Binnenland, Residentienieum, ’s-GRAVENHAGE, 23 Juni; * Heden te 12 uren ontving de Minister van Buitenlandsche Zaken in particuliere audiëntie, laartoe te voren aangevraagd en welwillend toegestaan, den Senatus Veteranorum van het Utrechtsch Studentencorps, ter overhandiging van een manifest, waai in een welgemeende en welverdiende hulde wordt gebracht aan den man, aan wien de Utrechtscha Hoogeschool zoovele verplichtingen heeft, maar die nu wegens zijn benoeming tot Minister van Buitenlandsche Zaken als curator moest aftreden. Het adres is door de zorgen van den heer Constant W. Grolman in fraai schrift vervaardigd en luidt aldus: //De Senatus Veteranorum van het Utrechtsch Studentencorps, onder de zinspreuk: Amicorum consensum virtutem alit gaudiumque, heeft aan Zijn Excellentie jonkheer mr. Röell, Minister van Buitenlandsche Zaken, oud-curator der Rijks-Universiteit te Utrecht, dit manifest eerbiedig opgedragen als Brkenning van de uitstekende verdiensten van Zijn Excellentie jegens de Rijks-Universiteit te Utrecht, als bewijs van dankbaarheid van den Senatus Veteranorum en Utrechtsch Studentencorps, voor de vela bewijzen van sympathie en welwillendheid, welke dat corps van Zgn Excellentie heeft mogen ondervinden, als bewijs van de waarachtige gevoelens van hoogachting en eerbiedige toegenegenheid, welke door den Senatus Veteranorum en het Utrechtsch Studentencorps aan Zijn Excellentie worden toegedragen. //Utrecht, VIII Juni 1894.” De geheele Senaat onderteekende dit stuk, dat het zegel draagt van den Senaat, getooid met linten van de kleuren der vijf faculteiten. De aanbieding geschiedde door den voltalligen Senaat bij monde van den heer Wijt, den rector. Na afloop der plechtigheid heeft de Senaat, ingevolge daartoe ontvangen uitnoodiging, bij Zijn Excellentie gedejeuneerd. * Z.Exc. de Minister van Waterstaat, Handel en Nijverheid heeft heden in audiëntie ontvangen do leden der permanente Commissie voor de bevordering van de belangen tot verkrijging van een binnenhaven te Scheveningen voor de visscherij, in aansluiting met een binnenduinsch kanaal naar den Hoek van Holland, de heeren A. Hoogenraad, A. De Niet, A. De Jong, P. De Mos Mzn., H. A. Van de Rovaart en den concessieaanvrager, den heer M; De Mos Jzn. Deze heeren hebben den Minister het groot belang uiteengezet, dat voor Scheveningen gelegen is in het tot stand komen van dit werk en daartoe zijn steun aangevraagd. Z Exc. heeft de heeren met de meeste belangstelling aangehoord en een ernstig en nauwgezet onderzoek van de zaak, welke wegens zijn jongst optreden Berst kort bij hem aanhangig is, toegèzegd. * Door regenten van het geneeskundig gesticht voor krankzinnigen alhier is aan Provinciale Staten van Zuid-Holland een adres gericht, waarbij zij de geldelijke hulp der Provincie inroepen tot het oprlchten van een krankzinnigengesticht op het tegenwoordige landgoed Oud-Rozenburg, onder Loosduinen. Dit adres werd gesteld in handen van Gedeputeerde Staten, die thans aan de Provinciale Staten idviseeren op dit adres afwijzend te beschikken. Gedeputeerde Staten meenes, dat het niet noodig is met geldelijken steun der Provincie, het aantal plaatsen in Zuid-Holland, aanwezig voor de verpleging van behoeftige Zuid-Hollandsche krankzinnigen te vermeerderen, daar zij van het Bestuur van het Krankzinnigengesticht Bloemendaal, onder Loosduinen, het bericht ontvingen, dat zij op de slgemeene Vergadering, den 28n Juni aanstaande te houden, een voorstel ter tafel zal komen, om in Juni 1895 weder twee paviljoenen te Loosduinen bij te bouwen, waardoor wederom op 80 nieuwe plaatsen te rekenen zou vallen. Tevens deelde het Bestuur aan Gedeputeerde Staten mede, dat in 1895 de patiënten uit Groningen in het gesticht Bloemendaal verpleegd, thans 60 in getal, naar het gesticht in Zuidlaren zullen worden overgebracht. Evenals in 1892, moet er dus ook thans rekening mede gehouden worden, dat het gesticht Bloemendaal bestemd is allengs te worden uitgebreid tot verpleging van 500 patiënten. Ook de naaste toekomst kan geen zorgen baren. In de maand Juli van dit jaar zal het nieuwe Buitengesticht te Delft, bestemd voor 150 patiënten, opengesteld worden. En in 1895 zullen stellig 60, waarschijnlijk 140 