Officiéél Gedeelte. Kennisgeving. Klefiwfaand®! ia frterkem drank. BURGEMEESTER en WETHOUDERS van ’s-Grav e n li a g e, Gelet op artikel 5 der wet van 28 Juni 1881 (Staatsblad No. 97), zooals die is gewijzigd bij de wetten van 23 April 1884 (Staatsblad No. 54) en 16 April 188o (Staatsblad No. 78); Doen te weten, dat bij hen is ingekomen een verzoekschrift om vergunning tot uitoefening van den kleinhandel in sterken drank van: GERRIT VERMEER, wonende te ’s-Gravenhage, voor de localiteit aan de Marcelisstraat No. 12, te Scheveningen, waarvoor reeds door hen de vergunning was verleend aan J. W. Borsboom. ’«-Gravenhage, den 14n Januari 1892. (P. 26.) il Aan het HOOFDCOMMISSARIAAT van POLITIE Alexandersplein 15JB, zijn als gevonden aangegeven : Een hond ; een vermoedelijk gouden haarspeld; een zijden foulard; een fantaisie armband; een heerenparapluie met hoornen knop; een nickelen kondenhalsband ; een polsmofje; een tijgerhond; eenig beddengoed in een laken en een stuk van een lamp; een parapluis met nickelen knop; een ijzeren raam met vlechtwerk. Inlichtingen worden verstrekt op werkdagen, van des middags 121/»—2 uren. --- Niet-Offlcieel Gedeelte. ’S-GRAVENHAGE, 14 Januari. Buitenland» F B A Nf K IE IJ K. Parijs, 13 Januari. Al wat van verre of van nabij de Egyptische quaestie raakt, boezemt tegenwoordig het publiek belang in en daarom is het merkwaardig te weten wat er in Soudan gebeurt, omdat de toestand in Soudan, volgens de Engelschen, een der redenen is, welke hen, zooals men weet, tegen hun zin dwingt aan de boorden van den Nijl te blijven. Als de Soudaneezen niet zoo sterk waren, zou men het land kunnen ontruimen, maar de Soudaneezen zijn zeer sterk, zeggen zij. Welnu 1 schrijft Jaques St. Cère in le Figaro, wij weten nu wat er van de zaak ia en kennen de reden waarom de Engelschen blijven. Na een gevangenschap van meer dan negen jaren gelukte het aan drie Europeanen, die tijdens den val van Kartoem door den Mahdi gevangen genomen waren, te ontvluchten. Na een zeer smartelijke reis door de woestijn van Korosko, bereikten zij de Egyptische grenzen en thans bevinden zij zich sedert eenige dagen te Cairo. De drie vluchtelingen, Pater Joseph Ohrwalder en twee geestelijke Zusters, Catherine Chincherini en Elisabeth Venturini, waren, voor de stad in de macht der Madhisten viel, aan de inrichting der Afrikaansehe missiën verbonden. De eerwaarde Pater, thans vier en dertig jaren oud, is van Tyrol afkomstig; de twee goede Zusters zijn van Italiaansche afkomst. Hun bevrijding is bet werk van Mgr. Sogaro, Apostolisch Vikaris van Soudan te Cairo, die, door de middelen, dierbaar aan onze buren aan de overzijde van het kanaal, zich de medewerking van een der voornaamste hoofden van den stam der Bedouinen Ababdehs had weten te verzekeren, welke stam zijn vertakkingen uitstrekt van den eersten waterval van denNijltot aan de groote equatoriale meren. Welnu, Pater Ohrwalder heeft gesproken; hij heeft verhaald wat hem zooal overkomen is en wat hij gezien heeft. Men kan zich voorstellen wat deze drie ongelukkigan gedurende die negen eindelooze jaren geleden hebben; men kan zich ook een denkbeeld maken van de netelige omstandigheden welke met hun ontvluchting gepaard gingen, maar onmogelijk is het te raden wat de eerwaarde man over den Tegenwooraigen loesiana van ouuuau meaeaeeii. IJit zijn verklaringen, waarvan de juistheid niet in twijfel getrokken kan worden, blijkt, dat Soudan aan de grootste regeeringloosheid is overgeleverd en dat het gezag van den opvolger van den Mahdi, Kalief Abd ul Al meer in naam dan in werkelijkheid bestaat. Wat de strijdkrachten betreft waarover hetSoadaneesch Kalifaat beschikt, deze bestaan nit 4000 soldaten in wie men geen vertrouwen kan stellen, omdat hun getrouwheid aan den Kalief op zijn minst genomen twijfelachtig is. Pater Ohrwalder, die op deSoudanezente Londen voor heeft dat hij in Soudan geweest is, aarzelt niet te verzekeren dat de verovering van het land voor de Egyptenaren een eenvoudige militaire marsch zou zijn, die er als bevrijders ontvangen zouden worden zelfs door hen, die de Egyptenaren verjaagd hebben of hebben helpen verjagen. En gesteld, dat de 4000 soldaten van den Kalief Abd ul Al door hun bevelhebbers gefanatiseerd, verwoeden tegenstand aan de invallende troepen boden, dan zou die weerstand niet van langen duur zijn, daar zij geen ammunitie hebben. Onder deze omstandigheden — en de mededeelingen van Pater Ohrwalder hebben slechts de bijzonderheden bevestigd welke iedereen kent en vooral de Engelschen die in den dienst van Egypte staan — kon het bevreemding wekken, dat de Regtering van den Khedive niet poogt van den toestand partij te trekken, als men niet wist, dat het Kabinet van Londen tot geen prijs daarin zou toestemmen. Engeland’s wenseh is de verovering van Soudan voor alleen; want Soudan is de grondslag van het Atijkaansch Rijk, waaryan het sedert jaren droomt. Ingeval Engeland, tengevolge van een overeenstemming tusschen de Mogendheden, gedwongen zou worden zijn troepen uit de Nijlvallei terug te trekken, zou het een vergoeding vinden in het bezit van Soudan, evenals het deze zou vinden