’s-Gravenhage, 26 Augustus. NiëtéOffioieel Gedeelte. H? Voetangels en klemmen. De wending der zg. liberalen is volkomen; uitgezonderd enkele stumpers, niet in de geheimen der liberale kronkelingen ingewijd, zijn allen eenstemmig in de verklaring, dat zij zich vroeger vergist hebben, toen zij in zake ouderwijs geloofden hun beginsel toe te passen. Het land is jarenlang in rep en roer gebracht door een vergissing. Thans hebben zij het begrepen, dat de conservatieven toch eigenlijk gelijk hadden, die beweerden, dat de tirannie, door de liberalen op schoolgebied uitgeoefend, da grootste onvrijzinnigheid was die denkbaar is; wat hun een jaar of wat geleden een //diep gevoelde teleurstelling” berokkende, wat toen niet slechts kleine, maar zelfs schandelijk groote concessiën heette, is nu op lange na nog niet genoeg voor een liberalisme, dat zich vertoonen wil zooals het zich vertoonen moet. Aldus wordt het thans voorgesteld. Maar is het zoo gemeend ? Een dwaas, die het gelooft. Wie verder zien kan dan zijn neus lang is, leert alleen uit den huidigen omzwaai, dat de parade, tot hiertoe met beginselen op onderwijsgebied door hen gemaakt, slechts was een taktiek. De leus was geschikt bevonden om de volkshartatochten in beweging te brengen; de leus kon dienst doen om mannen uit allerlei gelederen onder de liberale vanen te lokken. Zij meenden, dus de hand te hebben gelegd op een taktiek, die hun de eeuwigdurende heerschappij zou verzekeren. In den beginne ging dat goed; maar de al te sterk gespannen boog brak. Da meest sanguinische verwachtingen^werden door bittere teleurstelling opgevofgd. De partij verzwakte en geraakte in levensgevaar. De taktiek had dus gefaald. Maar wat belette dan nu, het eens met de omgekeerde taktiek te beproeven? Er is dezer dagen toe besloten met een plotseï? ■ : i lingen zwaai! Het nieuwsblad De Zoom, schetst op zijn beurt het verrassende van dien ommekeer en stelt er de betcekenis volgenderwijze van in het licht: «Ons vaderland is sinds eenigen tijd, sinds eenige weken het tooneel, waarop een verm.kelijke eomedie wordt afgespeeld. , , «Een comedie, die we echter^ wel zouden durven betitelen: «De bedrieger bedrogen”. «Want als de beeren liberalen, die nu trachten de mooie rol te krijgen, zich verbeelden dat de rechterzijde van plan is, zich — zooals men het in het dagelijksch leven noemt — in de Inren te laten leggen, dan hebben zij het mis; dit willen we zoo loyaal zjjn, den heeren maar dadelijk vooraf te zeggen. Vóór wij aan den arbeid gaan moeten we precies weten, aaa weerszijden, wat we aan 'elkaar hebben; anders komen wo toch niet tot een resultaat; en als wij het langs den ruiterlijken weg met eens kunnen worden, dan is het maar heter, er in “®* geheel niet aan te beginnen en geen moeite en tyd te «Het is nog niet zoo heel veel jaren geleden.dat het gansche laad door de liberalen in rep en roer werd gebracht ter verdediging van «de openbare school”. De clericalen, Rome en Dordt, bedreigden de ontwikkeliog, de beschaving, de vrijheid, den vooruitgang, in ’t kort het welzijn des vaderlands, — zoo heette het op allerlei tonen in de monden der liberale voorgangers, drijvers en volgers. «De school waaraan de natie gehecht is” heette bedreigd; het «monsterverbond” zou Nederland in de klauwen van onkunde en slavernij werpen; om kort te gaan, het kiezersvolk moest de liberalen in de meerderheid honden, opdat er geen tittel of. jota zou verloren gaan van art. 194 der Grondwet, het palladium. «Uit dien tijd nog dateerde Kappeyne s «vlieg die de zalf bederft”. , , , , ,, «En onder die schoolleus ontlook ook de beruchte Onderwijswet, die den toestand van 1857 nog een weimgje liberaliseerde. «En zie, thans schrijven we 1885 en hoe is nu eensklaps, in een korte spanne tijds, die liberale geestdrift voor dat onschendbare artikel 194 gematigd, gedaald tot Ijskoude, ja overgegaan in en onverschilligheid, die het met vreugde doet loslaten sk mts, hetwelk toch eigenlijk masr lastig is voot het WarS, zuivere, oprechte, ëerljjk6 liberalisme. «Gelooft ge er iets van? «Wij niet! Geen woord! «Weet ge wat de heeren ontdekt hebben? Dat zij eigenlijk volstrekt niet liberaal (vrijzinnig) waren ? Dat het in strijd met alle liberaliteit is, een ander iets op te dringen, of een ander te dringen offi iets te doen ? Dat de ware liberaal aan ieder vrijheid moet laten? Och kom! Neen, do heeren hebben ontdekt — het Handeltr blad, erkent het openlijk — dat het gewaande «bolwerk” eigenlijk geeu «bolwerk” is, wanneer zij niet de meerderheid er bij hebben ; dat de gevreesd» «clericalen” met of zonder het «bolwerk” toch in de gelegenheid zullen zjjn om zichzelven recht te verschaffen, als zü maar eerst de meerderheid hebben; dat er dus aan het behoud van dat -bolwerk” al bitter weinig gelegen is. «Zij gelooven nn, eindelijk, wat zij vroeger ontkenden, toen zij de meerderheid hadden: dat art. 19i, juist opgevat, aan den gewonen wetgever voldoende ruimte van beweging laat, zooals de Minister Heemskerk het ter gelegenheid zijner Grondwetsvoorstellen uitdrukte. «Hoe nobel dus, niet waar, van de heeren liberalen, dat zjj nu wel willen erkennen gedwaald te hebben en bereid worden bevonden, aan die gevreesde «elericalen” een kleine concessie te doen I «Welk een vermakelijke comedie, daar ginds in Dockum gespeeld, waar de intransigenten nog beproefd hebben, zich tegen de opportunisten te verzetten. Of liever, hoe naief waren die mannen van St.