Advertentie | N/O OR | r Dfe 1 KINDEREN --- Een gedenkwaardige Kerstavond. „Vooruit, jongens, ’t wordt tijd!” riep vader, trok de gordijnen op, stak de lamp aan en liep naar ’t groote ledikant, waar Rolt en Gerard zóó tasschen de dekens gerold lagen, dat alleen hun neuzen en hun verwarde krullebol te zien kwamen. Rolf strekte zich even uit, geeuwde en draaide zich toen kalmpjes naar den anderen kant. Gerard echter keek met groote oogen de kamer rond en vroeg op slaperigen toon: „Moeten we nou al opstaan, vader? ’t Is nog niet eens t goed licht.” „Ja, vent, dat komt omdat het zoo vroeg is; hier op de'boerderij kent men geen langslapers. Maar zeg, weel je, dat het hard sneeuwt?” „Heusch?” Met één sprong was de jongen er uit en j vóór ’t raam. „Neen maar, wat ’n vlokken! Kom ’s kijken, Rolf!” Ben oogenhlik later staken de jongens in de kleeren en holden ze achter elkander de trap af naar de huiskamer. Tante Clara had het ontbijt al klaar staan en toen ook moeder met Laura en zussepus binnenkwamen, begon men dadelijk te eten. „Jongen, jongen”, zei oom Tom, uit het raam kijkend, „ik geloof, dat het wijzer zou zijn, wanneer jullie over Kerstmis hier bleven. Klaar en ik zouden het wat gezellig vinden, en die sneeuw kan jullie nog een leelijke poets hakken.” „Ja”, vond tante Clara, „ik vind het dwaasheid, in zoo’n weer op reis te gaan. Wat hebben we nou aan die stipvisites? Zoo zien we jullie, en zoo ben je weer weg.” „Heusch, Klaar, we zouden graag blijven, als ’t ging”, verklaarde vader, „maar mijn moeder is er nu eenmaal op gesteld, dat we den eersten Kerstdag hij haar eten. ’t Is een oude gewoonte, waarmede ik niet graag zou willen breken.” „Ja, ik kan me voorstellen, dat je moeder zich zonder jullie eenzaam zou voelen”, zei oom Tom. „Ze heeft den Kerstboom in orde gemaakt en ’t zou sneu wezen, als ze daar nu alleen mee bleef zitten. Maar, kerel, ik hen bang, dat jullie er niet komen. De wind jaagt de sneeuw hoog op. Stel je voor, dat je onderweg ergens blijft steken met dat viertal daar.” Vader keek naar zijn kleine meisjes, dacht even na en zei toen: „lk voel veel voor hetgeen je beweert, Tom, maar moeder wordt oud; wie weet, of het niet ’t laatste Kerstfeest is, dat we met haar kunnen vieren. Blijven we in do sneeuw steken, in vredesnaam, dan ziet ze ten minste,dat we getracht hebben hij haar te komen; maar hier blijven, zonder meer, neen, dat kan ik onder de gegeven omstandigheden niet, tenzij mijn vrouw er op staat.” „Geen kwestie van”, antwoordde moeder onmiddellijk, „onze plicht roept ons naar de stad.” „Nou, als ’t dan moet, dan moet ’t”, zei oom Tom. „Ik zal dadelijk laten inspannen, want in dit weer zullen we wel een vol uur noodig hebben, eer we aan het station zijn.” De jongens deden hun jassen aan en trokken de ijsmutsen over hun ooren; ook de zusjes werden er warm ingestopt, én t"n overvloede kwam tante nog ’n paar warme stoven in ’t rijtuig zetten. De sneeuw lag voeten hoog en ’t kostte den stevigen boerenpaarden heel wat moeite, er door te stevenen, maar ze bereikten op tijd het station en weldra was de familie in een spoorwegcoupé geïnstalleerd. Plaats hadden ze genoeg. Bij ’t slechte weer bleef leder, dia er niet beslist uit moest, stilletjes