in het Afrikaanse^ Rijk als het Britsch-Indie verloor. Ziedaar, eindigt Jacques St. Cère, waarom de opvolger van den Mahdi niets te vreezen heeft van de Regeering van den Khedive, welk voordeel deze ^ laatste er ook bij mocht hebben om de rijke provinciën die verloren gegaan zijn, te heroveren. En ;ziedaar ook de gevaren welke de Soudaneezen Egypte ! doen beloopen. — De Minister van Binnenlandsche Zaken zal ï binnenkort bij de Kamer een Wetsontwerp indienen ] tot ondersteuning van jonge kinderen of van die, welke door de ouders verlaten zijn. — De abt Billard, pastoor van de kerk Saint Germain des Prés, ontving eenige dagen geleden het bezoek van een heer, die de rosette van officier van het Legioen van Eer in het knoopsgat droeg en hem verzocht van den kansel de huwelijksafkondiging te doen van zijn neef Alfred Torchon,tweeden luitenant der artillerie, inwonende bij zijn moeder, 19 rue Jacob, met Mlle, Henriette Maria C., wGnenderue du Temple. De bezoeker betaalde de gebruikelijke kosten. De pastoor deelde het aanstaande huwelijk van den A kansel mede en ging vervolgens mevrouw Torchon {duiwenschen. Dezo vond hij in een’ ?eer opgewonden toestand. Mevrouw Torchon toch staat sedert twee jaren bloot aan de vervolging van een menigte kooplieden die haar zaken willen verkoopen voor het huwelijk van haar zoon. Welnu, deze is volstrekt noch officier ea evenmin verloofd. Hij ligt te Versailles op school. Bij den commissaris van politie is een aanklacht ingediend tegen den zonderlingen grappenmaker. — Een der beroemdste leden der Academie van Wetenschappen, professor De Quatrefages, is overleden. Jean Louis Armand De Quatrefages was esn der grootste psychologen van onzen tijd. — Van Rouaan wordt gemeld, dat het beroemde Benedictijner-klooster, waar de likeur van dien naam bereid wordt, eeu prooi der vlammen is geworden. Behalve de distilleerderij en het museum brandde alles af, o. a. 10 000 fusten likeur. De schade wordt begroot op 700 000 frs. Tweehonderd werklieden zijn broodeloos. — In een der drukste straten van het dorp Deuil is een 26jarige vrouw op klaarlichten dag bijna vermoord. Terwijl Mme. Setiot, zoo heet zij, bij afwezigheid van haar echtgenoot voor het raam salade zat schoon te maken, trad een zwaar gebaarde man binnen, die drie pond salade wenschte te koopen. Mme. Setiot ging naar de eerste verdieping om schalen en gewicht te halen, welke zij daar had laten liggen. De man wachtte beneden aan de trap en nauwelijks was de koopvrouw terug of hij greep haar bij da keel en stopte haar mond toe met een zakdoek. Daarop verklaarde hij, dat, als zij hem niet al het geld gaf, dat in huis was, hij haar zon dooden. Mme. Setiot, die niet spreken kon, opende een kast en nam daaruit 150 frs., welke zij haar aanvaller ter hand stelde, met gebaren te kennen gevende, dat zij niets meer bezat. O vertuigd dat Mme. Setiot hem voorloog, bedreigde de dief haar op nieuw, schopte en sloeg haar. Hierna wierp hij de ongelukkige een strik om den hals, waarvan de einden aan elk der handen gebonden waren, zoodat zijn slachtoffer geen beweging kon maken zonder den strik toe te halen, die haar worgde. De dief brak daarop al de meubels open, ging vervolgens naar de eerste verdieping en maakte zich daar meester van een som van 1000 frs. welks drie maanden te voren een dienstbode geërfd had. Toen het zoontje van Mme. Setiot van de school thuis kwam en zijn moeder gebonden op den grond zag liggen, riep hij om hulp en kwamen de buren de half gewurgde vrouw redden. De gendarmerie heeft een onderzoek iogesteld. — Volgens le Temps zal het handelsverdrag tusschen den Belgischen Congo-Staat en de Vereenigde Staten van Noord-Amerika dat door den Amerikaanschen Senaat is aangenomen, geldig zijn voor den tijd van 15 jaren. De voortbrengselen van Amerika zullen in den Congo-Staat belast zijn met een recht ad valorum, 10 procent niet te bovengaande. — Le Temps meldt, dat de heer De Brazza den 22n October, vergezeld van den heer Blot en een escorte van 26 soldaten, te Brazzaville is aangekomen. Tuea de laatste mail vertrok, wae er nieta officieels bekend over de plannen van den heer De Brazza, betreffende een ontdekkingsreis in het binnenland. --- BELGIE Brussel, 13 Januari. De afgeloopen nacht heeft nog velen der artisten, die aan het sneeuw-museum werkzaam geweest zijn, op een genialen inval gebracht. Op en om een bank bijvoorbeeld ziet men een geheele familie van ijsberen verzameld in genoegelijken kout bijeen, terwijl de pater familias, altijd bezorgd voor het welzijn der zijnen, over zijn bril heen in een fondsenblad tuurt. Op een andere plaats ziet men in een hoekje Pierrot en Colombine elkaar zoete woordjes toefluisteren — men moet wel van verliefden aard wezen, om bij deze koude en dergelijk denkbeeld in sneeuw uit te drukken — zonder zich het minst te storen aan het bespiedend oog der voorbijgangers. Op het rond point van het Pare verheft zich een reusachtig «schipperke”, de Brusselsche hond bij uitnemendheid, die het wapen der Hoofdstad in zijn voorpoten houdt. Ook de beide spbynxen van Dillens zijn thans in gereedheid en vertoonen hun bloeddorstige tongen van