Niet-Officieel Gedeelte. Dit nummer bestaat uit twee bladen. ’s-üraveaSiage, 15 April. Buitenlandsöh overzicht, Ciispi beeft weder een daad verricht, welke de rry zinnigheid van het liberalisme treffend doet uitcoinen. Een paar correspondenten van buitenl&ndiche bladen zijn uitgezet omdat zij onware berichten n de wereld üadden gebracht. Nu keuren wij zeer sterk af, dat een berichtgever van een of ander srgaan de gastvrijheid van ecu Staat misbruiat, om onjuiste voorstellingen omtrent den stand van zaken in het land, waar hij vertoeft, te verspreiden; doch er zijn middelen en wegen genoeg, buiten de verbanning, om het effect van zulke onwaarheden tegen te gaan. Blijkbaar begint Crispi zich zwak te gevoelen, dat hij in zulke onvrij heidlievende maatregelen heil gaat zoeken. De ware reden van de uitdrijving der bewuste heeren — ’t zijn de correspondenten van de Frankfurter Zeilung, van Har,as en van de Figaro — moet ge roeit worden in de omstandigheid, dat zij min vriéndelijk over Crispi’s politiek zich uitlieten, terwijl den berichtgever van de Figaro nog een onware mededeeling ten laste komt omtrent een particuliere zaak. . . Met een enkel woord in een Romeinsch blad en het stellen van den eiscb aan de Figaro om de berichten vau zijn correspondent tegen te spreken hetgeen trouwens toch reeds geschiedde — ware alles uit geweest. De Italiaansche Premier wilde echter eens een illustratie leveren op zijn liberalisme, en zoo kwamen de bewuste verbamitegs-besluiten. Natuurlijk heeft bij er zijn zaak nog veel erger door gemaakt, De betrokken bladen zullen andere correspondenten nemen en hun houding jegens Crispi zal er niet vriendelijker door worden. Tegen de //duimzuigerij” van correspondenten van dagbladen is ongetwijfeld het middel van redres : ’t doen° verkondigen van de waarheid. Dat neemt niet weg, dat het * duimzuigers."as” in de pers een zeer gevaarlijk soort van lieden vormt. Moesten ze allen uit het land worden gezet — wij denken nu s evenzeer aan inwoners als vreemdelingen dan zouden zelfs in ons kleine Nederland vele hesren in dat lot doelen, daar er ontzaglijk veel -/onjuistheden” in den vorm van correspondentien uit de eene stad naar de andere worden in omloop ge1 Ui bracht. Daar ten slotte de waarheid toch aan liet licht treedt, zouden zulke lieden slechts zichzelven com- f promitteeren, als zij nog voor eeniga gevoeligheid ^ vatbaar waren. , Wat nu de drie anti-Crispianen te Rome betrot, ; die verplicht werden hun koffers te pakken, zoo zij nog geconstateerd dat voor ben op uitgebreid© schaal partij wordt gekozen, ook door zulke bladen welke allerminst gerskend kunnen worden het met de richting dier heeren eens te zijn. De vrijheidsqu&estie treedt echter hierbij met kracht op den voorgrond, en nu oordeelt men dat de oudMazzinist, die eenmaal zulk een schandelijk misbruik van de drukpersvrijheid en zelfs van eike andere politieke vrijheid maakte, wel wat al te kras tegen de vrijheid der pers optrad. Dat noemen wij nu eerst //reactionnairi'. . Ia de Italiaansche Volksvertegenwoordiging zal die gewraakte daad van Crispi zeker wel aanleiding geven tot een of ander incident. De kleine Von Bismarck te Rome blijkt steeds duidelijker geen navolging op kleine schaal van den grooten Duitschen staatsman, maar een armzalige caricatuur. * * De werkstakingen nemen nog steeds allerwcge in aantal toe. Het begint er steeds nog hachelijker op sociaal gebied uit te zien. . Over de socialistische manifestatie, we:ke strikt om den In Mei niet te werken als reclame voor den normalen arbeidsdag van 8 uren, zijn alle socialisten het nog niet eens. De hefligen willen de //feestviering doordrijven, maar de meer bazadigden of voor hun brood bezorgden ontraden haar. In elk geval is het feit-zelf merkwaardig, dat een arbeiders- manifestatie zich uit in — werkstaking. De moraal van dit feit behoeft geen aanwijzing. De leider der sociaaldemocratische parlementaire fractie te Berlijn wil niet meedoen aan die reclame voor den werkdag van 8 uren. Blijkbaar wordt hij daarbij enkel geleid door opportunistische gronden. Vele werkgevers hebben besloten om de werklieden, die op 1 Mei weg zullen blijven, niet weder tot den arbeid toe te laten. Da eisch om een werkdag van slechts acht uren — wij laten hem voor de mijnwerkers gelden — is overigens opmerkelijk genoeg. Meer loon en veel minder arbeid ! Eraaier kan het wel met. En aan noemt men het nog al «icactionnair” als men de arbeidersbeweging, welke in die richting ageert, onzinnig heet. Te Pesth hebben de werklieden-»»*-arbeiders openlijk verklaard : wij strijden voor werkvermindering en loonsverbooging. Zoo gaat bet daar, zoo overal. Waar wordt de samenleving been geleidt Ue heeren radicalen, die coquetteeren met de socialen, zullen ons dat wellicht weten te zeggen. Het kapitaal krijgt het met dat al zeer kwaad te verantwoorden. Da gegoeden zullen voortaan alles duurder moeten betalen en men eischt steeds meer lasten van hen. In ’t eind zal het //gemis het //genot” hebben verslonden, om dan nog niet verzadigd te zijn. ^ Door de conservatieve Portugeesche Regeenng wordt een ontzaglijke werkzaamheid aan den dag gelegd. Allerlei hervormingen worden voorgenomen. Onder de nieuwe maatregelen, welke onverdeelde toejuiching verdienen, noemen