-Anna-Parochie, toen zij meenden dat het nog de tijd was voor hetBaoheffen van het oude deuutje. Lieve vrienden, ge waart geheel uit de mode, vreemdeliugeu in Jeruzalem 1 Plotseling hebben de heeren leiders uwer partij ontdekt, dat men zich dertig, veertig jaren laDg vergist heeft pidatThurbecke al vijftig jaren geleden geijverd he-ft voorde «vrije school”; met ééu penneetreek hebben zij al de folianten weggeechrapt, over de openbare school geschreven en voorgedragen; met één enkele «dubbele salto morlale ziju zjj door de ton gesprongen en staan nu aau de andere zijde, naast de «clericalen”, goede vrienden van St.-Anna-Parochie! «Wat zyt ge naief! En misschien ook: wat zyt ge nog eer’ijk te midden der knoeierijen van de politiek. «Doch de Dockumer goocheltoer ia wat al te brutaal! «Zegevierend roept De Standaard wel, dat Dockum is «bijgedraaid” en de liberalen zich hebben overgegeven. Maar zoo ver zijn we nog niet, bij lange na niet. «Of ziet men dan niet, in de eerste plaats, dat het den liberalen er om te doen is, nu zij de natie zien omdraaien, zich met een behendigen zwaai weder aan het hoofd der beweging te stellen? Zü zien het onvermydelijke naderen, en ijlings verzekeren v.y zich nn zoowel van de eer om dit tot stand te brengen, als van de leiding, waardoor zij de zaak in hun hand houden. Aan een bekeering tot edeler gezindheid, tot ware vrijzinnigheid gelooft De Zoom alzoo niet. Wij ook niet; vooral niet als men van liberale zjj de voorstellen tot een formuleerbg van art. 194 ziet doen, die de schoonste gelegenheid zouden openlaten om met behulp daarvan het oude stelsel van tirannie voort te zetten, lot hiertoe deed men het, niettegenstaande het huidig Grondwets-artikel den wetgever voldoende vrjjheid van beweging overliet om billijk te zijn; later zou men zich de voorgestelde onbestemdheid kunnen ten nutte maken om de oude onbillijkheid voort te zetten. Het is nu maar te doen om de Grondwetsherziening, die op menig ander punt den zg. liberalen zoo welgevallig zou zijn, er door te slepen. Het offer van art. 194, zoo heet het, wil men er voor brengen. Maar men lette er nauwkeurig op, zoo waarschuwt De Zoom, of dat beweerde offer wel waarlijk een offer zou zijn. Als met de draaierij eerst maar de herziening verkregen was, dan zou men er zich met het onderwijs ook wel weer uitredden... als men de meerderheid maar heeft; want met de meerderheid praat men alles recht of krom ad libitum. . De Zoom meent alzoo, dat van zg. liberale zijde een spelletje wordt gespeeld tegenover bet bijzonder onderwijs, dat later wel eens blijken kon een zeer verraderlijk spelletje te zjjn geweest. Het blad wekt dus op, niet al te lichtgeloovig te zijn ten aanzien van de plotselinge bekeering der liberale partij, maar bij het betreden van den bodem, waar men heengelokt wordt, te bedenken : hier liggen voetangels en klemmen 1 De raad dunkt ons verstandig. Kon het duur kosten, hem in den wind te slaan, er wordt zeker niets bjj verloren, hem op te volgen. * Godsdienst en Socialisme. I , De Maasbode, het échec vermeldende dat de i socialistische propaganda onlangs te Eindhoven ge- 1 leden heeft, maakt de opmerking dat het socialisme | niet tiert op katholieken bodem. Wij betwijfelen de juistheid daarvan, omdat wy meonen dat in 1 Frankrijk en België, in Italië, postenrijk en Spanje hot socialisme zeker niet minder aanhangers vindt dan in Nederland, Noordduitschland, Scandinavië en de protestantsche deelen van ’t Vereenigd Koninkrijk. — Wij verklaren den afkeer van ’t socialisme door den socialen toestand der fabriekarbeiders in Noord-Brabant, die voor het grootste gedeelte geen proletariërs zijn, maar lieden die iets bezitten. Hierop wilden wij wijzen om opnieuw klem bij te zetten aan de vroeger door ons verdedigde Btelling, dat men het socialisme moet dooden door het dooden van ’t proletariaat. Men moet er naar streven, voor ieder die werken kan en wil de gelegenheid te openen, zich te verheffen tot eigenaar. --- Engeland. Buitenland. In de vorige week zijn te Frankfort vijf Engelsche heeren, die daarheen van Homburg een uitstapje hadden gemaakt, door de politie gearresteerd eu negen uren lang in bewaring gehouden, alleen op grond dat een hunner veel gelijkenis had op een signalement van den een of anderen voortvluchtigen boef. Ofschoon het portret dat men dezen laatste toonde een man van 60 jaren voorstelde, terwijl de Engelschman slechts 37 jaar oud was, en ofschoon de Engelsche touristen verzochten dat de Britsche consul-generaal van het geval zou verwittigd worden, opdat deze hun identiteit zou bewijzen, mocht een en ander niets baten. Zij werden van al hun papieren beroofd, nagesnutfeld en moesten zich het verblijf in de politie-gevangenis negen uren lang getroosten, totdat de zaak eindelijk aan den vice-consul ter oore kwam en deze de onmiddellijke in vrijheidstelling verkreeg. De Engelsche bladen, vooral de Tunes, bewegen hemel en aarde over dit staaltje van verregaanden dienstijver. --- Duitschland. Het artikel in de orddeutsche AUg. Mg., waarvan reeds met een enkel woord gewag werd gemaakt, luidt in hoofdzaak als volgt: //De Correspondencia van Madrid heeft getracht te betoogen, dat Spanje een historisch recht 0|> de Carolinen-eilanden bezit. Dat betoog heeft de aandacht getrokken van de Europeesche pers, omdat men algeraeëti aannam, dat het, evenals de redenèeringen van andere bladen uit de Spaansche hoof!stad, onder den invloed der Regeering geschreven werd, Door de Correspondencia werd woordelijk gezegd : ////De CarolinenArchipel, waaromtrent thans tusschen de wettige rechten van Spanje en de ongegronde aanspraken van Duitschland een belangrijke strijd wordt gevoerd, omvat 48 