roodflanel. Donderdag te twaalf uren wordt het Park echter eerst open gesteld en zal tot 4 uren open blijven. Over dag is het entrée op slechts 20 centimes gesteld. ’s Avonds te acht uren gaan de hekken wederom open tot tien uren; dan zal het Park prachtig met Venetiaansche lantaarns verlicht wezen, terwijl het electrisch licht daartusschen nu en dan zijn stralenbundels schieten zal. De Burgemeester heeft voor het uitvoerend Comité der beeldhouwers, 100 francs beschikbaar gesteld, tot het uitloven van prijzen aan de schooljeugd voor het maken van de mooiste of meest origineeie sneeuwpop. Indien de vorst blijft aanhouden zal er tegen Zondagavond een groot ijsfeest in het Park georganiseerd worden. — Herhaaldelijk hebben er minder gunstige geruchten geloopen over den «Onafhankeïijken Staat” aan den Congo, die de bestrijding der slavernij in zijn vaandel geschreven heeft. Daar werd zelfs beweerd, dat de bewindvoerders van den Staat, ten einde in arbeidskrachten, waar groot gebrek aan is, te voorzien, zelve in het geheim handel drijven in slaven, en wel voornamelijk, dat zij de gevangenen der razzia’s in Dahomeyaankooopen. Naar aanleiding dier geruchten heeft de Fransche Afgevaardigde Hervieu een interpellatie in de Eransche Kamer aangekondigd. Van uit den Congo-Staat wordt, in de Indépendance, tegen de ingébrachte beschuldigingen geprotesteerd, en om hen te ontzenuwen, wordt het Regeeringsreglement aangehaald, waarbij de slavenhandel ten strengste verboden is, en op twee rapporten aan den Koning gewezen, waaruit zonneklaar. blijkt, dat er van slavenhandel in den Onafhankelijken Staat geen sprake wezen kan. Deze bewijsvoering bewijst niets, omdat zij beweert alles te bewijzen. Dat de slavenhandel in den Congo-Staat verboden is, spreekt wel als een boek, en dat er van overheidswege geen melding van kan gemaakt worden, ja, dat haar bestaan zelfs moet ontkend worden, ligt eveneens voor de hand ! De beschuldiging betrof echter min of meer clandestiene slavenhandel, nog wel ten dienste der Bewindvoerders gedreven, en deze is niet door reglementen of officieele rapporten te ontzenuwen. Daarover zal de interpellatie-Hervieu wel meer licht verspreiden. Ee bekende clarinettist Joseph Blaes is overleden. --- DUITSCHLAND , ■ue..l~'6 , heeft, ter herinnering aan den belangrijken slag van le Mans, den commandant van ue de legerkorps, Von Alvensieben, met de orde van den Zwarten Adelaar begiftigd, zooals Z. M. seinde: »om daarmede het legerkorps en den commandant beiden te eeren.” — Mgr. Von Stablewski werd heden door Keizerin Erederik in gehoor ontvangen. De Norddeutsche Allgemeine Zeitung weet zeer stellig mede te deelen, dat de toespraak van den Aartsbisschop en het antwoord van den Keizer hierop, niet vooraf waren vastgesteld. — De Rijksdag zette de behandeling der Rijksbegrooting in tweede lezing, hij het Hoofdstuk Biunenlandsehe Zeken, voort. Bij de nieuwe regeling der Fabrieksinspeotie (aan de orde was de invoering der Gewerbeordnung of . wet op de bedrijven, die verleden jaar ia aangenomen) werd geruimen tijd stil gestaan. Op een vraag van den Afgevaardigde Bebel verklaarde de Minister Von Bötticher, Staatssecretaris van Binnenlandsche Zaken, dat hij den juisten termijn voor de invoering der wet nog niet kon aangeven, maar dat daartoe in geen geval voor den In April kon worden overgegaan. Naar aanleiding van een opmerking, van andere zijde gemaakt, sprak de Minister als zijn gevoelen uit, dat het door da wet voorgeschreven aantal «Inspecteurs voor den arbeid”, 160, meer dan voldoende was. — De Raad van Eer, uit leden van het Hooggerechtshof te Leipzig samengesteld, behandelde heden, onder Voorzitterschap van den President van het Hof, Von Oehlslager, het hooger beroep op het vonnis door den Raad van Toezicht en Discipline te Berlijn, over de verdediging in het beruchte geding van het echtpaar Heinze (koppelarij) uitgesproken. De beide advocaten, Coszmann en Bullien, waren tegen deze, voor hen weinig eervolle, uitspraak in verzet gekomen. — De vierschaar, die over de disciplinaire vervolging, tegen graaf Van Limburg Stirum ingesteld, zal gespannen worden, is het zoogenaamde disciplinaire Hof. Dit bestaat uit een President en tien leden, waarvan ten minste vier uit het Koninklijk Kammergericht moeten genomen worden. Met het voorzitterschap is tegenwoordig de Onderstaatssecretaris aan het Departement van Financiën, dr. Meineeke, belast. Van de uitspraak dezer Rechtbank bestaat slechts beroep op het Ministerie, hetwelk, nadat twee, door den Minister-President aan te wijzen, Ministers een prasadvies uitgebracht hebben, in hoogste instantie te beslissen heeft. — Te Mainz is een van haar man gescheiden vrouw, die in ontucht leefde, dood op haar bed gevonden, ten gevolge van gasvergiftiging. Een man die in hetzelfde huis vertoefde, kon nog naar het Ziekenhuis vervoerd worden. Er blijft kans bestaan hem te behouden. De ramp is te wijten aan het springen der gasleiding, tengevolge waarvan het gas door de plafonds in de vertrekken was gedrongen. Men ziet dus, welk gevaar het opleveren kan des nachts den gasmeter niet af te sluiten. --- Kunst en Wetenschap, Linda