De vorstenoatmoelingen. De „Corriere della Sera” gaf gisteravond de verzekering, dat die ontmoeting van keizer Wdhelm en. den koning van Italië op Sicilië zal plaats hebben. De. keizer zou van plan zijn, na zijn verblijf op Korfoe, een kruistocht door de Midaellandsche Zee te maken en daaibij verschillende havens aan te doen. Na afloop daarvan zou dan een verblijf van eenige dagen op Sicilië volgen. Volgens Weensclie bladen zal de ontmoeting reeds bij de afreis en wel te Venetië plaats hebben. Dat zou dan zijn op 25 Mei. In de Oostenrijksche hoofdstad houdt men ook rekening met oen ontmoeting met Frans Jozef. Mede in Maart zal bet Britsche koningspaar zich in de Midaellandsche zee vertooi . Aangenomen wordt, dat ook zij den Duits, n keizer, vermoedelijk te Napels, zullen ontmoeten. --- Gemengde Berichten. Een mijnramp. ’n Paar dageD geleden brak hef ophaaltoetel van de steenkoolmijn van Hampstead, nabij Jirmingham, schrijft onze Londensche corres>ondent Gelukkig konden de onder den grond lamvezige arbeiders op andere wijze naar boven vorder) gebracht. Maar Woensdagavond had in leze!fde mijD een ernstiger ongeluk plaats, dat vellicht het leven aan eenige mijnwerkerts kan rosten. Een dertigtal was nog beneden, toen plotseing door de droge atmosfeer, waaraan de neeste mijnpngelukken zijn toe te schrijven, ;en mijnbrand uitbrak. Negen personen wisten loor den rook heen nog tijdig de schacht te bereiken, om opgehaald te worden. Maar de overige 21 werden ingesloten door den brand, die, naar men vreest, al de zuurstof kan verteren. De gansche nacht werd aan hun redding gewerkt, maar men kon hen door het vuur niet bereiken. Tweemaal werd tegelijk met eenige lampen ook een rat naar beneden gelaten, om Je atmosfeer te onderzoeken Beide keeren werden de lampen door de stikstof uitgedoofd, maar de rat bleef in leven. Er heet genoeg versche lucht voor 24 uur in de mijn te zijn en daarop wordt bij de ijverige redding gehoopt. Twee arbeiders werden gistermorgen in half bewusteloozen toestand naar boven gebracht, van de anderen zagen en hoorden de redders tot dusverre niets. Het hoftheater te Meiningeu afgebrand. Gisternamiddag omstreeks drie uur brak in het hoftheater te Meiningen brand uit. De onmiddellilk ter plaatse verschenen brandweer kon ondanks de krachtige pogingen het vuur in de eerste uren niet meester worden. Bij het atzenden van de eersie berichten werd het gansche gebouw net zijn inhoud als vrijwel verloren beschouwd. De hertog van Meiningen werd telegrafisch van het feit op de hoogte gesteld. De latere berichten zeggen, dat het theater totaal is uitgebrand. Alleen de muren staan nog. Om kwart over een was de repetitie afgeloopen, om half drie stond alles in lichte Laaie. De oorzaak is nog steeds onbekend. Men vermoedt echter, dat het vuur outstond in de kolenbergplaatsen. Van de requisieten-garderobe werd het grootste deel gered'. Het meerendeel is echter beschadigd. De bibliotheek weid zoo goed als verwoest. Om vijf uur gistermiddag was men het vuur nog niet meester. De moord op Eug£ne Hannl. Vrijdag jl. werd in zijn woning, Boulevard Voltaire, een theehandelaar, Eugène Hanni, a! komstig uit Zwitserland en 38 jaar oud, vermoord. De man was in de buurt nog al gezien en weid, omdat hij ook vanille verkocht, gemeenzaam Père Vanille genoemd. Zijn levenswijze was voorbeeldig, ondanks zijn betrekkelijke jeugd. Een ding verbaasde de buren a leen, n.1. dat hij met de klanten, die in zijn winkel kwamen, soms uren Lng in zijn achterkamer zat te praten. Er waien daaronder n.1. vaak lied n met verdachte gezichten, o.a. een zeer zwaar gebouwd man, bekend als „de matroos1*. Zaterdagocht nd vond men Eugène gewurgd in zijn woning en men had daaunee de verkl i1 ng van de omstandigheid, dat den vorigen dag reeds de klan en onvenichtei/ake moesten vertrekken, omdat Hanni zich met vertoonde. Vrijdag morgen echter was „Père Vanille” nog gezien. De moordenaar had zijn -lachtoffer eerst door een krachtigen stoot weerloos gem akt, hem daarna een grooten witten doek over het hoofd geworpen en hem toen de keel dichtgeknepen. Dat is, naar het in Parijsch argot heet, „Ie coup du père Framjois”. De moordenaar nam de geldcassette van Hanni mee en verdween spoorloos. Spoedig kreeg de politie verdenking op den „matroos”. Een nauwkeurig onderzoek toonde verder aan, welk een avontuurlijk leven Père Vanille leidde. Het bleek, dat hij reeds in zoowat alle Fransche kolonies gereisd had, vele jaren doorgebracht heeft op een eiland in den Stillen Oceaan, waar hij door een inboorlingenhoofd als zoon werd aangenomen en een groot aantal talen sprak. Hij gaf o.a. les in het Duitsch en Engelsch... De politie kreeg verder bericht van een detective bureau, dat Hanni de opdracht had verstrekt, nasporingen in te stellen naar een burgerfamilie. Enkele dagen geleden verscheen een jonge man van 30 jaar, om, naar hij zeide, namens Hanni de verlangde inlichtingen in ontvangst te nemen. De steeds combineerende politie brengt tusschen al deze dingen verband en speurt met begeerigen neus naar iverdere bijzonderheden, die misschien licht kunnen verschaffen in dit zich zoo romantisch voordoende geval. De „matroos” schijnt nog niet gevat te zijn. Eigenaardige schouwburgbezoekers. In den nieuwen schouwburg te Halle a/S. zou de benefice-avond van een der jonge actrices plaats hebben. Even vóór ’t begin der voorstelling kwamen 22 baliekluivers binnen en namen plaats in de voorste loges. Natuurlijk baarden deze bezoekers, door hun schamele plunje en meer nog door de alcohollucht, die ze verspreidden, veel opzien; en daar de heeren niet bepaald een