De Tweede Kamer flef-Öfleieel Gedeelte. Dit nummer bestaat uit twee bladen. ’s-Gravcnlaage, 1 Maart. ia in dea jongsten tijd alles behalve verwend . op het stuk van loftuitingen; integendeel, zij bad al een jaar of wat de leeli jkste liardhedcn te hooren; zij deugde niet in haar samenstelling, niet in haar b den, niet in haar han- a delingen; zij was n et het beeld van de Meningen der natie; zij was geen ware Volks- _ vertegenwoordiging; zij moest weg om voor een andere, een betere, plaats te maken; de gehcele kieswr tbeweging vond in die meening haar aanleiding en haar grootsten steun; bij ^ elk pleidooi voor herziening van het kiesrecht p vas het voornaamste motief, dat de Tweede j Kamer niet deugde, dat zij zoo slecht was. t< En nu is het toch eeu algemeene waarheid, h dat men iemand, dien men haat, liever ziet 8 wegblijveil dan komen ; dat men iemand, dien * men voor zijn taak niet berekend acht, liever o werkeloos ziet dan slecht werk doen; maar e nu op cens ontstond er toch in de zg. libe- r rale pers een heimwee naar de terugkomst [ van de Tweede Kamer; zij had een dag of f wat langer Kerstreces gehouden dan andere c jaren meestal het geval was; dit werd als een ' ramp beschouwd en er werd als het ware een J kreet van verademing geslaakt, toen zij tegen heden was bijeengeroepen. Wie verklaart deze ; tegenstrijdigheid ? 1 Is liet omdat, gelijk bv. de Friesche CL ' meent tc kunnen verzekeren, de belangstel- 1 ),ng >an velen in de dingen, die komen zuilen, //overgroot" is? — Bij'de overgroote meerderheid onzer landgenooten hebben wij daarvan , niets kunnen bespeuren. Is het omdat men zich vleit, dat zij de Grondwets-herzicning zal tot stand brengen en dat hierdoor een heilstaat zal aanbreken? Daargelaten of dit laatste eenige waarschijnlijkheid heeft, is van het eerste het tegendeel het geval: allen prediken om het luidst van de daken, dat die herziening wel zal worden afgewezen. Wat verwacht, wat hoopt men dan? liet eene liberale blad zegt het ruiterlijker dan het andere, maar bij allen is liet tusschen de regels te lezen: zij wenschen behandeling van de Grondwetsvoorstellen als middel om liet Ministerie omver te werpen. De Tweede Kamer, door de liberalen voor niets goed geoordeeld, is toch in hun oog nog goed genoeg voor moordenaarswerk. Wat kan daarmee in ’s Lands belang beoogd worden? ' Zijn de Ministers onbekwaam? Zijn zij niet ijverig? Is bun karakter niet vlekkeloos? Is hun verleden niet zonder smet? Zijn zij in politiek en zin niet mannen van eer ? — Wie zou daarop ontkennende antwoorden durven geven ? Men heeft liet ook niet beproefd. Maar men heeft een Ministerie noodig, krachtiger door den steun eener verzekerde meerderheid. Zeker, dat zou een wenschelijke zaak wezen. Een Regeering, die een voldoende meerderheid aan haar zijde heeft, zal zelve ook meer energie kunnen betoonen, zal flinker op baar doel kunnen afgaan en er meer op mogen rekenen dat zij, getrouw blijvende aan haar beginselen, dat doel zal bereiken. Verandering, verbetering in dat opzicht is dus wenschelijk. Maar bereikbaar ? Bestaat er, bij omverwerping van de tegenwoordige Regeering eenige kans, dat zij bereikt zal worden ? — Geen de minste. Welk Ministerie, van welke kleur ook, zou in de Tweede Kamer een meerderheid vinden ? — Geen enkel. Wat onze liberale pers van de Tweede Kamer wil, is dus louter moordenaarswerk’ zonder eenig uitzicht op een resultaat, dat boven den tegenwoordigen toestand de voori keur verdient. Alleen zullen er eenige ambitien van personen, die ook wel eens Minister zouden willen zijn of het wel weer eens zouden willen worden, door bevredigd kunnen worden. Ten koste natuurlijk van menig Landsbelang. Zal er nu voor zoodanig doel een meerderheid in de Tweede Kamer te vinden zijn ? Zullen ook daar zulke persoonlijke aspiratiën boven het Landsbelang de bovenhand houden ? De naaste toekomst zal het leeren. --- Frankrijk. Slechts 29 leden hebben zich /zaterdag in oe Kamer verklaard tegen het wetsontwerp tot bekrachtiging van het tractaat met Madagascar; maar verscheiden leden hebben zich van stemming onthouden op het advies van den heer De Mackau, die zich niet wilde verklaren voor expeditiën en avontuurlijko koloniale tochten en daarom zelfs den schijn met wilde aannemen van afkeuring van de magere resultaten, welke door dit tractaat uit een oogpunt van koloniale heerschappij zijn verkregen. Het onbeteekenende van het verdrag was dan ook voor de oppositie, krachtiger in haar redenen dan in haar getalsterkte, het hoofdmotief van het verzet. Erankrijk had veel te groote concessiën gedaan. De absolute erkenning van zijn rechten is prijs gegeven. Aan de Koningin is de souvereiniteit gelaten, niet enkel over haar Staten, maar over het geheele eiland. De waardigheid des lands is daardoor aangerand. Van een eigendomsrecht is geen sprake meer. Indien het tractaat niet werd aangenomen, zou men oorlog moeten voeren , 25 000 man en 100 millioen fr. beschikbaar moeten stellen Maar waarlos het tot zulk eeu toestand laten komen na