Kögel. Het is nu reeds eenige dagen geleden dat wij het beeld zagen van ds. D. Kögel, gemaaid door Linda Kögel, en nog steeds staat ons den ernstigzachten blik van den ook hier ter stede geliefden prediker voor den geest. Onwillekeurig schrijven wij hiermee de schoonste lofspraak voor het kunstwerk, dat, tijdelijk in ’t Pension-hotel in de Javastraat, van de Munchener schilderes is tentoongesteld. Ons dunkt, wie deze beeltenis heeft gezien, ook al had hij niet het voorrecht den Evangeliedienaar, wiens sprekende trekken hier gemaaid werden, te kennen, moet daarvan een gelijken indruk erlangen. Het onderhoudt zich met den toeschouwer, dat vriendelijk gelaat met de schrandere, goedige oogen, den fijn besneden mond en het karakter dat uit den fraai gemodelleerden kop spreekt uit eiken trek. De schilderes huldigt in haar kunst een gezond realisme. Zij geeft de werkelijkheid weer, zooals de' artist zich daarvan een beeld schept na ernstige, diepe studie. Mej Kögel heeft blijkbaar een degelijke school doorloopen en daarbij haar zelfstandigheid weten te bewaren. In dit portret gaat een goed ontwikkelde techniek gepaard aan een eigen opvatting, die in veel opzichten afwijkt van die van andere verdienstelijke portretschilders. Een van haar groote verdiensten is de eenvoudige, schijnbaar gemakkelijke schildering van het natuurlijk geposeerde model. Het is niet alleen de gelijkenis die den toeschouwer treft, maar de zielvolle uitdrukking, het uitstekende modélé, de belichting die aan het hoofd een machtig relief geeft, de losse, natuurlijke houding en het met artistieken smaak doorwerkte coloriet. Dat Linda Kögel een eoloriste is, bewijst haar stilleven «die letzte Kerze”, een door kaarslicht met rossigen glans overtogen tafel, met wit kleed, waarop lange roemers, flesschen, koperen schaal, vruchten en bloemen, en op den achtergrond in den warmen, toonrijken fond, een muziekinstrument. Dat stilleven is zoo intiem gedaan, dat men er onwillekeurig de gasten bij denkt, die zoo pas den rijken disch verlaten hebben. Stilleven is hier dan ook een oneigenlijke naam, ook wegens de warme, gloedrijke schildering van de fraai gecomposeerde voorwerpen. Mej. Linda Kögel beschikt over een rijk palet en over het vermogen om de kleuren te mengen tot heerlijke harmonieën. Wij wenschen deze veelbelovende kunstenares veel succes te Berlijn, waar haar portret zal worden geexposeerd, en te Parjjs, waarheen het Stilleven bestemd is. En zij vergete in ’t vervolg Den Haag niet. Aangemoedigd door den bijval dien haar werk hier mocht vinden, moge zij spoedig haar schilderijen ook in ’t openhaar hier laten zien. De expositie in de Javastraat blijft (jog tot 30 Januari geopend. --- Rechtszaken. - in een piecnuge zitting van het Gerechts- ] hof te dezer stede heeft heden-voormiddag te 10 uren de installatie plaats gehad van den heer ] mr. H. W. De Graaf, nieuwbenoemd Vice-president 1 van dat Rechtscollege. Wegens ongesteldheid van ’ den tot Voorzitter benoemden Vice-president mr. Spoor, werd het presidium waargenomen door den oudsten Raadsheer mr. J. Van Geuns, die het woord verleende aan den Procureur-generaal mr. Bijleveld, tot het nemen van requisitoir. Alvorens deze ambtenaar van het Openbaar Ministerie daartoe overging, herinnerde hij aan de mutatien, welke, tengevolge van het op de meest eervolle wijze aan mr. Francais verleend ontslag als President, in het Hof hadden plaats gegrepen, daarbij zijn leedwezen uitsprekende, dat de installatie van de heide nieuwbenoemden niet, zooals scheen aangewezen te zijn, in. éen zitting kon plaats hebben. Door ongesteldheid van mr. Spoor moest echter van dat voornemen worden afgezien, terwijl nochtans de zorg voor een geregelden gang van zaken langer uitstel tot het installeeren van een der beide hoofden onmogelijk maakte en derhalve gister-avond nog moest besloten worden de installatie van den Ondervoorzitter met den meesten spoed te doen plaats lioKVian uuuuvu. Die spoed was oorzaak, dat de gewone kennisgevingen der plechtigheid moesten achterwege blijven, tengevolge waarvan dan ook slechts enkele belangstellenden waren opgekomen om daarvan getuige te zijn. Dit betreurende, lag het tevens als vanzelf in de bedoeling om de plechtigheid kort te doen zijn, met voorbehoud om, wat omtrent den afgetreden President had mogen en behooren gezegd te worden, bij later gelegenheid in herinnering te brengen. Met een kort woord wenschte mitsdien mr.Bijleveld, ook namens zijn ambtgenooten, den heer mr. De Graaf geluk met zijn benoeming, die met groote ingenomenheid door allen die hem kenden was begroet. Hierop nam de Procureur-Generaal zijn requisitoir en werd door den Griffier voorlezing gedaan van het Koninklijk besluit van benoeming en van de acte van beëediging. Mr. Van Geuns, eveneens van oordeel dat de gelegenheid zich thans niet voordeed om het verlies te herdenken dat het Hof geleden had door het aftreden van zijn geaehten President, hoopte ook daarop later te kunnen terugkomen. Hij wenschte zich dus eveneens te bepalen tot een oprecht gemeenden gelukwensch, ook uit naam zijner ambtgenooten, daarbij de hoop te kennen gevende dat