salon-conversatie voerden, begon men zich onder ’t publiek ongerust te maken. De directeur van den schouwburg wist zijn eigenaaro'ge gasten te bewegen, bij hem in ’t kantoor te komen en daar vertelden ze, dat een student hun de kaarten gegeven had en verder een flinke fooi beloofde, wanneer ze er gebruik van maakten. Door een nog grootere douceur wist de directeur hen ten slotte de deur uit te krijgen, maar hiermee was de zaak niet afgeloopen. Meneer de student verscheen en verlangde op brutalen toon het entrée voor zijn 22 genoodigden terug, ’t Bleek, dat hij ’t er op gezet had, de voorstelling totaal in de war te laten loopen. De jongeman, die de zoon van een bekend Oostenrijksch afgevaardigde is, zal zich deswege voor den rechter te verantwoorden hebben. De Peklngsche buit geveild, De plunderingstooneelen, die zich te Peking hebben afgespeeld, toen daar de verbonden troepen waren binnengetrokken, worden thans, door een verkooping van prachtige Chineesche kunstwerken, zijde en andere kostbaarheden, gehouden door de vrouw van den vroegeren Amerikaanschen gezant in China, Conger, weer in herinnering gebracht. Mevrouw heeft met een „speldegeld” van een paar duizend dollars een verzameling kunnen aanleggen, wier waarde ver in de honderdduizenden loopt. Natuurlijk wordt in New-York niet beweerd, dat zij of haar echtgenoot bij de plundering en den diefstal, waarvan de thans onder den hamer komende goederen afkomstig zijn, de hand in ’t spel hebben gehad. „Mevrouw Conger heeft eenvoudig, als practische Amerikaansche, goedkoop ingekocht, wat haar werd aangeboden”, verklaarde een harer vrienden goedig. Bij de meeste voorwerpen is het echter duidelijk, dat zij uit de mandarijnen-paleizen, ja, zelfs uit de „verboden stad” afkomstig zijn, of dat zij toch in ieder geval voor de keizerlijke familie werden vervaardigd. Dit wordt in de prospecti ook heel ongegeneerd gezegd. Geheele rollen gele zijde, zooals ze slechts gedragen mag worden door leden der keizerlijke Chineesche familie, rijke brokaatstoffen, een speciaal voor den keizer vervaardigd theeservies en een porceleinen servies, met zijn wapen versierd, kunstig snijwerk en oude vazen van hooge waarde, bevinden zich onder de te veilen voorwerpen. Een deel van de New-Yorksche pers brandmerkt deze veiling als een schandaal, en eischt, dat de regeering der Ver. Staten de geheele verzameling zal aankoopen en naar China terug zal zenden, zooals ze ook de door de Chineezen betaalde oorlogskosten, na aftrek der — zeer geringe — werkelijke uitgaven, teruggegeven heeft. Brand-oefening in scholen. Dat bij den onzettenden brand in de Lake View-school, te Collingwood, zooveel kinderen den dood gevonden hebben, kan eenige verwondering wekken, waar in de Amerikaansche scholen de „brandoefeningen”, d.w.z. aanduidingen cn oefening in het zich gedragen hij het uitbreken ,van br'and, met bijronderen ijver worden uitgevoerd. Van hoeveel waarde deze oefeningen, onder niet al te ongunstige omstandigheden, kunnen zijn, werd nog op Maandag 1.1. aangetoond bij den brand van de volksschool No. 16, in New-York Op de 3de verdieping van het vier verdiepingen hooge gebouwd, was de brand uitgebroken. Bij de 1100 leerlingen waren in de verschillende lokalen aanwezig. De directeur luidde de alarmk'ok, en onmiddellij'k stonden de klassen geordend, en marcheerden in rij en gelid de trap af en de straat op. Acht klassen passeerden de plaats, waar het vuur woedde, maar nergens werd angst of onrust getoond. De dikwijls herhaalde brandoefeningen hebben, ongetwijfeld reeds vee! menschenlevens in Amerika gered. Waarom ditmaal de „dril!” mislukte, is nog niet vast te stellen, of ’t moest zijn, zooals in een bericht in ons ochtendblad wordt vermeld, dat sommige onderwijzers het hoofd verloren en de kinderen tegelijk deden wegmarcheeren. Een brandende paketboot. De paketboot „Mongolia”, van de „Peninsular Oriental Company”, die te Londen en Gibraltar 400 personen had ingescheept, kwam gistermiddag om half vier te Marseille aan, met brand in haar bagageruim. De brandweerlieden, die door den generaal-agent der maatschappij gewaarschuwd waren, stonden reeds klaar, toen de boot binnenkwam. Onmiddellijk werd het ruim onder water gezet. Om zes uur was men, de vlammen meester. De schade is belangrijk. Omtrent het ontstaan van den brand is niets bekend. Daar de equipage het a—— 'iiran r^wwayaKa,iaatMaaRsaBtgeMtJflB«gjJHBBWgtMBt3>e vuur niet overmeesteren kon, werd het ruim met zeildoek, dat men voortdurend nat hield, hermetisch afgesloten. De „Mongolia” verdubbelde haar snelheid en richtte den steven naar Marseille, dat ze anders op haar reis naar Australië niet aandoet. italiaansche journalisten gevangen. Het wordt hoe langer hoe erger met de Russische willekeur. Uit een Petersburgsche corres. pond-entie aan de „Corriere della Sera" blijk* nu weer, dat er, behalve d© journalist Levini, van wien we gisteren berichtten, nog een Italiaansch correspondent in Rusland gevangen gehouden wordt. Ofschoon minister Iswolsky reeds lang geleden, den Italiaanschen gezant’ beloofde, dezen jongen man, Caffi genaamd, de vrijheid te hergeven, bevindt hij zich nog steeds in de gevangenis te Jekaterinoslavv, waar hij, ziek en uitgeput, met zestig gemeene misdadigers in één zaal gehuisvest is. De brandstichtingen in Berlijn. Te Berlijn hebben zich twee nieuwe brnndea voorgedaan, beide toegeschreven aan brandstichting. In i e Mittelstrasze en de Zimmerstrasze werd in de kap van twee perceelen brand ontdekt. In beide gevallen had de brandweer heel wat moeite, om het vuur te blusschen. Eenig vermoeden omtrent den dader van de serie