nieuwe plaatsen beschikbaar zijn in het gesticht Bloemendaal. * Gedeputeerde Staten van deze provincie stellen aan Provinciale Staten voor om aan de Ambachtsteekenschool te Rotterdam voor 1895 een subsidie te verleenen van f 2000. Voorts wordt voorgesteld te verleenen een subsidie van f 200 aan de Ambachtsteekenschool te Woerden ; een subsidie van f 100 aan de Ambachtsteekenschool te Bodegraven; en een subsidie van f 1000 aan het Sophia-Kinderziekenhuis en Pleegzustervereeniging te Rotterdem. * Op het verzoek van grondeigenaren in den polder Set Noordveen aan Provinciale Staten van ZuidHolland om het onderhoud der kade langs de ringvaart van den Haarlemmermeerpolder voor rekening der Provincie te nemen, of //andere maatregelen te nomori moor/1 AOV Kof ofnnmKnntnavVaa» nïnf lnnno» I uuiuuuj uuuiuuui uuv ovuuuiuuuuici&eci muu taugQi worde bevoorrecht boven land- en tuinbouw”, stellen Gedeputeerde Staten aan Provinciale Staten voor afwijzend te beschikken. * Door Gedeputeerde Staten dezer Provincie zijn aan Provinciale Staten aangeboden twee ontwerpbesluiten tot wijziging der reglementen voor de polders Asperen en Heukelum, welke Gedeputeerde voorstellen onveranderd goed te keuren. * Door Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland wordt aan de Provinciale Staten omtrent de vaartverbetering tusschen Rijn en Schie medegedeeld, dat de scheepvaart thans in het volle genot van het Provinciaal werk is, voor zoover dit niet, wat de pemeenschan met Den Hure/ hetreft. wordt hslemmerd door het ontbreken der havenwerken alhier, noodig voor de ontvangst van de grootere schepen. * De heer P. Ri Feith en 21 andere bewoners van het Bezuidenhout hebben bij den Raad een bezwaarschrift ingediend tegen de plannen, om aan het Bezuidenhout een nieuwe beplanting te geven, waardoor de bloembedden en kastanjeboomen zouden moeten worden opgeruimd. * Den Raad is voorgesteld, aan M. E. J. Vierling en M. De Niet Azn. de bij hen tot 30 Juni in huur zijnde sprank van het Kanaal voor één jaar weder te verhuren. * In zyn adres aan den Gemeenteraad, waarin het thans ter verbetering van den woningstoestand aan de Ged. Gracht het zoo veel ruimere plan C aanbeveelt, wijst het bestuur der Vereeniging tot hei verschaffen van woningen aan minvermogenden alhier, op de noodzakelijkheid van medewerking der Gemeente opdat de lasten op den bouw drukkende, zullen kunnen bestreden worden; op het zuiver philantropisch karakter der Vereeniging, waardoor zij niet gelijk gesteld kan worden met bouwondernemers, wier doel is het behalen van winst; en op haar streven om een aantal ellendige huisjes, die den naam van woning nauwelijks verdienen, te vervangen door ruime, luchtige, gezonde woningen, waardoor de Vereeniging werkzaam zal zijn ter bevordering van de openbare gezondheid en veiligheid. Het bestuur verzoekt den Gemeenteraad: lo. goedkeuring te willen verleenen op een bij het adres gevoegd plan van aanleg der straat en van woningbouw; 2o. een bijdrage van wege de Gemeente toe te staan van f15 000, waaruit door de Vereeniging o. a. zullen worden betaald de kosten van aanleg rioleering en bestrating; 3 o. overname der straat door de Gemeente. Het adres gaat vergezeld van een memorie van den architect W. B. Van Liefland, waaraan het volgende is ontleend: Op het Plan is een straat geprojecteerd, ter breedte van 6 M., welke een nieuwen verbindingsweg vormt tusschen de Gedempte Gracht en de St. Jacobstraat, ongeveer in het midden tusschen de Wagenstraat en de Bezemstraat gelegen. Deze straat ter t ... Ji. J 1 3 O tr L Cl 1 x. oreeaie aoonoupenu van u m., ueeib een lengte van 87 str.M. en dus een oppervlakte van 522 M-. Aan de Z.-Z.-O.zijde zijn zes woonhuizen ontworpen, waaronder twee winkelhuizen, elk met twee bovenhuizen, en aan de W.-Z.