Italië. Als toelichting van de door de Kamer aan-1 genomen nieuwe Kieswet kan het volgende dienen. j Om kiesgeregtigde te zijn, moet men aan drie i voorwaarden en bovendien aan een van twee' andere nog facultatief voldoen. De eerste drie hoofdbepalingen zijn: burgerschapsregt van den Italiaanschen Staat, 21-jarige ouderdom enkennis van lezen en schrijven ; de twee andere voorwaarden zijn: het betalen van een jaarlijksche directe belasting van minstens 19.80 lire of een bewijs van volgens de wettelijke voorschriften genoten lager onderwijs. Al de overige bepalingen der nieuwe wet zijn van ondergeschikte ol voorbijgaande beteekenis. De verandering, welke deze wet brengt in het staatsleven van Italië, kan door de. volgende cijfers aangeduid worden: Terwijl in de 34 jaren, welke het constitutioneel leven van Italië tot heden telt, het aantal personen, die stemgeregtigd waren, 632 000 bedroeg, zal voortaan dit getal 2 600 000 bedragen. --- Buitenlandsch Overzigt. Uiet-Officiëel Gedeelte. ’sGravenhagc. 2? «Januarij. Het //groote November-Ministerie” in frankrijk, t] ’twelk als liet Bewind van hervorming werd b begroet, is reeds feitelijk in den parlementairen z strijd bezweken. t Op den scrutin de liste leed het in de Kamer- g zitting schipbreuk, ’t Eegerings-voorstel, waarin . dat kiesstelsel in beginsel was aangenomen, z werd verworpen met groote meerderheid, terwijl ^ het tegen-voorstel der betrokken Commissie is j aangenomen met 262 tegen 91 stemmen. Onmiddellijk na dat votum ging de Kamer ( uiteen; maar zij niet alleen. Ook het Bewind vroeg den President om — uiteen en heen ( te gaan. Zoo heeft dan het Gambetüsme zijn eerste groote nederlaag geleden. Het //groote Ministerie werd niet gesteund, maar verlaten door //een groote meerderheid”. Er is geschied wat wij hebben voorspeld. Gambetta is de man van het woord, hij kan door zijn taal en verschijning indruk maken aan gastmalen, waar nog een andere //geest” — die van de wijnbergen van dat Zuiden, waar Gambetta het levenslicht zag .— zijn kracht doet gevoelen, een andere dan die van de republikemsehe vrijheid; hij kan betooverend werken met zijn phrases op reisbedienden en wijnverkoopers ; maar al die eigenschappen vormen nog den staatsman niet. Gambetta, als volksmenner groot, moest wel fiasco maken als hervormer, want hij mist den moed, ook de zedelijke kracht, om die hervorming daar te doen aanvangen, waar zij haar uitgangspunt moet vinden, wil zij waarlijk gezegend zijn, namelijk bij zich-zelf en bij het innerlijk besef der natie. De redenaar van Cahors is met de drager van , een nieuw beginsel; hij vertegenwoordigt de j traditie van de groote revolutie, doch zonder j de onmiskenbare magt, waarover de leiders en drijvers van toen te beschikken hadden en die ontleend was aan de logica der meest geduchte historische feiten. Men zou Gambetta kunnen noemen een onbloedige Belleville-uitgaaf van Danton, een verkleining van een grootheid, en daardoor meer een charge dan een copie. , Daarbij moet men niet vergeten, dat het frankrijk van nu vele droeve ervaringen rijker is dan toen, en dat het zich dus niet meer zoo ligt, althans voor eenigen tijd, hoogstens voor een oogenblik, overgeeft aan den invloed van één man,, vooral als de persoonlijkheid zulke //vervlugtigende” eigenschappen bezit als Gambetta. Bovendien, als bij instinct begreep men, dat ook voor Gambetta, gelijk voor al de helden en geweldhebbers der revolutie, het gezag niet is doel, maar middel, dat zij het niet gebruiken ten nutte van het algemeen belang, .maar ten | bate van dat van zich-zelf en hun. vrienden. Zoo opgevat wordt een republikeinsch Gouvernement — de zegepraal altijd van één rigting ■ de dictatuur in de meest ergerlijke en ergste beteekenis van het woord. Zij is het persoonlijk gouvernement in den meest gevaarlijken en tevens in den afzigtelijksten vorm. ’t