wonderlijke misdrijven heeft mennogsteeda niet. De schoolbrand bij Cieveland. Toen de brand in de Lake View-school uitbrak, bevonden zich ruim 310 kinderen in de verschillende lokalen. Zoodra de alarmklok begon te luiden, liet men de kinderen t'-ee aan twee opstellen, ten einde onder geleide kalm en vlug het gebouw te verlaten. Eerst beschouwden de kleinen het als een pretje. Lachend cn babbelend liepen ze de trappen af, maar toen ze de laatste trap bereikten en beneden de vuurzee zagen, ontstond er onmiddellijk een vreselijke paniek. Gillend holden de kinderen naar de deur, met het bekende treurig'- gevolg. Van buiten af werd alles in het werk gesteld om zoeveel mogelijk hulp te bieden. Ambu’ances brachten voortdurend kinderen naar de verschil lende ziekenhuizen. Toen de brand ongeveer één nur gewoed had, stortten de zolderingen in en sleepten talrijk© slachtoffers mee in de vuurzee. Een bewoner van Collinwood redde niet minder dan 18 kinderen. De dappere kerel is echter zóó vreeselijk toegetakeld, dat men voor zijn leven vreest. Aan het verhaal van één der geredden, een twaalfjarigen jongen, ontkenen we nog de volgende bijzonderheden : „Toen we de brandklok hoorden, dachten we allemaal, dat er een oefening gehouden zou worden, om ons te leeren, wat we in geval van nood hadden te doen. De juffrouw zei, dat we bedaard moesten blijven, maar het duurda niet lang of ons schoollokaal was vo! rook. Toen begonnen alle kinderen te huilen en vlogen naar de trap. Toen ik op de gang kwam, was het er stampvol. Sommige kinderen lagen op den grond, en de anderen liepen ei maar zoo overheen. Ik volgde hun voorbeeld. Hoe ik eigenlijk buiten kwam, weet ik zelf niet. Ik geloof, dat iemand me uit het gebouw trok. Ik herinner me, meisjes gezien te hebben, die met haar handen bet vuur wilden blusschen, doch de vlammen maakten zich onmiddellijk van haar loshangend haar meester. De stumperds schreeuwden om haar moeder, maar het hielp niets”. Men veronderstelt algemeen, dat de ramp niet zoo’n omvang zou hebben genomen, wanneer de nooduitgangen opengestaan hadden en de onderwijzers niet alle kinderen tegelijk naar buiten hadden gestuurd. De laatste berichten uit New-York stellen ne* aanta1 omgekomen kinderen op 165. Er worden 13 kinderen vermist, terwijl 20 zwaar gewond zijn. De lijken lagen aan den hoofdingang vijf voet hoog opgestapeld. Een onderwijzeres heeft 60 kinderen langs brandladders in veiligheid kunnen brengen. Een schoolbediende verloor bij de ramp vte*1 kinderen. Kurt Keiler, De moordenaar van Else Muhlke, is vermoedelijk krankzinnig en werd ter observatie naar het krankzinnigengesticht te Moabit overgebracht. Gebleken is, dat Keiler, behalve aan meisjes, zich ook aan jongens vergreep. Eén van zijn slachtoffers, een 10-jarigi knaap, deelde dit aan de politie mede. Deze is ook tot de ontdekking gekomen, dat Keiler het zakmes, waarmee hij Else Muhlke vermoordde, aan do rugzijde had geslepen. Heden heeft de confrontatie van Keiler met een groot aantal kinderen plaats. De tunnel van Loetscliberg. Gisteren heeft een conferentie plaats gehad tusschen gevolmachtigden van Waadtland, Bern© en de maatschappij, die de werken aan 4e I.oetschberg tunnel uitvoert, om tc beraad- [ slagen over den toestand, ontstaan door do lawine. Besloten werd, den bouw van de tunnel aan den zuidkant zonder verwijl' voort te zetten, doch onder verdubbelde veiligheidsmaatregelen. Dc barakken voor de arbeiders rullen verplaatst worden. Gedurende den zomer zal men verdere maatregelen nemen, die het gevaar voor lawines tot een minimum beperken. Le Peuple. De Belgi- he regerring heeft den verkoop van het socialistisch dagblad „Le Peuple” verboden. Dc socialistische Kamerleden hebben nu allen <:< u patent als dagblaclverkooper aan gevraagd, en zullen zich op een en denzeifden ( dag aan verschillende stations als venters van ,,Le Peuple'' verlootten. Ze hopen daarbij bekeurd te worden, en zoodoende bet noodige cpzien tc baren. Een interpellatie in dc Kamer zal zich er vermoede!ijk. bij aansluiten. --- FEUILLETON. Een duistere zaak. n Op sen zekeren najaarsmorgen, het was de ïö October van zeker jaar — al lang geleden — werd in eenige wijken van Amsterdam het gerucht vernomen van een vreeselijke gebeurtenis., welke dien morgen aan het licht was gebracht. Op dien bewusten Zaterdagmorgen namelijk waren, naar gewoonte, reeds vroeg in den morï*en achtereenvolgens de melkboer en de bakker aan een woning op de Palmgracht met hun waren voor de deur geweest, hadden gescheld, maar waren eindelijk onverrichterzake weg moeten gaan, omdat niemand in dat huis open deed. Dat huis werd bewoond door een bejaarde weduwe, juffrouw Geertruid Smeeding, vroeger giehuwd met Hendrik Tommel. Deze man was indertijd hoofdman geweest van oen gilde of zoogenaamd veem van waagdragers ; een klasse van beëedigde werklieden te Amsterdam, die daar ten dienste van den groothandel, voornamelijk voor het wegen en opladen van koloniale waren, was ingesteld. Vader Tommel had altijd goed geld verdiend, en daar zijn vrouw een zuinige en vlijtige huisvrouw was en ze ook voor geen kinderen te zorgen hadden — want die hadden ze nooit gehad —, zoo kon de man bij zijn overlijden aan zijn weduwe een. burgerlijk vermogen nalaten, waarvan ze ruim kon leven en een onbezorgden ouderdom genieten, wat dat aangaat ; zoo het God beliefde haar in het leven te sparen. De weduwe Tommel had dan een rustig en onbezorgd leventje. Als stil en bedaard mensch bemoeide zij zich niet veel met anderen. Alleen had zij sedert vele jaren een dienstmeid in huis, die al jong bij haar was komen dienen en met wie zij