PRIJSVRAAG. AVONDBLAD. No. 48. { In dit Blad komt eene advertentie voor, bevattende 24 woorden, waarin 5 b's voorkommen. Welke advertentie wordt bedoeld? ' Onder de inzenders van goede oplossingen die uiterlijk Zaterdag a.s. in ons bezit zijn Iwordt één Rijksdaalder verloot. Oplossingen kunnen als Di uk werk worden | verzonden vóór I cent porto, wanneer men ] de bedoelde advertentie uitknipt, in eene j enveloppe doet, zonder deze dicht te plakken i en op de enveloppe Naam en Adres van den afzender vermeldt. De enveloppe | daarenboven te voorzien van het opschrift ,,Prijsvraag”. Oplossing Prijsvraag No. 46. f De beide verwisselde letters kwamen voor ! in de advertentie van »De Courant.» Bij loting viel de R ij k s d a a 1 d e r ten deel aan onzen abonné J. H. KAMPMEIJ ER, Brouwersgracht 153. ■ - --!= --- De Rijkswerkinrichtingen te Veenhuizen. • Vervolgens behandelt de schrijver het vertrek naar en de aankomst te Veen huizen, een [oogenbhk in het leven van den opgezondene : om nooit te vergeten. Men wordt per celwagen naar het station van vertrek en van j het station van aankomst gereden. Die rit 1 noemt hij voor »velen een suggestieve bejEmetting, weike geschikt tot misdaad maakt», j omdat het alle gevoel van eigenwaarde doodt 1 bij de landloopers. Men wordt aangegaapt i door het publiek alsof men een misdadiger is, l wat niet het geval is, zooals de regeenng zeil 'ook erkent. »Waarlijk«, roept hij uit, »het i transponeren van landloopers herinnert aan l de middeleeuwen, toen door het Stedelijk 'Bestuur van Amsterdam op de marktdagen de 'gevangenen in een afgesloten ruimte werden 1 tentoongesteld, om voor het publiek te dienen J als afschrikwekkend voorbeeld». Ook ten opzichte van het vervoer en even' eens van de opzending zelve van den landtoo1 per dringt de schrijver ten sterkste aan op l Massificatie. V *J Zie »De Courant» van Zaterdag 25 Juni. Is hij eindelijk gearriveerd, dan wordt hem, na een heeie reeks formaliteiten, die hem doen gevoelen »alsof hij een misdadiger is», een zaal aangewezen, waar hij vooitaan zijn verblijfplaats heeft met allerlei slag menschen. De gesprekken, die gevoerd worden loopen over onderwerpen u vreemd, en toont men zich niet toeschietelijk, dan kan het maanden aanhouden, voor ge uw tafeigenooten kent. Hierna wordt het leven in de gestichten be* schreven: „Voor schifting zorgen de verpleegden onderling, naar deze chemische wet, dat gelijke bestanddeelen elkander zoeken. „Het zedelijk overwicht van enkele verpleegden verloochent zich ook hier niet en karakter verliest in deze samenleving evenmin zijn waarde. De aanwezigheid van goede elementen onder de verpleegden, die het zedelijk evenwicht bewaren, maakt den toestand dragelijk. Voor de plaatseltjke directie is dat feit van de hoogste beteekenis, ofschoon door haar, noch., door de zaalopzieners, de waarde er van wordt erkend. „Een feit van beteekenis, waaraan de Regeering haar aandacht dient te schenken, is de aanwezigheid van vele personen in de gestichten, die zoogenaamd „minderwaardig” zijn en wier toestand verergert door de ellendige gewoonte van vele verpleegden, om die lieden op alle mogelijke wijze te hinderen, of, zooals de geijkte term luidt, „met hen e^n loopje te nemen.” Ik heb niet in de eerste plaats ’t oog op lijders aan vallende ziekte, doch vooral op de ongelukkigen, die verkeeren in ’t eerste stadium van krankzinnigheid en voor wie een verblijf in de gestichten hoogst nadeelig is. Raddraaiers, onbeschofte en onbeschaamde lui en weerbarstigen vindt men in menigte en deze soort der bevolking vindt aanhang bij de minder verstandelijk ontwikkelden. Klassificatie zou wenschelijk zijn . „Van besliste luiheid is slechts bij uitzondering sprake, en dan bij personen, die niet normaal van geestvermogens zijn. Een andere vraag is echter, of de werkzaamheden met ambitie verricht worden. Deze moet ik ontkennend beantwoorden. De meeste arbeid wordt werktuigelijk uitgevoerd, omdat er aan ontbreekt een doel: de verpleegde moest de voldoening mogen smaken, dat de verrichte arbeid strekt tot verbetering van zijn lot. Bij een ambachtsman kan het geval zich voordoen, dat hij na aflevering van een stuk werk aan een ambtenaar, de voldoening heeft, dat zijn arbeid geprezen wordt, en juist dié vo!3oenmg zal hem voor een oogenblik prikkelen, om met opgewektheid aan een ander werk te beginnen ; doch nooit biedt de arbeid den verpleegde een blijvend loon. Dat is een der donkerste schaduwzijden der zoogenaamde verpleging. Na 3 jaar in de Rijkswerkinrichting gewerkt te hebben, is hij nog even ver ais bij aankomst, behalve dat hij zedelijk en lichamelijk in waarde achteruitging.” „Onder de bevolking bevinden zich veel personen, die handig kunnen knutselen, die b.v. uit hout of been voorwerpen weten te vervaardigen, welke meer of minder artistieken aanleg verraden. Deze bezigheid is echter verboden, en indien dereelijke voorwerpen bij een verpleegde aangetroffen worden, dan is celstraf onherroepelijk zijn belooning. Waarom dat knutselen