thuis. De kinderen konden ieder een hoekplaatsje kiezen en sloegen van daar uit de vallende sneeuwvlokken gade, die voortdurend in omvang schenen toe te nemen. De wind loeide langs de telegraafpalen en gooide nu en dan heele sneeuwplakken tegen de ruiten, die het uitzicht te eenenmale beletten. Langzamer en langzamer ging de trein, tot ze ten laatste heelemaal stilstond. Even scheen het, alsof er weer beweging in het logge gevaarte zou komen, toen was ’t weer mis. „Pa, wat gebeurt er toch?” vroeg Laura. „Zijn we ingesneeuwd?” informeerde Rolf. „Nou, vent, ik hen er bang voor. Wacht, ik zal eens uitstappen en met den conducteur gaan spreken.” „Mag ik mee, vader?” „Ja, dat’s goed.” Toen ze terugkwamen, stond vader’s gezicht heel ernstig. „’t Is zoover”, zeide hij, „we zitten vast, en wat erger is: zoolang de wind uit dezen hoek blijft waaien, bestaat er geen kan3, dat we los komen ook.” „O, vader", riep Gerard verschrikt uil, „komen we dan nooit naar huis terug?” „Jawel, vent, maar niet zoo gauw als we dachten.” „Zouden we tegen ’t eten thuis zijn?” „Nu, daar vrees ik voor. ’t Beste zal zijn, dat moeder ’t pakje eens even openmaakt, dat tante Clara haar meegaf.” De doos werd geopend en bleek zooveel mondvoorraad te bevatten, dat ook de conducteur er nog van meegenieten kon, en nauwelijks waren allen verzadigd, of de coupédeur werd geopend en naar binnen stapte een groote, stevige man, met lange waterlaarzen en een groote oliejas. Hij vertelde, dat-ie Bruinsma heette, en dat zijn boerderij niet ver van den spoordijk lag. „Toen ik hoorde, dat er een trein vastzat, ben ’k maar eens op verkenning uitgetrokken en moeder de vrouw zei nog zoo tegen me: „Als er nou soms vrouwen of kinderen in den trein zitten, breng ze dan naar hier, want ’t is geen doen in die kou.” Nou, de conducteur vertelde me, dat mevrouw hier de eenige dame is, en nu wou ’k vragen, of jullie maar met z’n allen mee wil gaan.” „’t Is heel vriendelijk van u, meneer Bruinsma”, antwoordde vader, „maar ” „Hè toe, paatje, zeg geen maar”, riep Laura, „laten we meegaan.” „Zoo mag ik het hooren", lachte meneer Bruinsma, „komt maar gerust mee. Mijn huis is groot genoeg, en ik heb een jongen en een meisje, die v/at blij zullen zijd als ze gezelschap krijgen, om met hen om den Kerstboom te dansen, die vanavond na den eten wordt aangestoken.” „Nu, dan zullen we maar meegaan”, verklaarde vader. „Ik vind het meer dan vriendelijk van u, meneer Bruinsma; maar nu wat anders: zou dat kleingoed door de sneeuw heen kunnen baggeren?" „Nou, dat zal wel losloopen. We liggen nogal uit den wind, en ik heb, toen ’k hierheen liep, den boel zoo n beetje schoongeveegd.” „Dan zullen we ’t probeeren”, lachte vader. Meteen nam-ie Laura op zijn arm, meneer Bruinsma belastte zich met Gerard, terwijl moeder met baby den stoet sloot. Rolf kreeg een bezem in de hand en moest als nummer één al verder loopend den weg schoonvegen. „Maar als de trein nu eens vertrekt?” opperde moeder. „Geen angst, mevrouw”, verzekerde meneer Bruinsma, „vóór morgenochtend krijgen ze den sneeuwploeg er toch niet door en bovendien heeft de conducteur me beloofd, ons even te zullen waarschuwen, zoodra de weg vrij is.” Moeder Bruinsma heette haar