een werkeloosheid van twee jaren? Erankrijks vertegenwoordigers — deed men niet zonder bitterheid opmerken — zullen, om zich naar Madagascar te begeven, Alexandrië dat verwoest is en de Eransche kolonie in Egypte, dat aan de Engelschen is prjjs gegeven, moeten voorbijgaan ✓ Het is de vraag of het groote eiland, dat Era ikrijk toebehoort, zijn eigendom zal blijven of in vreemde handen zal overgaan. Men heeft de hand gelegd op de buitenlandsche betrekkingen van het Gouvernement van Madagascar en de baai van DiegoSuarez verkregen; dat zijn de eenige voordeelen. En doet men da schadeloosstelling van 10 millioen klinken, dan vergeet men, dat die gedeeltelijk ook bestemd is voor vreemde particulieren, die door Erankrijk zullen moeten schadeloos gesteld worden, en het is zeer mogelijk, dat het, om aan dringende eischen toe te geven, nog geld zal moeten bijpassen. Erankrijk wordt van eigenaar, dat hst was, eenvoudig bewaarder, en dat nog wel betalende bewaarder. Het zal zich verplicht zien, alle ondernemingen tc beschermen en te verdedigen, welke vreemdelingen op Madagascar komen vestigen, die van den grond zullen komen bezit nemen a la barbe van Erankrijk. _ Men heeft in de onderhandelmgen zoodanige traagheid en aarzeling betoond, dat de tegenstand van de Hovas werd aangewakkerd en deze gemakkelijk konden nagaan, dat Erankrijk zijn eischen wel niet tot het uiterste zou drijven. Wat beteekent een verdrag, dat gesloten is door tusschenkomst van Engelsche agenten? Men sprak van 25 000 man, die noodig zouden zijn om naar Tananariva op te rukken; maar 300 man zouden voldoende geweest zijn om de provincie Yohemar, die men thans zal afstaan, te veroveren en te behouden. In dezer voege critiseerde de heeren De$Mun en De Mahy het tractaat. De gronden van bestrijding werden door dc verdedigers eigenlijk toegegeven; maar zij plaatsten zich op een ander standpunt. Zij wilden de moreele onmogelijkheid erkennen om Madagascar te veroveren en gaven toe, dat Erankrijk daar slechts een zedelijk protectoraat kan uitoefenen. Wilde men er een feitelijk protectoraat, dan zou Erankrijk verplicht zijn, er 5de slavernij af te schaffen, waaruit de desorganisatie des lands en een aanhoudende oorlog zullen voortvloeien. En terwijl Erankrijk slechts 3 millioen gevraagd heeft, verkrijgt het er 10, terwijl de bezotting aan de haai van Diego-Suarez het Gouvernement in staat zal stellen, dc Hovas in bedwang te houden. Deze sprekers hieven volhouden, dat, als men het tractaat niet aannam, 25 000 man en 100 millioen beschikbaar gesteld zouden moeten worden, en dit — het is gebleken — ligt niet in den geest der kiezers. De heer Georges Perin meende echter, dat noch de eer noch het belang van Erankrijk hij zulk een regeling betrokken zijn; maar tevens, dat het tegenwoordig tractaat het land voor de toekomst bindt, en dat het zeer goed kon worden vervangen door een eenvoudig vredes-traetaat met de Hovas. De Ministcr-president vond het terrein van verdediging voor hem gemakkelijk gemaakt. Hij kon de opiniën tegenover elkander plaatsen. Voor sommigen gaat het tractaat niet ver genoeg en voor anderen ' nog te ver. In deze omstandigheden kon een voorstel, om het verdrag aan het Gouvernement te renvoyeeren, geen beteekenis hebben. Het daartoe strekkend voorstel werd dan ook spoedig ingetrokken en het tractaat ten slotte goedgekeurd met 459 tegen 29 stemmen. Tegen Dinsdag is een interpellatie aangekondigd over de Bulgaarsche aangelegenheden. Het rapport over het voorstel betrekkelijk de verwijdering van leden van vroegere Vorstenhuizen werd ter tafel gebracht. De rapporteur, de heer Rivet, zegt, dat de meerderheid der commissie van oordeel is, dat er geenerlei gevaar voor de Republiek bestaat en dat het voorstel : tot verplichte uitzetting van de Prinsen niet gerechtvaardigd wordt door de feiten, zoodat er geen aan■ leiding bestaat om het in overweging te nemen. l In verhand met de (reeds door ons medegel deelde) verklaringen van de Regeering, in den > boezem der commissie, verklaart deze, dat zij zich t niet geroepen acht, uitspraak te doen over hetgeen - de Regeering zelve mocht verlangen betrekkelijk i de verwijdering van de Prinsen. Intusschen zal de radicale linkerzijde daarmede . geen genoegen nemen. Haar Bestuur heeft zich naar ï den Minister-president begeven om hem te doen opmerken, dat sommige leden dier groep zich tegenover hun kiezers verbonden hebben, het voorstcl3 Duehé tot verbanning van de pretendenten aan te - nemen. Men wenscht derhalve, dat de Regeering t hij het openhaar debat niet de quaestie vau verr trouwen stelle. De radicale linkerzijde hoopt, dat het Gouvernement zich daarvan althans hij de behandeling van de prise-en-consideralion onthoude. — De heer Lclièvre, Afgevaardigde voor het departement llle-et-Vilaine, is overleden. — Generaal De Courcy is te Parijs aangekomen. — Het Zaterdag-avond getelegrafeerd bericht omtrent den stand van zaken in het mijndistrict van Dccazeville, was ontleend aan een medcdse.ing van den Minister van