wij die, waarbij uo betrekking van Minister onveresnigbaar wordt verklaard mot de positie van directeur of commissaris van instellingen of ondernemingen van financieelen aard, welke afhankelijk van de Regeenng kunnen worden gerekend, en ook die, waarbij een afzonderlijk Departement van Onderwijs en Kunst wordt iimesteld. Ook is een toezicht verordend op het tooneel. Stukken, waarin de Steatsin stellagen worden aangetast en bijzondere personen ia een hatelijk daglicht gesteld, zullen verboden worden. De tooneel- j censuur zal door gemengde commissiën, waarin ook ( letterkundigen zitting zullen hebben, j worden uit- B Wat den laatstbedoelden maatregel betreft, zoo kan twijfel worden gevoed over ’t afdoende van deze wjjze van bestrijding van een ontzaglijk kwaad. Niemand zal kunnen ontkennen dat het tooneel, in alle landen, niet weinig wordt gevierd. De uitspraak, dat het een school van opvoeding voor het vmk moet heeten, noemen wij eenvoudig een phrase. VV y kunnen toch in de opvoering van stukken, waarin meestentijds de sociale zonden werden te aanschouwen .regeven, en dat wel in een vorm, die, al bedoelt hij het tegendeel, ten slotte niet afschrikwekkend werkt, geen bevorderen van de openbare zedelijkheid zien. Wanneer nu nog bet tooneel wordt dienstbaar gemaakt aan politieke oogmerken en het verspreiden van laster jegens particulieren, dan wordt dat zeker wel wat al te erg. De redenen, welke de Portugeescae Regcering hebben geleid tot haar tooneel-besluit, begrijnen en waardeeren wij; het blijft evenwel te vreezen, dat bet niet tot een gewenschte uitkomst zal leiden. De resultaten vau dien maatregel moeten echter worden afgewacht. Een inbreuk op de vrijheid kunnen wij iu de tooneelcensuur niet zien Alleen voor de waarheid mag de vrijheid worden 5 Belangrijke wetten, betrekking hebbende tot Leger en Vloot,'zullen door het Portngcesch Bewind bij de Volksvertegenwoordiging worden aanhangig gemaakt. Die ontwerpen zuilen in de Kamers met ingenomenheid worden begroet . De militaire beweging is in Portugal in gang. De beweging der Engehchen gaf daaraan den stoot. De tijding, dat de luitenant bij de marine Vataain, de burgerlijke ambtenaar Almeda en 150 inlandschc militairen, ’die hen escorteerden, door de Makololo s zijn vermoord, zal de oorlogzuchtige stemming m Portugal slechts doen toenemen. Een tuchtiging van dien verraderlijken stam zal niet uitblijven. Zal En! geland daartegen protesteeren ? Wij gelooven het niet. Salisbury zal dit wel niet durven onderstaan. * * * Het gerucht, volgens hetwelk een der redenen van de terugtreding van prins Von Bismarck moest gezocht worden in het verschil van meemng tusschen den Keizer en hem over de hervorming vau de Rijksbureaux van centraal bestuur, welke in R'jks-Departementen vau Algemeen Bestuur met verantwoordelijke hoofden zouden worden omgezet, blijkt weder onjuist te wezen. De Reichs-Anzeiger verklaarde namelijk, dat er van dat bericht mets 83 Wy hebben er nooit geloof aan gehecht. De Bondsvorsten zouden zich zeer ernstig tegen dergelijk een hervorming verzetten, omdat dan het karakter van den Bondsraad geheel zou vervallen, t Bandselement zou in het Duitsche Rijk ontzettend worden verzwakt. Keizer Wilhelm zal dus met gemakkelijk tot ’t invoeren van zulk een maatregel overgaan. Daarenboven, hy verlangt blykbaar niets minder dan dat. Zijn leuze schijnt te wezen: het Duitsche Ryk — dat ben ik. Tegen de onmannelijke gewoonte van vele officieren om hun oogen met //kunstglazen” te versieren, heeft de Keizer een bevel uitgevaardigd. Die order juichen wy vau harte toe. Moet het op zichzelf als schier onbegrijpelijk worden beschouwd, dat men een monocle als een «opluistering” opvat: dat die dwaze chique noodlottig voor de oogen moet heeten, bsgrypt ieder nadenkende. ’tls wel jammer dat een andere verwijfdheid ook niet voor militairen en burgers kan worden verboden. Wij bedoelen dit dat de heeren, in plaate van de dames op hun arm te doen rusten, die van do dames als een rustpunt voor hea aannemen. De vrouw wordt zoodoende een steunpilaar voor den man Kon dergelijk een stuitend kwaad door een Keizerlijk, Koninklijk of Presidiaal hevel worden uitgeroeid, dan zouden wij dit zeer gewenscht vinden. Misschien noemt men dit nu sociaal-reactionnair; welnu, wij zullen ons die uitspraak getroosten. In den bloeitijd der ridderlijkheid, de middeleeuwen, een periode waarop zoo velen uit de hoogte nederzien, zouden zulke dwaze vertoonmgen ondenkbaar zijn geweest. De verlichte 19e eeuw komt ons met al dergelijke nieuwigheden verrassen. ♦ * Ja Voor het leger zullen weder millioensn meer worden aangevraagd. De ontwapening — van welke sommigen als resultaat van het optreden van Keizer Wilhelm droomden — schijnt nog verre te zijn. Ónmogelijk is het niet, dat de Keizer de aanvrage er in den Rijksdag door krijgt. De vrijzinnigen zullen wel wat — misschien zelfs veel — water ie kan anti-militaristiscben wijn doen, daar zij er over gaan deaken zich mogelijk te maken als regeenngsP Uit den thans bijkans officieel bekend geworden stand der partijen iu den nieuwea Rijksdag blijkt, dat de beide fractiën der conservatieven een groep van 91 leden vormen; voegon zich daar nu bij de 107 leden van het centrum, en da 16 Polen, dan heeft men een meerderheid