niet zooveel mogelijk bevorderd ? i Daardoor zouden velen aan de verveling ontkomen, en ofschoon niet een ieder in soortgelijken arbeid bedreven is, scharen zich meestal personen om den knutselaar heen, toonen belangstelling, maken meermalen gegronde [ opmerkingen, houden zich althans bezig. Ik ‘ heb in de inrichting mannen gekend, die zich j avond op avond onledig hadden gehouden met ! het vervaardigen van de figuren voor een j schaakspel; het schaakspel behoort echter ; tot de verboden ontspanningen en de met , zooveel zorg uit been gesneden figuren werden ‘ in beslag genomen. Waarom juist schaakspel : verboden is en dammen en domineeren niet, \ verklaar ik niet te begrijpen, evenmin waarom ] I iet lezen van een courant als doodzonde beschouwd wordt.” 1 „Door mr. Loeff is eene Staatscommissie tot jnderzoek van de toestanden te Veenhuizen ingesteld, welk besluit van harte moet worden toegejuicht. Van een dergelijke commissie kon veel goeds uitgaan, tenminste wanneer onder de leden ook practici opgenomen werden ; mannen, die met eigen oogen de toestanden kunnen beoordeelen en niet behoeven te worden voorgelicht door de ideeën van breedsprakige crimineele en anthropologische congressen, welke zoo oppervlakkig beschouwd, veel wijsheid bevatten, doch gewoonlijk niet practisch uitgevoerd kunnen worden. Of de Staatscommissie, die benoemd is, voor haar zeer zware taak berekend zal zijn ? Wij moeten de uitkomsten afwachten.” Alsnu wordt door den schrijver een hoofdstuk gewijd aan nOntslag en recidive». De ontslagdag wordt onder de verpleegden maanden te voreff besproken. „Den dag te voren wordt op het bureau afgerekend, waarna men op den ontslagdatum onder geleide van Rijkspolitie naar het huis „ter Heide” gebracht wordt en onderweg in de trekschuit, dienst Veenbuizen—Assen, de overschieter.-’e uitgaansgelden ontvangt. De zwerver van voorheen is opnieuw zwerver geworden. Het gros der ontslagenen heeft geen thuis; familieleden, ook al zouden ze kunnen helpen, bedanken voor steun, als de Rijkswerkinrichting het verblijf is geweest. De toekomst is dus treurig. Spoedig zal ook voor den beste blijken, hoe zwaar, hoe ondrageiijk zwaar ’t vooroordeel weegt, dat de p.’.iieke meening heeft tegenover ontslagen verpleegden. Als ge op uw pad niet het geluk hebt, een humaan mensch te ontmoeten, gaat ge onder. En deze zijn er, doch voor iemand, die binnen enkele dagen geldelijk uitgeput is, als een witte raaf te vinden. Het bestaande vooroordeel is oorzaak, dat de ontslagen verpleegden zonder onderscheid beschouwd worden als de mdaatschen der maatschappij ; als eene klasse menschen, uie immers afkomst!;r zijn uit „een broeinest van onzedelijkheid en een kweekplaats van luiaards 1” Het slot is, dat de ontslagene in recidive, in herhaling, van de landlooperij vervalt, waarvan de schrijver de regeering de schuld geeft, omdat zij inoch tijdens, noch na het verblijf van den verpleegde in de Rijkswerkinrichting iels heeft gedaan, om hem te schragen ; aan de regeering (de schuld), die een theorie blijft bestendigen, welke verbanning tot wet maakt en ontslag tot een zwerftocht van enkele dagen!» --- Engelsche Brieven. Tolstoï over den oorlog. LONDEN, 27 Juni. De «Times» publiceert heden een artikel, 8‘/i kolom groot, van graaf Tolstoï over den oorlog. Het begint als volgt: «Tegen oorlog. Tegen lijden, noodig voor niemand, totaal overbodig. Tegen bedrog, tegen de algemeene verdooving en verdierlijking van den mensch. «Menschen, die duizenden mijlen van elkander veiwijderd zijn, honderdduizenden van zulke menschen (aan den eenen kant Boeddhisten, wier wet niet alleen het dooden van menschen, maar tevens van dieren vei biedt •, en aan den anderen kant Christenen, die de wet van broederschap en Heide belijden) zoeken elkander op met het doel elkaAr te dooden, te martelen en te veiminken op de gruwelijkste manier. Wat kan dat zijn ? is het een droom of een werkelijkheid ? Iets heeft plaats dat niet kan, niet moest gebeuren. Men zou wenschen te gelooven dat het een droom was en daaruit te ontwaken. «Maar neen, het is geen droom; het is een ontzettende werkelijkheid.» En dan gaat de grijze moralist voort met te zeggen, dat men het moorden op bevel begrijpen kan van «arme, onontwikkelde, bedrogen Japanners, gesleurd van hun veld en geleerd dat Boeddhisme bestaat in het ofïeren aan afgodsbeelden, en van even arme en onwetende makkers der omgeving van Toela en Nidsjni Nowgorod, wien geleerd werd, dat Christendom bestaat in het aanbidden van Christus, de Madonna, de heiligen en hunne afbeeldselen.» Maar hoe kunnen verlichte menschen aan zulke gruwelen deelnemen, vraagt Tolstoï, zij die niet alleen de ware christelijke leer kennen, maar tevens zich bewust zijn van de wreedheid, de vruchteloosheid en de zinneloosheid van den oorlog. Hij verklaart het door het «ontzetiendste van alle ontzettingen* — «het bewustzijn der impotentie van de menschelijke rede». En niettemin verwacht hij de redding daarvan. Alle menschen, zegt hij, hetzij keizer