eilanden-groepen, elk te zemen 500 eilanden omvattend; zij maken een lengte uit van 400 en een breedte van 100 mijlen. Met de zee, waarin zy gelegen zijn, omvatten zjj een gebied van 45 000 vierkante mijlen. De eerste berichten ten aanzien van die eilanden kwamen van den Portugeeschen schipper Diego de Roohe, in het jaar 1525, die ze Sequeira-eilanden heette. In het jaar 1686 ontdekte de Spaansche schipper Francisco Lezcano een groot eiland, ’twelk, ter eore van den toen regeerenden Koning Karei II, Cirolina genoemd werd, gelijk de meer noordelijk gelegen groep der Marianen, den naam van Donna Maria de Austria, gemalin van Philippus IV, ontvingen. Het eiland, door Lezcano ontdekt, en — gelijk reeds geconstateerd werd — Caroline geheeten, werd de doopnaam voor geheel de eilandengroep, nu nog als de Caroliüen bekend. Door Jezuiten van Manilla werd ’t voornemen opgevat, op de bedoelde eilanden te evangeliseeren, en in het jaar 1710 werd met een vaartuig, onder bevel van Francisco de Padilla, een eerste poging in die richting beproefd, doch de expeditie mislukte. Na twee verdere mislukte pogingen begaf pater Cartova in ’t jaar 1733 zich derwaarts, maar hij werd te Mogmog door de inlanders vermoord. Sedert dat tjjdstip werden de Carolinen tot de Spaansche bezittingen gerekend. De Carolinen behooren zonder eenigen twijfel tot Spanje. Wat bet historisch recht aangaat, zoo is het duidelijk, dat zij in Spanje’s bezit zijn, en dat niet alleen omdat de eerste ontdekkers een Spanjaard is, doch ook op grond van de beroemde bul van Alexan- t der lil, uitgevaardigd in den tijd toen Karei V ii zich gerechtigd achtte om Maluca aan de Por- d tugeezen te verkoopen. & //De Carolinen waren van de dagen hunner ont- 1: dekking het legitiem eigendom van Spanje, en daar h sedert niets tegen dat bezit is ingebracht, zoo g is het ontwijfelbaar, dat zij tot de eigendom i van de Spaansche Kroon moeten worden gerekend, i In Februari 1885 bezocht de Spaansche kruiser t Betasco den bewusten Archipel, en lag voor Yap 1 ten anker, het punt, waarheen zich thans ook ( de oorlogschepen San Quitin en Manilo hebben ( begeven, nog voor het diplomatiek conflict met . Duitschland was ontstaan. : //Het algemeen bezitrecht van de Spaansche < Regeering is alzoo, volgens de Correspondencia, j het volgende: In het jaar 1686 werd door een Spaanschen schipper een eiland ontdekt, ’t welk hij Carolina heette. Voorts maakten j de Jezuiten in de jaren 1710—1733 verschillende mislukte expeditiëu naar de Carolinen met het doel de bevolking te bekeeren. Die pogingen eindigden met het vermoorden van een Spaanschen priester door de inboorlingen. Paus Alexander IV heeft in zjjn beroemde bul, waarin hij besliste over het verdeelea der nieuwe wereld tusschen Spanje en Portugal, de Carolinen in tacite den Spanjaarden toebedeeld. Sedert de ontdekking der Carolinen in ’tjaar 1686 werd niet tegen Sparjes bezit opgekomen. Hiertegen nu valt aan te voeren: Het eenvoudige feit der ontdekking van een eiland, zonder dat tot feitelijk inbezitnemen werd overgegaan, geeft geen titel van bezit op zulk een eiland. Een reeks van mislukte pogingen, door een godsdienstige orde beproefd, om een heidensche bevolking te bekeeren, en rle omstandigheid, dat die pogingen met den moord van een bekeerder eindigde, geeft, noch krachtens het geschreven noch krachtens het traditioneel recht, een titel van bezit op de door heidenen bewoonde landen; zij bewijzen integendeel, dat zulk een bezitrecht niet werd bedoeld. Alexander IV stierf in 1503, alzoo nog voor de ontdekking der Carolinen. De deeling, door hem gedecreteerd, van de nieuwe wereld tusschen Portugal eu Spanje, mist allo rechtsgeldigheid. Werd die bul nu nog erkend, dan zouden de Eugelschen, Nederlanders, Franschen en Duitschers geen koloniën hebben, en konden Portugal en Spanje alle andere natiën van den Oceaan wegvegen. . , . di De eenige bekende poging, welke Spanje deed v. om zijn recht op de Carolinen als Spaansch fe eigendom op te eischen, werd door Duitschland ([ en Engeland in het jaar 1875 afgewezen. Wij a| zijn in de gelegenheid den woordelijken inhoud w van die nota, waarin Duitschland opkwam tegen g( de aanspraken van Spanje, mede te deelen. Zij n werd in Maart 1875 aan de Spaansche Regee- y ring overhandigd en kwam overeen met de nota, die Engeland aan ’t Spaansche Gouvernement z deed toekomen, en luidde als volgt: ////Van het 1( Duitsch consulaat te HongkoDg heeft de Keizer- „ lijke Regeering mededeeling ontvangen, dat de q Spaansche consul, in genoemde plaats, naar aanleiding der uitklaring van het Duitsch koopvaardijschip Coeran naar de Palao- of Pelew- j eilanden, voor de Spaansche Regeering het recht « van Souvereiniteit en Tolheffing opeischt over 8 het gebied der Carolinen, speciaal ook over de c Palao- of Pelew-eilanden, terwijl die eilanden ^ tot hiertoe door de handeldrijvenden als aan geen Europeesche Macht onderworpen werden , beschouwd en door de Duitsche en andere vaar- , tuigen steeds ongehinderd werden bezocht. Naar de nalgemeene grondslagen van het modern volken- / recht is de Keizerlijke Regeering niet in staat , de door den genoemden consul voor Spanje opgeëischte Souvereiniteit en //Tolhoogheid” over die eilanden te erkennen, zoolang de rechten niet , bij tractaat zijn gesanctioneerd of minstens feitelijk worden uitgeoefend. Een Verdrag als ’t vereischte is niet bekend, en evenmin een feitelijk in bezit zijn, dat wil zeggen een staatsorgaan, door ’twelk Spanje ook maar den wil openbaarde om de bewuste rechten uit te oefenen. Daarenboven staat, volgens