zonder medewerking der nationaal-liberalen en Duitsch-vrij stenigen. Wij hopen dat de bedoelde combinatie tot stand konae. Ecu groote anti-liberale partij zou ook ia Duitschland veel goeds kunnen stichten, ’t Spreekt van zelf, aa'i een der eerste werken van de nieuwe meerderheid zou moeten wezen om de laatste overblijfselen van den C«Uur kamp f te doen verdwijnen. Een geestelijke strijd moet alleen met geestelijke wapenen worden gevoerd. Goisdienstvraagstukken laten zich met door j vervolgingen uitmaten. Sagasta is ten slotte ia den Senaat meester gebleven van het terrein, ’t Rapport der Daban-Commissie, waarbij de Regeering in ’t gelijk werd gesteld, verwierf de meerderheid. Thans komt voor Sagasta alles aan op: durven en volharden. Hy moet den geest van verzet in het leger krachtig bestrijden. Ondanks de zeer sterke antipathie, wslke ons jegens Sagasta vervult, zouden wij zijn optreden tegen de revolteerende generaals zeer toejuichen. De kooge militairen mogen geen afzonderlijke kaste vormen. Volhardt Sagasta op den weg tot handhaving der discipline, dan zal hij een onsebatbaren dienst aan het ook door zijn toedoen ontrust vaderland hebben bewezen. . Generaals moeten ook gehoorzamen; zy zullen I anders nimmer met succes kunnen bevelen. * * A. Het internationaal bureau van de dames der Ftdiration te Genève heeft onlangs bij de Boudsregeering een adres ingediend, naar aanleiding van een besluit van het aldaar gehouden internationaal congres der Fédération britamique, continentale et générale. In dat adres werd gevraagd: lo. Of bij Oostenrijk en Nederland niet de noodige stappen konden worden gedaan tot aansluiting van Zwitserland bij het verdrag, betreffende bescherming van jonge meisjes, hetwelk die twee l Staten den 26/30 Nov. 188S met elk aar j hebben gesloten. , 1 2o. Of bet niet wsnschelijk wordt geacht, het i verdrag door uitbreiding over zooveel mogelijk 1 andere Staten algemeen te maken. 1 3o. Of het niet zoodanig zou kunnen worden gewijzigd, dat de straf op handel in meisjes beter verzekerd werd. . Blijkens bet verslag van het verhandelde in de zitting der Bondaregeering, bad het Bondsdapartemsnt van Justitie ca Politie reeds er aan gedacht, met Oostenrijk, Belgie en Nederland verdragen te stuiten J* den geest als deze Staten ouderling hebben aangegaan. Het Departement had in die tractaten echter te veel leemten gevonden, en daarom in overweging genomen ho8 daarin verbetering en uitbreiding kon worden gebracht. De Bondsregeering heeft nu in antwoord op bovengenoemd adres verklaard, dat zij van den inhoud kennis heeft genomen en met het daarmede beoogde doel sympathiseert, j terwijl zij ook niet in gebreke zal blijven, aan de zaak verder alle aandacht te wijden en van de daardoor verkregen resultaten nader bericht te geven. Wy twyfelen er geen oogenblik aan, of de zaak, door het bedoeld bureau aan de orde gesteld, zal de warmste belangstelling ook in ons vaderland uitlokken. Het kwaad, waartegen het bureau optreedt, is van zulk een bedenkelijken aard, dat elke poging, al levert zij weinig hoop op voor succes, iQ = de richting van het tegengaan van dat groote kwaad beproefd, waardeering en lof rechtvaardigt Yan het kleine Zwitserland ga een roepstem uit tot de wereld, welke weerklank vinde bij Regeoringen en volken! --- België. Buitenland. Brussel, 11 April. (Part. corr.) De jury van het Hof van Assises van Henegouwen heeft, gelijk men west, na vijf minuten bsraad met eenparige stemmen verklaard dat de jachtopziener Monnier, beschuldigd van moord op de markiezin De Chasteleer, na liegen maanden te voorloopige hechtenis te hebben doorgebracht, onschuldig is. Ondanks de glansrijke voldoening van deze uitspraak voor den ongelukkige, die langen tijd in den kerker zuchtte onder verdenking van een onteerende misdaad, blijit op de maatschappij, welke haar dwaling heeft erkend, loodzwaar een onrecht drukken, dat deze uitspraak niet vermag uit te wisscb.en, n.L de wreeds kerkerstraf door Monnier ondergaan. _ Monnier is onschuldig en toch gedurende bijna | een j*ar van zijn vrijheid beroofd geweest; een onrecht dat te zwaarder treft, waar ten wetsbepaling ontbreekt welke hem te de gelegenheid stelt aan de maatschappij vergoeding te vragen voor het nadeel, iu eer en goeden raam geleden. Zijn vrijspraak, hoe volkomen ook, is bij slot van rekening slechts een platonische daad van ironie der maatschappij, alsof zij hem toevoegt: -negen maanden lang heb-ikinij uitgesloofd om aan te toonen dat gij een moordenaar zyt. Ik heb uw verleden nagespoord om de bewijzen te vinden voor uw afgrijselijke boosaardigheid; ik heb bet verheven orgaan der wet, mijn lasthebber, opgedragen, te staven dat de tong van het slot uwer schuur, een half vergane lucifer, uw schoenen van caoutchouc en uw jachtlaarzen, de doorslaande bewijzen waren van uw schuld; het blijkt mij evenwel dat ik er niet verder mede kom en wil wel zoo goad zijn te erkennen dat ik gedwaald heb; ge kunt dus naar huis gaan en geef ik u de j verzekering mijner hoogachting. De ongelukkigen vinden deze te laat komende verontschuldigingen ten esnenmale onvoldoende en het weifelend en schuchter eerherstel, dat de maatschappy hun schenkt, weegt niet op tegen de angsten doorgestaan te den kerker, de verwijdering van het