of gewoon soldaat, dienden zich te bedenken en af te vragen waarvoor zij eigenlijk in de wereld kwamen: als tsaar om over menschen te heerschen of zijn naaste te dienen; als sol- I daat cm zijn medemenschen te vermoorden of deze als zich zelf lief te hebben? En als zij zich dat afvragen, dan kunnen zij geen rekening houden met de gevolgen van hun handelen dienovereenkomstig: Het is van 1 grooter belang, dat de tsaar zijn roeping als ^ mensch volgt en dat de soldaat geen moordenaar van zijn naaste wordt dan dat Japan 1 riet alleen Mantsjoerije, maar zelfs Rusland ' vermeestert. Trouwens, zegt hij, als wij de Japanners als onze naasten hadden liefgehad dan ' zouden zij ons thans niet als vijanden beschouwen. Overeenkomstig zijne ideeën, in «Het Ko- 1 ninknjk Gods is binnen in U» ontvouwd, . verwacht graaf Tolstoï niets van vredesconferenties, regeeringsbesluiten, socialistische pro- I gramma’s of anti-militaristische propaganda, ' maar alles, de opheffing niet alleen van oorlog, doch van alle rampen der wereld, van de 1 weigering door individuen om te doen wat niet strookt met der menschen roeping en 1 Gods wil in de menschenharten gekend. Hij is zeer scherp in zijne veroordeeling van het sleuren der vreedzame Russische boeren van hunne werkzaamheden en gezin nen om een hopelooze zaak te verdedigen. Met een weemoedig sarcasme merkt hij op, dat Rusland’s voornaamste kans om den oor- 1 log te winnen ligt in het feit, dat zijn menschenvoorraad onuitputtelijk is. «Het wordt ronduit verklaard», zegt hij, «dat de betreurenswaardige tegenspoeden der vloot te velde vergoed moeien worden. Dat beteekent in duidelijke woorden, dat, wanneer de autoriteiten de dingen ter zee slecht geleerd hebben en door hunne verwaarloozing niet alleen de millioenen der natie, maar tevens duizenden levens verwoestten, wij de schade kunnen inhalen door te velde duizenden meer ter dood te veroordeelen.» Tolstoï vertelt ten slotte, dat hij een dronken reservist op weg naar zijn garnizoensplaats ontmoette. «Vaarwel, Ljof Nikolajewitch 1 lk vertrek naar het verre oosten,» zeide de reservist. «Zoo, gaat gij vechten?» vroeg Tolstoï hem. «Wel, iemand heeft te vechten,» was het antwoord. «Niemand behoeft te vechten», zeide Tolstoï. De man bedacht zich een oogenblik en vroeg toen. «Maar wat kan men doen, waar zal men ontkomen ?« «Waar zal men ontkomen I» Dat is, zegt Tolstoï, de geestestoestand, die in de officieele en journalistieke taal omgezet wordt in de woorden: «Voor het geloof, den tsaar en het vaderland.» --- Telegrammen. RUSLAND 1 JAPAN. Het regenseizoen ingetreden. Behandeling van Russische gewonden. LONDEN, 29 Juni. De «Times» verneemt d.d. 28 dezer uit Tokio, hoe uit officieele mededeelingen valt op te maken, dat blijkbaar diie korpsen van het Japansche leger thans een front van ISO tot 180 mijlen bezetten; de linkervleugel bevindt zich vóór Kaiping, terwijl de rechter in de nabijheid van Chengchang blijft. Bericht is ontvangen, dat het regenseizoen in Zuid Mantsjoerije is ingetreden, waardoor in de eerstvolgende twee maanden groote moeilijkheden worden berokkend, in het bijzoner voor den Japanschen rechtervleugel. Uit de bezetting van Tenshoeiiing blijkt, dat gedurende de twee nu volgende maanden de groote beteekenis van den strijd zal zijn bij den linkervleugel en het centrale gedeelte van de Japansche troepenmacht die voortrukt. PETERSBURG, 29 Juni. Het Russische Telegraaf-agentschap verneemt uit Ltaochang, d.d. 28 Juni, dat generaal Kuropaikine aan het leger bevel gaf de gevallen of gevangen japanners op een wijze te behandelen, zooals dat aan dappere tegenstanders betaamt; aan de gevallen soldaten de laatste militaire eer te bewijzen en de gewonden aldus te behandelen alsof er sprake was van Russen. Dit bevel zou als weerslag moeten dienen op de uitstekende behandeling, die de gewonden Russen in de Japansche hospitalen hebben gevonden. Jammer genoeg komen in den laaisten tijd berichten in over ruwe behandeling, kwellingen en verminkingen, den gewonden Russen aangedaan. Naar het militair blad dd. 21 Juni mededeelt, moeten bij Saimcdsi de verminkte lijken van twee tirailleurs gevonden zijn. Het blad noemt dan verscheidene dergelijke gevallen, volgens welke zelfs officieren onder dergelijke behandeling te lijden zouden hebben. Er aan toegevoegd wordt, dat de legervertegenwoordiger gelooft dat genoemde kwellingen door Chineezen en niet door Japanners begaan werden ; gebleken is echter, dat de Japansche soldaten door hun superieuren volstrekt niet daarin tegengegaan werden, en dat zij zich op geenerlei wijze van de oude barbaarsche volken van Azië onderscheiden. De Japanners bedienen zich nog steeds van granaten, die bij ontploffing giftige gassen laten ontsnappen, welke projectielen bij internationale overeenkomst verboden zijn. --- Koning Edward te Klel. KIEL, 28 Juni Aan het heden gehouden diner nam de keizer het woord en bracht in herinnering, hoe hij reeds als knaap te Portsmouth en te Plymouth de Engelsche marine heeft