Gemeente ’s Gravenhage. Hoogere Burgerschool voor Meisjes met 5-jarigen cursus. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van ’« Gravenhage maken bekend, dat met September e. k. zal worden geopend de 2e der twee aan de Hoogere Burgerschool voor Meisjes toegevoegde klassen, en dat ïij, die zich voor deze of voor een der andere klassen willen laten inschrijven, daartoe gelegenheid zullen hebben op den 24- Jnntj e. k. van 2—4 of van 6—8 ure, bij de . Directrice der school in de Wagenstraat, hij wie' ook dezer dagen het programma voor het toelatingsexamen zal te verkrijgen zijn. ’s Gravenhage, 10 Junij 1882. Burgemeester en Wethouders voornoemd, E. M. VAN DER DUIJN, Waarn. Burgem. Be Secretaris, E. EVERS. --- Gemeente s Gra venhage. eageh «hdebwwi. Aan de Openbare School voor Onvermogenden aan het Kortenboech te ’s Gravenhage, Hoofd der School de heer J. F. Haverman, wordt gevraagd een OSDEBWIJZER, plaatsvervanger van het Hoefd, op eene jaarwedde van f 1300. Voor deze betrekking wordt vereischt minstens 23jarige leeftijd en bet bezit der Acte van Hoofdonderwijzer; bovendien geschiktheid om aan bet hoofd eener school op te treden. Sollicitanten naar die betrekking worden verzocht, onder overlegging van de bij de wet vereischte stukken, zich met een gezegeld verzoekschrift te wenden tot Burgemeester en Wethouders der Gemeente, voor of op 30 Juny e. k. *s Gravenhage, 20 Junij 1882. Burgemeester en Wethouders van ’s Gravenhage, F. M. YAN DER DUIJN, Waarn. Burgemeester. Be Secretaris, E. EVERS. --- Schietproeven. De BURGEMEESTER van ’s Gravenhage Brengt ter openbare kennis dat, gedurende de maanden Julij, Augustus en September, op de werkdagen van ’s voormiddags 9 tot ’s namiddags 2 uren, aan het strand te Scheveningen, tusschen paal 101 bij den vuurtoren en paal 105 nabij de Delflandsche hoofden, SCHIETPROEVEN met het Geweer zullen worden gehouden; dat er zorg zal worden gedragen dat geweerkogels op het terrein geen schade aanrigten, dat de plaats der schutters voorbij de aan wal liggende schepen genomen en het onveilige terrein door roode vlaggen kenbaar zal worden gemaakt. ’s Gravenhage, 9 Junij 1882. Be Burgemeester voornoemd, F. M. VAN DER DUYN, waarn. Burgemeester. --- Buitenlandsch Overzigt. Niet-Officiëel Gedeelte. ’s Gravenhage, 21 Junij. De onvruchtbaarheid der Duitsche partij in Oostenrijk — daarop werd ook door prins von Bismarck gewezen in de merkwaardige rede door hem, ter bestrijding van het Fortschritts-streven, in het debat over ’t tabaksmonopolie uitgesproken. Die rigting noemt zich naar dr. Herbst, zeide de Bijkskanselier, maar zij moest veeleer de ' //herfstlooze” geheeten worden, omdat — zoo kunnen wij zijn opmerking ’t best zamenvatten — voor haar geen oogsttijd dagen zal. ’t Spreekt van zelf, dat de Oostenrijksche liberalen alles behalve gesticht zijn over die.scherpe critiek, welke prins von Bismarck uitoefende over hun streven. Behalve in de liberale pers, werd de Duitsche Premier'reeds aangevallen in kiezersvergaderingen, o. a. door den heer von Plener Junior, een veelbelovend zoon van een bekend staatsman, die trouwens er ook nimmer in slaagde, tijdens hij Minister was, om aan de Oostenrijksche Monarchie die organisatie te geven, welke zij zoo dringend behoefde eh die zeker niet langs den weg eener .de vele Bijksdeelen te naauw snoerende eenheid kan tot stand komen. Dr. Herbst maakt zich persoonlijk op, om prins vc n Bis narek in een liberale kiesvereeniging N £ . 