Binnenlandsche Zaken in den Zaterdag gehouden Kabinetsraad. Uit die mededeeiing bleek, dat in twee mijnen hqt werk weer was gestaakt, zoodat nu algemeen 'stilstand hcerschte, op een enkele uitzondering na. Vierhonderd werklieden hadden Vrijdag-avond in een vergadering do volgende eischen gesteld: lo. ontslag van den ingenieur Blazy; 2o. verhooging van loon; 3o. wijziging in het tarief voor het maken vau de schoorpalen. Een Commissie nit de werklieden had aan den profeet verklaard, dat, indien binnen 48 uren die eischen niet waren ingewilligd, zij al hun best zouden doen om de vuren te dooven. Er waren troepen naar de bedreigde plaatsen gezonden. De toestand werd als ernstig beschouwd. Men vreesde, dat de werkstaking zou overslaan tot het geheele steenkooldistrict Aveyron. Socialistische raddraaiers zijn reeds op weg om zoo mogelijk het vuurtje nog verder aan te stoken. Dc Mijn-compagnie heeft aan de werklieden doen weten, dat zij de werkstakers als ontslagen zal beschouwen en dat deze, bij de hervatting van den arbeid, slechts door tusschenkomst van de onderbazen zullen kunnen toegelaten worden. De Minister van Binnenl. Zaken heeft de aanplakking van dat bericht verboden, waarna de Maatschappij aan de werklieden individueel van haar besluit kennis heeft gegeven. — In zake de herdenking van Arago’s geboortedag heeft de Parijsche Gemeenteraad toch begrepen, wat al te liberaal, d. w. z. al te exclusief geweest te zijn. Er is thans bij dien Raad een motie . aanhangig gemaakt om 2000 francs- beschikbaar te stellen als bijdrage in de kosten van het standbeeld voor den grooten geleerde. Die motie overweegt, //dat het der stad Parijs voegt, op bijzondere wijze te vereeren den beroemden geleerde, die belangrijke diensten aan de wetenschap en aan zijn land heeft bewezen”. Maar die //overweging” niet genoegzaam republikeinsch gekleurd voorkomende aan een andere fractie in den Raad, zoo heeft een der leden voorg6steld, het besluit volgenderwijs in te kleeden: //Overwegende de uitnemende diensten, welke Eranpois Arago heeft bewezen aan de stad Parijs, als lid van den Gemeenteraad, welks Voorzitter üij veie jaren was; — overwegcuuo j voorts, dat dc groote stad niet onverschillig mag blijven voor de hulde van dankbaarheid en hewon- ? dering, welke het repullikeinsche Frankrijk geroepen is te bewijzen aan den geleerde, wiens werken nauw , verbonden zijn aan den intellectueelen roem van , ons land, en aan den vastberaden republikein, die i een der stichters was van het algemeen stemrecht, enz.”. — Alles a propos van de wetenschap ! Den 26n heeft to Perpignan een prachtig feestmaal plaats gehad in de naar Arago vernoemde zaal, die prachtig was versierd. — Le Soleil zegt uit zeer ernstige bron vernomen te hebben, dat er onrustbarende geruchten uit Tonkin hij het Ministerie van Oorlog ontvangen zijn. De Regeering zou die achter gehouden hebben uit vrees, dat zij bij de behandeling van het traktaat vanj Madagaskar een slechten indruk zouden .gemaakt hebben. De officieele Agence Hams aarzelt dit te gelooven en zegt dat nu de behandeling van het traktaat van Madagaskar afgeloopen is, de Ministers zonder vrees kunnen zeggen wat er van de zaak is. Dc jongste berichten zijn integendeel zeer bevredigend. — Onder voorzitterschap van den Prins van Wallis is te Cannes de eerste steen voor een kapel ter nagedachtenis van den Hertog van Alhany gelegd. De heer Antonio De Calle, Spaansch vluchteling, heeft eergisteren te Parijs een rede gehouden oVer den tegenwoordigen toestand in Spanje en den staat der partijen. Ten slotte 'herinnerde hij aan de woorden van Castelar: //De Republiek moet federatief zijn, anders is haar bestaan ónmogelijk”, waarmede spr. volkomen instemde. — De Spaansche overheden blijven een gestreng toezicht op de Pransch-Duitsche grenzen uitoefenen, omdat invoer van wapenen gevreesd wordt. Onder de Carlisten in Navarre heerscht zekere opgewondenheid. Een manifest van de hoofden dier partij wordt binnenkort verwacht. De garnizoenen in de noordelijke provinciën worden versterkt. De strategische punten zijn sterk bezet. — Volgens het Londensck Regeeringshlad heeft lord Roseberry van lord Lyons bericht ontvangen, ! dat de Minister van Buitenlandsche Zaken hem heeft bericht, dat de haven van Tamatave zou worden opengesteld voor den handel van alle natiën^ gelijk dat het geval was vóór het conflict van 1 Frankrijk met de Hovas. --- Nederlandsch Oost-Indië. Per Overlandmail. BATAVIA, 14—27 Jan. De nieuwe zegelordonnanoie is nog geen maand in werking, of er moet alweder aan gerepareerd worden. De oudste ingezetenen alhier herinneren zich niet, dat hier in Nederlandsch-Indië een verordening van eenigen onvang is uitgevaardigd, die niet kort na de afkondiging verandering noodig had. Het wetgevend werk schijnt zeer moeielijk. De zaak, welke de verbetering van de zegelordonnancie raakt, is een kleinigheid, de minieme quaestie, wie den stuiver aan plakzegel zal betalen, welke de Regeering gedecreteerd heeft dat betaald zal woi dea voor het. quiteeren