geloofwaardige getuigenis, als daadzaak vast, dat de bedoelde eilanden-groepen sedert jaren door vreemde vaartuigen van alle landen zijn bezocht, doch nimmer door oorlogschepen, alleen Engelsche uitgezonderd. Op de Carolinen- of de Pelew-eilanden zijn geen Spaansche ambtenaren aanwezig, zoodat feitelijk geen Spaansch gezag op hen wordt gevoerd. De beweringen van den Spaanschen consul te Hongkong moeten dus op een verkeerde opvatting der hem verleende instructie berusten.. ////De aandacht der Spaansche Regeering wordt op een en ander gevestigd, onder bijvoeging, dat de Duitsche Regeering de meergenoemde . aanspraken van Spanje niet kan erkennen. De , Duitsche Regeering vertrouwt, dat de Spaansche ► Regeering aan de koloniale autoriteiten cn aan de bevelhebbers der in de bedoelde wateren gestationeerde oorlogschepen, alsmede aan de consuls in Oost-Azië en Polynesië, de instructie zaldoeu toekomen, om het direct verkeer van Duitsche schepen en Duitsche onderdanen met en op de meergenoemde eilandengroepen geen hinderpaal in den weg te leggen””. //De slotzinsnede in de nota, welke de Engelsche gezant, de heer Layard, aan de Spaansche RegeeriDg, betrekkelijk deze zelfde zaak overhandigde,^luidde : //De Regeering van Hare Majesteit erkent niet het Hoogheidsreeht, door Spanje over de Carolinen- en Pelew-eilanden voor zich opgeeischt, daar Spanje zulk een recht nooit uitoefende en ook heden niet uitoefent. //Tegen dat vormelijk protest, waarover de Spaansche bladen tot beden een veelbeteekenend stilzwijgen bewaren, heeft de Spaansche Regeering sedert 10 jaren geen verzet doen hooren.” Tot dusver de Nordd. Allg. Ztg. Haar betoog beteekent ten slotte niets als rechtvaardiging van hetgeen Duitschland nu wil Toen — in 1875 eischte Duitschland vry handelsverkeer met en op de Carolinen, en thans wil het die eilanden doodeenvoudig annexeeren. ’t Verschil tusschen het een en het ander is oneindig groot. Het officieus Duitsch orgaan beroept zich op het betoog van de Correspondencia, alsof daarin,alles gezegd werd, wat ten voordeele van het bezitrecht van Spanje pleit, terwijl in andere bladen nog veel afdoender feiten werden medegedeeld. Van het officieuse artikel geldt dus in vollen nadruk het bekende: die te veel bewijst, bewijst niets. Prins Arnulf van Beieren is van Munchen naar Berlijn vertrokken, om de manoeuvres van het 3' (Pruisische) legercorps by te wonen. — Zelfs in de betrokken Regeeringskrhgen ■ heeft men alle hoop op ’t behoud van de korvet Augusta opgegeven. Uit Kiel wordt bericht, dat i reeds aan de familiebetrekkingen der bemanning een schrijven werd gezonden, waarin hun wordt te kennen gegeven, dat bijna niet meer te rekenen is op een goede boodschap nopens het lot hunner dierbaren. Deze voorbereiding op de noodlottige doodstijding getuigt van een teeder gevoel bij het Marinebestuur en steekt gunstig af hij de hardvochtige wijze, waarop elders in zulk een geval wordt te werk gegaan. Diep is de indruk, welken deze gebeurtenis algemeen in Duitschland maakte. Men blijft wel is waar nog altijd liopen tegen vreeze, maar tegen de noodlottigste uitkomst schynt men zich toch te moeten sterken. Bij de drie tragische namen van Iranenlob, Amazone en Grosse Kurfürst, zal vermoedelijk die van Augusta nog moeten gevoegd worden. Die namen zullen in de geschiedenis van Duitschland met een zwarte letter, ten teeken van dood en rouw, getoekend staan. De geavanceerden te Berlijn vormen een vrolijke partij. Zij orgauiseeren nu toch weder groote zomerfeesten voor de radicaalgezinde kiezers. Ditmaal zal de feestvreugde wel bijzonder worden opgewekt, omdat de verkiezingen voor het Pruisische Huis van Afgevaardigden in’t gezicht zijn. De zomerblijdschap moet tot stembusvoigzaamheid in den herfst voeren. — In de Hofkringen te Berlijn is niets bekend van de komst van den Erfprins van Nassau naar die hoofdstad. — De statuten der Schönhauser stichting, gegrondvest op het 70' jaarfeest van prins Von Bismarck, zjjn thans openbaar gemaakt. Het kapitaal der stichting bedraagt 1 200 000 Mark; het bestuur wordt uitgeoefend door den Rijkskanselier en later door dat lid zyner familie, aan ’twelk Schönhausen wordt toebedeeld. De ondersteuning, 1000 Mark ’sjaars, wordt verstrekt aan leeraren bij de hoogere leervakken, voor den tijd welke verloopt tusschen ’t volbrengen hunner studie en hun plaatsing. Ook kunnen reizen van zulke personen uit ’t fonds worden betaald. --- Oostenrijk-Hongarije. Omtrent de Keizers-ontmoeting to nremsier en hetgeen aan haar voorafging zyn de volgende bijzonderheden te vermelden. Keizer Frans Jozef, zijn Gemalin en de Kroonprins kwamen eergisteren te Kremsier aan. Zy werden in het Prins Bisschoppelijk Paleis door den Aartsbisschop Von Olmütz begroet. Ondanks den heftigen regen kwam de Keizer naar builen en werd door de menigte met de grootste geestdrift begroet. Voor bet Paleis defileerde een optocht van boeren, welke eigenlijk een Slavische manifestatie vormde. Behalve landlieden, namen ook de leden van verschillende Vereenigingen deel aan deze ovatie, welker succes echter niet weinig werd verminderd door de onweersbui, die plotseling opkwam. De Duitsche Kremsiers bleven natuurlijk aau deze Slavische feestbeweging vreemd. . . , . , . , Op de eerste verdieping van het kasteel zijn de vertrekken gelegen, welke tot de logeerkamers voor de beide Keizers en hun Gemalinnen, alsmede voor den Grootvorst en de Grootvorstin Wladimir, zijn ingericht. De schouwburgzaal is op de tweede verdieping. Op bevel van den Opperceremoniemeester werd jl. Zondag het kasteel