Advertentie ALLEEN bij voedering met P. SLUIS* Ochtendvoer Kippenhouden Rendabel. Vraagt eens onze gratis Brochure 40 pag. P- SLUIS, Zaadhandel, Amsterdam. --- KERSTMIS. VERGEET DEZEN NIET! --- EEN MOEDER. FEUILLETON. — En het jonge meisje herinnerde zich zijne woorden: „Je moet niet bang zijn, eens zul je ! gelukkig wezen.” Na lang tegen de schemering te hebben gestreden, had het daglicht het eindelijk opgegeven. „Nu moet ik heengaan,” zeide Jean tot zijn (verloofde. „Nu reeds?” zeide zij. Zij bedroefde zich over (deze eerste scheiding. Mevrouw Guibert kwam tusschenbeiden: .v „Het is laat, blijf bij ons eten. Je moet met > (weinig tevreden zijn, en daarna ga je naar de ivilla der rozen.” Hij aarzelde een oogenblik. „Dat kan ik niet doen, mevrouw. Mijn oom Eou ongerust worden. Ik heb hem zoo straks ; «iet vriendelijk behandeld en ik zou hem niet j gaarne opnieuw verdriet aandoen.’ En nu werd Paula op de hoogte gesteld van Ben officieelen stap, dien de heer Loigny op zoo (vreemde manier had gedaan. „Kom dan morgen met hem hier ontbijten. Zeg hen}, dat onze tuin deel zal hebben aan het j feest. Wij zullen de mooiste bloemen op tafel eetten. We zullen hem bezig houden. En dan gaan wij te zamen naar de kerk om je verloving te laten inzegenen.” Toen Jean le Maupas verliet, was het erg donker in het ei'kenbosch. Maar vroolijk deed hij den tocht, dien hij nu wel dagelijks zou ondernemen en dien hij zoo dikwijls met zijn «riead Marcel had gedaas, * - ^ Het duurde dien avond lang, voor Paula In| sliep. Zij gevoelde zich gelukkig door hare ! liefde. Die verzwakte niet, neen, die versterkte baar goede eigenschappen. Zij had de hoogte van het jonge leven bereikt langs den weg van allerlei moeilijkheden van stoffelijken en geestelijken aard. Zij had moeten klimmen en nu was het haar alsof zij was aangekomen op een vlakte, waar hare voeten het zachte gras betraden. Haar uitzicht was zuiver licht. En wat zou het ook hinderen, of zij nog verder I moest klimmen? Zou zij van nu vorotaan j niet een sterken arm hebben, om op te steu' nen? En gevoelde zij niet, dat zij zelf nieuwen moed had gekregen? Toen zij evenwel reeds lang was ingeslapen, was haar moeder nog wakker en bad. „Mijn God, vergeef mij, dat ik voor de eerste maal in mijn leven heb gelogen. Ik moest iets j doen, om die kinderen met elkander te verI binden. Gij hebt hen voor elkander geschapen. I xk ben te oud, om met hen naar dat vreemde land te gaan. Ik kan ook mijne dooden niet j verlaten. Ik ben aan dezen grond gehecht en > gij zult mij spoedig tot U roepen. Hier wil ik i het uur afwachten, waarop Gij dat doen zult. I Geef gij mij, wat ik noodig heb, om moedig deze laatste scheiding te doorstaan. Ik was zoo gewoon geworden aan de liefderijke zorg van Paula, en Gij doet mij opnieuw gevoelen, dat wij ons niet met onverbrekelijke banden moeten hechten, zelfs aan het liefste en beste, dat de wereld geeft. Zij neemt mijn hart mede, dat Gij rijk hebt gezegend vóór bet gebroken moest worden. Ik breng U nu reeds mijn droefheid ten offer en bid U, dat Gij de rijkste zegeningen zult uitstorten over mijne zonen, Jean er onder begrepen en over mijne dochter, mijne levende en doode kinderen.” Zoo bad zij geruimen tijd. Haar geloof bracht haar tot volkomen onderwerping. En toen zij laat insliep, was haar slaap volkomen rustig. ..