van een ter betaling aangeboden postwissel. Volgens de wet, die zeer rationeel voorschrijft, dat de debiteur welke betaalt, het quitantiezegel te zijnen laste krijgt, zou de post-administratie, dus ’slands kas, dien stuiver aan zich zelve moeten betalen. Maar men vroeg dien stuiver van dengeen, die den postwissel quiteerde. De Regeering, in rechten gedagvaard om teruggave van dien voor een postwissel-quitantie onder protest betaalden stuiver, heeft terugbetaald, de fout in de ordonnantie dus erkend; en nu in de Jav. Ct. een aanvullende bepaling gemaakt, dat //de op postwissels gestelde quitantiën niet” even als alle andere quita-ntiën, //in rekening gebracht worden aan den schuldenaar, maar dat het zegelrecht daarvoor gedragen wordt door hem die den postwissel ter betaling aanbiedt.” (A- D.) Aangaande de heerediensten bevat een klein plaatselijk weekblaadje van Tegal de volgende tijding //Zijn wij wel ingelicht, dan zal de bevolking voortaan niet meer iederen Zaturdag in heerendienst worden opgeroepen voor het onderhoud der wegen, maar daarvoor dagelijks een klein aantal personen worden aangewezen. Het grint zal dan tweemaal ’sjaars in eens worden gehaald”. Om de beteekenis hiervan te begrijpen, herinnert het Alg. Dbl. aan een mededeeiing, voorgekomen in een correspondentie in de Amsterdammer van einde Juli, dat, terwijl het officieel getal heerediensten ’sjaars 42 dagen per hoofd is, "in sommige residenties alle dienstplichtigen ’s Zondags moeten uitkomen , om aan den weg te werken, of er iets te doen is of niet”. De publiecering van dit feit, gevolgd door het nieuwe reglement op de heerediensten, door de benoeming van den heer Van der Weide tot onderzoeker en leider der heerediensten in de residentie Kedoe voorloopig, en eindelijk door dit plaatselijk berichtje, toont, dunkt ons, dat in deze zaak wel iets gedaan wordt, — zegt het A. D. — Het slotcijfer van den Gouvernements koffieoogst op Java over 1885, is met ultimo December nog wat gedaald. Op 31 December was de uitkomst 499833 pikol. — Er moeten hier dezer dagen berichten ontvangen zijn omtrent een, gelukkig nog tijdig ontdekt, onder de Europesche militairen te Padang gesmeed complot. (A. D.) — Door den resident van Amboina is aan de Regeering voorgesteld de intrekking der vergunning aan de negorijbevolking van dat gewest van het reizen te land of te water zonder pas. Tegen den tijd dat zij hun belastingen moeten betalen, verlaten velen hun woonplaats, zonder opgave werwaarts zij zich begeven, of waar zij zich vestigen, zoodat de verschuldigde belasting onvoldaan blijft. Naar het inzien van den resident maakt do negorijbevolking van de vergunning van het reizen zonder pas aldus misbruik om de belasting te ontduiken en heeft hij daarom voorgesteld tevens te bepalen, dat geen pas mag worden uitgereikt indien de verschuldigde bejasting nog niet is voldaan. — Do opbrengst van het vervoer over de lijnen der Nederlandsch-Indiselie Spoorweg-Maatschappij was gedurende de maand November 11. als volgt : Samarang—Vorstenlanden—Willem I f 238 810 en sedert 1 Januari f 2 659 792 56, tegen f 3 045 751 26 in 1884, zijnde per dagkilometer f39.23 enf 44.78; Batavia—Buitenzorg f47.626 en sedert 1 Januari 1 624 383 43, tegen f695 56011 in 1884, zijnde per dagkilometer f32.23 en f35.79. — De indigo-aanplantiugen van verscheiden lauden in het Djokjasche moeten veel schade ondervonden hebben door de rupsen, waardoor te verwachten is, dat de indigo-prijzen zéér zullen rijzeu. — Het afgekeurde oorlogschip Leeuwarden, den 23n dezer te Soerabaija in veiling gebracht, is verkocht voor f26 050. Kooper de Arabier Sech Abded bin Hasan biu Abdat Alkatcrie. — De Brandwaarborg-Maatschappij //Nederlandsch-Indië” keert over 1885 een dividend uit vau 33 pCt. ■—■ De sedert jaren te Soerabaija gevestigde boekhandelaars- en boekdrukkers-lirma Gebroeders Gimberg & Co. heeft zich failliet verklaard. Onder goedvinden van de crediteuren wordt evenwel de .zaak voortgezet door den heer De Jager, in afwacktiug eener definitieve schikking. (Soer. Ct.) --- Gemengd Buitenl. «y Wat de koppigheid van een boer hem kostte. Het was te Berlijn; hij moest als getuige in een strafzaak verschijnen en kreeg vergoeding naar het jarief. Daarmee was hij niet tevreden; hij verkoos het niet aan te nemen, want hij had een heelen dag verzuimd en het was juist een marktdag, waarop hij vrij wat meer verdiende. Wat verdiende hij dan wel? In zijn inhaligheid overdreef hij. Men name* aandaehtig notitie van, en een paar dagen later ontving hij een aanzegging van den belastingontvanger dat hij volgens zijn eigen aangifte dat wil zeggen de laatste — veel te laag aangeslagen was ; het juiste bedrag zou hem later blijken. Voorloopig kon hij een aanzienlijke boete betalen. Maar vail getuigengeld ontving hij toch niets meer ! — In December van hot vorig jaar was het 200 jaren geleden, dat de eerste drukkerij in de toenmalige Engelsche kolonie, nu de Ver. Staten, werd ingevoerd. Het eerste drukwerk, zijnde een almanak voor 1680, is