leeren kennen en bewonderen. De geweldige macht ter zee in het centrum van de grootste oorlogsmarine der wereld heeft toen een onuitwischbaren indruk gemaakt op zijn jeugdig gemoed. Terugdenkend aan deze indrukken uit de jeugd zal de koning het begrijpen, hoe de keizer datgene, wat hij eenmaal als jongmensch in Engeland gezien heeft en wat zulk een diepen indruk op hem maakte, later, als regent, trachtte te verwezenlijken op eene wijze, die overeenstemt met de verhoudingen van zijn land. Als het kennersoog van den koning de schepen van het Duitsche eskader, ondanks hun gering aantal en hunne bemanning, met lot heeft beoordeeld, dan spreekt de keizer daarvoor zijn innigsten dank uit en hij noodiode ten slotte de aanwezigen uit, hunne glazen op Ie heffen en te drinken op het welzijn van koning Edward, maar tevens ook de kameraden der Engelsche marine te gedenken, — hen, die thans hier vertoeven; hen, met wie wij vóór Peking hebben gestaan en al degenen, wier vriendelijke gastvrijheid wij op zoovele punten der aarde hebben genoten. Leve koning Edward Vill De koning antwoordde in het Duitsch, dat de woorden des keizers hem diep getroffen hadden. Hij kent de belangstelling, door den keizer reeds in vroeger dagen aan de Engelsche marine gewijd, en hij is er van overtuigd, dat de Duitsche marine door ’s keizers belangstelling en kennis steeds in beteekenis zal toenemen. Voorts is de koning er zeker van en is ’t zijn wensch, dat de beide vloten steeds in vriendschappelijke verhouding tot elka&r zullen staan; dat zij steeds veiheugd zullen zijn elkaftr te zien, te begroeten, waar ’t dan ook zij. Hij dankte prins Heinrtch voor het schoone feestmaal en had zich zeer verheugd zooveel voortreffelijke admitaals en verdere officieren te ontmoeten. Nogmaals dankte hij voor de gastvrijheid, hier geboden aan hem alsook aan degenen, die hem vergezelden. Zijn verblijf alhier zal de aangenaamste herinnering bij hem achterlaten. Hij zal terugkeeren met de aangenaamste indi ukken van zijn reis. Ik drink, zet de koning, op het welzijn van den keizer, met wien ik door innige vriendschap verbonden ben sinds wij el ka Ar kennen. Leve de keizer 1 --- Uit de Balkanstreek. KKUSCHEVACZ, 28 |uni. Ter gelegenheid van den jaardag van den slag bij Kossovo sprak de koning in eene door hem gehouden rede de hoop uit, dat de pogingen der Tuiksche autoriteiten en der Europeesche gezanten zullen slagen om de Slavische bevolking te beschermen. Servië is in een element van orde en van vrede in de Balkan-streek. Zie eventueel later ontvangen Telegrammen onder Laatste Nieuws. --- Buitenlandsch Nieuws. De oorlog. 29 Juni. Wat is er te Poit-Arthur gebeurd ? Waarom heelt men van Russische zijde nog geen volledig bericht omtrent den laatsten zeeslag voor Port-Arthur? Men schijnt daar opzettelijk iets te verbergen en daar er geen enkele reden is om een overwinning te verzwijgen moet vanzelf het vermoeden rijzen, dat een nederlaag te vei melden is. Admiraal Alexejeff seinde 27 Juni aan den tsaar: Volgens berichten van Port-Arthur, 20 Juni door Withölt en 23 Juni door Giegorovitch gezonden, is vóór het vertiek van het eskader door alle stoom- en bagger booten voor de haven een langdurig en moeilijk werk verricht, bestaande in het vernietigen van de Japansche mijnen door middel van speciaal daarvoor vervaardigde netten. Den 23en Juni heeft bij Port-Aithur een slag plaats gehad tusschen onze torpedobooten en de Japansche torpedobooten. De kapitein van het fregat Eliseft en luitenant Smunoff zijn licht gewond. Te twee uur in den namiddag is het eskadei naar zee vertrokken. Op dat oogenblik waren aan den horizont elf Japansche schepen en twee-en-twintig Japansche torpedobooten zicht- baar. Meer nieuws meldt Alexejefï niet. Is hem niet meer bekend? Of aarzelt hij alles te melden? Of ook, heeft wellicht de Russische censuur den staart van het telegram afgesneden? Te Tokio is men minder terughoudend. De Japanners wisten sedert eenige dagen, aldus seint men van daar, dat de Russen krachtige pogingen in ’t werk atelden om den wegnaar zee vrij te maken en mijnen vernietigden. Admiraal Togo had een plan opgemaakt, gelijkend op dat van 13 April. Een zwak Japansch eskader tou zich alleen vertonnen, den Russen zoo zelfvertrouwen inboezemen en het eigenlijke Japansche slag eskader zou zich op een afstand verborgen houden, die het zou veroorloven op ’t geschikte oogenblik tot den aanval over te gaan. Na een hevig gevecht, waaraan ook de »Norwik» deelnam, sloegen de Russische torpedoboot-jagers de Japansche terug. Terwijl dit voorviel, nam de Russische vloot haar stelling in, de sCesarewitch» aan 't hoofd, en richtte zich met vollen stoom naar het Chantong voorgebergte. Weinig later dan zes uur was zij op minstens 16 K.M. van de Rencontre-rots verwijderd en in ’t gezicht van het pantserschepen-eskader van admiiaal Togo. De Russen, die zuidwaarts voeren, veranderden onmiddellijk van richting, en kregen thans het lok eskader van kruiseis van admiraal Togo aan de