zeer goed en vemouwelijk leefde. Deze meid, een bedaard en oogenschijnlijk goed mensch, was, zooals men het noemt, „kind in huis”, hetgeen haar zóóveel te aangenamer «as, omdat ze niet uit Amsterdam afkomstig was en daar ook geen familieleden had wonen; die woonden in Ovërijsel, van waar onze dienstmaagd — Maria Leunink heette zij — met behulp van een besteedster dien gemakkelijken en redelijk voordeeligen dienst bij de weduwe Tommel bekomen had. De juffrouw en de meid schenen dan op den morgen, waarop ons verhaal begint, wel lang te slapen. Zooals we zeiden, kregen de bakker en de melkboer geen gehoor en moesten ze onverrichterzake vertrekken — en ; dat tvas nog we! eens een enkelen keer gebeurd. Maar toen nu ook later de deur en de vensters gesloten bleven en een jongen, die een mandje met winkelwaren aan den arm | hield, ontzettend stond te luiden aan de bei 1 en ook weer, zonder dat men opengedaan had, | met zijn mandje de stoep afstapte en grimmig er schande over sprak, dat zulk volk, „dat j toch niet hoefde te werken, zoo laat in bed j bleef liggen”, — toen begon een buurvrouw, die dit gezien had en nog al bemoeiziek en nieuwsgierig van aard was, op vermoeden van onraad te komen. Zij sprak daarover met een juffrouw, die boven haar woonde. Maar deze zag er niet zooveel bijzonders in. „De weduwe Tommel was misschien laat thuis gekomen. Niet, dat ze veel uitging, maar toch kon dat wTel eens gebeurd zijn, en Maria, de meid, was zeker vanmorgen al vroeg uitgegaan, om haar Zaterdagsche boodschappen te doen, en die zou wel vóór den middag terug wezen.” Voor het oogenblik hie'den de gesprekken Hiermede op, maar de buurvrouw had het hare er niet van eu besloot toch eens goed op te letten, of Maria, de meid, niet thuis kwam. Het begon intusschen al naar elf uren in den voormiddag te loopen; het wei d half twaalf, ja twaalf uur, en nog a'tijd' was het huis van juffrouw Tommel potdicht gesloten. Dit wekte de aandacht van een aantal andere buren.. Van alle zijden, want de Palmgracht is een druk bewoonde buurt, kwamen de buurvrouwen bij elkaar, staken de hoofden bijeen en keken scherp en belangstellend of nieuwsgierig naar het geheimzinnige huis. Wat‘Maria, de meid, betreft, niemand had haar dien morgen nog gezien. Het was zeker, dat daar wat achter schuilde. Men sprak daarover, men beraadslaagde, en ging elfidelijk ook eens aan| schellen. Men trok nog eens en sterk genoeg aan de schel, en luisterde aan de deur, of er van binnen geen geluid werd vernomen. Maar niets werd men gewaar, geen enkel teeken van leven of aanwezigheid daarbinnen werd gehoord. Dat scheen van kwade beteekenis te zijn en de buren werden hoe langer hoo nieuwsgieriger en ongeruster. Het werd een kleine samenscholing daar voor de deur. Voorbijgangers bleven staan en vroegen, wat er aan de hand was en hielpen het tumult vergrooten; ieder der omstanders gaf zijn bezorgdheid over de oude juffrouw te kennen en allen stemden daarin met elkander overeen, dat aan de juffrouw en de meid in dien nacht eenig zwaar onheil moest overkomen zijn. De weduwe had in geheel Amsterdam geen familie «'onen. Zij was, evenals haar overleden man, van buiten de stad afkomstig. Haar nalatenschap moest,volgens haar testament, door de bloedverwanten van haar overleden man en van haarzelf, voor ieder de helft, geërfd worden, en zij had twee van haar te Amsterdam wonende vrienden tot executeurs-testamentair of uitvoerders van haar uitersten wil benoemd, die bij haar overlijden dus het beheer over haar nagelaten boedel moesten voeren en voor een goede verdeeling onder de erfgenamen zouden zorg dragen. Een heer uit de buurt, die door den oploop van het volk ook al daarbij was komen kijken, droeg daarvan kennis en zond haastig een kruier of besteller, zooals men thans zegt, met het noodige bericht aan een van die twee executeurs, dte het dichtst bij en wel in de Leliestraat woonde. Ook de andere, die op de Rozengracht woonachtig was, kreeg daarvan bericht, en beiden zag mén welhaast verschijnen. Zij lieten dadelijk een smid komen, om het slot van de huisdeur open te steken. Aan het deurslot bleek niets te haperen. In een oogenblik had de smid een sleutel, die op het slot paste, en de deur ging open — en de executeurs wilden juist binnentreden, toen het gerecht op de plaats verscheen. Wij, in onzen tijd, zullen wel denken : hoe is het mogelijk, dat de politie er niet spoediger bij was! Maar toentertijd had niet iedere gemeente zulk een groot aantal ambtenaren als th'is, en waren de „heeren van den gerechte”, zooals ze genoemd werden, gewoon spoediger zelf handelend op te treden. De hoofdofficier van justitie der stad Amsterdam was detijds mr. Daniël de Dieu, doch voor het oogenblik werd hij, omdat hij als gezant van ons land naar Rusland was afgevaardigd, vervangen door zijn hulpofficier, den heer Jolles. Deze rechterlijke ambtenaar kwam, zooals gezegd is, juist met een onderschout en twee dienaren aan, werd door de twee executeurs vriéndelijk outvangen en verzocht het huis te willen doorzoeken, om te zien, wat er met de juffrouw en haar meid wel gebeurd mocht zijn. Daartoe waren zij natuurlijk aanstonds bereid, want dit was de reden van hun komst. Met ware arendsoogen keken deze dienaren van het gerecht, op hun hoede, om niets, dat maar eenige opmerkzaamheid verdiende, aan hun aandacht te laten ontsnappen, — met ware arendsoogen keken de gerechtsdienaren als aanstonds rond in de gang, die zij instapten. Het volk bleef in gespannen verwachting buiten staan. Natuurlijk mocht geen vreemde in huis komen. Het geoeferd oog van den hulpofficier zag al aanstonds bij het