— j IX. De rozenvilla. Toen hij naar de villa terugging, ademde Jean met genot de lucht van den schoonen zomernacht in en gevoelde hij zich gelukkiger dan ooit, door de zekerheid, dat Paula hem liefhad. Hij kwam tehuis zonder dat hij acht had gegeven op den vreemden toestand, waarin de bezitting van zijn oom zich bevond. „Ik ben er al,” dacht hij. „Dat is spoedig gegaan.” En hij glimlachte toen hij opmerkte, dat al de vensters van het huis verlicht waren. Zou zijn oom een parijtje hebben aangelegd? Neen, dat was nog nooit gebeurd. Hij opende het hek en ging het met rozeboomen omzoomde pad op, dat recht op het' buis aanliep. Werktuiglijk strekte hij als gewooniijk de hand uit naar de struiken, om eene bloem te plukken. Maar het was donker, hij kon niet zien en hij kwam altijd bij kleine blaadjes of doornen terecht. De een of andere strooper, dacht hij', is zeker hier binnen gekomen en heeft mijn oom van een deel zijner meest geliefde schatten beroofd. Wat zal hem dat een verdriet doen. De deur stond op een kier. Hij deed haar open en bet was, alsof hij op een veld van rozen wandelde. De tuin scheen in de duisternis het huis te zijn binnen gekomen en verplaatst naar de gang. De bloemen lagen in groote hoopen en werden, verlicht door de electrische lamp in de zijkamer. Rozen van allerlei kleuren lagen daar in al bare schoonheid en verspreidden nog eens haar lieflijke geuren. Eén en al verwondering, ging Jean verder. De deuren van de eetzaal en van den salon, die in elkander liepen en als men dat wilde, als een zeer groot vertrek konden dienst doen, stonden open en ook daar waren de gevolgen van den gepleegden roof te zien. Maar na drie of vier stappen gedaan te hebben, bleef de j jonge paan staan, iiü hu orde duidelijk de stexaj van zijn oom, die één voor één duidelijk allerlei vrouwennamen noemde, en bij eiken naam, die van zijne lippen werd gehoord, werd een struik op den grond geworpen. Madame Lorette de Missimis, Madame Jeane Sosler, Barones Henriette de Loew, Hertogin van Auverstaedt, Mevrouw de Watteville, Mademoiselle Anne Moncote en zoo ging het voort. Jean schrikte er van en dacht: „Mijn oom ia zeker gek geworden.” De stem scheen nu een ander liedje aan te heffen; hij hoorde nu: „Schoonheid van Europa, Veranderlijke Schoonheid, de Ster van Lyon, de Rq,em van Dy on, Gouden Droom, Mijn Verrassing, Paarl van de Tuinen, het Volmaakte Genoegen.” De jonge man glimlachte, maar hij bleef waar hij was. „Fanchette, laat ons nu naar den salon gaan,” zeide de stem, „daar zijn er o-ck nog.” Na een oogenblik stilte, werd er voortgegaan met bet opnoemen van de naamlijst — maar nu verder telkens bij de vrouwennamen eene opmerking gevoegd — die meermalen deed denken aan de beschrijvingen van toiletten in de dagbladen; er volgden uitingen van bewondering voor den smaak, nu eens van prinsessen, dan weder van aanzienlijke dames, soms ook van burgerlijke vrouwen: de Hertogin van Morny, gekleed in zacht rosé met zilveren randen, de burggravin Folkestone, iets donkerder rosé met weerschijn van zalmkleur. Na die bedaarde lofspraken, kwam er nog meer gloed in. „Mademoiselle Adeline Vivian Morel, uwe kleur is zoo schoon, dat zij niet met woorden kan beschrevep worden, Anne (Marie de Montravel, gij zijt klein van stuk — maar wat is uw wit zuiver! Innocente Pirola — wat zijt gij bevallig en wat hebt gij een zuivere kleur! Barones von Rothschild, gij zijt groot en zeer schoon, maar gij hebt geen geur.” Jean onderdrukte zijn lachj toen zijn oom eensklaps van toon veranderend, zeide: „Fanchette, we moeten ons wat haasten, want mijn neef zal weldra tehuis kernen.” „En het eten?” zeide Famchette „Ik moet nog vleesch braden, om hoe laat zal dat vanavond gebruikt worden? Of moeten wij ons nu maar met die geuren voeden?” Dit maakte de verontwaardiging van den heer de Loigny gaande, en op zeer strengen toon berispte hij Fanchette. „Weet, meisje, dat het diner mij niets kan schelen. Laat ons voortgaan.” En terstond kalm geworden, begon hij weer met de opsomming: „Mevrouw Olga Manus, gij zijt van middelbare grootte en evenaart de vleeschkleur; Gravin de Murenay, u heb ik lief, schier boven al de andere, uwe bleekheid is zoo aantrekkelijk en bekoorlijk. Gij zijt zoo elegant en zoo bescheiden.” Nu kon Jean het niet lauger^ithouden, hij trad nader, om die groote gunsteling eens te bekijken. Hij zag zijn oom, die in de eene hand een snoeimes hield en in de andere die volmaakte bloem. Op