de uitmuntende verstandhouding, welke mr. De Graaf met allen, in en bij het Hof geplaatst, had weten te onderhouden, ook in diens nieuwe functie mocht voortduren. Hij verklaarde daarop den heer De Graaf als vicepresident geinstalleerd en gaf hem ten teeken daarvan den Voorzittershamer over. Mr. De Graaf gaf zijn teleurstelling te kennen, dat de geachte nieuwe Voorzitter niet gelijktijdig met hem in zijn nieuwe betrekking kon worden geïnstalleerd. De reden daarvan was bekend. Ook hij wilde in de gegeven omstandigheden deze plechtigheid niet rekken door te zeggen wat hem op het hart lag, maar hoopte daartoe spoedig de gelegenheid te zullen vinden en ook mr. Spoor dan geluk te kunnen wenschen. Hij dankte in de eerste plaats H. M. de Koningin en den Minister van Justitie voor het in hem gestelde vertrouwen en vervolgens de beide vorige sprekers voor de hartelijke woorden te zijnen opzichte gesproken, het Hof, het parquet, de griffie, voor de ontvangen blijken van deelneming ter gelegenheid van zijn benoeming, terwijl hij hoopte dat de goede oude gewoonte van aangename samenwerking zou blijven voortduren. De zitting, tot geen ander doel belegd, werd daarop gesloten. «ccnasiamnMZBisaaAa» * De Rechtbank te dezer stede, uitspraak doende in eenige in de vorige week behandelde zaken veroordeelde bij vonnissen van heden: lo. D. C. d. V., die van het terrein der Gemeentegasfabriek steenkolen had weggehaald tot 3 maanden gevangenisstraf. Zijn zoon, mede-beklaagde in deze zaak werd vrijgesproken; 2o. E. L., een bleekersdienstbode, die zich aan diefstal van kieedmgstukken had schuldig gemaakt, eveneens tot 3 maanden gevangenisstraf; 3o. R. W. P. B., bontwerker alhier, die diefstal Ir n IVonl rtAfVrl «TAM Iaa J J1 . . gcpicogu vim iuuuj van net aax van een üuis in het West-Einde, tot 4 maanden en de 16-jarige P. A. M. (recidivist) ter zake van hetzelfde misdrijf, gepleegd aan de Hoefkade tot 6 maanden gevangenisstraf; den laatste bij verstek; 4o. A. J. D., stukadoor wegens het toebrengen van een messteek aan een buurvrouw, tot 14 dagen. 5° II- E-, loodgieter en E. J. T., stoker, wegens mishandeling, gepleegd in de Korte Kranestraat, ieder bij verstek tot 3 maanden, en 6o. L. C. S., straatmaker, die zijn van hem gescheiden echtgenoote, die in zwangerschap verkeerde mishandelde tot 3 maanden gevangenisstraf. Na deze uitspraken stond in de eerste plaats terecht de 19-jarige J. P. J., alhier, die beklaagd was dat hij in gezelschap van een kameraad op den 26n November van een bleekerswagen op den Denneweg een zak met waschgoed had weggenomen, welke hij, ofschoon de waarde op f25 werd geschat, voor fl had verkocht. De beklaagde, reeds vroeger veroordeeld, ontkende het feit ten stelligste, doch het Openbaar Ministerie aohtte het wettig bewijs geleverd en eischte gevangenzetting voor den tijd van 1 jaar, De verdediger van beklaagde, mr. Van Harencarspel, achtte het wettig bewijs niet voldoende geleverd, daar alleen de koopman, die het waschgoed had gekocht, den beklaagde herkend heeft en daaruit nog niet resulteerde, dat J. den diefstal had gepleegd. Pleiter vroeg daarom vrijspraak; subsidiair vroeg hij een lichtere straf, omdat beklaagde al een paar. maanden in preventieve hechtenis had doorgebraohfc en hij voornemens was om met 1 Mei in militairen, dienst te treden, als wanneer hem de gelegenheid zou geopend worden em zoo te zeggen een nieuw leven aan te vangen. ‘ . Vervolgens hadden twee arbeiderq 'uit Soe.’cerwoude zich te verantwoorden o vei een hun ten laste gelegden diefstal van eeuden. In den echtend ioio ik? ' ^°VeBa^r jl* waren zij op het Plein 181o alhier in, het bezit van drie zakken meteenden aangehouden door een opziener der jacht en Visscherij, die hen van den Leidschen weg af gevolgd was, vermoedende dat zij behoorden tot een bende, welke in den laatsten tijd de boeren in de omstreken van Wassenaar, Leiden en Soeterwoude; van hun pluimvee ontlast. De beklaagden ontkenden. Zij trachten zich over het bezit der eenden te verantwoorden door de bewering dat een koopman in wild en gevogelte hun de eenden had ter hand gesteld om die in Den Haag voor hem te verkoopen: De koopman echter weersprak die verklaring ten sterkste, ofschoon de President dezen getuige ernstig aanmaande om in geen enkel opzicht aan de waarheid te kort te doen. Sub.-Officier van Justitie, mr. Van Buttingha. Wichers, wees de Rechtbank op de tegenstrijdigheden in de verklaringen der beide beklaagden en op de pertinente tegenspraak van den koopman en reouireerde met het oog op de omstandigheid, dat den laatsten tijd een menigte gelijksoortige, diefstallen met groote brutaliteit worden geplensd een vnnr beeldige straf nameljjk 1 jaar gev^nkstraf Daarop verscheen voor de Rechtbank de tuindersknecht H. H. die op 16 Iiec. jl. uit een schuit, liggende aan de Loosd'ainscbe brug, een ham had weggenomen, waarop hij in zijn woning een stuk had opgegeten. De beklaagde bekende bet plegen van 1 het feit. Het O. M. requireerde een maand gevan- i geniastraf. f Eindelijk kwam een jeugdige dienstbode C. M. H. c op de bank der beklaagden, aan wie diefstal van geld uit de zakken der kleedingstukken