bakboordzijde. Admiraal Togo begon thans met zijn slagschepen jacht te maken op de Russische vloot, zijn lok eskader op één mijl afstands vóór zijn pantsers uit doende stoomen met als bescherming de drie divisies torpedobootjagers aan bakboord. Een mijl achter Togo’s pantserschepenvloot volgde het eerste kruiser-eskader. Tegen acht uur ’s avonds stoomde de Russische admiraal, die den slag niet wilde aangaan, naar de haven terug. De Japansche vloot zette de Russische vloot onmiddellijk na. Voor de nacht aanbrak, herstelde admiraal ,Togo zijn linie en beval zijn torpedo-vernielers tot den aanval over te gaan. De kleine vaartuigen snelden op de linie der Russische schepen in, die na een oogenblik was verbroken. De Russische vloot bereikte PortArthur, doch wegens de duisternis kon zij slechts zeer langzaam de haven binnen varen en moest aan den ingang ankeren. — — --- FEUILLETON. t ■ De weg naar Hurst-Leet. (Ut/ het Engeisth) 000a Mr s. HENRY WOOD. 25) / De arme Tom, zoo bescheiden, zoo verlegen ! en gevoelig en zoo uiterst edelmoedig, verde ; digde zich zelden, en hoe zou hij het kunnen, als zijne woorden, ofschoon waar en oprecht, | hem door de anderen in het gezicht werden te' ruggeslingerd ? Een en ander had ten gevolge, j dat sir Dene minder goed over den knaap be; gon te danken, en tolereerde, dat hij met zulk I een geringschatting werd bejegend, schoon hij j niet half zag of vermoedde, hoezeer het ventje 1 werd genegeerd, -och in zijn hart had hij Tom | nog lief, in hooger mate dan hij ooit Jarvis of I Otto zou doen. 1 Toen Tom zijn straf had ondergaan, moest j hij in Dovet’s kamer in den hoek blijven staan met het gezich naar den muur ; hij leunde het ■ hoofd er tegen aan, en schreide van de pijn, j zoolang totdat hij in slaap viel. Gander kwam j binnen en zag hem daar gehurkt op den vloer i met zijn arm lief gezichtje, nog nat van tranen, t naar hoven gekeerd. „Wat is er nu weer gebeurd ?” vroeg de hof1 meester familiaar. „Hij heeft den jongenheer Otto bijna vermoord I ” was Dovet’s veel omvattend antwoord, i onder het roomklo"-'en door. ..Jongenheer Ctto bijna vermoord?” herhaalj 0e de verbaasde Gander. „Hoe ter wereld heeft 1 dat aangelgd ?” s „Mr. Otto was met den pony uitgereden, ( Tom slipte naar buiten, schreeuwde en plaagde het dier, die valsche, kleine rekel — en de s arme Otto viel op den grond.” s „Wel, waarom deed hij dat?” 1 „Waarom doet hij andere ondeugende din- ) gen ?” luidde de wedervraag. „Heeft hij het werkelijk gedaan?” vroeg 1 Gander. 1 „Of hij het deed? En ik vertel het je.” 1 „Welnu, luister eens, juffrouw Dovet. Er 1 wordt tegenwoordig voortdurend iets aangebracht van het kind, en ik geloof, dat hij van 1 de tien keeren er niet één schuld heeft; nu, ' stuif maar niet op en houd je mond maar. lk zal ec 1 dezer dagen eens aan den meester be- 1 kend maken, hoe het kind hier behandeld wordt en slecht gemaakt als hij nimmer was.” i „Bemoei je met je eigen zaken en laat anderen met rust”, wees Dovet hem erg ontstemd 1 terecht. >.E j lijkt heelemaal op zijn vader, mr. Ge- 1 offrey, en die had geen slechtheid of valschheid in zich, dat had hij nooit.” 1 Dovet klopte harder. „Het ware evenbeeld van zijn vader is hij”, gin r Gander voort, „behalve dat hij veel in- 1 schikkelijker en meer onderworpen is • dat was mr. Geoffrey niet, dat heeft de stumper van zijne moeder; gelukkig, anders zou hij al lang idioot of booswicht zijn door jullie.” Stem en stap van sir Dene buiten deden Gander zwijgen; de baron was door het achterhek binnen gekomen en liep regelrecht naar de kamer van de huishoudster, met een bos waterleliën in de hand. „Zet ze in het water, Dovet, Lady Lydia....” Op dat oogenblik zag hij Tom en zweeg. Het leven had het kind wakker gemaakt; hij stond op; sir Dene zag wel, dat er iets niet in orde was. „Hij heeft bijna jongenheer Otto vermoord”? sir Dene”, sprak Dovet verklarend; „ten minste het was zijn schuld niet dat het goed af liep; een kleine gemeene kwaadaardige jongen is hij, dat verzeker ik u 1” Tom zag er op dat oogenblik niet op zijn voordeeligst uit; zijn betraand gezicht had door het wrijven vuile plekken en strepen ; zijn weelderig haar leek een wildernis, zijn kleeren waren stoffig en gekreukt. Jarvis en Otto, die sir Dene hadden hooren hinnenstappen, kw ïen naar binnen stuiven en werden door Lady Lydia gevolgd. En sir Dene werd nu in kennis gesteld met Tom’s vergrijp. „Hoe kwam je er toe zoo iets te doen”? vroeg sir Dene gestreng; „jou stoute, ondeugende jongen 1 Bedenk eens, dat je oorzaak had kunnen worden van zijn dood 1” „Ik heb het niet gedaan, Grootpapa”, ontkende het slachtoffer, de vochtige oogen tot sir Dene opslaande, en deze oogen, zoo gelijk aan die van Geoffrey, hieven nooit zonder uitwerking op sir Dene. „Dus je hebt het niet gedaan ?” onderzocht hij wat vriendelijker. „Neen, waarlijk niet. ik heb het niet gedaan, ik stond bij de heg en ik heb niet geschopt” Hier kwam Jarvis driftig tusschenbeide; hij had het zelf gezien, beweerde hij, hij had het schoppen