én het park voor de vertegenwoordigers vaa de pers, ten getale van 38 aanwezig, ter bezichtiging gesteld. Hun werd ook door den schouwburg-intendant een fse3t aangeboden. _ , , , , . ■ Gister-ochtend vroeg, te 5 uren, Kwam ae irein uit Rusland te Szczakowa in Gallicië aan, welke den Czaar en verdere Russische Vorsten naar Kremsier voerde. Keizer Alexander, de GrootvorstTroonopvolger en Grootvorst Wladimir droegen de Oostenrijksche uniform, Grootvorst George die van de Russische kozakken. De Keizer en de Grootvorsten verlieten den salonwageu en inspecteerden de eerewacht, die op ’t perron was opgesteld. De personen, die den Czaar kwamen begroeten, werden aan hem door generaal Ramberg voorgeateld. Keizer Alexander reikte aan den Hertog van Wurtemberg, Prins Windischgratz, en den Stadhouder Zaleski de hand, en onderhield zich met laatstgenoemde eenige oogenblikken. Ook de Grootvorsten knoopten een gesprek met de generaals en den Stadhouder aan. De Keizerin verliet den salon wagen met. Na een kwartier uurs aan ’t station te hebben vertoefd, werd de reis voortgezet. Hofraad Claudy nam de leiding van de trein van Szczakowa op zich. Te Odenberg werd opnieuw stilgehouden en werd het hooge reisgezelschap door den Landspresident, baron Von Bacquehem, begroet. Generaal graaf Brandenburg kwamjden Czaar, namens den Keizer van Duitschland, diens hulde aanbieden. Keizer Alexander kwam uit zijn wagen en sprak eenige woorden tot de bijeengekomen autoriteiten. De Landspresident nam plaats in den trein, om de hooge reizigers door Sileziëte begeleiden. Aan het station Hullein werden de Russische reizigers opgewacht door Keizer Frans Jozef en j Kroonprins Rndolf; beiden droegen Russische . uniformen. Men ïiöd verwacht dat de Czaar zou uitstappen, doch hij bleef met de zijnen in i de eetzaal van ziin rytuig. De Keizer en Kroon- ( prins van Oostenrijk begaven zich daarna in ! het salon rijtuig van den Czaar, zoodat de eerste 1 begroeting aan de openbaarheid ontging. , Keizerin Elisabeth waS aan ’t station Kremsier aanwezig om de hooge Gasten la ontvangen. De begroeting en voorstelling op ’t perron duurde 1 kort. De intocht binnen Kremsier bad plaats onder de luidste geestdrift des volks. Het weder was heerlijk. Do intocht binnen het kasteel had plaats in ; rijtuigen a la Daumont. In het ©erste waren de beide Keizers gezeten, in het tweede de | baide Keizerinnen; hierop volgde de Grootvo-stin Maria Paulowna, met den GrootvorstTroonopvolgcr en Grootvorst Wladimir, beiden in Oostenrijschs uniform en met het Grootkruis van de Stephanus-orde versierd, eindelyk nog de Aartshertog Karei Bodewijk en Grootvorst George. De Stadhouder en Burgemeester van Kremsier reden vooruit. Tegen half zes uren was het feestgastmaal. Er werden geen feestdronken ingesteld. Keizer Frans Jozef bracht alleen een stillen toost op de Czarin en toen op den Czaar. Tegen half acht uren in den avond zou de gala-vooratelling in den Schouwburg beginnen. Heden zou, terwijl de Vorstelijke personen aan ’t jagen zijn, een conferentie plaats hebben tusschen de heeren Kalnoky, Von Giers, Volkenstcin en Labanoff. — Ia de meeste dagbladen van Weenen wordt op de meest sympathieke wijze over de Keizers-ontmoeting gesproken. Allen zien er in een waarborg des vredes. — Uit Pesth wordt bericht, dat Tisza, die tot medio September te Ostende zou verblijven, reeds 2 September te Pesth wordt terugverwacht. Die vervroegde terugkeer wordt in verband gebracht met de besprekingen, te Varzin tusschen Von Bismarck en Kalnoky gehouden. Tusscben beiden zou namelijk omtrent de Tolquacstie een compromis gesloten zijn, hetwelk eerst definitief | kan worden vastgesteld als Kalnoky met de llongaarsche Regeering overleg zal hebben gepleegd. --- Gemengd Buitenl. Nieuws. Euphraaie Mercier, de vermoedelyke moorde- ] nares van Villemonble, blijft met de grootste koel- 1 bloedigbeid de misdaad ontkennen. De getuige- j nissen zijn echter zeer bezwarend. Men verklaart, j dat de zusters en de broeder dikwijls heftige woordenwisselingen hadden, waarbij zij elkander voor moordenaars scholden. Voorts wordt volgehouden, dat op de bewuste plek gronds nooit mocht worden gewerkt. Vau het bestaan van een begraafplaats is in de oudste papieren niets gebleken. De verdachte blijft beweren, dat mej Ménetret nog in leven is ; dat zij laatstelijk rue de Rocher als haar verblijfplaats had opgegeven, die zij echter terstond daarop zou hebben verlaten, maar dat zij voortdurend te Villemonble kwam, echter altijd ’s nachts, vergezeld door een non, en persoonlijk haar renten beurde op de vervaldagen. Dat men hier met een onzinnig fabeltje te doen heeft, is ieders overtuiging. Van de rijke Poolscbe dame, die Euphrasie ook zou gekend hebben, heeft zij werkelijk naam en adres opgegeven. Chateauneuf en Adele Mercier moeten onschuldig aan den moord, maar alleen wegens valschheid in geschrifte door de Belgische politie aangehouden zyn. In der tijd is gemeld, dat Walder, de moordenaar van den apotheker en zyn dienstbode van de place Beauvan in Amerika, in hechtenis genomen is. _ De Amerikaansche Regeering wil don moordenaar wel uitleveren, maar tegen schadeloosstelling van de kosten der inhechtenisneming en de nasporingen. Volgens le Figaro zou de Fransche Regeering die koeten niet willen vergoeden en zou Walder dus in Amerika blijven, waar men met hem doen kan wat men wil. //Ongehoord!” zegt het blad. Te Parijs is weer een moordpoging gepleegd op een publieke vrouw met het doel om haar te bestelen. Dit is nu het tweede geval van dien aard sedert vier weken. Twee galeiboeven zijn uit het bagno te Forli ontvlucht. De een ontkwam; de ander brak bij zijn sprong uit het venster een arm en een been, en bleef in de gracht liggen. --- Nederlandsch Oost-Indië. Fer Over landmat L, MAWAVEA, 18—25 < Er komen troepen van Atjeh terug; door de op- ( ruiming van de kazerne te Lambaroe, welke mtgebreide , post vervangen is door een kleine op eenigen afstand in , de defensie-linie, is het 2e bataillon voor de helft reeds , overgekomen, voor de andere helft onderweg, en voor de , rest te Atjeh gebleven, ter annvulling van andere bataillons , of onder de aarde. De legercommandant is eens op Atjeh .