gezin en de mokerslagen van het Openbaar Ministerie. Het vraagstuk der schadeloosstelling aan de slachtoffers der recliterlyks dwalingen en van ce preventieve hechtenis huldigt inderdaad tot zekere hoogte een beginsel van billijkheid, maar de praotijk eischt noodwendig de beperking daarvan. Immers, vele beschuldigden worden vry gesproken by gebrek aan bewijs, terwijl hun schuld overtuigend vaststaat. In die gevallen wordt de schadeloosstelling een zeer tceder punt. Hoewel ik my niet wensch te wagen aan het geven eener oplossing van dit moeielijk vraagstuk, dat ’t onderwerp heeft uitgemaakt van tal van geleerde betoogen, komt ’t my niettemin voor dat de rechter, die van de zaak kennis heeft genomen, haar van alle zijden heeft bezien en j de waarde eener beschuldiging heeft kunnen beoordcelen, da bevoegdheid moest bezitten om te beslissen of er grond bestaat voor schadeloosstelling en, zoo ja, haar moest kunnen toekennen bij dezelfde uitspraak, waarbij de vervolging wordt te niet eedaan. B * * Het openbaar vertoon van de werklooien te Gent duurt voort. lederen morgen en middag trekken duizenden te optocht uit. Iu een hunner bijeenkomsten besloten zij gehoor te vragen bij urn Burgemeester en den volgenden dag by oen Gouverneur der provincie. Het blad Vooruil schat de werklnozen te Gent op vierduizend, meerenOeels huisvaders. De socialisten nemen die ongelukkigen wel onder hun hoede, maar doen voorkomen dat zy uit eigen beweging handelen en hun optreden buiten sociaüotischemedewerking is gesehied. Daartegenover mag ’t minstens genomen zonderling heeten, dat die werklieden zich vereonigen voor het lokaal van den Vooruit, waar zy een peloton trompetters vinden en plakaten met de bekende opschriften, en ^na hun tocht naar bedoeld lokaal tcrugkeeren, daar binnentreden en, altijd toevallig, de burgers Anseele, Mulo en Hardyns aantreffen om hen tos te spreken. Ilie redenaars manen deze w&nbopigen tot orde en rust aan. Tot dusver werd dit nagekomen. Dezer dagen zag ik ze het spoorstation te Gent voorbijtrekken, in dichte rijen en met droefgeestig gelaat. Is ’t niet onzinnig, bij dergelijke ellende zich met het organiseeren van groote feesten bezigde houden j bij gelegenheid van den 25n verjaardag van sKonmgs kroning? ...., , Da Koning-zelf verlangt geen feestelijkheden, maar weasoht, de daarvoor bestemde gelden aan te wanden in het belang van den arbeidenden stand. De Kamer heeft niettemin ISO 000 francs voor de nationale feesten toegestaan, maar da liberalen zijn daarmede niet tevreden en maken heel wat leven. De vertegenwoordigers van Brussel heooeii zich zelfs uit de feestcommissie teruggetrokken en verwijten der Regeering, dat zij in haar schrielheid de belangen van handel en nijverheid miskent. _ Intttsschen zijn de Kamera reeds togen Juli m buitengewone zitting bijeengeroepen om de wet te behandelen, strekkende tot ondersteuning van de slachtoffers van den arbeid. Zij zal den 21n Juli in den Monitcur verschijnen, en een prachtexemplaar er van zal den Kor.ing worden aangeboden in een gouden cassette, tegelijk met de hsrmneiingsmedailla vaa de leden der Wetgevende Macht. Omtrent do plechtige viering van ’s Koaiags jubilé spreekt men van een schitterende revue over het leger, van een Te Daum ia de St. Gaduie of te de open lucht, evenals by het zilveren feest der troonsbestijging van Leopold i, en van groots volksfeesten, bij^ welke de Kouteg ten aaakoore van het volk en van de lertegenwoordiging verschillende wetten regelende groote volksbelangen zon aankondigen. # * Tot dusver gaan doctrinairen en radicalen, met het oog op de aanstaande parlementaire verkiezingen, hand aan hand. Te Gent is dit zeer opvallend, nadat de wenseben der progressisten ten aanzien van het hervormingsprogram in de liberale associatie met 436 tegen 202 stemmen werden verworpen. Zoo bitter zij voor deze beslissing tegen de doctrinairen te keer gingen, zoo zoetsappig zijn de progressisten thans. Maar nu de stembus hun kracht heeft aan den dag gebracht, zullen zij thans niet op de candidatenlijst voor de Kamer voor een derde wenschen te aanmerking te komen en dus twee of drie hunner geestverwanten daarbij willen zien opgenomen? Antwerpsn deed dit reeds en Brussel zal niet achterblijven. Maar dan kon ’t wel eens gebeuren dat, even als in 1884 te Brussel geschiedde, de kiezers zich met walging zouden afwenden van zulk een liberalen hutspot. Een bük op den toestand van de visschery te Ostende brengt bedroevende feiten aan ’t licht. Voor twintig jaren had deze plaats 280 schuiten van 25 a 35 tonnes maat, die jaarlijks op de labberdaanvaagst uitgingsn. In 1886 was dit cijfer verminderd tot 36 en dit jaar waren er nog slechts 15. Men schrijft dit verval van dezen eertijds zoo winstgevenden tak van bestaan toe aan de slechte uitkomsten welke deze oplevert. De groote kustvisscherij, welke wordt uitgeoefend door 265 kotters, wordt met hetzelfde lot bedreigd. Ook dat bedrijf loont de moeite niet meer. De Noordzee schijnt visohloos te worden, want de I schuiten, die vroeger met volle ladingen binnenI Irwamfm. bremzen thans slechts onbeduidende vangsten aan. Deze ontvolking der zee wordt tosgeschreven aan het gebruik van een grof soort netten, waardoor de eieren der visschen en de kleine visscheu vernietigd