Kamer-votum van gister verdient dus, als een kreet van nationaal verzet tegen Gambettistische aanmatiging en stembus-prostitutie, allezms toejuiching. , Niettemin betreuren wij het dat Gambetta nu • reeds teragtreedt. Als toch werkelijk de Bellev.illeStaatsman thans wijkt, als dus een andere ministeriële combinatie mogelijk blijkt de heeren de Freycinet en Say aarzelen, trouwens zij vertegenwoordigen slechts een verwaterd Gambettisme — dan verdwijnt hij in Januarij om, wie weet hoe spoedig, welligt reeds in Lentemaand, weder te verschijnen. De Ministeriële tafel verlatende als martelaar voor een beginsel — schooner positie kon deze Volksleider wel niet innemen —. zal hij zich van alle zijden als den volksman en volksvriend laten huldigen (de //bestelde” claqueurs bij het Kamergebouw waren de inleiding tot dit lied des martelaars) en het hoofd vormen eener oppositie, welke, al de ontevreden elementen om zich verzamelend, hem weder den weg zal J>anen naar het gezag, dat hij ontijdig aanvaardde en waarvan hij zich daarom haastte, zich ( door een coup de main en een coup de theatre I zoo spoedig mogelijk te ontdoen. Door dien gedachtengang geleid, schreven wij ; dan ook reeds voor enkele dagen, dat de uitkomst van den nu gevoerdeti parlementairen strijd nog niet eenmaal beslissend voor Frankrijk’s toekomst zou wezen. Wij voegen er nu bij: als Gambetta thans terugtreedt, wordt hij nog maar te gevaarlijker, want dan is hij gekomen tot een halt op den v/eg naar het gezag, waar hij tich ontstemd en wrevelig zal ophouden, zinnende op politieke wraakneming. En als dan straks de togt naar den gezagszetel zal worden hervat, dan zal de politiek vaii den Belleville-held nog maar te meer, ook in binnenlandsch opzigt, een raia.recAe-staatkun.de wezen. Alles te zamen genomen, wordt —naar onze opvatting — Frankrijk niet bijster gebaat door dit Januarij-votum. Uitstel — voor de zegepraal van het Gambettisme — werd verkregen, geen afstel, en een uitstel dat ’t nationaal herstel met bevordert, maar vertraagt. --- Staten-Generaal. Tweede Kamer. Zitting van Vrijdag 27 Januarij. Ingekomen een wetsontwerp tot onteigening voor den aanleg van een kunstweg «1* Goedercede. 11e heer ’t Hooft wordt beëedigd en neemt zitting. Handelstractaat met Frankrijk. De Voorzitter zegt dat, als de discnssiën heden niet afloopen, er geen avondzitting zal kunnen worden gehouden, omdat de stenografen ’t niet kunnen bijhouden, jnaar dat dan morgen een zitting zou moeten plaats t De heer llntgers van Rozenburg motiveert zijn ‘tem tegen het tractaat. De Regering heeft al gedaan wat zii kon Het tractaat op zich zelf ware misschien met zoo verwerpelijk; maar spr. heeft een begmselbezwaar en een bezwaar voor de schatkist., . Het beginsel. — Het tractaat behoort eigenlijk te huis in een protectie-stelsel, waar men met elkander transigeert Wij freetraders hebben niets meer te bedingen en moeten ons dus niet meten met protectionisten. t Is waar groote freetraders hebben óók tractaten gesloten, maar’zij wilden twee heeren dienen en er nog uithalen wat zij konden. En zoo willen ook wij, al zijn vil) freetraders voordeel^ halen uit het kamp der tegenpartij , en daarom zullen wij onze vrijheid alstaan om van stelsel te veranderen en casu quo wraak te nemeu. Spr. heeft hiérbij ’t oog vooral op art. 21. Dat stelsel vau dwang is niet loyaal tegenover onze tegenstanders. Wij mogen niet voor tien jaren de-handcls-politiek van ons Vaderland vastleggen. Zoo zouden zij ook onze hmnenlandscbe politiek kunnen verbinden. Unfair is t onze Vrijheid te verkorten tegen dat de tegenpartij aan het Bewind mogt zijn gekomen. Wij mogen .onze convnrtiotiouele politiek van ’t oogenblik met maken tot een politiek voor de toekomst, zonder daarvoor iets anders te krijgen als kruimelige voordeeltjes. Als wij ons willen laten dwingen door de vrees voor no