den vloer lag Fanchette op de knieën en raapte de bloemen op, die haar meester haar toewierp, na ze nog eens met liefde te hebben aangezien en bij haar namen te hebben genoemd. De tapijten, de stoelen, de tafel, de fauteuils, alles was met rozen bedekt. Het scheen wel, of zij van den zolder waren gévallen als een geurige regen, eene. welriekende stortbui. De twee groote korven waren op de zonderlingste wijze versierd, en schenen wel de begraafplaats van den verwoesten tuin te zijn. „Er blijven nu nog maar drie of vier prinsessen over,” zeide de liefhebber van rozen, om zijne ontstemde dienstbode weer tot kalmte te brengen. En haastig noemde hij ze op. „Prinses Béatrice, groot en met bijzonBerfijne, hoog-roode kleur. Prinses Marie, haar kleur is niet ongelijk aas die van het aangezicht van een verlegen jong meisje. Prinses Louise, die doet denken aan een frisch gezicht, maar dat bedorven is door onhandig aangebracht jpoudre de riz.” Waarom, vroeg Jean zich af, zou hij zijn tuin hebben leeggeplunderd? Hij keek naar buiten. Het was geheel en al donker geworden, maar het kwam hem voor of de wind, die de takken in beweging bracht, een klacht uitte over de mishandelde rozemboomerk Eindelijk zag de heer de Loigny zijn neef en zijn gezicht kreeg terstond eene uitdrukking van spijt. „Daar hebt ge nu al mijne rozen.” zeide hij. De jonge man dacht: „Hij stelt geen het minste belang in mijne verloving.” Maar hij was zoo gelukkig, dat hi; hem nu niets kon kwalijk nemen en hij vroeg: „Waarom hebt gij die weggenomen?” De oude heer ging voort: „Ik heb er geen enkele gespaard, daar ligt nu mijn geheéle tuin. De mooiste dragen de namen van vrouwen, maar de Chineesehe tuinlieden, met hunne dichterlijke verbeelding, weten beter de bevalligheid van de schoone voortbrengselen der aarde te teekenen.” „Ik beb u zoo straks beluisterd,” zeide Jean, „en ik meende, dat gij een onderhoud hadt met tallooze beminnelijke dames.” „Ongeveer vijfhonderd.” „Dat is een groot aantal.” „Wat beteekent dat nog in vergelijking met het gedurig vermeerderend aantal van verscheidenheden in deze bloemsoort? Er zijn er nu reeds vele duizenden. En dan worden nog niet eens medegedeeld, die onze voorouders bekoorden, en waarvan men nog alleen de beschrijving vindt in enkele oude boeken, eu eenige exemplaren in ouderwetsche tuinen,” .(Wordt vervolgd), --- VAN PLANTEN EN BLOEMEN. Bereiding van beetwortelsuiker. Hebben we in ons vorig artikel de aandacht ■geschonken aan het verbouwen van suikerbieten, zoo willen we nu nagaan, hoe de bereiding ■ der suiker in de fabrieken plaats heeft. Nadat de suikerbieten naar de fabriek gevoerd zijn, worden ze daar opgeslagen op een open ruimte, die van kanaaltjes doorsneden is. Deza kanalen hellen af naar de fabriek, en terwijl er warm water doorstroomt, worden de bieten, die daar langs gevoerd worden, gedeeltelijk gereinigd. Verder worden ze in eea wascbmolen schoongemaakt, en door middel van een Jacobsladder in de bietensnijder gestort, die ze in lange, dunne strooken snijdt. Deze snijdsels worden vervolgens in groota ijzeren cylinders, diffuseurs geheeten, overgebracht. In die cylinders worden ze door middel van warm water uitgeloogd, de opgelost» sappen dringen namelijk door de celwanden of plantaardige vliezen, welke werking diffusie heet; vandaar de naam van diffuseurs, dien men aan die cylinders geeft. De uitgeloogde snijdsels verzamelen zich ir» een kanaal, en worden door een pers van eeir deel van het water, dat ze bevatten, ontdaan, en onder den naam van p u 1 p e als veevoeder gebruikt. Ook in gedroogden toestand komt dit veevoer in den handel. Het verkregen sap, dat, aan de lucht blootgesteld, een bruine tot zwarte kleur aanneemt, wordt met kalkmelk, (bereid uit in de fabriek zelf gebrande kalk), gemengd. Hierdoor worden de zuren, die in het sap voorkomen, gebonden en voorkomen, dat de suiker gaat inverteeren, dat