van de ^ Tnenscken bij wie zij in dienst was werd ten laste ^ gelegd. Het bleek dat zij reeds vroeger wegens dief- j stal en oplichting was veroordeeld. De beklaagde legde een volledige bekentenis af. Het O. M. eischte voor deze jeugdige diefegge j 9 maanden gevangenzetting. i In al deze zaken zal de Rechtbank over 8 dagen ] uitspraak doen. 1 | - — 8—8—I --- EGYPTE. Caïro, 11 Januari. De Fall Mali Gazette bevat eenige persoonlijke herinneringen van een Eagelschman betreffende Tewfik-Paeha, den overleden Khedive van Egypte. De dood van den Khedive is, volgens den schrijver vrij onverwachts gekomen. Zijn uiterlijk was volstrekt niet ongezond en zijn levenswijze was buitengewoon matig. Gedurende de cholera-epidemie bezocht hij de hospitalen van Caïro, zonder nadeel voor zichzelven. Ook bij andere epidemieën die Egypte teisterden, bleef Tewfik gespaard. De jeugd van den Khedive was volgens zijn eigen mededeeling zeer ongelukkig. Zijn vader Isrnail behandelde hem met groote gestrengheid en mishandelde hem dikwijls op barbaarsche wijze. Soms werden tot straf zijn handen met een koord, dat boven in den muur was bevestigd, samengebonden en zijn armen zoo ver mogelijk boven het hoofd gestrekt. Eens moest hij gedurende acht uren in deze positie blijven. Toen Tewfik ouder werd, wantrouwde Ismail hem zeer; de Khedive, geheel omgeven door intriges van allerlei aard, kon niet meer in oprechtheid en eenvoud gelooven. Toch werd hij eindelijk overtuigd. Eens zeide Tewfik tot hem : «Gij beschuldigt mij er van, uw val te wenschen; lees dit!” en hij overhandigde hem een brief van den Minister van Oorlog, ook een van de zoons van Ismail, waarin de Minister Tewfik verzocht mede te werken aan een complot met het doel Ismail in de haven van Alexandrië te verdrinken. De samenzweerders hadden een zeer vernuftig middel ontdekt. Ismail zou met een jacht uit Europa terugkeeren en nu zouden de kanonnen, waarmede de saluutschoten moesten worden gelost, niet met los kruit maar integendeel scherp worden geladen en op het jacht worden gericht. Toen Ismail dit las, brak hij in tranen uit. Toen later Tewfik tot Khedive werd verheven, kon Ismail echter niet nalaten te zeggen: «Gij zult nu eindelijk wel gelukkig zijn.” «Neen Sire”, antwoordde zijn zoon, «ik ben noch verheugd over uw ongeluk, noch over mijn groote verantwoordelijkheid”. Het is een feit, dat Tewfik zijn verantwoordelijkheid ernstig opvatte. Dit was ook noodig, daar Ismail door zijn groote verkwistingen het land had geruïneerd. Tewfik werd even zuinig en opofferend als sjjn vader verkwistend en buitensporig was. Zijn leefwijze was zeer eenvoudig. Hij stond te 4 uren in den ochtend op en wandelde of reed dan tot 8 uren. Om dezen tijd begon hij zijn werkzaamheden; hij ontving dan officieren en Ministers, rapporten en petities, en met korte tusschenpoozen duurde dit tot 5 uren, Hij ging dan weer rijden en dineerde tegen zonsondergang in zijn paleis te Ismailia, in gezelschap van 8 of 10 Hofbeambten. Hij dineerde op Europeesche wijze, behalve in de Radaman-vasten. Volgens de etiquette at de Khedive natuurlijk nooit met vrouw en kinderen. Tewfik hield anders veel van het familieleven en was een tegenstander van de polygamie. Na het diner gingen de gasten in een ander salon, waar de Khedive, na het ronddienen der sigaretten, hen vermaakte met tal van histories en anecdoten. --- R RUSLAND. reiersourg, j.z januari. Op de lijn Wiasma Sijzrona heeft een omvangrijke spoorwegramp plaats gehad. Een zwaar beladen goederentrein, die tegen een helling opging, ontspoorde gedeeltelijk, nabij het station Suliks, tengevolge waarvan veertien wagens naar beneden stortten. Deze kwamen op een personentrein terecht en verpletterden daarvan 8 wagons. Dertien personen zijn gedood en ongeveer vijftig gewond, waaronder velen zeer ernstig. --- BALKAN-SCHIEREILAND.. ~ oonsiantmopei, ló januari. Volgens een hier loopend gerucht, schijnt de spoedige erkenning van Abbas-Pacha, als Onderkoning van Egypte vanwege den Sultan, een gevolg te zijn van een waarschuwing tegen Fransch-Russische kuiperijen, door den Duitschen Gezant tot dePorte gericht. Frankrijk en Rusland zouden den GrootenHeer, naar men beweert, hebben willen overhalen, te trachten door hun bemiddeling concessies van Engeland in Egypte te verkrijgen, met het eenige doel hun invloed te Stamboel te versterken. Dat het streven, Engelands macht in Egypte te fnuiken, aan deze politiek ook niet vreemd zal geweest zijn, ligt echter voor de hand. In het optreden van den Duitschen Gezant ten voordeele van Abbas-Pacha en de Engelsche belangen, ziet men een eerste gevolg van Engelands voorwaardelijk toetreden tot de Triple-AUiantie. Of die zoogenaamde toetreding echter een feit dan wel een hersenschim is, zal vooreerst wel moeilijk zij n uit te maken. --- INDISCH GENOOTSCHAP. ue vorsienianaeu. Door den heer A. J. Spaan, oud-resident van Soerakarta, werd in de eergister-avond gehouden Vei- * gadering van het Indisch Genootschap een studie voorgedragen over de agrarische toestanden in de 1 Vorstenlanden van Java. Uit het rijke onderwerp zou 1 spr. slechts enkele grepen doen en zich vooral