daar afgeleveid. De eerste papiermolen in Amerika is in 1690 te Philadelphia door Wm. Rittenhause gebouwd, terwijl eeü zoon van Bradford er eenige jaren later een courant uit gat. Het eerste gerelde dagblad der Ver. Staten verscheen echter eerst in 1784 te Philadelphia, en heette de Penntylvania Pocket. Deze gebeurtenissen zullen dezer dagen te Philadelphia feestelijk worden herdacht: — Te Enghien is een gouden bruiloft gevierd, waarvan het merkwaardige was, dat de moeder van den //bruigom” nog in leven is. Het 9Sjarig oudje zag vijf geslachten om zich geschaard: 62 kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. § — Bij steeds toenemende lectuur verheugt de schatkist iu Oostenrijk-Hongarije zich nog steeds in een aanzienlijke opbrengst van de belasting op e zegels. Zij rendeerde in het vorig jaar: op de dagbladen f1 440 000; op de almanakken en tenders f211 200; voorts op speelkaarten f324400 en op spoorwegkaartjes iets over f 21 000. § .— Gedurende het afgeloopen jaar zijn in Amerika aangevraagd 32 662 octrooien (patents), waaronder 1 071 aanvragen voor voorloopige plannen, 1 126 voor handelsmerken en 156 vernieuwingen, In het geheel was het aantal aanvragen dit jaar 8 144 meer dan het vorige. Tevens werden 2 515 waarschuwingen (caveats) aangevraagd. Het aantal octrooien verleend bedroeg 22 928. De inkomsten van het Octrooi-departement beliepen 1 074 974 dollars, d. i. 140 851 meer dan de uitgaven. --- Kunstnieuns. Aeckcbriereii over muziek. Amice ! De eerste opvoering van Offenbachs Contes d'IIoffmmn deed mij denken aan Rigolelto: "Allons, bouffon, faites-moi rire!” Niet straffeloos gebruikt men jaren lang zijn gaven om ruime voordeelen te trekken van de gunst van het groote publiek, dat in den voorhof van don tempel der kunst verwijlt; na een menschenleven besteed te hebben in den dienst der bouffonnerie, treedt men op zijn ouden dag niet meer den tempel zelven binnen om daar plaats te nemen onder de ware kunstenaars, zonder tc hooren: "Allons, bouffon, faites-moi rire!” De smart, de levensernst mogen den nar op het gelaat te lezen staan, de wereld ziet er slechts een nieuwe grappigheid in en lacht: "Allons,bouffon 1 Eens zot, blijft zot. De wereld gelooft niet meer aan uw ernst, en h j-zelf gevoelt ’t: "C est plus fort que moi, — de gewoonte werd een tweede natuur.” Vrienden van Gffenbacb — waren ze zijn vrienden ? — verkondigden voor de verschijning van zijn Contes £ Hofmaan, dat daaruit blijken zou, dat de maestro der bouffonnerie ook een degelijk musicus was en wel naast Ambr. Thomas had kunnen plaats nemen zoo hij gewild had. En die roep bleef de Cottes voorafgaan, zoodat men er wel niet aan twijfelen mocht, en er zelfs stellig aan geloofde na de lc acte te hebben gehoord. Maar na met het geheele samenstel te hebben kennis gemaakt moet men die uitspraak terugwijzen; indien werkelijk zoo het doel is geweest, dan is liet mislukt; de nar doet lachen, ook als hij eens ernstig tracht te zijn, ja dan misschien nog het meest. Bij de beoordeeling van de Contes d’Hofmaim moeten we dus alle gedachten aan ernst ter zijde stellen. Doen wj dat, plaatsen we ons op het standpunt der //opéra bouffe”, dan echter verandert dc beschouwing geheel; de Btlle Helctie eu andere vau s meesters eerste werken, niet geëvenaarde meesterstukken hun soort, blijven dan wel bovenaan staan, maar de Contes verdienen toch een plaats daarna, als een curieus mozaiek, een talentvolle verzameling van e-rappen en goed geschreven bladzijden muziek. In den beginne schijnt, zooals gezegd is, de ernst inderdaad de overhand te hebben. Na de inleiumg door de "geesten van bier on wijn” — die door het wegblijven van de "Muze” nu in een niet zeer duidelijk verband met het volgende staat — en de coupletten, waarin Lindorf zijn verliefd karakter schildert, volgen nl. de tooneelen uit het Duitsche Aseijj-leven en de studentenliedjes, waaraan inderdaad groote muzikale waarde niet is te ontzeggen, terwijl de philosopbie van Hoffmann iets schijnt te beloven; de legende van //Klein-Zadi” is zelfs zeer karakteristick en de twist, met zijn herinneringen aan Gounod’s Méphisto, goed geschreven. Geen wonder dus, dat, ofschoon er iets vreemds in die ganschc acte ligt, liet scbilderachtig gerangschikte slot-tooneel (de luisterende studenten rond Hoffmann) wordt toegejuicht tot het scherm nogmaals opgaat. Nu houdt evenwel de poging tot ernst eensklaps geheel op; in de 2c acte (genaamd La poapée) zijn we //en pleine bouffonnerie”; de poging tot sentimentaliteit, door de romance van Hoffmann gedaan, overleeft de grappige verschijning van den charlatanopticien Coppélms niet en als Otywpia naar binnen wordt gedirigeerd, dan zetten we ons zonder voorbehoud tot lachen: tot lachen als zij onberispelijk I stijve hoofdknikken en handbewegingen maakt, tot lachen als zij zingt (ofschoon dat wel wat meer verdient), tot lachen als Hoffmann haar ja doet zeggen en, door een handdruk, het loop-mechanisme in beweging brengt zoodat zjj links en rechts over liet tooneel dribbelt, en