gezien en de steen Witster zien raken en hij had het sissen gehoord. Zooals gewoonlijk was het ja en neen ; van Tom zwak en schreiend, van Jarvis brutaal en overtuigend. Maar door deze ernstige blauwe oogen, die hem zoozeer aan zijn dierbaren zoon Geoffrey herinnerden, besloot sir Dene niet te aarzelen Hij keek van den eenen knaap naar den andere — evenals Otto op den Hollen weg had gedaan — en weifelde. Sir Dene had zijn bijzondere reden om te denken, dat Jarvis zich kon hebben vergist; vergist, wel te verstaan; niet opzettelijk gelogen, want Lady Lydia, deed altijd haar best in vertrouwelijke oogenblikken sir Dene te over tuigen, dat zijn oudste kleinzoon een ware gentleman was, ja bijna een engel. „En wat zeg jij er van, Otto?” vroeg de baron. „Heeft Tom het gedaan of niet?” „Dat kan ik niet zeggen, Grootpapa; ik had mijn gezicht naar den berm gekeerd en Tom stond tegen de haag.” „Heb je hem hooren sissen?” „Neen, want ik floot.” „Of heb je den steen gevoeld?” „Neen, ik heb den steen niet gevoeld, maar ik geloof toch, dat hij den steen heeft gegooid, want waarom zou anders Witster zijn geschrikt? Hij is nooit ergens bang voor”. Sir Dene was daar nog zoo zeker niet van — toen hij zich te binnen bracht op welke plaats het gebeurd was. „Men kon het gesis wel te Hurst Leet hooren”, bracht Jarvis in het midden”, en men kon wel op een mijl afstands den steen zien vliegen”. Het gesprek werd Sir Dene te machtig en bracht hem geheel in de war; Lady Lydia was van meening, dat er geen twijfel kon bestaan, — want Mr. Clanwaring had alles met eigen oogen gezien; en verder oordeelde zij, dat Tom het uit wraak had gedaan, omdat Otto d n pony had genomen, dien Tom had willen berijden. Als men haar hoorde, moest Sir Dene wel denken, dat er nooit laaghartiger bengel op aarde had bestaan, dan deze arme zwerver, spruit van zijn meest geliefden zoon. Desniettemin geloofde hij, dat de aanklacht was ontstaan door een misverstand en dat de pony niet voorbedachtelijk den schrik op het lijf was gejaagd. Daarbij wist hij, dat jongens, zelfs de beste, ondeugend zijn, en soms kwaad doen uit onnadenk ndheid. „Als ik zeker wist, Tom, dat het je toeleg is geweest, dan zou ik je zelf afranselen — en dat heb ik nog nooit gedaan”, vonnisde hij; „ik kan alleen gelooven, dat de eene of andere beweging van jou, misschien zonder bedoeling, den pony heeft verschrikt. Vraag Otto onmiddellijk excuus, jongeheer, en zeg, dat je in het vervolg beter zult oppassen”. Daar hij zijn onschuld niet langer durfde volhouden, deed Tom onder een stroom van tranen, wat van hem werd verlangd, en vroeg Otto om vergeving. Juist het feit, dat hij het deed zonder verzet, was voor sommigen een bewijs van zijn schuld ; gedeeltelijk overtuigde het Sir Dene. Maar toen deze alleen zat in zijn eigen spreekkamer riet de koepelramen, en hij de zaak nog eens overwoog, begon hij te gelooven, dat de pony uit zich-zelf aan het kolderen was geraakt, want hij, Sir Dene zelf, had geleerd, die plaats voor paarden gevaarlijk te vinden. Het eene ongeluk was er na het andere gebeurd ; de reeks was geopend met Sir Dene’s eigen paarden, zooals de lezer zich zal herinneren — op dien dag, toen hij met den armen Geoffrey er over was gereden — en was onlangs, slechts een paar maanden geleden, vermeerderd met een zeer zonderling accident. Hoeveel er intusschen hadden plaats gehad, komt er niet op aan: verscheidene, dat is zeker, maar geen enkel was noodlottig geweest; Drew, de schout, was gedeeltelijk hersteld; hij kon uit en in handwagen, en pr ‘an, lachen en eten als gewoonlijk, en zijn ongeval was het-ergste geweest. Dene’s holle weg, hoe goed hij ook werd onderhouden, had een slechten naam. Het volk wauwelde over de schaduw, die er op lag, veel meer dan Sir Dene aangenaam was; niet, dat die schaduw daar ooit door een menschelijk oog was gezien, maar het volksgeloof wilde, dat daar ergens op sommige tijden zoo’n donkere plek aanwezig was, en dat de paarden er van schrikten. Sir Dene vond het de meest belachelijke veronderstelling, die in een verlichte streek kon ontstaan en waarschijnlijk denkt de lezer evenzoo. Het feit echter was onbetwistbaar — en ik vermeld niets dan de waarheid — dat het eene paard ia het andere daar op eene geheimzinnige manier onstuimig was geworden, geheimzinnig, omdat er schijnbaar niets was wat hen had kunnen doen ontstellen. Tot tweemaal toe had Sir Dene den weg laten nazien door beambten, die bekend waren met wat genoemd werd het postpaarden-reglement, of er soms een verborgen fout te vinden was — maar men had niets van dien aard ontdekt. Wanneer nu Sir Dene den weg op en af reed, dan hield hij zorgvuldig de paarden in de hand; want, ofschoon hij de bijgeloovige praatjes van de buurt oprechl verwenschte, toch kon hij niet loochenen, dal paarden daar dikwijls een ongeluk kregen, her haaldelijk en zonder aanleiding. Het laatste voorval verdient vermelding. Een heer, Dickereen geheetcn, die te H rst Leet < woonde, stierf en zijn stoffelijk overschot