gasten hartelijk welkom en Esther en Wouter waren gewoonweg buiten zich zelf van vreugde over de leuke verrassing, dat daar zoo eensklaps drie speelmakkers kwamen opdagen. In een oogenhlik tijds waren ze de beste maatjes en toen het heele gezelschap aan tafel zat, was ’t net, alsof men elkander al jaren lang kende. Na het eten begaf men zich naar de bovenkamer, waar de Kerstboom gereed stond. Eén voor één werden de kaarsen door meneer Bruinsma aangestoken, en tdrwijl allen naar die schitterende pracht keken, fluisterde Laura moeder iets in ’t oor. Deze knikte lachend van ja, ging met haar dochtertje de kamer uit en toen ze terugkwam, hing ze ongemerkt een paar pakjes aan den Kerstboom. De kinderen sprongen om den boom en toen de pakjes er afgehaald werden, bleek, dat men inderhaast ook nog een cadeautje voor de onverwachte gasten had weten te vinden. Rolf kreeg een pijl en een boog, Laura een groot portret van Esther, (Jerard prijkte met «en generaalssteek op zijn blonden krullebol en zusj* drukte vol innige liefde een aardig popje tegen zich aan. Zoo werden de bezoekers verrast;, uiaar ook de Bruinsina’s zelf hadden reden om verwonderd te zijn. Eerst *rerd er een pakje voor Esther van den boom gehaald, en daarin bevond zich het mooie gouden ringetje, dat baura een paar dagen geleden van tante Claar had gekregen; vader’s vulpenhouder verdween In Wouters zak, en moeder vond het heerlijk, dat ze haar lekker warmen avonddoek aan juffrouw Bruinsma kon afstaan. Gerrit achtervolgde meneer Bruinsma met zijn zakmes; dat zou en moest-ie nu eens van hem aannemen. Ten slotte deed-ie ’t maar en beloofde het aandenken steeds te zullen bewaren. Heel den avond bleef men gezellig bijeen. Toen de kinderen eindelijk naar bed moesten, schoof juffrouw ÏSruinsma even de gordijnen terug, en toen zagen ze een prachtiger! sterrenhemel, ’t Had opgehouden met sneeuwen en ook was het windstil. 'k Hoop, dat ze den sneeuwploeg er nog in geen week doörkrijgen”, zei Wouter, toen-ie dien avond naast Rolf 3n bed lag. _ „Nou en ik!” luidde ’t antwoord. ..’k Heb nog nooit Zoo’n leuke Kerstmis gehad.” Den volgenden ochtend echter, bij ’t krieken van den dageraad, kwam de groote sneeuwploeg al aan en tal van mensclien, met spaden en bezems gewapend, haastten zich, den weg vrij te maken. Juist Was ’t ontbijt afgeloopen, toen de conducteur op een holletje kwam mededeelen, dat de trein over een kwartier zou vertrekken. De geheele familie Bruinsma ging mee naar t station cn aan het goedendag-zeggen kwam schier geen einde. „Als we in de zomervacantie’ naar oom Tom gaan, kal ik vragen, of we hier ook weer uit mogen stappen , verklaarde Rolf. Maar vader wist beter. Van ’t voorjaar jnoesten de Bruinsma’s met z’n vieren in stad komen logeeren; daar rekende men vast op. r De locomotief floot, de trein zette zich in beweging. D-a-a-a-g Wout, d-a-a-a-g Esther!” riepen de kinderen tn wuifden nog lang nadat het dorpsstationnetje uit het gezicht was. i om drie uur kwam de trein op de plaats van bestemming en toen de kinderen een paar uurtjes later in hun Zondagsche plunje lekker opgefri3cht bij Grootma zaten, kwam er geen eind aan ’t vertellen. ’t Was een gezellig Kerstfeest van ’t begin tot ’t einde. ---