tot lachen bij de wals (finale) Welke pogingen dc componist in de 3e acte ook gedaan heeft om dien indruk weer uit te wissehen, hij is er niet in geslaagd: we zijn en blijven nu in dc bouffonnerie. Een lieve romance van Antonia en een typicr geaccompagneerde, melodieuse barcarolle (//Belle nuit° o nuit d’amour”, van Mmes Vuillaume, Pois■ senot en koor) schijnen eerst een andere periode aan te kondigen; maar een paar vaudeville-coupletten i van den trial werpen dat weer omver, en zelfs het bevallige duo //C’est unc chanson d’amour” (Antonia en Hofmaan) kan niet meer voorkomen, dat de duivelachtige slot-nummers, met de grillige figuur van dr. Miracle, weer een comischen eindindruk nalaten, graf-humor, fraaie muziek, maar comiek niettemin. En de korte 4e acte, grootendeels een herhaling van de le, kan daarin niets meer veranderen: men gaat huiswaarts met een onbestemd gevoel van een kolossale malligheid te hebben gezien en gehoord, die, zooals reeds gezegd is, inderdaad //een soort van stomme verbazing” wekte. Maar — dit moet er onmiddellijk bijgevoegd worden — aan al die grappige vertooningen is een uitvoering verzekerd, die ver boven bet peil van den tekst staat. Men moge bet eenigszins beneden de waardigheid eener le chanteuse achten, voor marionet te spelen en daaraan een groote mate van inspanning te wijden, alleraardigst is het toch, die popperol door Mlle Vuillaume met bedriegelijke levenloosheid te zien vervullen. Dr. Miracle is een belachelijke figuur, maar nu M. Villefrnnck als Lindorf — Coppélias — Miracle optreedt, maakt dat belachelijke plaats voor waardeering van een zoo veelzijdig talent. De drie knechtsrollen brengen veel bij om het//genre bouffe” te teekenen, maar M. Mordet verzoent er mede. Hoffmann is een zonderling persoon, maar M. Marris, flink ter zijde gestaan door Mlle Clary (Niclauste ofte Nikolaas), redt die figuur met veel talent. Zoo maakt dus de geheele bezetting, daarbij Donval niet te vergeten, dat men ten slotte de Contes met veel genoegen ziet en bevredigd huiswaarts keert. De goede zorg, voor de mise-en-seène gedragen, brengt daartoe het hare bij. De heer Plaat schilderde fraaie décors en de costumes (uit den Diredoiretijd) zijn keurig, niet alleen de rijke klcedij van Mlle Vuillaume, maar zelfs die van het koor. Een paar anachronismen daargelaten, is het geheel met i veel jjver cn kennis ineengezet. Dat van de toejuichingen het grooter deel was i voor de dames Vuillaume en Clary — die samen . drie bouquetten kregen — is natuurlijk; maar ook , de overige artisten ontvingen hun aandeel, zelfs Mme Poissenot, ofschoon men haar niet hoorde toen men haar zag en niet zag toen men haar hoorde. En al dat applaus was welverdiend. Dat de Contes verscheiden opvoeringen zullen beleven, houd ik voor zeker; want slechts zelden zal men deze muzikale curiositeit zoo voortreffelijk kunnen te hooren krijgen. it* --- Duitsche Opera. Nieuwsgierigheid om eens te hooren, wat de Duitschers van Meijerbeers meesterwerk zouden te recht brengen, heeft zeker velen geleid, de voorstelling van die Hugenotten (in de vorige week) bij te wonen. Immers voor hen, die weten hoe gesnoeid en smakeloos aangekleed een Eransche opera in den regel op het Duitsche tooneel te voorschijn komt (onpartijdigheidshalve ?), heeft zulk een voorstelling weinig aantrekkelijks. Het publiek, in veel geringeren getale dan gewoonlijk opgekomen, zal, voor zoover liet de Huguenots van de Eranschen kende — wat voor een deel minstens te betwijfelen valt, anders bad men het duo in de 4e acte niet op de helft reeds geapplaudiseerd, en bad men niet zoovele teekenen van verbazing en medelijden waargenomen toen Raoul Halentine over bet tooneel sleepte,. het publiek zal dus ook door deze voorstelling eenigszins gedesillusionneerd zijn. Een Eransche opera zal altijd door Eranschen het best gegeven worden, evenals een Duitsche of Italiaansche door Duitschers of Italianen; dat is nu eenmaal zoo, en de directie van onze Eransche Opera zal er dan ook niet licht toe komen, een Duitseh werk op haar répertoire te brengen en dus haren Rotterdamsehen kunstbroeder concurrentie aan te doen. Waarom doet de heer Bekreus dit dan wel ? En dan nog wel op dezelfde avonden, waarop de Eranschen bun voorstellingen geregeld geven? Het kan op den duur noch in het voordeel van de eene directie, noch in het belang van de andere zijn. Meent de Rotterdamsche directeur, nu hij hier of daar leest of hoort van een minder gelukkige samenstelling dit jaar van het Eransche Groote- Opera-personeel, dat hij met succes zijn personeel ; daartegenover kan stellen, dan vergist hij zich in hooge mate. Vooral als hij een bezetting aanbiedt als Donderdag-avond stelt hij niets in de schaduw en eenvoudig zijn reputatie in de waagschaal. Vooreerst is onze fort-ténor, wat men ook in zijn nadeel kunne aanvoeren, in do Huguenots zeker beter dan Labatt; zulk gekraak en geweldig geblaat als deze Donderdag-avond deed hooren, hebben wij gelukkig van den heer Montbert nog nooit vernomen. De Eransche