worden. Daar komt bij dat de kustvisschers van Biankenbsrghe, Heyst en La Panne, te stede van kleine visschen aan de zee weer te geven, ze verkoopen voor bemesting, ’t Schijnt dus^ dat de visschers zelf tet hun ondergang bijdragen. ’tWare inderdaad te wenschen dat de overheid deze misbruiken te kesr ging. Het kwaad is groot en het is van veel belang dat tegen te gaan. * * Aatwerpen gn&t gebukt ouder de crisis vaa de diamaaten-industrie. Duizenden personen zijn reeds negen maanden broodeloos. Reeds heeft zich een comité gevormd om die noodlijdenden ta hulp te komen. Sinds 20 jaren heeft de diamant-industne te Antwerpen een hooge vlucht genomen. Er zijn dertig diamantslijperijen met stoomveriaogen, waarop meer dan 2000 slijpers arbeiden. De welvaart en bloei van Antwerpen hebben aan deze industrie veel te danken. Thans zijn patroons en arbeiders vëdoemd tot werkloosheid tengevolge van de vorming van een syndicaat, dat zich meester heeft gemaakt van de voortbrengselen der mijnen in Znid-Afnka. --- Nederlandsch Oost-Indië. BAfAVIA, 12 Maart. Door den Gouvemeur-Generaal van Ned.-Inaie en andere autoriteiten zijn de volgende beschikkingen genomen: militair Deparleattït. Benoemd: tot 2n luit.-comm. van de lijfwachten-dragonders vaa den Soesoehoenau van Soeraksrta, de opziener bij de te- en uitvoerr. en ace. te Samarang, P. V>' • G. Gout. Geplaatst: bij den gewest, en plaats, geniedienst in de 3 e mil. afd. op Java te boerabaja, de le luit. J. P. Klobbie. Overgeplaatst: Infanterie: by het garmzoensb&taljon van Palembang, de majoor H. B. Kencedy van Dam; bij het garn.-bat. van Atjeii en Onderhoorigheden, de le luit. J. Adama van Scheltema en da 2e luit. W. J. ds Yoogt. Trouw-, Geboorte- ea Dood benemen. (Uit de Indische bladen van 9 tot 12 Maart.) Gehuwd: C. G. H. Coster met Lielah, Samarang. — G. S. Donker met M. M. Stoelman; J. Na;gels met M. S. Jellsma, allen Soerabaia. L. S. Madarasz met E. de Merlér, Mr. Cornelis. — A. v&n Gorkum met J. C. W. Sülter, Medan. Bevallen: E F. Janitz—Bussalaar, d , Samarasg. — W. A. Hagedoorn—Lans, z.; A. M. Reisner—Sleebos, d.; A. Ch. Rosenquist—1‘nssinver z.; J- C. Nenvenheim—Lourens, z.; W. A.aLouring—Heij, d.; A. H. Bonk Yan Loo, d. allen Soerabaia.—-Van der Meer,d. Poerworeojo.— A. O. Eilerts de Haan—Court, z. Batavia. — E. M Pietersz—Dsn Hamer, d., Terdjoen. — Echtg. van A. K. van der Hart, d.; F. E. Regensburg— Schoonheid, d., beiden Batavia. — L. W. Bogaardt Yan Bankkorst, z , Buitenzorg. Overleden: H. Th. K. A. Roqué, 11 m.; wed W F. Wals—Krijgsman, 60 j., beiden Samarang. — G. L Q, Loth, 53 j.; F. W. Boss, 5 4 i . A. Scaumacher, 41 j.; B. P. Nioolai, 5 m.; W E. Davidsz, 15 m.; E. E. U. Wetze.1, 2 Vs m.» allen Soerabaia. — R. W. Heymering, Lawaag. — E. Staehelin—Spring, 25 j., Kwaloe-Tandjong, Pasir Estate. — C. W. D. Lans, Soekaboemi. — A. L. M. Baar van Siangenburgh, 18 m.; J. J. van der Wolk, 37 j„ heiden Samarang. --- Ned. West-lndië. PARAMARIBO, 23 Maart. In antwoord op het adres van een groot deel der burgerij aan den Koning, houdende mededeeling van het verhoor, dat vier leden, tevens afzetbare ambtenaren, ten Gouvernementshuize, op den 23n December a. p., hebben moeten ondergaan, en uit welk verboor de adressanten gemeend hebben te moeten snelden een inbreuk op de rechten van Suriname bij bet Regeerings-Reglement gewaarborgd, heeftde Minister van Koloniën de volgende beschikking aan adressanten doen toekomen. Be Minister nan Kolomen, Gelezen: v lo. Het Koninklijk Kabinetsrenvooi öd. 201ebr. 1890, betreffende het door J. E. Saile Yanier en andere ingezetenen van Suriname aan den Koning gericht adres, dd. Paramaribo 8 Januari 1890, waarbij zij zich beklagen naar aanleiding van een onderhoud, hetwelk de Gouverneur van Suriname met Tier leden der Koloniale Staten, die tevens afzetbare ambtenaren zijn, gehad heeft op den 23n December 1889, door welk onderhoud, naar hun meening, inbreuk zou zijn gemaakt op de rechten van Suriname’s ingezetenen; 2o. enz. Heeft goedgevonden: lo. ingevolge het aangehaalde Kabinetsrenvooi aan de adressanten bij extact dezer te kennen te geven, dat het door hen ter sprake gebrachte onderhoud niet de bedoeling heeft gehad welke zij daaraan toekennen; en dat voor inbreuken van bestuurswege op de rechten, bij het Regeeringsreglenient aan Suriname’s ingezetenen toegekend, te minder behoeft te worden gevreesd, naarmate zoowel hunnerzijds als door alle in Suriname werkzaam gestelde landsdienaren meer blijken worden gegeven van burgerlijken zin, vaderlandsliefde en eerbied voor het gezag, en medegewerkt wordt om het bestuur tegemoet te komen in zijn moeielyke taak om, onder eerbiediging van de rechten en waardigheid van Nederland en van zijn verplichtingen tegenover het Opperbestuur, tot welzijn van de kolonie werkzaam te zijn en er gezag en orde te handhaven; 2o. enz. De Minister voornoemd, Keuchenius. ’s-Gravenhage, den 22n Februari 1890. — Bij de verkiezing, ter vervanging van de drie aftredende leden der Koloniale Staten, zijn ingeleverd 170 stembiljetten, waarvan 3 van onwaarde, zijnde 1 blanco en 1 onderteekend. Gekozen, zijn de drie aftredende leden : mr. G. H. Barnet Lyon met 151, M. S. Van Praag met 150 en mr. A. Salomons met 146 stemmen. 