4 r. «.nnunvi . moü Wil VBDrts flof rif» I rl Z»V ci june ic nomen, jj-iv/j-l t der Oostenrijksche liberalen een vlugschrift tegen den man van Varzin zal uitgeven. Aan luidruchtige tegenspraak zal het dus niet ontbreken. Duizend brochures en tienduizend toastachtige speeches in bijeenkomsten van liberalen zullen echter niet kunnen wegnemen, dat de Duitsche Bijkskanselier volkomen gelijk had. Wat verweet hij den //herfstloozen” ? Dat zij, door ’t stellen van uiterste eischen, welke voor vervulling onvatbaar waren, den Keizer noodzaakten, in ’t belang van de toekomst zijner Dynastie, steun te zoeken bij de andere, nietDuitsche partijen. De Duitsch-liberale rigting van Oostenrijk was ook al ontaard in een factie. Onze lezers zullen zich herinneren hoe wij reeds bij herhaling de stelling ontwikkelden, dat de Duitsche partij in Oostenrijk, met het oog op haar onhoudbaar eenheidsstreven en haar toeleg om aan ’t Duitsche element het overwigt in het Bijk te verzekeren, óndanks de Duitschers de zeer kleine minderheid in de bevolking der Monarchie uitmaken, een ramp voor de Habsburger Monarchie moet worden gerekend. Prins von Bismarck bleek juist zoo over de partij-verhoudingen in Oostenrijk te denken. In zijn mond bezit die verklaring te hooger waarde, naarmate hij, als eerste Bewindsman in Duitschland, alligt, door eenzijdige ingenomenheid met ’t Duitsch element, te eerder voorliefde voor de Duitsche partij dezerzijds de Leitha had kunnen opvatten. De Bijkskanselier bezit evenwel een te helderen blik dan dat hij niet ten volle zou begrijpen, dat het niet aangaat om in een Bijk, uit zoo onderscheiden elementen zamengesteld, voor één element feitelijk de overheersching op te eischen. En nu weten wij wel, dat de Duitsche partij zich als de liberale poseert en alles heeft verrigt tof meerdere glorie van het de volken alleen reddend liberalisme, maar een man als von Bismarck wordt geen dupe van dit voorgeven ; hij laat zich niet om den tuin leiden ; bij beseft uitstekend, dat de liberale vlag slechts de Duitsche lading moet dekken. Als von Bismarck dat eenzijdig Duitsch streven in Oostenrijk wraakt, blijft hij zeer consequent, jBmt in 1866 heeft hij alleen oorlog gevoerd om aan Oostenrijk het karakter van een Duitsch Bijk te ontnemen. Die herinnering stemt vele Oostenrijksche bladen, welke anders met groote warmte het betoog van von Bismarck zouden begroeten, tot voorzigtigheid, tot kalmte bij het victorie-blazen. Zij vreezen blijkbaar dat men hen voor niets meer of minder dan verraders des vaderlands zal schelden. Door té spreken gelijk hij deed, bewees de Bijkskanselier een groote dienst aan de zaak der vrijheid, der bevrijding van de groote meerderheid der Oostenrijksche bevolking van het juk der eenheid, terwijl hij tevens een bedenkelijke illusie aan sommigen in Oostenrijk ontnam. Er werd namelijk dezer dagen te Neurenberg een bijeenkomst gehouden, waarin door een der voorvechters van het Duitsche element in Oostenrijk een poging werd beproefd om Duitschland warm 'te maken voor het denkbeeld eener wederhereeniging van Duitschland en Oostenrijk, meer in ’t bijzonder door het invoeren van Toleenheid tusschen de beide Keizerrijken. De nuchtere zonen van Germanie lieten zich evenwel niet //opwarmen” ; zij schonken den Oostenrijkschen agitateur, wiens theoriën zij gelijkstelden met Neurenbergsch speelgoed, waarmee men zich een oogenblik tot ontspanning vermaken kan, geen ernstige aandacht. Prins von Bismarck brak met ietwat ruwe hand dit speelgoed in stukken en wierp die toen der Duitsche partij als in het aangezigt. Onder geen vorm, tot geen prijs wil von Bismarck Oostenrijk weder als een Duitsch Bijk be_ . uw ton naTi7.ipn van Onstenriik groeien. -Liij — «i liet programma, dat hij in 1866 ontwikkelde: de toekomst der Oostenrijksche Monarchie ligt niet in de rigting van Duitschland, maar van het Oosten; op de bevrediging der nationaliteiten, moest men daartoe allereerst bedacht worden. Dit programma, hoe onaannemelijk ook voor de éénzijdig Duitschgestemden, is metterdaad het alleen reddend programma voor OostenrijkHongarije. Graaf Taafle, wiens ^ politiek als de toepassing van het denkbeeld: éénheid bij verscheidenheid mag worden gewaardeerd, is de beligchaming van dit federalistisch idee. En nu moge de heer Plener Junior beweren, dat de eenheids-Staat de eenig duurzame vorm zou wezen voor de Habsburger Monarchie, wij gelooven dat de zoon evenzeer dwaalde in zijn woorden als de vader indertijd in zijn ministeriële daden. De eenheidsstaatkunde heeft in Oostenrijk bepaald