toeslaan d;r buitendeur, toen zij ii de gang gekomen waren, iets, dat hem lang met onbeduidend scheen. Er werd namelijk een strook of afgescheurde lap van zekere stof gevonden, die, toen de deur geopend werd, van tusschen de deur en het deurkozijn, waarin het stuk oogenschijniijk beklemd had gezeten, was uitgevallen. Bij oppeivlakkig onderzoek — de hulpofficier stak dit dadelijk bij zich — bleek het een stuk uit rarj regenmantel te zijn, zooals die destijds dn.»r vrouwen uit den minderen of wel uit den dienstbaren stand werd gedragen. Zulk een mantel werd bij guur en reger.achtig weden giewoonlijk los om de schouders geslagen en heette daarom toentertijd een „regenklïed”. Aan de gevonden strook was duidelijk te zien, dat ze een stuk uitmaakte van den zoom cd zoogenaamde n stootkant van zulk een mantel, en dat dit kleed niet van voering was voorzien geweest. Ook kon mét) zien. dat de stof -^an heel gering allooi was en al zóó versleten, dat met» de kleur door de vaalheid moeilijk meer herkennen kon. De scherpzinnige hulpofficier, ofschoon niet wetende of deze ontdekking hem Iwel eenigszins te pas zou komen, deelde dadelijk als zijn overtuiging aan den onderschout mede, dat de persoon, die het laatst hier in huil gekomen of daar uitgegaan, was, een vrouw moest geweest zijn, en toen eenmaal de deur op slot was, had zij blijkbaar die niet weder geopend om een van de slippen van haar regenmantel, die onvoorziens tusschen de deur en het deurkozijn was bekneld geraakt, los te maken, maar had zij, hetzij onwillekeurig en in der haast, of wel met opzet, haar kleed zoo sterk naar zich toe getrokken, dat er een strook van tusschen de deur was blijven zitten. Dit bewees klaar, dat de bewuste vrouw, wie zij ook geweest mocht zijn, veel haast had, en dat niemand na haar van buiten de deur geopend had of wel daarbinnen was gekomen. Dat deze vrouw of meid niet binngp was gekomen, maar naar buiten was gegaan, bewees de scherpzinnige hulpofficier, door op te merken, dat, indien de strook van den regenmantel door iemand was afgescheurd, die in de gang stond, deze even goed de deur eventjes had kunnen openen om zich los te werken, omdat de deur met een trekslot in de gang geröakkelijk tc openen was, maar dat nu ongetwijfeld de persoon, die het huis het laatst verlaten had, op de stoep zich door dc beklemming van de deur had gevangen gezien en door ’t toeslaan van de deur geen anderen raad geweten had,dan haar regenmantel maar los te scheuren, al moest er dan ook een strookje binnen tusschen de sponning achterblijven. Deze opmerkingen werden door den hulpofficier, langzaam en voorzichtig in de lange gang voortwandelende en scherp rondkijkende, gemaakt, waarop ad de bezoekers voorzichtig voortschreden en de huiskamer aan het einde van de gang binnentraden. Niets bijzonders was daar te zien ; de kanarievogel, die juist zijn schel gekweel liet hooren, werd bij het openen van de deur daarin gestoord en bleef verstomd de vreemde bezoekers aan zitten kijken. Niets bijzonders werd in de huiskamer ontdekt. Met een enkel oog, zooals men wel eens zegt, hadden de hulpofficier en de onderschout bemerkt, dat geen bijzonderheden hen hier behoefden bezig te houden. Derhalve ging n zij, voorafgegaan door de twee executeurs, welke beter in huis en met de geheelc inrichting daarvan bekend waren, met hun onderzoek voort en verzochten dezen nu eens naar de keuken ie gaan, om te zien, of de meid soms iets overkomen Was, cn dan vervolgens naar dc slaapkamer van de weduwe Tommel te gaan. Dit werd goedgevonden, en de executeurs gingen naar dc deur, die achter in de huiskamer naar dc keuken geleidde. Deze deur stond open. Om. van daar naar dc keuken tc komen, moest men een trapje van vier treden, afgaan. Do hulpofficier sprak juist met den onderschout, terwijl hij zch gereed maakte om met cle beide executeurs naar achter mede te gaan, toen. een van dezen, dit vooruit liep, vlak' voor het trapje van de keuken terugsprong en doods' bleek den hulpofficier hij den arm pakte. Wat was de oorzaak van, den vrecselijken schrik, die dezen vriend zelfs een gil deed slaken ? , Op het trapje, dat naar de achterkamer of , keiuken leidde, lag de juffrouw, op het wreedaardigst vermoord, cn in haar bloed badende... Toen me» van den eersten schrik wat hersteld was, ging de justitie verder het geheele huis doorzoeken. En uit dat zorgvuldig ingestelde onderzoek bleek weldra, dat de boosdoeners het kabinet van de weduwe en verscheidene kasten hadden opengebroken en daaruit al het goiul- en zilverwerk, benevens de kostbaarste zaken hadden geroofd’ 1 De reeds meermalen genoemde dienstmaagd Maria was verdwenen; voor zoover men al aanstonds kon opmaken, zou het spoor der daders moeilijk te vinden, zijn, doch er bestond alle vermoeden, dat deze snoode daad niet door één persoon zou .verricht wezen ; cn wanneer, zooals waarschijnlijk was, meerderen daarin dc hand hadden gehad, dan zou de ontdekking zooveel te moeilijker worden. Aldus luidde hoofdzakelijk het verhaal, dat als een loopend vuurtje van mond tot mond ging en in den loop van den dag in kantoren, winkels en koffiehuizen, ja, vooral obk op de straat, onder groepjes babbelende personen, dc stof van' het gesprek en nieuwsgierig nadenken uitmaakte. Ach, hoe weinig waren er, die deze zaak in haar diep ernstig ‘karakter beschouwden 1 Eer nog de avond viel, had deze droevige geschiedenis de geheele volkrijke stad al doorloopen cn werd ook spoedig daarbuiten verspreid door reizigers en schippers, welke dien avond in het toen nog zoo algemeen gebruikt wordende vervoermiddel, de trekschuit en het veerschip, de stad