27 Maart. By resolutie van den Gouverneur van Suriname is: lo. aan den heer D. Nahar, 1 n commies ten kantore van den kolonialen ontvanger en betaalmeester, wegens ziekte, buitenlandsch verlof naar Europa voor éen jaar verleend, in te gaan op den dag van zijn vertrek ; 2o. benoemd tot hoofdmachinist bij de koloniale vaartuigen de heer J. P. Van den Corput, machinist lo kl. van Zr. Ms. zeemacht; 3o. met ingang van 15 Maart ter administratie van financiën (afd. domeinen) bevorderd tot ln klerk de klerk J. A. May en benoemd tot klerk de heer P. N. Petri. — De West-Indiër van 12 Maart deelt mede, dat de Gouverneur van Suriname, mr. M. A. De Savornin Lohman, zijn ontslag zou hebben aangevraagd. --- Met Emigranten Zuid-Amerika XL. Aan den avond van den 2n Mei waren we in zee, en begon de boot geweldig te schommelen en te stampen. Den volgenden morgen werd raij door den eersten officier medegedeeld, dat ik den betaalmeester, die de plaatsbiljetten zou controkeren, zoo veel mogelijk zou moeten bijstaan met vertolken. Te 9 uren ’s morgens begonne we. De betaalmeester, een gezellige Dnitscher van ongeveer dertig jaren, vergezeld van zijn adjunct, gaf order aan twee kwartiermeesters om alle beneden zijnde emigranten aan dek te zenden, voorzien van hun bilietten. Da betaalmeester, zijn adjunct en ik stonden i, boven aan dek aan de trap, en de twee kwartier- j; meesters beneden. liet schip zwaaide nog al erg jj en ’t was koud te dien scherpen noordenwind jj aan dek. Bovendien waren er nog al zeezieken be- 1 nedsn, en ik vond ’t wel eenigzins wreed om al ] die mannen, vrouwen, kinderen, ja zuigelingen hun j min of meer warme plaats te doen verlaten en / zoo plotseling aan de koude bloot te stellen. 1 Waarom werden de billetten niet gecontroleerd vóór zij aan boord kwamen, of waarom kon de controle niet beneden geschieden? Daar ik echter een leek in ’tvak ben, zei ik niets. Doch de dokter, die naast mij stond, om als de emigranten naar boven zouden komen hen te onderzoeken — ’t geen mijns inziens ook wel beneden had kunnen gebeuren — zei me toch ook dat het boven wal wat koud voor hen was. Ea ik kon hem geen ongelijk geven, dien kleinen, knappen Berlijnschen dokter, een echte Bismarckiaan trouwens. Ai stommelende kwamen de emigranten naar dek, ongeveer opgejaagd door da twee beneden staande kwartiermeesters en ontvangen door de beide betaalmeesters. //Billetten”, klonk het. Ik vertaalde. Hoeveel kinderen? Yijf! Waar zijn ze? Beneden! //Breng ze boven! Heb je een man? Ja, hij is zeeziek! Hij moet boven komen. Waar is js vrouw? In bed, ze moet met je mee komen”. Ea dat ging zoo maar door! Allen moesten aan dek komen, ziek of niet ziek, er was niets aan te does. Waren, ze eenmaal boven, dan ontving het hoofd vaa het gezin een blikken billet of loodje, waarop een nummer stond en dat recht gaf op het af halen van het eten; daarna onderzocht onze dokter de emigranten die er ziekelijk uitzagen, vooral de kinderen, doch alles zeer oppervlakkig. Alle bovenkomenden moesten op dek blijven wachten tot er niemand meer beneden was, ’t geen wel bijna twee volle uren duurde en den dokter radeloos deed uitroepen: «houdt toch de kinderen warm en bedekt tegen den noordenwind ; ik meende dat dit een middel kon zijn om don dokter klanten te bezorgen. Toen mijn landgenoot de sjouwerman boven kwam, werd hij verschrikkelijk boos bij t vernemen, dat zijn gehaele familie boven komen moest en hij weer naar beneden gezonden werd om ze te halen. , , , , «Me lange Leen ligt in ’t verband, en m n ! vrouw is zeeziek. Zeg dat toch eens, broertje , voegde hij mij toe. Ik antwoordde echter dat ik hier alleen te vertolken en niet te bevelen had, waarop hij morrende terugtrok, om een half uur later, vergezeld vaa zijn geheele familie, weer boven Inderdaad bad de man veel meer drukte gemaakt dan noodig was, want de vrouw was gelukkig toen ze aan dek kwam, de schramp aan lange Leen s hoofd was vrij onbeduidend, al had ze nog wat koorts, en de jongens zagen er uit als een wolk; alleen Bart, de zuigeling, scheen t erg koud te hebben, en gelukkig kon ik voor hem en lange Leen een plekje vinden, waar de wmd met zoo hard blies. Ondanks mijn hulp bleef mijn Amsterdammer maar door brommen. Jay Gould kwam bijna dansende boven, vergezeld van zijn vrouw en zeven telgen ; ik kreeg een veelbeduidend knikje. De twee Amerikanen, nu geheel op streek, keken mij grimmig aan en gingen toen al pruimende verder. Eindelijk passeerden mij ook Morange en gezin, Marie al breiende en met een vroolijk uitari ujk Waarlijk ’t viel me mtê, dat zij zich zoo goed had weten te schikken. Doch de overgang van ’t tusschendek naar bet bovendek bleek toch voor allen groot te zijn. De kofi deed hen rillen. Een oud vrouwtje, zeker ver in de zestig jaren, kwam nu aan dek en heeseb zich, geholpen door een man die haar vasthield, naar boven; een vrouw en drie kinderen volgden, liet bleken Hollanders te zijn, en de oude vrouw werd moeder genoemd door den man en de andere vrouw, waaruit ik afieidde dat zy met de drie kinderen een familie uitmaakte. Zij zagen er allen tamelijk welgekleed uit. vrij opgeruimd en zindelijk. Ik hielp de oude vrouw op dek stappen, waarvoor zij my beleefd bedankte, en to-n mij toevoegde : «ik word al wat oud, meneer, maar ik wou ze toch met alleen laten gaan.” Zij zei dit op