le bas staat verre boven Müller, ci-devant Cbristiani, die reeds voorbij zijn retour is. De Eransche Saint-Bris is voortreffelijk tegenover Shukowsky. En Erl. Spohr is ten eenemale onvoldoende als Urbain, waar Mlle Clary uitmuntend is. Daartegenover staat Erl. Mielke kooger dan Mme. Poissenot, hoewel deze tot nog toe als Valentine zeer te waardeeren was. Ten opzichte van Er. Charles Hirsch en den heer Grüning kunnen wij geen vergelijking met de Eranschen maken, omdat hier bij deze voorstelling der Duitschers eerste rollen de partijen vervulden, die in de Eransche Opera door tweede artisten bezet worden. Werd dit laatste door de Eranschen niet gedaan en stelden zij Mlle. Vuillaume en Marris tegenover Er. Hirsch en Grüning, dan zouden deze laatsten het ook al verre verliezen. Maar dit doen zij niet, en dus waren de Duitschers hier, voor deze partijen in het voordeel. De koren van de Duitschers stonden eveneens ver beneden de Eranschen; zulk een verfoeilijk leelijk Rataplan bv. is zeker op ons Eransche tooneel nog nooit gehoord. Daarbij komt de vertaling. //In mein gut Recht hab’ ich Vertrauwauwauwauen”, in plaats van: //en mon bon droit j’ai confiance”, klinkt verre van fraai. De vele Duitsche wcA-klanken bederven ook veelal het effect, zoodat men hier en daar bijkans iets anders meent te hooren dan men gewoon is Dat Labatt verre van voldoende was, werd reeds opgemerkt. Zijn "Plus blanchc”, waarvan hij echter maar één couplet zong, was het beste dat hij gaf. Het "Tu 1’as dit” in de 4e acte was daarentegen bepaald leelijk. Zijn laatste, ontzettend lang aangehouden schreeuw mag een groot applaus teweeggebracht hebben, — is Labatt daar mede verheerlijkt ian pleit bet tegen hem als kunstenaar. Het was intzettend. Ook Er. Mielke gaf, als Valentine, bij zeer veel utstekends bet een en ander, dat bijna aan het lelachelijke grensde. Een vreeselijke stemuitzetting n het 4e bedrijf vóór de //Bénédiction des Poigïards” werd, met een blik op baar vader en zijn mede:amenzweerders, gevolgd door zulk een zacht pianisdmo, dat zij gebukt even met haar hoofd boven een ;afeltje deed hooren, dat menigeen moet getwijfeld rebben of zij keelemaal wel zong. Von Bongardt was als gewoonlijk onverstaanbaar, maar voelde zich blijkbaar erg mooi in zijn costumes. Muller deed zijn best met wat hem rest. Grüning bad niets anders te doen dan het solotje van Bois-Rosé in Rataplan en scheen het noodig te vinden, daarom daar maar in eens alles te gelijk te moeten geven. Met een beetje minder kracht waren we al zeer wel tevreden geweest. De nachtwacht voldeed zeer; bij een eventueele vacature in dergelijke betrekking mag hij op onze aanbeveling rekenen. Was dus alles onvoldoende? Neen, gelukkig niet Het 2e bedrijf, natuurlijk ook gesnoeid, — balletten ziet men bij de Duitschers in ’t geheel nie^ — was liet beste van den avond. Er. Charles Hirsch gaf een in allen deele voortreffelijke Koningin. Zij zong haar partij uitstekend en in het Si j itais coqueite was haar spel allerliefst. Ook was in het le bedrijf de violon d'amour present, zoo wij ons niet vergissen, bespeeld door onzen vroegeren stadgenoot Meerloo, broeder van dien uit ons opera-orkest. Kan de heer Behrens ditmaal bij ons bijkans niets anders dan afkeuring vinden, hij denke aan bet spreekwoord: schoenmaker houd u bij uw leest, met andere woorden: geef ons Duitsche operas, en dan niet op avonden van de Franschen; wij kunnen hem verzekeren, dat hij daarbij ten slotte nog het best zal varen. --- Engeland. Buitenland. De Koningin hoeft Vrijdag-avond, in gezelschap van leden der Kou. ïaniilie, in de Albert ^ Hall de eerste uitvoering van Gounod’s Oratorium Mors et Ma bijgewoond. De reusachtige zaal was ' tot in de hoogste galerijen gevuld, en toen de 1 Koningin met Haar stoet in de Hofloge verscheen, stond de geheelo zaal als één man op en hief het zangerskoor der Royal Alhert Hall (Choral Society) het "volkslied aan. Onder levendige toejuichingen overhandigde de Hertog van Cambridge H. M. een prachtige ruiker, waarna onmiddellijk het oratorium begon. De Koningin bleef tot het einde en gaf haar warme ingenomenheid te kennen met de , grootsche muziekale schepping. Mme. Albani zong de voornaamste solopartij in ’t oratorium, dat door orkest en koor van de //Royal Albert Hall Choral Society”, over de 1000 personen sterk, voortreffelijk werd uitgevoerd. — Drie hertoginnen hebben, zoo wordt verzekerd, den post van opperhofmeesters (die ook al hij elk nieuw Ministerie verwisseld wordt) afgewezen, omdat zij zich niet kunnen vereenigen met Gladstone’s Ierscke politiek. En nu klaagt men nog wel, dat de dames geen stem in ’t kapittel hebben! De Koningin zit intusschen zeer verlegen, en ook de heer Gladstone moet niet op zijn gemak zijn. Het eenvoudigst zou wezen, als mevrouw Gladstone de betrekking kon aanvaarden; doch Gladstone’s lady is hertogin noch gravin. Daar de post vóór de aanstaande cour in Buckmgham-palacc bezet moet zijn, is hij voorloopig (ad intenm) aan gravin Granville opgedragen. Aan het Journal