moest j vervoerd worden naar een kleine dorpskerk, vei ] voorbij de „Kreupele Indiaan”. De begrafenis- i stoet trok langs Denc’s hollen weg, deftig, stap- < voets, zooals gebruikelijk, terwijl de klokken te Hurst Leet plechtig werden geluid, en de berolking was uitgeloopen om den stoet te zien. Eene begrafenis, met lijk- en rouwkoetsen van Worcester, met een zwart rijtuig vóórop voor den geestelijke in ambtsgewaad, met bidders en pluimen op de rijtuigen, was geen dagelijksch schouwspel in het landelijk plaatsje. Toen de lijkwagen de beruchte plaats bereikte (het rijtuig van den geestelijke was er kalm voorbijgegaan), draaiden de vier paarden, zoo het scheen door denzelfden aandrang bewogen, plotseling rond, cn de voerman, geërgerd door deze kuren, sloeg er natuurlijk op, maar het hielp niet, de paarden wilden niet vooruit, en wat er toen gebeurde, zou niemand later precies hebben kunnen vertellen, want het was het werk van één oogenblik. Daar was lawaai, gedrang, verwarring ; bidders en voetgangers gingen op den loop; dc koetsiers vloekten, en ’aartusschcn in, scheen het of de lijkkoets met e-a ruk op den berm sprong, waardoor de deur open ging en de kist er uit viel. Men kan zich denken wat een schandaal dit verwekte bij zoo’n plechtige uitvaart! Wat kon de gezonde, stevige paarden, gewoon zelden anders dan stapvoets te gaan, bewogen hebben op die hoogte te springen, en zoo duidelijk teekenen te vertoonen van grooten angst? Er was schijnbaar geen reden voor. De lijkstoet ging opwaarts, niet n-..r beneden. De verschrikte ! rouwdragers kwamen uit de koetsen, de paarden werden gesust, en de helpers zetten de kist weer ia de koet* Nu, toen dat gebeurde, werd er wijd en ziid i over gepraat, en te Hurst Leet wordt het soms nog ve. .el 1. Zelfs Sir Dene Clanwaring kon het evenmin loochenen als verklaren, en sinds i dien tijd had hem een gevoel bevangen als zou er aan die plaats iets kleven, dat de paarden verontrustte, zonder dat menschen hef konden zien; en nu geloofde hij ook, dat Otto’s pony uit andere oorzaak onhandelbaar was geworden dan door de schuld van Tom of wie ook. Terwijl hij in zijn kamer zoo zat na te denken, liet sir Dene het kind roepen, plaatste het vóór zich bij r knie en begon het nog eens te kapittelen. Ten eerste hield hij een betoog ovei het liegen, vertelde, dat zijn’ vader Geoffrey, nooit gelogen had, en, indien nog in leven, Tom zeker zou gestraft hebben, wanneer hij hem op eene on\._..rheid had betrapt, „en ik weet zeker, dat ik niet meer van houden kan”, besloot Sir Dene. En Tom, zijn a..a hartje gebroken door bet onrecht, dat hem werd aangedaan, de blauwe oogen vol tranen, herhaalde nog eens wat hij reeds vroeger had gezegd, dat hij niets had bedreven, wat bet paardje kon beangstigen, ja, er zelfs niet aan gedacht had. Sir Dane hooide de ernstige weerlegging van den jongen, zag den vertrouwelijken blik van zijne eerlijke, door tranen benevelde kijkers en voelde den onwil om er geloof aan te slaan langzamerhand smelten, te meer, wijl de gedachtenis aan het voorgevallene met andere paarden, hem nog was bijgebleven. „Ik wil je wel gelooven, Tom, van harte graag, en ook wel begrijpen bovendien, maar hoe dan met Jarvis? hij zegt, dat hij gezien heeft, wat jij ontkent. Zijn buitengewoon ontzag voor het gevoel van andeien, zijn* edelmoedigheid, en zijn aangeboren bescheidenheid — nog versterkt door de slavernij, waarin hij leefde, en de onbillijke bejegening, varaaan hij blootstond, maakten het Tom letterlijk onmogelijk, aan zijn grootvader te zeggen, dat Jarvis eene valsche beschuldiging had uitgesproken. Dit was slechts één voorbeeld uit vele, dat Tarvis hem beticht had, zonder een schijn van ewijs, en nog nooit had hij tot Sir Dene gezegd: „Jarvis liegt, niet ik”. En nog iets anders had meegewerkt om hem daarvan af te houden — de zekerheid, dat hij toch niet zou worden geloofd. Jarvis wist zich er altoos uit te praten, cn Lady Lydia zou zich op hem (Tom) wreken. „Ik heb het niet gedaan, grootpapa”, was alles, wat hij telkens snikkend uitbracht. „Maar je weet toch, dat je onwaarheid spreekt, Tom?”. „Neen, dat doe ik niet, grootpapa”, snikte het kind; „ik znj bevreesd zijn, dat God het hoorde”. „Dan moet Jarvis verkeerd hebben gezien, en dikwijls ook”, riep de baron uitbarstend — want, hez ook, aan de waarheid van dit antwoord was geen twijfelen mogelijk. Wat er van zij, nu geloof ik je, en daar heb je een shilling, Tom”. Maar, als naar gewoonte, verzuimde Sir Dene den jongen met nadruk te ondervragen, en Tarvis werd geloofd, hij niet. Slechts de vraag, of de pony inderdaad met of zonder aanleiding was geschrikt evenals de andere paarden, hield Sir Dene nu bezig. Het gebeurde somtijds wel, dat Tom iets ten laste gelegd of van hem verteld werd, waaraan hij gedeeltelijk schuld had. En bij de uitstapjes, die de jongens wel eens ondernamen — som» in gezelschap van Louise — werd '- jm alleen bekeven, want hij was geregeld de zondebok. Als allen met steenen gooiden cn er brak een vensterruit, dan