zulk een gemoedelyken toon, en ik kreeg zulk een dankbaren blik van den i man en zijn vrouw, dat ik mij inderdaad tot hen aangetrokken gvvoelde, en my stellig voornam later nader met hen kennis te maken. Toen eindelijk alle emigranten aan dok waren, werd er last gegeven de tusschendekken te doorzoeken, om te zien of er soms nog iemand beneden gebleven was, en toen dit afgeloopen was konden allen weer gaan waar zij wilden. Het was nu ruim elf uren en etenstijd. De hofmeester luidde de bel en gewapend met blikken pannen, die door liet schip verstrekt werden, begaven de emigranten, ot éen van elk gezin, zich naar de kombuis, om hun middagmaal af te balen. Aan den ingang stond de betaalmeester, die de lijst, waarop alle nummers voorkwamen, vergeleek met het blikken nummer dooiden emigrant'vertoond en dan, naargelang van het aantal leden in een gezin, het aantal portien aanga! dat de kok had te geven. Aan den uitgang stond de adjunct, die controleerde of de kok genoeg gegeven had, en daarna het volk, dat de kombuis te doorkruisen had, doorliet. Het eten was smakelijk bereid, zeer voedzaam en overvloedig. Doch het was op aller gezichten te lezen dat zij met goed begrepen waar zy zich nu neer moesten zetten, om hun maal te genieten. Beneden was het zoo donker, ongezellig en ook ver van frisch, want alle poortjes waëen gesloten. Op dek? Doch waar? Tafels noch banken waren er, en het dek was zelfs te kltm om allen aan boord een zitplaats le Kunnen oezurgeu. Yelen gingen dus maar weer naar beneden om op hun gemak te zitten. Anderen stelden hun etenspannen op een ton of een andere verhevenheid, die ze op dek vonden, en aten staande. Lenigen zaten neder op de dekplanken en plaatsten de Wikken met eten op de knieën of tusschen de beenen. Er was veel gemor over de wijze waarop zij eten moesten, en het was dan inderdaad ook ver van aangenaam zoo ongezellig te moeten eten; vier malen daags, ’s morgens voor het ontbijt, ’s middags voor t middagmaal, te vier uren voor de thee, en s avonds voor het avondeten, waren de emigranten verplicht op deze wijze hun eten te halen en te genieten. In de eerste dagen bleef steeds het geklag en gemor aanhouden, doch later, toen zij zagen dat er mets aan te doen was, schikten zij zich in het onvermijdelijke, en van den nood een deugd makende, noemden zij zelven de etensuren «den tijd der voeding van de ménagerie”. Toen allen voorzien waren luidde de bel voor ons, en zat ik met de officieren aan een wel voorbenen disch. Hoewel enkele gerechten dezelfde «varen als die der emigranten, trouwens zeer smakelyir, bleek het dat er zeer goede koks aan boord waren, want alle spijzen waren even goed bereid, en het was inderdaad een kunst om niet te veel te eten. Daar ik den geheelen morgen op de been geweest was, en nog weinig gewoon aan de schommelende beweging van het schip, besloot ik siësta te houden, en begaf mij naar mijn hut. ’tZal zoo ongeveer vijf uur geweest zijn en terwijl ik zat te keuvelen met de officieren bij een flesch bier — de lampen brandden al —, toen de deur van de kajuit geopend werd en een volledig aangekleed dik heer binnen trad, met een valies in de eene hand en een parapluis en stok te de andere. Nu is er geen dwazer vertooning aan boord van een schip te volle zee, dan iemand te ontmoeten geheel reisvaardig om aan land te gaan. De onmogelijkheid om van of aan boord te komen is zoo bepaald, dat er iets potsierlijks in is, iemand "•elaarsd en gespoord aan boord te ontmoeten. We zagen dan ook allen verwonderd op en konden ons lachen met bedwingen. De dikke heer echter, een volle vijftiger, die | beleefd zijn hoed afnam, na zijn reistasch te hebben j neergezet, scheen in ’t minst niets van dat alles te gevoelen, want met het onnoozelste gezicht van de wereld zti hij met een zware basstem: «Goên avond j heeren, hier ben ik! mijn naam is Janus Ward, I weduwnaar zonder kinderen en van beroep wagen- f maker cn publiek verkooper te Londen 1” Toen lachte hij zeer hartelijk, liet een paar rijen helder witte tanden zien en zette zich nu op een krukje, dat bijna onder het gewicht bezweek. Ik vertolkte wat hij zeide en moest toen vragen wat hij eigenlijk wilde. «Dat zal ik u zeggen”, antwoordde hy glimlachende, «een andere slaapplaats. Ik lig daa. «ergens beneden te het tusschendek, omringd do o. «wel honderd kinderen, behalve de menschen, die «zulk een lawaai maken, dat ik doof geworden «ben”. En wat wou u dan nu? vroeg ik. «Wel zooals ik zei”, klonk het antwoord, «daar het eten hier zoo goed is, dat veel slapen noodzakelijk is, een andere slaapplaats, bijvoorbeeld in die hut”, en bij wees op de openstaande hut van den eersten officier, die juist aan tafel zat en op zijn beurt nu begon te lachen. "«Als kippen het koud ksbbsn, worden ze beter //gebraden”, hernam de Engelschman grimlachende, «en om begraven te worden met muziek, moet men «eerst dood zijn. Ja menceren, dat zijn waarheden «onomstootelijk, en zoo waar als mijn plan, om niet //weer te gaan van waar ik kwam.” «Maar wij kunnen «u hier niet bergen”, zei de le officier, «en gij hebt «er ook volmaakt geen recht op, want uw plaats «is vooruit”. kW as vooruit” lachte de Ensrelsch«man weer. Gister-nacht lag er plotseling een Yankee «naa3t me, en zocht te mijn bed, niet naar mij «maar