«aan kijken, evenals ook op Padang. Dit heeft met noodwendig met de Atjeh-politiek iets te maken. Dekommandant on Atjeh en de Gouv. Gen. geven daarin gewooniyk den doooslag en men verhaalt, dat al» een legerkommandant van uit zijn bureau bezwaar maakt tegen de inzichten van een Gouvernenr-Generaal, deze hem tot een mondeling overleg naar Buitenzorg pleegt op te roepen Trouwens van den tegenwoordigen Kommandant op Atjeh wordt ook gezegd, dat hy langs dien weg het uitvoerbare heeft leeren instemmen van het oorspronkelijk door hem afgekenrd doch tegenwoordig door hem met de uiterste volharding en ijver te Atjeh uitgevoerd wordend plan Intusschen zegt men, dat de kwestie van het verbod van alle gevechtsaanraking met den vijand buiten de linie nog altijd tusschen de Regeering met den Leger-commandant en den bevelhebber op Atjeh niet uitgemaakt is, en brengt het bezoek van generaal Pfeiffer aan Atjeh daarmede in verband. --- Gemeente ’s-Gravenhage. Officieel Gedeelte. JUager unuerwu». Aan ae Openbare School voor Onrermogenden, aan de Boggeveenstraat, wordt gevraagd: een Onderwy*er ln de Gymnastiek, op een jaarwedde van fdO per lesuur ’s week», voor welke betrekking de i kte of uactcekeuing voor Gymnastiek vereieoht wordt. Het asntal lesuren in de Gymnastiek bedraagt thans 18 per week. . . ... Verzoekschriften op zegel, onder overlegging van de bij fle \Vet vereischte stukken, franco aan Burgemeester en Wethouders in te zenden vóór of op 3 September e. k. ’s-Gravenhage, 26 Angustas 1885. De Burgemeester, F M. VAN DER DUIJN, Weth., L. B. De Secretaris, P 323. K. L. HUPSCHER, L. S. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van ’s-Gravenhage maken bekend, dat de Begrootlng der planteclijke Inkomsten en Uitgave» voor 18S>6, zooals die den Raad werd aangebodeu, voor een ieder ter inzage ligt op de Secretarie, 2« Afd.. alwaar zij tegen betaling van fl verkrijgbaar zal worden gesteld. ’s Gravcnhage, 26 Augustus 1885. De Burgemeester, F. M. VAN DER DUIJN, Weth., L. B. De Sscretaris, p 322. K. L. HUPSCHER, L. S. --- DUINWATERLEIDING. De DIRECTEUR breDgt ter keuuis van de Waterverbruikers, aan wie reeds Nota’s over het dienstjaar 1S8Ö — 86 zijn uitgereikt, dat de eerste termijn ten Kantore van den Gemeente Ontvanger behoort te zijn voldaan vóór of op de vervaldagen op de Nota s, wegens Duinwaterverbruik vermeld .. Bij verzuimde betaling binnen den bepaalden termijn van den prijs van het Water, is de Directie bevoegd, zonder voorafgaande waarschuwing, den toevoer van water af te sluiten. , Heropening van de Dienstkraan geschiedt alleen Bk voldoening van de verschuldigde gelden, op vertoon van de Nota èa van een bewijs, dat bij den Gemeenteontvanger is gestort een bedrag van drie gulden. De Directeur voorn., (P. 208) Th- STANG. Aan het ttoeffdconamiasairiaattraii politic zijn als gevonden aangegeven : Een oxide armband, keitiug met balletje ; een granaten armband; twee fantaisie armbanden; een zwart zijden parasol: een portemounaie waarin f 0.01 en een lombardbriefje: een paar glacé handschoenen; 5 sleutels aan een touwtje; een klein metalen kruis; een blauwe duif; een lombardbriefje; een brief, adres J. Sachs, chemiserie; een muntbiljet; een zilveren armband; een partij gereedschappen; 4 zakken aardappelen; twee slagersmessen in schede; een takshond, zwart en geel gev.ekt (teef); een blauwe bril; eenige sleutels; een vrouwenzak. Inlichtingen worden verstrekt op werkdagen van ’b middags 12%—2 uren. --- Aangekomen Passagiers. Per Prins Hendrik van Samarang, kapt. luit. ter zee de Jong, kapt. van Tuffelen, de heeren Alberda, bootsman der marine de Wijk, Behoeftige Kohier. Per Celebes, van Soerabaija, Samarang, de heeren Bonneins, Aganoor, Dronkenbeck, Nelisse, vanMeerten, Maandag Albinus en huishoudster van Steyn en bed., Sloet en bed., Gazau, Greve, Frefnais, Guthrie, Spier Albinus, Freijendonk, Schram, T. G. Elias, jhr. Coert, kapt. Thomas, mevr van Essen en bed., mevr. Maandag, mevr. Prottei en bed. en kind, mevr. Wichert, bed. en zuigel. Vertrokken Passagiers Per Godavery, van Singapore naar Europa: de heeren Severijn, Volz, Jnlien, Hoogendijk. Per Utrecht, naar Nederland: de le luit. der infant. B. P. G. Ch. F. Schmidt, echtg. en 2 kind., de heeren J. A. L. Geul en A. Canneman, de gep. kapt -magazynm. Ch. den Hengst, echtg. en 5 kind., de heeren P. J. G. Rijcken, G.L.Bink, J.Weidner, J. Nielsen en Co., van Eisberg, mej. J. U. Klosser. Per zeilseh. NoachVI, naar Nederland: P. G. Bode, gepens. kapt. der infant., echtg. en 2 kind., D.W. Binkhorst, gepens. le luit. der infant.; C de Jongh, kapt. der infant., echtg. en 5 kind. Per Utrecht, naar Nederland, gepens. kapt. magazijnm. Ch. den Hengst, echtg. en 5 kind., le luit. inf. B. T. Ch. F. Schmidt, echtg. en 2 kind., de heeren van Geul, Cauneman, Rycken, Brink, Weidner, Nielsen, van Eisberg, jufvr. Klosser, i behoeftige. Per Amboina, nasr Samarang en Soerabaija, de hh. v. d. Ven, Voorschadt en echtg. Waszak, Webb, Meijer, Pinkhof?, van Haastert, mevr. Soeters, Wiechers, mej. James, Z*verijn, mej. Graswinekel, Seheuer, Nauta, van der Siepkamp, van Marle echtg. en 1 kind, Wijnschenk, mevr. Wijnschenk en 1 kind, mej. Wijnschenk, Neriug Bögel, mej. Nering Bugel. Per Karang, naar Muntok en Palembang, de heeren Bodemeijer, v. d. Meulen,mB?r. wed.BockomMas,Schram, ! Schultz, Cornelissen. Per Tamborah, naar Telok Betong, Bencoelen, Padang, Analaboe en Atjeh de hh. Saijmans, Krijgsmad, de legercommandant Pfeiffer, Schreider, van Vliet echtg. en 2 kind. --- Verkorte balans der Javasche Bank Op den 22“ Jnli ieso, Disc.