des Débctls wordt uit Londen gemeld, dat in de diplomatieke kringen aldaar het gerucht loopt, dat lord Salisbury korten tijd voor zijn aftreden zich met de Porie verstaan had over den afstand van Candia aan Engeland voor een som van 3 millioen ponden sterling. Bovendien zou de Engelsche Regeering zich verbonden hebben, zelfs met geweld eiken aanval van de zijde van Griekenland te beletten. Daarin zou de verklaring van de houding van Engeland in de Grieksche quaestie gezocht moeten worden. Volgens berichten van het Middellandschezee-eskader in de Soedahaai, gaan do Britsche oorlogschepen onverpoosd voort met eiken avond hun torpedonetten uit te laten. De drie kanonneerbooten Dee, Don en Albacore benevens de sloep Dolphin, hebben aan den ingang der haai stelling ingenomen om elk Grieksch schip of torpedoboot, waarmede men beproeven mocht de haven binnen te komen, onmiddellijk op te vangen. De Iris en de Carysfort kruisen met gelijk oogmerk voortdurend in de haai op en neer. Dit houdt — zegt men — de Grieken meer in toom dan alle diplomatieke notas. --- België. (Eigen correspondentie.) ( * Brussel, 28 Eebr. 2 Politieke ruil. — De „Voorloopers 1 der Hervorming”. 1 Hetgeen dezer dagen werd gemeld, is thans be- ! vestigd door de belanghebbende zelve: de heer Jules Malou heeft den volgenden brief geschreven aan de conservatieve kiesvereeniging te St.-Nicolaas: //De kiezers van het arrondissement St.-ëNicolaas hebben mij in 1862 totlid van den Senaat gekozen. //In 1874 hebben politieke redenen, welke hoven mijn persoonlijke wenschen gingen, mij hewogpn het mandaat voor de Tweede Kamer te vragen. De kiezers hebben die redenen geëerbiedigd. //Thans, nu een plaats in den Senaat vacant is geworden door het overlijden van onzen uitnemends» en betreurden collega, burggraaf Vilain XIV, kom ik mijn verlangen kenbaar maken om hem in den Senaat te vervangen. //Mijn wenseh is ditmaal niet gegrond op politieke beweegredenen. Mijn staatkundige loopbaan is begonnen in 1841. Na zooveel veldtochten met het leger, dat strijdt voor het behoud van ons geloof, van onze vrijheden en van onze nationale traditiën, meen ik te mogen verzoeken niet om op pensioen te worden gesteld, maar om in de kaders een minder werkzamen, minder drukken dienst waar te nemen”. De geleerde wereld houdt zien veel oezig mei le uitgave van twee deelen van een geschiedkundig verk, nagelaten door J. J. Altmeyer, in leven ïoogleeraar aan de Gemeentelijke Universiteit ,van Brussel (1). Het werk is getiteld: "Les Précurleurs de la rêforme dans les Pays-Bas”. Het is nu reeds negen jaren geleden dat Jean Jacques Altmeyer is overleden. En nog is de herinnering aan zijn persoonlijkheid hij allen die hem gekend hebben zoo levendig alsof hij ons eerst gisteren verlaten had. De heer Altmeyer was een heetbloedig man. Zijn snijdend woord, zijn toornig gebaar, zijn onuitputtelijke verve, zijn gekleurde epitheta, zijn gewoonte om do namen van de politici uit zijn tijd te verminken on den tegenwoordigen tijd te beoordeelen in de spiegel van liet verledene, oefenden op de jongelingschap een verbazende aantrekkingskracht uit. Onder den adem van zijn hartstocht, zagen zijn leerlingen de geschiedenis als ’t ware herleven on werden zij door warme geestdrift bezield voor de helden der Hervorming. Altmeyer heeft een geheele reeks van geslachten gevormd. Ongelukkig was ’t hem niet gegeven aan de nakomelingschap na te laten een synthese van zijn studiën over de archieven, vertegenwoordigd door 25 deelen verspreide aanteekeningen die men in de Koninklijke Bibliotheek vindt. Een Commissie, bijna uitsluitend samengesteld uit zijn vroegere amhtgenooten en leerlingen, heeft de taak op zich genomen om van die verzameling, hij wijze van proef, de twee dikke deelen uit te geven, die het licht zagen in den Europeeschen boekhandel Merzbach, Ealk en Co. Over ’t algemeen heeft de reputatie van schrijvers niets te winnen en alles te verliezen door de uitgave van hun nagelaten werken. In het tegenwoordig geval is ook de historicus niet gerezen, maar integendeel degene die de nasporingen deed, Niets minder gelijkt op de pragmatische geschiedenis dan die beide dooien. Het zijn kostbare bouwstoffen, die onderling echter even weinig verhand houden als dc min of meer uitgehouwen of afgeronde steenen, bijeengebracht om een prachtig huis op te trekkeu. Om de geschiedenis van de Nederlanden der 16e eeuw te schrijven, is de heer Altmeijer opgeklommen tot het einde der 14e eeuw, waar hij in de ketterijen der scholastikers de eerste sporen, het eerste ruischen van de Hervormers bespiedt en afluistert. Voor allen, die zich ernstig met geschiedkundige studiën bezig houden, vindt men hier kostbare en onschatbare elementen. Daarin ligt het groote belang van het werk, dat door Altmeijer is vervaardigd, wiens dood hem heeft belet er de noodige partij van te trekken. (1) liet werk is ons reeds eeuigen tijd geleden tor aankondiging toegezonden, maar wij hebben er nog niet de vereischte aandacht aan kunnen wijden. BED. ---