in mijn broekzak. Echter een stoornis in «mijn slaap. Doch mijn geld vond bij niet en daar «ik me niet uitkleed vóór ik naar bed ga, wil ik ook «mijn geld niet missen voor ’t aan wal ge«bracht te hebben”. De le officier scheen zich te bezinnen. Hem scheen de Engelschman wel te bevallen , en deze, wien dit niet ontging, vroeg hem op eens : «dus, hoeveel voor uw bed ?” Een algemeen gelach ging op. «Wel”, zei do Engeisehman, meelachende, «ik geef tien pond voor het bed, en «vijf pond voor de bank te de hut. Geen penny meer. De 1ste officier bedacht zich eens. Yoor vijl pond de bank in zijn hut te verhuren gedurende de reis, was gemakkelijk verdiend geld, en daar h\j overtuigd was van de toestemming v&n den kapitein, want zoo iets kwam wel meer voor aan boord, vroeg hij het oordeel der aanwezige officieren «En dan eet ik hier”, begon de Engelschman weer. «Is ’tafgsmaakt?”, ging hij vcort, «dan toegeslagen, hier is ’t geld en daar mijn hand . De vijf souvereinen legde hij op tafel en bood zijn hand \ aan den In officier, wiens hand wel in de aangebodene kon verdwijnen. «Top”, zei nummer één» die met den Engelschman zeer scheen ingenomen, en sloeg toe. //En «dan eet ik hier, niet waar?” «Ook goed”, klonk het antwoord. //Om echter den kok niet te kort te doen, «zal ik vooruit ook mee eten met mijn andere //Eagelsche vrienden.” «Dat kort den tijd ,zeide Enpelsehman en wreef zich op zijn touwvormigen buik. Hij schoof de vijf ponden naar den eersten officier, en liep toen met valies en parapluie naar de hut. , . , «Ja, de bank is goed. Ik kan slapen op hout als «op kussens en ik eet voor vyf en meer. Alzoo «laat ik de heeren niet storen. Ik zal de bank eens «probeeren. Meneercn, geneer u niet!” In een oogenblik ontdeed hij zich te de hut van zijn jas, vleide zich op de bank, zijn reistasch als hoofdkussen gebruikende, terwijl de le officier al lachende hem liet begaan, en voegde toen daaraan tos, op zijn eteen kaal hoofd wijzende, even kaal als dat van nummer één: «ons haar zal ons niet hinderen, sir, «wij beiden bezitten goede schaatsbanen voor vliegen.” En r.a hartslijk gelachen te hebban om zijn^eigen aardigheid, lei hij’t bewuste hoofd op den reiszak en sliep weldra in. _ _ ’t Origineele geval gaf niet weinig aanleiding tot Vroolijke gesprekken, en nog meer toen nummer éen in de kajuit bier «uitgaf’ en het onverwacht voordeeltje vierde met ons allen. Het schip begon nu vervaarlijk te schudden en te stampen, de stormlatten kwamen op de tafel, en de banken werden door den timmerman nagezien en vastgeschroefd. De dokter werd weggeroepen j om zeezieken hulp te verleenen, inderdaad vooreen ziekte, waarvoor geen kruid is gewassen. Hij ga deze zieken trouwens ook mets dan purgeerpmen om ze tevreden te stellen, en ried hun aan, aan dek te blij ven, waar de lucht frisch is, de zenuwen kalmeert, en de zee als reservoir kan dienen. Daar er nog tijd was voor het souper, speelden wij nog een partij domino tot tijdverdrijf, en hadden eenigen tijd later besloten nog eens aan dek te gaan, daar de tafel gedekt moest worden, ’tgeen altijd ruim een uur vóór er iets opkwam plaats vond, toen we een verbazend gestommel in ds hut van nummer één vernamen, en mr. Ward, nl tuimelende en zich tegen de bewegingen van het schip in vasthoudende, uit zijn hut te voorschijn kw&m om zich naar des te sieepen. . , Hij zag doodsbleek, zoo bleek als zijn overhemd ea was zeeziek in alle mogelijke graden. Yoorloopig kon hij dus zijn eetplannen wel opgeven. Arme mr. Ward genoot dien nacht weinig van zijn nieuwe woning. Na onzen maaltijd begaf ik mij naar de tusschendekken om eens te zien hoe het daar was, nu het schip zoo rolde en stampte. Bovendien had ik al gisteren aan Marie beloofd, haar zoo mogelijk beter logies te bezorgen, ook om langs Leen te bezoeken, en ik had wel eenigszins test Jay Gould en familie te zien, om te weten hoe zij zich ir.gericht hadden. Ea waar waren nu mijn twee gevaarlijke Amerikanen f Niet zeeziek, en waarlijk van plan om zoo mogelijk de zeezieke emigranten eenigszins bij te staan, | ging ik naar beneden. Een weldadigs lucht van carbolzuur kwam me tegemoet, hoewel er tegelijkertijd een walm opsteeg die me bijna belette te dalen. Doch toen ik geheel beneden was te het tweede tusschendek, was de walm zoo onwelriekend, dat ik verplicht was mijn bezoek op te geven. Bovendien was de plaats met enkele slecht licht gevende lampen verlicht en was er geen denken aan, wie ook uit te vinden van hen, die ik zou kunnen herkennen. Zeeziekte heerschte overal in zulk een graad, dat ik zelf verplicht was, zeelucht te te ademen en naar het eerste tusschendek te wijken. De eenige mijner kennissen van de emigranten, dien ik vond in het eerste tusschendek, was Mr. Ward, die, half slapende in een kooi van een ander, aan god Neptunns tol betaalde. Aan dek gekomen, waar de flinke bries woei, dacht ik me te kunnen bezig houden met de eerste klasse passagiers, die echter allen zoo ziek waren, dat ik onverrichter zake maar weer naar de «Messroom” toog, waar helaas de wind het lamplicht had uitgeblazen. Jammer genoeg, want aan dek werd het nu onmogelijk. Met groote plannen voor morgen, bleef me niets anders over dan — ’t was ongeveer tien uren — naar bed te gaan, ’t geen ik deed. (Wordt vervolgd.) ---