is, zich gaat splitsen in druiven- en vruchtensuiker. De kalk heeft namelijk een ferment, invertine genaamd, dat in d» planten voorkomt, vastgelegd. Om nu die kalk te verwijderen, laat men ze, door er koolzuur-' gas door te persen tot koolzure kalk verbinden, waarna bet hiermede verontreinigde sap door filterpersen van die kalk en andere oa-j oplosbare verbindingen gezuiverd wordt. De massa, die zich in de filterpersen ophoopt, en waaruit de suiker zooveel mogelijk uitgeloogd wordt, is bekend onder den naam. van schuimaarde, en wordt als kalkbemesting op bet land gebruikt. Nu wordt bet sap, , dat een gele kleur heeft, door beenderkool gefiltreerd, om de kleurstoffen en andere verontreinigingen te verwijderen. Die beenderkool verliest na herhaald gebruik baar absorbeerend vermogen en wordt dan als zoogenaamde stroopaarde tot bemesting, of tot het bereiden van beenderkool — superphosphaat aangewend. Tegenwoordig ontkleurt men echter op een andere wijze, zoodat beenderkool niet meer gebruikt wordt. Het aldus verkregen gefiltreerde zoogenaamde d u n s a p, wordt nu ingedampt tot een lichtbruine stroop» d i k s a p genoemd. Na nogmaals ontkleurd te zijn, wordt het zóó ver ingedampt in vacuumpannen (vaten met luebtverdunde ruimten), dat de stroop vol is met kleine suikerkristallen. Die kristalmassa wordt door centrifuges ontdaan van de stroop, die bekend is onder den naam van melasse, terwijl de overblijvende suiker, als eerste product, nog geel van kleur, ruwe suiker genoemd wordt. De melasse is óf de grondstof voor de fabricatie van spiritus, öf ze wordt vermengd met turfmolm, palmpittenmeel, ot zemels, en dan als een uitstekend veevoer gebruikt, dat vooral vanwege het suikergehalte veel waarde heeft. Bij verdere bereiding verkrijgt men uit bovengenoemde ruwe suiker, de zuivere, gekristalliseerde suiker, zooals men die als suikerbrooden kent, en die geheel in eigenschappen met de rietsuiker overeenkomt. Terecht mogen wij dus deze ’’-’dustrie een belangrijke vinding noemen. De ruwe rietsuiker heeft dit voor, dat ze in dien toestand ook voor het gebruik geschikt is, terwijl de ruwe bietensuiker zoutachtig van smaak is. De melasse (stroop) is evenwel ook van de bieten goed voor het gebruik. In streken, waar de grond zich leent voor den suikerbietenbouw, vindt men groote suikerfabrieken, die naast de rietsuiker enorme hoeveelheden suiker op de wereldmarkt brengen. --- CORRESPONDENTIE. J. v. d. W„ te W. Ik heb een kip, die achteruitloopt en erg den kop intrekt, in een schuine houding naar den grond. Ze is ook achterlijk in het voeder zoeken. Ze ziet er overigens prachtig uit. Wat kan dit zijn? Misschien is hier de oorzaak bloedovervulling der hersenen, in dit geval komen zulke verschijnselen voor. Houd den kop koel met koud water en geef een lepeltje wonderolie in; zet het dier op een rustige, koele plaats met weinig licht. In het drinkwater één deel zoutzuur op 100 deelen water en licht verteerbaar weekvoer is verder aan te bevelen. B. R., te A. Ik heb een palm, waaraan ik veel zorg besteed en het is dan ook een prachtplant. Sedert October gaat ze kwijnen; de punten der bladeren worden droog en hard. Weet u ook raad? Oorzaak is te droge lucht en misschien ook te droge wortels. Ook mag de warmte niet te groot zijn. Het best gedijen de meeste palmen in een temperatuur van 40—45 gr. Fahr. Zet de plant 15 a 20 minuten in een bak met kamerwarm water, als er althans niet zooveel gegoten is, dat de grond zuur geworden is. Verder geeft men voortaan niet eer water, voordat de bovengrond droog begint te worden. De bladeren geregeld afwasseben is noodig. A. N., te A. Ik heb op mijn lederen stoelen luisjes gezien; moet ik nu die stoelen wegdoen of niet. Steken ze ook het bout der andere meubelen ahn, zoo ja, wat moet ik dan met mijn inboedel doen? Die zoogenaamde houtluisjes zijn niet zeer schadelijk en ook niet vies. Als