matthew Bane, mompelde de detective, en legde peinzend zijn vinger tegen zijn voorhoofd, duister, stilzwijgend, en geheimzinnig als de zee. Hij keerde terug naar zijn eigen zolderkamertje, voor dat oogenblik teleurgesteld, maar niet ontmoedigd. In de zoldering der kamer van den detective was een luik, eene kleine opening, waardoor hij op het platte dak van het huis zou kunnen klimmen. Als hij daar eenmaal was, dan kon hij door het kleine dakraampje in het vertrek van den geheimzinnige gluren. Hij begreep, dat een onderzoek, aldus ingesteld, goede resultaten zou kunnen opleveren, niet te verachten resultaten, en hij aarzelde dan ook niet, om het hij de eerste de beste geschikte gelegenheid in te stellen. Door Bane te bespieden, wanneer de arme ongelukkige meende niet te wrorden gezien, hoopte de detective het een of ander te ontdekken. Nadat hij gehoord had, dat de deur der kamer van den geheimzinnige was geopend en weer gesloten, en zijne voetstappen hoorde, toen hij over den grond s«buitelde, klom de detective haastig door het zolderluik, en was spoedig op het dak met zijn lichaam voorover, en kroop tot bij het dakraampje. Hij wachtte ge^ildig tot er iets zou gebeuren. Het was reeds zeer laat De torenklokken hadden het middernachtelijk uur aangekondigd, maar Bane liep nog steeds langzaam de kamer op en neer. . Turtle moest langer dan een uur wachten, alvorens de voetstappen zich niet meer deden hooren. — Ik zou wel eens willen weten, of hij nog van plan is om naar bed te gaan, mompelde de detective, terwijl hij zijn oog hield boven het raampje en nieuwsgierig de gebogen gestalte in de kamer daar beneden hem gadesloeg. Bane’s volgende beweging gaf hem hierop antwoord. Hij begaf zich naar de deur, onderzocht aandachtig, of ze goed gesloten was, en begaf zich vervolgens naar zijn bed. Maar hij kleedde zich niet uit. 1 _ Met de grootste verbazing sloeg de detective de bewegingen van den geheimzinnige gade. Nooit had hij in zijn loopbaan, zoo vol ervaring, iets dergelijks bijgewoond. De arme ongelukkige sloeg de dekens om, en zonder maar het geringste aan zijne kleeding te veranderen, strekte hij zich voorzichtig op het bed uit. j Turtle stond daar als verlamd. — Zullen de wonderen ooit ophouden? riep hij verbaasd en verontwaardigd uit. Ik heb beschonken personen wel eens met hunne laarzen aan zich op hun bed zien werpen, maar nooit nuchtere mannen. Wat Bane ook moge doen, zich aan drank te buiten gaan, doet hij zeker niet. Hij begaf zich weer naar zijn eigen vertrek, een eenmaal daar aangekomen, stak hij zijne handen diep in zijne zakken en staarde naar de wand voor hem. — Hij had zijn hoed op, zijn jas en zijne 4ehoenen aan — zijn geheels plunje, of lk moet blind geweest zijn! De detective haalde diep adem en schudde zijn hoofd,- in gepeins verzonken, terwijl hU zachtjes de gang betrad — Drommels, Harry, mompelde hij, ik vermoedde reeds, dat er iets niet in den haak was, maar nu weet ik het. Als mannen volstrekt geen brieven of iets dergelijks hebben of het een of ander om het er ia te bewaren, en zij ontvluchten alle gezelschap, dan moeten die in het oog worden gehouden. Ik j heb zoo mijne denkbeelden over personen, die dronken of niet, zich met hunne schoenen aan te bed begeven. Bane is duister — zeer duister!: j maar ik zweer, dat ik toch voor mijn dood die, duisternis zal doen verdwijnen. (Wordt vervolgd.) ---