fiasco gemaakt, zoodat de Keizer wel zijn toevlugt tot de autonomistische staatkunde moest nemen. De Herbstpartij is haar winter- of verstervingsperiode reeds sedert lang ingetreden. Yan ’t oogenblik dat zij van Grondwetspartij zich herdoopte in Duitsche rigting, en zich alzoo vijandig stelde tegenover al de Kroonlanden, verhaastte zij slechts haar verkwijning, waaruit zij niet, ook niet door een veldtogt tegen prins von Bismarck, te redden is. Te redden — zal dit Egypte nog wezen? Wij constateren met genoegen dat de Congres-idee toch zegeviert. De Porte weigerde wel, doch haar laatste woord zal ook in deze zaak wel geheel anders luiden daD haar eerste. Nu Duitschland, Oostenrijk en Italië een eenzijdig optreden van Engeland en Erankrijk, trouwens onderling reeds sedert lang niet meer volkomen homogeen, door hun actief ageren hebben belet, zal de Sultan wel ...Müt.n ....ri 'i. Riipfinkomen der Conferentie moeten toegeven, t Bijeenkomen uer oomerenue te Constantinopel is reeds een eerste stap op dien weg van berusting. De vraag blijft nu maar: wat zullen de Conferentie-besluiten baten ? Zal de Conferentie het der Porte gemakkelijk maken om feitelijk de magt over Egypte in handen te krijgen ? Dat zou een misgreep wezen, al is het erkennen van den Sultan als Suzerein reeds een belangrijke winst voor de Porte. Door de kortzigtige politiek, door de beide Westersche Mogendheden ten opzigte van Egypte gevolgd, is het der //nationale partij” in Egypte gelukt zich meester te maken van den toestand. Arabi-pacha is in werkelijkheid de premier, en staat in magt en invloed ver boven den Khedive. Dat de Mogendheden met het hoofd der militaire revolutie als met den Bewindsman moeten //onderhandelen”, bewijst wel voor den jammerlijken toestand, waarin men door de Westersche staatkunde in Egypte gebragt werd. De coalitie van de Oostelijke Magten, welke zich niet weinig zal doen gelden op de ambassadeurs-Conferentie, kan welligt nog veel teregt brengen, ’t Nieuwe Egyptische Ministerie van Bagheb-bey is eigenlijk een MinisterieArabi-pacha, terwijl Bagheb er maar in genomen is voor den vorm. Aan geruststellende verklaringen en vredelievende verzekeringen zal het niet ontbreken. Bagheb wil een vloed van liefelijke woorden over al de Europesche Kabinetten uitstorten, ook als middel om den verderen uittogt van het Europeesch element uit Egypte te beletten en de uitgeweken Europeanen tot den terugtogt aan te moedigen. Met dat al blijven wij van meening, dat naar den waren Jozef, die het land der Pharao’s inderdaad redden zal, nog altijd met klimmend verlangen wordt uitgezien. Egypte heeft thans geen behoefte aan koren, maar aan rust en veiligheid. In dat opzigt zijn zeer magere jaren er voor aangebroken en wij durven niet aannemen, dat de Conferentie van Constantinopel de Jozef-gestalte zal wezen, die het gebrek aan gezag en orde, waaraan ’tland van de Nijl en den Nijd een wijle thans laboreert, zal weten te overwinnen. De wending van de Engelsche politiek nopens Egypte is merkwaardig. Openlijk decreteert Gladstone: wij hebben alleen belang bij het Suezkanaal; de geldschieters worden alzoo reeds | door Gladstone in den steek gelaten. Geen wonder dat de oppositie zich beraadt om uit Egypte munt te slaan en ’t Ministerie-Gladstone als over een pyramide te doen vallen. Mogten de Tories werkelijk van de Egyptische quaestie een partij-vraagstuk maken, dan zouden wij dat sterk afkeuren. Een internationaal geschil mag nimmer tot middel van oppositie worden verlaagd. Dat de Tories protesteren tegen de wei| telende houding van Gladstone ook in Egypte, j achten wij hun regt en hun pligt, maar zij moeten niet als over de Pyramiden heen aan het gezag willen komen. De Minister de Ereycinet wil zijn tegenstander Gambetta een Egyptische kool stoven. Er zal een aanvulling van het Gele Boek verschijnen, waarin de correspondentie, door Gambetta als A/Timcfiai* mof rlar.TÏVaner»lion « m lift. cisa.d Pil T* t.fiT jftTl fl fVTl XIJL1UJ.U1.UX lllli V UV/U X 1 UUOUUX/XX uiixiv