verlieten. Waarheen elders ook het gerucht van dezen moord werd overgebrachl, overal werd het met ontzetting en verslagenheid door gevoelige zielen vernomen. Wij zullen ons natuurlijk niet bezighouden met alle verzinsels, die daarbij — evenals of het kwaad niet erg genoeg was - werden rondgestrooid en, al waren die nog zoo onwaarschijnlijk. geloof vonden onder her groote publiek ; — maar wij zullen in plaats daarvan een geleidelijk overzicht trachten te geven, zooals wij dat uit schriftelijke en echte bescheiden hebben nagegaan. Door een vrouw uit dc buurt werd dien morgen aan eenige daar op een hoopje staande nieuwsgierigen verteld, dat zij den vorigen dag des middags ongeveer één uur een vrouw uit het huis van juffrouw Tommel had zien komen, die een groot pak onder haar zwarten mantel — het scheen een oude regenmantel te wezen — droeg. Deze vrouw scheen nog al haast te hebbent althans, toen zij op dc stoep stond — zé werd door niemand uitgelaten — trok zij de deur hard achter zich toe. Er was toen een slip van haar mantel — dat had de vrouw, die dit thans stond te vertellen, goed gezien — tusschen de deur en het deurkozijn, of den deurpost, vast blijven zitten, gekelmd door de toegeslagcn deur, cn dc vrouw, had, om los le komen, niet gescheld, maar den mantel zoo met geweld naar zich toegetrokken, dat die slip daarvan was afgescheurd en tusschen de deur en den deurpost in de gang van het huis was achtergebleven, waarna dc vrouw met zenuwachtige haast de stoep was afgekomen en, altijd nog' met dat zware pak onder den arm, den kant van de Baangracht was opgegaan. De vertelster Jiad het gelaat van deze vrouw niet goed kunnen zien, omdat zij niet scherp van gezicht was, maar eenige buren herinnerden zich, dat zij de dienstmeid Maria ook wel eens met zulk een zwarten regenmantel hadden zien loopenDe strook of slip van ‘den afgcscheurden mantel was in huis gevonden ; maar wie was de vrouw, die dezen mantel had omgehad ? Een kwaad vermoeden scheen zich tegen de afwezige dienstmaagd te vestigen. Hoe ook de justitie het huis had onderzocht, buiten het deerlijk verminkte lijk van de ongelukkige weduwe Tommel was niets van een menschelijk wezen in dat huis ontdekt; men moest trachten de meid, dood of levend, op te sporen. In het huisvertrek, in de keuken en in een kleine zijkamer werd niets van zijn plaats gevonden. Alleen had men, behalve de slip van den regenmantel, nu ook nog een spoor van dc gepleegde misdaad ; in de keuken stond namelijk ccn emmer, waarin zoutevisch le wecken stpnd. Het water in dezen emmer zag er bloedig uit, zoodat het scheen, alsof de moordenaars daarin het mes of hun handen hadden afgewasschen. Boven op de andere kamers waren er nog andere sporen te zien. Bloedige sporen van schoenen op het vloerkleed, en het kabinet, een ptotseleinkast en nog een ander kastje werden open gevonden. Doch daaraan was geen geweld of inbraak geschied, want men vond de sleutels, waarmede men die meubelen geopend had, op een tafeltje liggen. Het porselein, daar was men niet aan geweest. Dat hadden de dieven zeker niet mede durven nemen, uit vrees van ontdekt te worden. Maar al het goud- en zilverwerk was gestolen, en hoewel de beide executeuren niet zoo volkomen wisten wat de weduwe Tommel van dien aard wel in bezit had gehad, zoo wisten zij er toch genoeg van om de justitie te kunnen mededeelen, dat er ook nog een juweelen boot aan een gouden halsketting, vier of zes gouden ringen, een zilveren koffiekan, een zilveren schenkblad, twee zilveren kandelaars en een aantal zilveren vorken cn lepels in het bezit der weduwe waren geweest, die men nu niet meer kon vinden. Of er ook eenig contant geld was geweest, dat wisten deze vrienden natuurlijk niet te zeggen, maar wel was zulks zeer waarschijnlijk. Hoe groot die som was, daar konden ze natuurlijk niet naar gissen. Maar dat was zeker, contant geld was er niet meer in huis, maar wel hadden de boosdoeners, zoo het scheen, geen verstand gehad van effecten of lands-schuldbrievcn, of wel hadden ze die niet mede durven nemen, want in een lade van het kabinet, die anders ook wel doorzocht schee»! te zijn, lagen deze nog onaangeroerd en oogonschijnlijk nog alle aanwezig. De ijverige justitie, die het zwaard niet tt. vergeefs mag dragen, ging dadelijk aan hef werk. {Wordt vervolgd.) --- REUTER TELEGRAMMEN. AVONDBLAD, De reis van den Spaanschen koning. MADRID, $ Maart. Het vertrek van den koning naar Lissabon is vastgesteld op io Maart, doch de Zuidelijke Spoorwegmaatschappij ontving tot dusver nog geen definitieve opdracht. Dat blijkt duidelijk uit het antwoord, dat gezegde maatschappij ontving op de vragen, hedenavond, ten Paleize, door haar gesteld, om de reisroute van den koninklijken trein te kunnen vaststellen. Geantwoord werd: „Wacht, wij zuilen later den” --- Spree-Gomorra. BUITENLAND. j VAN DEN „COURANT -CORRESPONDEM. j Berlijn, 3 Maart. En mijn hceren, toen ben ik tusschen Behrenstrasze cn Jagerstrasze, twintigmaal aangesproken geworden Het woorci heeft Acgeordnete Von Schuckmann, een brave agrariër, die, te midden der uitbundige hilariteit van het Huis, mejt van verontwaardiging schokkende stem, het, zijns ondanks, zeer komische relaas geeft van een nachtwandeling door de Friedrichstrasze. Dien overlast hadt ge u negentien maal kunnen besparen, interrumpeert, onder homerisch gelach van den Landdag, de laconieke president jonker Joachim von Kröcher. Von Schuckmann is beroemd geworden door zijn rede en waarschijnlijk zouden we nog menigmaal het genot zijner boetpredicaties hier hebben mogen smaken, als niet het meevoelend Lot hem een paar weken geleden naar