was uitsluitend Tom !e dader; als de varkens uit het hok waren gelaten, of de kippen uit de ren, dan had Tom zoo het heette, de deur open gemaakt, en toen le kleine jongen van den molenaar in ’t water w . geduwd, cn bijna verdronken, was Tom de boosdoener. Tom wist, dat hij alleen en persoonlijk dit niet had gedaan, maar hij was er bij geweest, en voor hem bestond geen verschooning. Dat men met leugens heeft te doen, is meestal te bewijzen; Uit halve waarheid evenwel ziet men de kern nooit rijzen. HOOFDSTUK XX. Miss May. Op een zoelen zomermorgen straalde het land een parfum van pas gemaaid gras uit, de dikke lagen gesneden groen wezen op een ruilden oogst, en werden door de zon veldadig gekoesterd. Het was nog vroeg, doch de maaiers zongen al bij hun arbeid. Begeleid door de kindermeid Susan Cole, kwam een lief kindje van ongeveer drie jaar aangedribbeld; 'iet had een rond, snoezig lakkesje, met prachtige bruine oogen, die vrijmoedig rondblikten van onder de lange, omhoog buig. Je wimpers. Het droeg een grooten witten zonnehoed, zooals de jeugd daar in den omtrek veel gebruikt, en het trachtte de pas gedroogde halmen, welke bijeen waren geharkt, weer uit elkaar te werken, in weerwil dat Suzan het verbood, want het was inderdaad een eigenzinnig en overmoedig klein ding, steeds in conflict met het gezag. „Miss May, heb ik je niet verboden, die hooge hooibergen os te woelen, dat geeft dubbele moeite I Nog nooit in mijn leven heb ik zoo’n stout kind gezien.” Miss May, zonder zich aan die vermaning te storen, klom op een van de hoopen en duikelde er aaa den anderen kant weer af, het hooi ruedesleepend. Zij bleef toen heel rustig cn stil zitten, wat wel een wonder was, want stil zijn, was zoo een ongewoon verschijnsel bij miss Arde, en daarom stapte Susan den berg om, nieuwsgierig welk een nieuwe streek zij nu weer uithaalde. „O 1 Hemel, ik dacht het wel! Jou ondeugende meid 1 Daar trek je nu je schoenen en kousen ui", bij al die maaiers I” En verkelijk had de jongedame zich ontdaan van deze toiletartikelen, om op de ioote voetjes in het hooi te dansen. Zij ontvluchtte Susan, die aar wilde grijpen, en vloog lachend in de armen van kleine Tom Clanwaring, die juist opdaagde. K 1 - i n e Tom in werkelijkheid, maar grooti Tom in de oogen van de jongejuffrouw, voor wie zijn zeven jaren, vergeleken bij haar drie, een groot verschil uitmaakten. Tom drukte de vluchteling in zijn armen en k.:ste haar, want zij waren beste vrienden. Susan met de kousen en goudleeren schoentjes, nam haar nu met geweld in bezit, en ging op het gras zitten, het kind op haar schoot, maar om de kousen en schoentjes weer aan te trekken, dat ging niet gemakkelijk. Miss May lachte, stelde zich te weer en vocht met Susan, Tom hielp haar en gooide de kousen over Susan’* hoofd. „Nu, jongenheer Tom, ik zal je wat zeggen, als je baar zo* aanmeedigt bij hare ondeugende streken, dan zal ik mijne meesteres vragen, u niet meer hier te late» kome», het i3 uw land niet; zij ia vandaag de lastigste kleine heks, die er bestaat e» gij zijt oud genoeg om’ haar beter tc leere». Ik heb met u niet half zoo’ veel moeite gehad. Zeg eens jongejuffrouw May, als ge uw kousen eve» gauw uittrekt als ik zé, aandoe, waar is dan het eind ?” Miss May deed haar best, een van de kousen’ machtig te worde», en smeet die op den nabij* ' zijnden hooistapek Tom werd gelast haar weer omlaag te halen. Eindelijk, na nog veel tegenstribbelen, ge* lukte het Susan wet het herstellen der ordé een aanvang t* ïaakea, maar terwijl zij den twee- ! den voet onderbande* »am, rukte de kleine rebel de bekJeeding va» den eerste weer af, trok het riempje stuk, waarmede het schoentje om; den enkel moest worden bevestigd, en Susan’ werd boos. „Daar 1” riep zij, „’t is wat moois Miss May 1; de schoen zal niet aanblijven zonder het riem* pje, en kan je op je kous »aar huis loopen} van alle ondeugende kleine plaaggeesten berf jij de ergste.” De „kleine plaaggeest”, nu door Susan aag zichzelf overgelate», omdat de vernielde schoen’ geheel haar aasda-ht trok, ging aan den haal, greep een plok hooi tusschen de armen en smeel dien over Tom, cn de kinderen rolden te sa* men over den grond. „Zij waren weg zee geed als nieuw”, klaagtfd Susan. „Mijne meesteres aal mij beknorren, en zëgft gen, dat ik beter had moeten toezien; die Iaën tige aapl nu moet ik naar kuis om een anddt ren schoen voor haar te halen. Jongenheeè Tom, wilt u op haar passé», totdat ik teru# kom ?” m (Wordt vervolgd. --- Advertentie Hooiklsten, vraagt gebruiksaanwijzing. --- Advertentie I «PHENIX» Stijfsel vrij van bijtende stoffen --- Advertentie üursus Bnurt Y Y. Ceintuurbaan f90 en 231 Moderne Talen. — Boekh. — Wiskunde. Inhalingsonderwijs. (Taal-Rekenen-Schrijven.) .esgeld f 1.— per mnd. voor elke wekel. Ie*. H. SPEYER, J. DE ROOS --- Advertentie itm DUIZEHÜ ' GULDEN. — - ■ — —■ ■- ————— Tot heden hadden plaats 7ü uitke®i*ing@raj ten bedrage van | Dc*ie en twintig duizend vier honderd vijf guldens VIER HONDERD ( GULDEN. ---