bepalen ' tot een overzicht van de grondslagen waarop de zich in de laatste jaren zoo machtig ontwikkeld hebbende ! Europeesche landbouwnijverheid in de Vorstenlanden 1 berust. Bij een onderzoek, dat hem in 1874 door ‘ de Regeering naar de regeling en de voorwaarden j van het landbezit in de Vorstenlanden werd opge- ‘ dragen, had spreker veel voorlichting genoten van j wijlen den landhuurder jhr. Rijklof van Alphen, die een grondige kennis bezat van de agrarische toe- : standen in de onafhankelijke Sultanaten en aan wiens 1 arbeid de landhuurders aldaar groote verplichting 1 hebben. De geheele inrichting van de inlandsche maatschappij in de Vorstenlanden is gegrond op de stelling, dat de grond eigendom is van den Vorst, met slechts 1 enkele uitzonderingen, namelijk van die gronden, die reeds vóór de invoering van den Islam ontgonnen ! waren en vermoedelijk door den Mahomedaanschen veroveraar ten geschenke zullen zijn gegeven aan de toenmalige opgezetenen, onder voorwaarde dat zij den Islam zouden helpen uitbreiden, De tegenwoordige Vorsten blijven die oude rechten eerbiedigen. Aan het bezit van die rechten is het bekleeden van eenig ambt in den Kraton verbonden. Ambt en grond worden erfelijk bezeten, ook door vrouwelijke nakomelingen, en bij ontstentenis van erfgenamen of als de rechthebbende zich aan landverraad of aan een halsmisdaad schuldig heeft gemaakt, wordt met het daardoor opengevallen ambt een daarvoor geschikt geacht persoon bekleed, die dan tevens in het erfelijk bezit treedt van den daarbij behoorenden grond. Van de overige gronden van het Rijk is een gedeelte gereserveerd, waarvan de inkomsten door den Vorst persoonlijk genoten worden; van een ander gedeelte genieten de familieleden van den Vorst de voordeelen, met dien verstande dat deze apanages slechts erfelijk zijn tot het 4e of 5e geslacht, wanneer de Vorst over die gronden wederom de beschikking krijgt ten einde aldus het eigendomsrecht op nieuw te constateeres; terwijl eindelijk de dan nog overige gronden als ambtelijke apanages uitgegeven worden aan ambtenaren van verschillenden rang en bij het tijdelijk onvervuld zijn van die ambten de inkomsten van de daaraan verbonden apanages ten voordeele komen van het Rijksbestuur. De exploitatie van die gronden kan meestal niet door de apanagehouders zelven geschieden, daar vélen door hun ambt verplicht zijn ter hoofdpias. s ts wonen. Zij verpachten dan hun apanage, of laten J „ 1 J i ril L. _ x. * 1i:l_ cie exploitatie aan anderen over, terwijl het eigenlijk werk tegen een zeker deel van de opbrengst wordt verricht door daglooners. Zietdaar in vluchtige trekken uiteen gezet wat door spreker meer in bijzonderheden werd toegelicht, om daardoor het betoog te leveren dat de landverhuur aan Europeanen in de Vorstenlanden geheel op toestanden van vorige eeuwen dateerende, is gegrondvest. Landhuur is hier eigenlijk een zeer oneigenlijke uitdrukking, daar de grond eigendom is van den Vorst, die niet slechts over ten minste 2/s van de opbrengst van den grond beschikt, maar ook over de werkkrachten en tevens over het recht om er belasting te heffen. De Vorst zelf of de geapanageerde, met ’s Vorsten toestemming, kunnen over een bepaalden tijd en tegen een overeen te komen huurschat een gedeelte van de opbrengst en van de werkkrachten der bevolking overdragen op den Europeaan, die dan landhuurder wordt genoemd, maar zonder aan dat overgedragen recht eenig zakelijk recht op den grond te ontleenen. De bemoeiingen van de Regeeringen te Batavia met de land verhuur in de Vorstenlanden werden door spr. breedvoerig geschetst. De moeielijkheden, welke uit die contracten ontstonden, gaven in 1823 aanleiding tot een algemeen verbod om nieuwe contracten aan te gaan, welk verbod men echter in 1827 weer moest intrekken omdat het te diep ingreep in de sociale toestanden der Vorstenlanden. Sedert is de landhuur weer in eere hersteld en door de Regeering aan regelen gebonden, die nu ’t laatst vernieuwd zijn geworden bij het Reglement van 1884. Spreker schetste de groote vlucht, die de particuliere industrie in de Vorstenlanden heeft genomen en die aan de inlandsche verhuurders aanleiding gaf om den huurschat met 50 pCt. te verhoogen en tevens hoogere eischen te stellen voor het geschenk, dat bij elke vernieuwing van de hnur aan dan apanagehouder toekomt. Deze zware lasten droegen er toe bij, dat de particuliere ondernemers zich in in 1884, bij het dalen der productieprijzen en de vermindering van den oogst, voor een geweldige crisis geplaatst zagen. Bij het omzien naar de middelen om de particuliere industrie te hulp te komen, bleek het toen maar al te duidelijk, dat aan de rechten van de Voistsn op de grond niet getornd kan worden. De Regeering siond machteloos. Ook waar zij gaarne een vermindering van den huurschat had willen voorschrijven, kon zij zich daarin niet mengen, daar het zelfbestuur der Vorsten geëerbiedigd moest worden en den huurschat het inkomen van de inlandsche ambtenaren vertegenwoordigde. De Soesoehoenan ging van het standpunt uit, dat hij de positie zijner onderdanen niet kon verminderen ter wille van Europeanen die in moeielijkheden