-rek. des avonds, opgemaakt. Hand. pap. f 7,774,774.22 Kapitaal t 6.000,000 Vendupap. - 1,306,758.54 Reservef. - 725,633 08 Bel.-rek. Bankbill. Goederen - 4,209,928.— in omloop - 38,606,422.50 Effecten. - 236,820.- Bank-ass. Voors.inrek.- »“ °mlooP * 305,867.14 ct. Goederen- 361,331.43 Reken.-ct. 011Rf. Effecten - 518,295.61 sald. - 3,482,811.60 Hvooth - 1,747,000.— Bankcr. Sts^enPdh. - 1,249,999 92 saldo’s - 708,500.— Bel.res f. - 691,000 - Voorsch. gDec in de saldo s j 2,184,537.13 kien. -25,753.512.72 Div. rek. - 849,722.40 Muntmat. - 1,692,934.49 Geb. en meub. der Bank. - 395,877,27 Div. rek. - 6,925,259.65 f52,863.493.85 f 52,863,493.85 --- SCHEVENINGEN. A angekomen V reeindelmgen 2« Au». Mr A. J. Andrea, Kollum, Hotel Garni. — E. Acollas, Parijs, Keizerstraat 11. — H. Bertrams, Burscheid, Hotel Pension. — A. Benckiser, Pforzheim, Badhuis. — Jhr. .. Bomer, Baarn, Ilótel Garni. — .. Davis, Londen, Badhuis. — H. Dolk. Arnhem, Hotel d’Orange. — C, Ettliog, Frankfort a/M., idem. — L. Von Eicken, Klosterbender, idem. — B. Hollaender, Berlijn, Badhuis. — A. Kammerjnngfer, Pforzheim, idem. — .... Mosselmann, Doorn, idem. «— M. Nathansohn, Petersburg, idem. O. Poensgen, Gladbach, Hotel Garni. — P. Riechter, Leipzig, Badhuis. — A. Stevens, St. Hubert, Keizerstraat 372. — Baron Taets v. Amerongen v. Renswoude, Reuswoude, Hotel Garni. — A. Volker, Sliedreeht, Badhuis. — T. Weissslag, Baden Baden, idem. — E. Wmdthorst, Hamm, idem. — J. Wijngaarde, Schoonrewoerd, idem. _ O. Walther, Mainz, Il&tel Union. — G. Wolff, Berlijn, Hotel d’Orange. . I —aww—BMBMM8IW --- Kunstnieuws. * De trekking van de loterij der muziek-artisten neen gi-*<-ren plaats gehad te Parijs, met den volgenden uitslag: N ) 252700 fr. 100 000 ; no. 236388 fr. 50 000 ; no. 527712 fr. 25 000; nos. 7268 en 912383 elk fr. 10 000; no 16221 en 701431 elk fr. 5000; nos. 249403,325772, 352284 436437, 475207, 502362, 5750/0, 623922, 673308’ en 911089 elk fr. 1000 ; nos. 38197, 129498, 139114 174112, 212024, 216934, 321949, 322608, 349746’ 355322, 360869, 371178, 405256, 451382, 46671l’ 468910, 503950, 508993, 514449, 547075, 624050 635128, 650225, 749483, 782162, 849800, 852098* 1017201, 1101122 en 1214387 elk fr. 500. * Een der gevierdste tooneelspelers aan het Théutre Francais, Madeleine Brohan, zai het tooneel verlaten, waaraan’ zij vijf en dertig jaren verbonden was. Groot opzien baarde indertijd het gebeurde met den romanschrijver Mario Uohard. Ofschoon reeds een veertiger, werd deze smoorlijk op de jeugdige Madeleine verliefd, die zijn dochter had kunnen zijn. Een huwelijk was daarvan het gevolg, dat gelukkig begon, maar ongelukkig eindigde. Madeleine was namelijk op haar beurt smoorlijk verliefd geworden op een jongen Russischen attaché, en op zekeren dag thuis komende, vond Uchard het paartje gevlogen. Ofschoon bedrogen eu verraden, had de ongelukkige zijn vrouw toch nog lief; kort daarna vertrok hii naar St. Petersburg en huurde onder een valsohen naam een kamer in een huis, dat tegenover het hou, waar de Rns met Madeleine woonde, gelegen was. Hier bewonderde Uohard zijn vrouw verscheiden maanden uit de verte, als zij op het balcon verscheen of aan den arm van haar minnaar uitging. Dit stille bewonderen zou jaren hebben kunnen duren, als niet de politie tusschenbeide gekomen ware. Toen zij vernam dat een Franschman onder een valschen naam zich in een kamer Bchuil hield, welke hij, om niet herkend te worden, slechts des avonds verliet, kreeg zü achterdocht en een politieken aanslag vermoedende, maakte zij daarvan rapport aan de Regeering, die vén den Franschen gezant opheldering vroeg. Deze, die met Uchard persoonlyk bevriend was, zette groot» oogen op, toen hij vernam, dat deze reeds geruimen tyd te St. Petersburg vertoefde zonder hem een bezoek gebracht te hebben. Door den gezant tot een bezoek uitgenoodigd, deelde üchard hem de geheele zaak mede. Terwijl de heide heeren in gesprek waren, traden luid lachende binnen : de echtgenoot van den gezant en Madeleine Brohan Laatstgenoemde groette Uchard, dien zy met herkend had en richtte zich toen tot den gezant om hem een vraag te doen. De verlegenheid van deteu maaktr ongerust, zij zag om, keek den vreemden neer scherper aan en viel in zwijm. ■ .. ... . Mario Uchard keerde naar Parijs terug en schreef den in zijn tijd veel gelezen roman Une dernierepassum. Ook in een drama, Fiavr.mma, behandelde Uchard de ge1 „chiedenis van zün laatsten hartstocht. De Rus, voor ■ wien Madeleine haar huiselijk geluk opgeofferd had, verliet I kaar spoedig voor andere vrouwen en viel later m een twee1 gevecht, dat zij, wegens een andere liefdesgeschiedenis, hem 1 op den hals gehaald had. --- Nacht-politie. Door den schrijver van de ^Haajjsctie öproKKeungen in het JJtr Dbl. worden over bovengenoemd onderwerp de volgende opmerkingen gemaakt, die wel verdienen, zoowel hier als elders, in ernstige overweging te worden genomen «In den nacht van