Afrika had bestemd, mogelijk tot bevordering van de kuituur van vijgeblaadjes. Of het nu is, dat meerdere afgevaardigden „van buiten” van dienzelfden boom lauweren willen plukken, of da» inderdaad het Berlijnsche nachtleven in hun onverdorven kinderzieltjes zoo’n tiefe Entrüstung heeft gewekt, valt niet uit te maken, maar het feit ligt er nu eenmaal, dat sinds dien onvergetelijken middag van tijd tot tijd de een of andere provinciaal zich geroepen voelt, een philipnica af te steken op de Berliner weiszen Nhchte. Deze week kwam als ridder der landelijke onschuld, afgevaardigde Strosser, Major a. D., In het strijdperk, en hield een lange jeremiade over de Berlijnsche onzedelijkheid, die culmineerde in de verzuchting, dat het door de wet Ónmogelijk is, verordeningen vast te stellen tot bestrijding van het monster. Tot staving zijner beweringen, deponeerde hij aan het slot zijner rede, met afschuw-uitdrukkend gebaar, een uitgezóchte collectie pornografische platen en boeken op de tafel van het Huis, welke „show” daar gretige kijkers vond. Minister Von Moltke draaide in zijn antwoord, handig om de netelige kwestie heen, seide, dat men maatregelen overdacht, om het sluitingsuur te vervroegen, en verder, dat het kwaad vooral van buiten werd geïmporteerd. En daarmee had je- de poppen weer aan het dansen, werd de oude kwestie weer actueel: is Berlijn inderdaad zoo verdorven, en zijn het de Berlijners zelf. of zijn het de provincialen, die hier het nachtleven laten draaien ? Laat ik de kwestie eens uit een objectief standpunt bekijken. Berlijn, we weten het allen, is ontzaglijk gegroeid, In derfig jaar is het een stad geworden van drie miilioen inwoners, een stad, waar meer gewerkt en gesjouwd wordt, dan ergens in Europa. Van ’s morgens vroeg tot o avonds laat dreunt er de arbeid. Wat flaneeren is, weet een Berlijner niet. Hij vliegt, hij draaft altijd door, tot laat in den avond, maar dan wenscht hij zich ook te amuseeren. De Berlijner is een coulante vent, hij verdient veel geld, en wat hij verdient — en meer nog, want een iedet hier leeft boven zijn stand, — laat hij ook rollen, om zich het leven breeder te maken. Maar daarmee is niet gezegd, dat alles naar de Friedrichstrasze rolt. De grootste helft der Berlijners heeft, van ’s morgens vroeg tot 's avonds laat, den hier, als in alle metropolen, zeer zwanen dagelijksch-bestaansstrijd te voeren, en is blij ’s avonds al vroeg zijn vermoeid lichaam, na een paar glaasjes helles oder dun- keles in de Stehbierhalle genoten te hebben, I onder de wol te kunnen leggen. De andere t helft bestaat voor een groot deel uit kleine 11 Geschaftsleute, wier rustige burgernatuur in : het geheel niet harmonieert met de jachtende grootstad, en die ontspanningen zoeken in overeenstemming met hun wezen. In het begin der maand, als de kas is opgemaakt, een paar maal Abendessen in ’t Rheingold of bij Kempinsky, waar hij breed, dik-doend, binnenkomt, zich alle mogelijke moeite gevend gezien te worden, toch te 'Handig, te gewikst, om zich belachlijk te maken; en voor de rest 's avonds zijn glaasje bier, om de witgeschuurde tafels van zijn stamlokaal. Dat de goedmoedige Berlijnsche arbeiders- en burgersstand pervers zou zijn, althans zoo pervers, als in andere groote steden, is beslist onwaar. Zij hebben tijd, noch geld voor het nachtleven. Het meerendeel ervan ziet er evenmin wat van, als van do. kunstschatten. Op hen zou Sprec-Gomorra niet kunnen leren. Toch zijn wij in de oogen der provincie de diepst gezonken,: schepselen der wereld: „verbommen, moralisch und physisch entnervt”, heet het in het manifest van een provincialen liberalen bond. De brave Farizeërs; ik dank U, Heer, dat ik niet ben gelijk dezen Jawel, kijken we nu maar eens naar de andere richting. Honderdduizenden vreemdelingen trekken doorloo-pend door onze hotels, van het X-beliebige Hof tot het nieuwste, unter den Linden gelagen geraffineerd verfijnde Hotel Adlon, met zijn splendide weelde, toe. Legio buitenlanders (waaronder, als van zelf spreekt', weinig Hollanders), en voor de rest provincialen. Voor al dezen is het door de heele wereld beroemd geworden Berlijnsche nachtleven, nu eenmaal een der voornaamste attractiepunten ; zijn de perverse genietingen het zeer gewenschte en vreugdig begroete present, dat de Berlijnsche stedemaagd hun biedt. Let eens op, hoeveel lokalen het enkel van die lieden moeten hebben, opschriften dragen, die zoo bot zijn, dat je al een vreemdeling moet zijm om er binnen te gaan. Een verschijnsel, dat je overal ontmoet, de stad met liet grootste vreemdelingenverkeer, heeft het uitgebreidste nachtleven. Heinz Pothoff, een onzer populairste Rijksdagleden, leest in de „Morgen” de provincie duchtig de les. Hij co-et het eenigszins drastisch, maar dat moet je doen, zegt hij,, anders verstaan de lui van Pasewalk (in ’t Hollandsch vertaald Lutjcbroek) je niet. Berlijn, zegt hij, zou een zeer „anstandige’ ’ stad zijn, als de provincie geen behoefte had aan een „unanstandig” Berlijn. De piostitutie is een vreemdelingen industrie. Berlijn, waar de brave Kleinstüdtcr, en dat zijn de ergsten, zich onbekend gevoelt, dus vrij om te doen, wat hem lust, is een noodzakelijkheid voor de heeren, opdat ze thuis dan weer den vromen broeder kunnen uifbarigen. Onze stad., {vrij naar Frau von Ëlbe) is het closet van Duitschland geworden. Er ligt veel waars in zijn woorden, die zoowel V001 Duitschland, als voor andere landen gelden, Is het nachtleven in Berlijn werkelijk zoo enorm ? Och, alles gaat hier bij de massa, en daarbij werken de menschen langer en gaan cus later uit, zoodat het zich erger laat