waran geraakt. Daartegen viel niet veel in te brengen. De Regeering moest dus naar andere middelen omzien om het voortbestaan van de Europeesche landbouwindustrie te verzekeren, daar deze een der belangrijkste factoren is voor de welvaart van Midden-Java. Spreker mocht met voldoening constateeren dat van Regeeringswege daartoe reeds veel is en wordt gedaan, door waterwerken ter irrigatie verplichtend te stellen, door verlenging van de huur telkens voor 10 jaar zonder verhooging van den huurschat en het beperken van de geschenken aan de apanagehouders tot éen jaar pacht. Voorshands is dus in Soerakarta het voortbestaan der Europeesche landbouw-industrie zoo goed als verzekerd, en ook in Djokja is een dergelijke regeling getroffen. Spreker zou wenschen dat de Regeering er naar streefde om in beide Vorstenlanden een zelfde regeling ingevoerd te krijgen ais provisioneels maatregel, terwijl z. i. het einddoel moet zijn van een wijs bestuur om van de Vorsten algeheels opheffing van alle apanages te verkrijgen. Eerst dan zal het voortbestaan van de Europeesche Landbouwindustrie op vasten grondslag verzekerd zijn. Ziedaar de taak en de plicht der Regeering, de eenige weg tot oplossing van onmogelijke sociale toestanden. Om geleidelijk tot dien toestand te ge. raken, zou men eerst tot afschaffing van het ambtelijk apanagebezit moeten komen. Opheffing van de erfelijke apanages zou toch grooter bezwaren hebben. Spreker beval ook maatregelen aan om de te hooge productiekosten te beperken en om door behartiging van het onderwijs in den Kolonialen landbouw aan de school te Wageningen indirect invloed te oefenen op een meer rationeele bebouwing en produetiefmaking van den grond. Uitvoerig stil staands bij de nadeelen die voortspruiten uit het exploiteeren van hun grond door de Vorsten en hun grooten op de wijze der Europeesche landbouwindustrie, waarvau het défcaele in 1884op de Mangkonegarasche gronden het gevolg was, beval spreker als eenige oplossing van dien toestand aan om de daarvoor geschikte gronden voor de Europeesche industrie beschikbaar te stellen, daar het als landbouwindustrieel optreden van de Vorsten en hun onderhoorigen zelven in alle opzichten veroordeeld is. Eindelijk beval spreker als zeer urgent aan de oplossing van de enclave-quaestie, d. i. een vaste grensregeling tusschen het Mangkonegaran- en het Soesoehoenan-gebied. Op vele plaatsen loopt dat gebied zoo in elkaar, dat er uit die verbrokkelde lappedeken niet wijs is te worden, alle politietoezicht daar ontbreekt en die streken de wijkplaats zijn van allerlei geboefte, dat de rust en de veiligheid dier landen voortdurend bedreigt. Aan het debat dat na de pauze gevoerd werd, nam in de eerste plaats deel de heer Pijnaeker Hordijk, die in ’t algemeen hulde bracht aan den inleider voor zijn juiste schets van de toestanden in de Vorstenlanden, maar gaarne had gezien dat de heer Spaan ook den toestand van de dessabewoners op de ingehuurde landen had besproken. Een bijzondere reden voor dien wenseh vond spreker in het heftig artikel van den heer Van Kesteren in de Januari-afl. van De Indische Gids, waarin die redacteur spreekt van den jammerlijken toestand der Djokja’sche en Solo’sche bevolking en dien een schande en een gevaar noemt. Hij had gaarne gezien, dat de heer Van Kesteren hier tegenwoordig ware geweest om de door hem op de landhuurders geworpen blaam te bevestigen. Het zou dan, volgens spreker, gebleken zijn, dat die veroordeeling niets meer is dan een hoogdravend woord. Spreker meende, dat de heer v. K. zich aan die dwaze tirade niet zou hebben schuldig gemaakt, als het hem niet te doen was geweest om een aanlo op voor een onheusche critiek op een rede door een lid der Tweede Kamer bij het jongst Indische Begrootingsdebat uitgesproken, welk lid niet behoort tot hen, die zich bij de redactie van de Indische Gids aangenaam wisten te maken Spreker beaamde volkomen met den inleider de nadeelen van een exploitatie van den grond door de Vorsten. Gaat de zaak goed, dan wordt zij een gevaar voor den Staat en verloopt de zaak, dan is het de Regeering, die moet bijpassen. Ook houdt spreker een grensregeling, hetzij bij minnelijke schikking, hetzij bij den dood van den Vorst, dringend noodig. Aan het debat werd daarop nog deelgenomen dcor de heeren G. H. Van Soest, Broese van Grcenau en Ian den Broek. De eerste noodigde den inleider uit om in een volgende Vergadering den toestand van de bevolking der Dessalanden nog eens opzettelijk aan een bespreking te onderwerpen, daar z. i. geen veroordeeling mag rusten op de wijze waarop de inlander daar wordt behandeld. De heer Van den Broek zou dan gaarne nog wat dieper wenschen te zien ingegaan in de enclave-quaestie, daar deze reeds sedert de O. I. compagnie een hoogst moeielijk politiek vraagstuk is geweest en o. a. een der oorzaken was van den Java-oorlog. De Pangerans die den Java-oorlog voerden, zijn nog niet van het tooneel verdwenen. Door den heer Spaan, aan wien de Voorzitter, de heer Canne, hulde bracht voor de tactvolle wijze waarop hij dit teere onderwerp had behandeld, werd een nadere studie van dit onderwerp toegezegd. ---