Zaterdag op Zondag is uit de vaart aan den Zuid-Binnensingel het lijk opgevischt van den „„.nturaker S Vermoeid van zyn dagarbeid, schijnt de man slaapdronken te water geraakt te^zijn. Hij last een weduwe met vijf jeugdige kinderen na. Met die stijllooze en ijskoude nauwkeurigheid, waardoor de «gemengde berichten” in onze dagbladen zich plegen te onderscheiden, wanneer zij nauwkeurig zijn, heeft men hier de eenvoudigste feiten bij elkaar: een man, die by ziin dagtaak ook nog ’s nachts een duitje verdiende, is, door vermoeienis overmand, te water geraakt en verdronken Wat is er aan? Wie kentS.? Rustige burgers, die ’s avond, op een behoorlijken tijd thuis komen, krygen den nachtwacht nooit te zien. Hier en daar heeft er iemand een woord van medelijden geut met de arme vrouw en kinderen; een enkele heeft wellicht iets gezonden om haar tijdelijk le helpen, eu daarmede is de geschiedenis uit. Er is niets aan, heel gewoon Inderdaad? Zou er waarlijk juets te denken zijn hy zoo’n gewoon «gemengd bericht”? Slaapdronken, - dat kan immers iedereen overkómen, ’s nachts om 3 of 4 uur, bij een vervelende, eentonige wandeling langs de straat, in afgemeten stap den voorbeschreven weg afleggende, precies om zoo laat begonnen, opdat hjj juist op tijd vau ziju omgang terug zou zijd Ja waarlijk, het kan ieder overkomen. Maar ik zou, leek als ik hen in politie-zaken, wel een stapje verder durven gaan en beweren: het moet ieder overkomen, en als het niet geschiedt, dan is ’t meer geluk dan wijsheid. Die brave klepper, die voor onze rust te waken had, was ’s avonds tegen 11 ure aan bet politiebureau op het aDDèl geweest, en van elven tot dneèn drentelde hy dommelend lang» ’s heeren wegen; of wel omstreek» h uren in den nacht had zijn vrouw hem opgestooten uit den slaap, en te 3 nren was hy van het bureau uitgegaan voor zijn vior-nursche wandeling door de stad. Maar alvarens zijn nachttaak in den dienst der H. Hermandad te aanvaarden, en na haar te hebben volbracht, zat de man van ’s morgens vroeg tot in den avond zooltjes te lappen op oude schoenen of sjorde een wagen, met groenten beladen, van huis tot huis: een dagarbeid, waarvoor hem wel een nacht rust toekwam, dien niemand straffeloos zich onthoudt. — Zeg, is t won der dat de man slaapdronken was en te water strompelde? Neen! dat nachtwakersstelsel ia onmenschelijk. Er mogen er velen zijn die het buitenkansje van het wakersloon gaarne verdienen, het stelsel is in strijd met alle begrippen van meaachelijkheid en verstand, het bestuur eener groote stad onwaardig. Het gebeurt maar zelden, dat er een bij neervalt, voor zoover we weten althans \ laten wij daar dankbaar voor zijn, want erger zelfverwijt hadden we verdiend. Doch waar we ook dankbaarheid am verschuldigd zijn, dat is aan de hecron boosdoeners, inbrekers en dieven, die ons zoo genadig sparen, want met ons nachtwakersstelsel is ’t waarlijk al heel gemakkelijk voor een man van het vak, om ongestoord de gehoele stad leeg te plunderen. Immers, wat moogt ge vergen van dien eerzamen schoenlapper of oppermau ? Dat hy de type zal zijn van den «wakkeren” politieagent, dat bij moed en doodsverachting zal betoonen, dat hjj 9p:uren zal uit liefde voor zjjn vak (schoenlappen) of dienstijver betoonen voor een loon van 93 centen per hal ven nacht: Haha! ik lach er om ! Zoo iets is veel te dom 1 zong Bigot in een of ander kermiestuk, en we kunnea gerust met hem medelachen. Maar lachen als een boer die kiesniin heeft. Want als do heeren boosdoeners, boer die Kiespyn neen. wam, bis m , straks wellicht tijdelijk versterkt onder den wederom dreigonden drnk der werkeloosheid, weer minder welwillend worden en van onze slaperigheid gaan gebruik maken om ’s nachtwakers spiedend oog en ’s slotenmakers kunst to verschalken, dan heffen wij eensklaps, in doodsangst voor ons leven en onze lepela en vorken, in koor noodkreten nan, jammeren over het ellendige politietoezicht, bestormen mijnheer den redacteur met onzinnige ingezonden stukjes, en organiseeren eigen nachtwaken en nachtronden op pantoffels, tot bij toeval een inbreker in den val loopt, en wij weer rustig insluimeren, slapende den slaap der rechtvaardigen. Nederland heeft zich dezer dagen vermaakt met het rumoer, dat de nachtrust eener gunsche stad verstoorde ■ter wille van een min of mcèr onbeduidenden brand Da inrichting onzer Haagsche brandweer, ofschoon minder grootsch en duur dan de Amsterdamsche, bewijst, dat men met een behoorlijken dienst, telephoouposten en een chef, die liefst geen beweging maakt, zeer doeltreffend en vlug kan optreden tegen elk begin van brand, zonder dat het noodig — en zelfs wenscheljjk — is, er de geheele bevolking voor uit haar bed to trommelen ; de uitkomsten, door onzen opperbrandmceiter met die 'fcalmeerende organisatie verkregen, zijn inderdaad alle waardeering waard. Maar zon onze stad niet, met minstens evenveel recht, de risée van het vaderland kunnen zijn ten opzichte harer nachtpolitie? In eou kleine plaats kan het wellicht niet anders, en is het misschien ook niet anders noodig, maar in eer. uitgestrekte gemeente, op een voor boosdoeners uitmuntend geschikt terrein, is het bepaald belachelijk, des daags oen legioen militair georganiseerde politieagenten te sien rondwaren om tegen allerlei kleine overtredingen to waken, maar ’s nachts de algemeeue veiligheid der slapende 140 000 zielen overgeleverd te weten aan eenige brave lieden, waarvan t te verwonderen is, als ze niet allen slaapdronken langs do straten sloffen en nog iets kunnen en willen zien. En dat om hoeveel uit te sparen? ---