aanzieu. Half drie, drie uur wordt het eigenlijk op zijn drukst in de Friedrichstrasze, waar alles zich concentreert, die als een spil door de beweging heenloopt, met zijn aftakkende zijstraten, waar de rood, blauw, groen, violet gekleurde lantaarns uithan .cn van de bars, operetteen daus-lokalen. Loop je een café binnen, — hoed af, altijd en overal in Berlijn, hoed af—, dan zit alles stikvol en begin je als brave Hollander misschien ook al te zuchten. Maar vergeet dan niet, dat in Parijs of andeie steden de lui een paar uur minder werken, zooveel vroeger beginnen. Lawaai is er weinig, alle lokalen staan onder zware tucht. De Berlijner is niet zeer uitbundig en phantastisch aangelegd, hij gaat geheel op in de materialistische zijde van het leven, blijft kalm, zakelijk!, ietwat pessimistisch, en twee tikje3 zwaar op de hand, in zijn uitspattingen. Dolle dwaasheden gebeuren hier zelden ; sprookjes-millionairs, Braziliaansche koffieplanters, of Russische grootvorsten', die mot geld smijten, de Stützen der tollen Gesellschaft zijn aan de Seine, hebben den weg naar Berlijn nog niet gevonden. Het nachtleven hier, is niet pikant genoeg voor hen. Er mag al eens in een enkele bar ee r liedje gezongen worden, dat zeer weinig d u tb e 1 zinnig is, of er mag eens een danseres' rokjes dtagem, die met betrekking tot de lengte, nu, hm, hm... Maar in één woord : het Berlijnsche nachtleven is wel reusaohtig, maar het karakter van de stad en van hare bewoners maakt het betrekkelijk weinig aanstootelijk.Wanneer men de heeren parlementariërs hoort klagen, zou men geneigd zijn te gaan gelooven, dat Berlijn alle record sloeg. Maar is het eigenlijk niet altijd hetzelfde liedje geweest, dat de wereld te hooren heeft gekregen, dat ze steeds slechter werd, en dat het in den goeden ouden tijd... Die goeie ouwe tijd, daar is al heel wat op geschoven. Hoe stond het er voor honderd jaar mee? Leest eens in de mémoires van Casanova, of in die van Des Réaux, over het hof van de Lodewijken en Parijn, of bij Makart over den intocht van Karei den Vijfden te Antwerpen ? j De Italiaansche Renaissance, de Romeinen, het Babylonische hof ? — Laten we, wat dat betreft, gerust zijn. Bij historische vergelijking zijn onze Berlijnsche zeden nog niet zoo verdorven. Daarmee is nu weer allerminst gezegd, dat Beriijtn een stad is om kinderen heen te sturen s en jammer is het maar, dat de toestand niet beter wordt. Dat een anstandige ito uw zich | tegenwoordig in Berlijn niet meer op bepaalde : tijden ongemoeid in sommige straten kan bewe- 1 gen, zooals een der afgevaardigden beschuldig- 1 de, is een ernstige en niet van allen grond ontbloot© aanklacht, maar zegt toch niets karakteristieks verdorvens van onze stad. Zou zij zich zonder geleide 's avonds veilig voelen op de Place de lrOpéra, of in Piccadilly ? Maar ’t is tocih een achteruitgang bij vroeger. Ook de steeds brutaler opdringerigheid der homoscxucele prostitutie, valt niet te loochenen. Verpestende miasmen, die uit een cosmopolietischen bijeukorr opstijgen 1 Het is moeilijk er maatregelen tegen te nemen. Dëjminister sprak van een vervroeging van bet sluitingsuur. Maar daarvan willen de vakmenschen niets hooren. De voorzitters van den hoteliers-, den caféhouders-, den zaai- en concertlokaalpachters-bond verklaarden zich bij interview er eenstemmig tegen. Zij wcnschten integendeel vergunning om tot 5, 6 uur open te blijven, en zoo laat mogelijk muziek te mogen maken. Dat houdt de mensclien rustig, xedeneeren zij, en zoolang ze in de zaal zijn, gebeurt ei geen onzedelijkheid. Door een vervroegd sluitingsuur valt de moraal niet tc verbeteren. Met een bureaucratiscl eni pennestreek krijgt men Berlijn niet een paar uur vroagei in bed, en juist het feit, dat het sluitingsuur langen tijd te vroeg geweest is, heeft het Zuhaltertum zeer doen toenemen, daar de meisjes ’s nachts in dc donkere straten naar bescherming zochten. Dat zou nu weer gebeuren, daar je door politiereglementen de menschen nu eenmaal niet kunt overtuigen, dat het geluk niet in de Friedrichstrasze te vinden is, maar op het „Standesamt’ ’. Wanneer een Stosser ui.t moreel of aestetiseh oogpunt het geschacher op de liefdesbeurs niet wenscht te zien, dan drukke hij zijn hoofd in de kussens en cenke eens na over des I’udels Kern: de oplossing der sociale kwestie. t --- België en de Kongo. Men wieet reeds uit het Reuterbericht van gisteren, in hoofdzaak althans, welke de voorvvaaiden zijn voor de overname van den Kongo, vervat in het verdrag, dat gisteren aan de Kamer zou worden voorgelegd. Eenige nadere bijzondcrhecten geeft de correspondent van de „Frankf. Ztg.” te Brussel. Inplaats van het thans -opgehevon kroondomein van den Kongostaat, wordt een fonds van 4? miilioen (niet 60 miilioen, zooals eerst gemeld) gesticht, dat door bet Belgisch ministerie van Financiën bestuurd, en welks gebruik door België wordt gecontroleerd. Den koning en zijn rechtmatige» opvolgers worat 50 miilioen francs ter vrije beschikking toegewezen, te betalen in jaarlijksche termijnen van 3.800.000 francs. Deze som zal door den koning en zijn opvolgers ten voordeele van I door den Kongo zelf uit te voeren werken wor-, den aangewend. 12en groot aantal liberale Kamerleden beeft zich reeds in goedkeurenden zin over deze voorwaarden uitgelaten, zoodat men voor het aannemen van het verdrag op een groote Ka-, mermeerderheid mag rekenen. --- Advertentie ,, 1 . 1 ■ P AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA«g 1 DRAAGT STEEDS t JJ$EIM’S§CÉIÉ l het STERKSTE en daarom GOEDKOOPSTE, ► ALLEEN VERKRIJGBAAR ► i HAARLEMMERSTRAAT 104. t 4 F SfmmmvmTrmvTmfTfv ® ---