-W.zijde vier woonhuizen, iedereen beneden- en bovenwoning bevattende. De hoogte der huizen is tot onderkant muurplaat 6.50 M., terwijl de dakhelling onder 30 pCt. graden is gebracht, zoodat de licht- en luchtstrooming, alsmede de zonnestralen zeer gemakkelijk de kamers in de benedenverdiepingen zullen kunnen bereiken. Alle woon- en slaapkamers, alsmede keukens, privaten, trappen, gangen, portalen, hebben onmiddellijk buitenlucht en zijn daar allen, geen uitgezonderd, aan gelegen, zoodat het volmaakte hier bjjna bereikt is. De vierkante oppervlakte der woonkamers is gemiddeld 20 M2 en de kamers hebben, bij een hoogte van 3 M., 60 kubieke meter inhoud. De gangen zyn 0.85 M. breed, alsmede de ! trappen, en de ruime privaten zijn allen van zelf- trappen, en de ruime privaten zijn allen van zelfdoorspoelende waterleidingen voorzien. Er blijkt dus duidelijk in welken hoogst gunstigen toestand de geprojecteerde straat en nieuw te bouwen arbeiderswoningen zullen verkeeren: trottoirs en rijwegen, gelijk in breedte en aanleg aan de drukste varkeerwegen, en slechts ter halverhoogte bebouwd, zoodat licht, lucht en zon ongetwijfeld ongestoord de woningen zullen kunnen binnendringen. * De stad onzer inwoning heeft weder een harer meest achtenswaardige burgers verloren. In den ouderdom van bijna twee-en-tachtig jaar ontsliep toch eergisteren de heer Andries Schroot. Gedurende een breede reeks van jaren oefende hy het beroep van bouwmeester hier ter stede uit, en genoot als zoodanig het vertrouwen van vele aanzienlijken. Zijn soliditeit en rechtschapenheid waren spreekwoordelijk geworden. Hij vertegenwoordigde dan ook de Oud-Nederlandsche type op uitstekende wijze; aan de voorvaderlijke traditiën bleef hij ook in zijn bedrijf onveranderlijk getrouw. Aan deze Gemeente bewees hij onschatbare diensten als adjunct-opperbrandmeester, welke betrekking hij van 1 Februari 1839 tot 1 Februari 1879 vervulde. Ook in die functie bewees hij zich een ijverig, nauwgezet en vermoeid werkzaam man. De brandmeesters waren innig aan hem gehecht, en volgden gaarne de bevelen, die hij, in overleg met den opperbrandmeester, den heer H. H. Van Gogh, hun gaf. De brandweer was destijds op meer bescheiden schaal ingericht, hetgeen, bij de mindere uitgebreidheid der stad, toen ook voldoende was, en toch genoot zij bijkans zonder uitzondering groot succes. Ook op het gebied der liefdadigheid had de heer Schroot zijn sporen verdiend. Vijf-en-twintig jaren (1868 tot 1883) behoorde bij tot de adviseerende, naar buiten werkende leden van het Leenfonds h Weldadig en Zorgvuldig”, terwijl hij ook een reeks van jaren mede aan het bestuur der Armen Inrichting, op het Bleienburg, verbonden was. Van zijn liefde voor armen en weezen gaf hu ook getuigenis door geruimen tijd met toewijding te vervullen, de betrekking van diaken en regent der Hervormde Gemeente. Men zal moeten toestemmen, dat er in de burger kringen weinigen zullen gevonden worden, die op :zulk een nuttig en wel doorbracht leven mochten ierngzien. yoegt men hier nu nog bij, dat de heer Schroot ook in zij.n huiselijken en vriendenkring was geliefd en geëerd wegens zijn persoonlijke beminnelijke eigenschappen, .en men zal de droefheid beseffen, die zeer velen, wegens zijn overlijden, vervult. Het eervol aandenken aan dezen braven medeburger zal niet licht onder ons verloren gaan. i Naar aanleiding van een missive van den Minister i van Waterstaat, Handel en Nijverheid deelt het Bestuur van het Ned. Landbouwcomité aan be- 1 ianghebbenden mede, dat voor de internationale ' Tentoonstelling van boom- en veldvruchten te < Petersburg door de Russische Regeering douanefaciliteiten en verlaging van vrachtprijzen op de Russische spoorwegen wordt verleend. * Men meldt ons, dat alhier een vergadering zal belegd worden door eigenaars van hofjes en poorten, om bij Burgemeester en Wethouders subsidie aan te vragen, ten einde hun woningen te hernieuwen en in te richten naar de eischen des tijds. * Door het Leger des Heils alhier zijn gedurende de afgeloopen week verstrekt in de Toevlucht voor Dakloozen 272 nachtverblijven en 1048 portieB eten. In de Stuivers-toevlucht 130 nachtverblijven, 142 porties warm eten en 628 porties brood en koffie. Ds. G. H. Kasteel alhier heeft bedankt voor het beroep naar de Gereformeerde kerk te Breukelen. * Meermalen is er door ons op gewezen, dat de bemoeiingen van de Nederlandsche Vereeniging tot bescherming van dieren niet alleen het dier, maar ook den mensch ten goede komen. Daaraan is ongetwijfeld voor een groot deel toe te schrijven, dat de arbeid van die Vereeniging door het Nederlandsche volk al meer en meer op prijs wordt gesteld. De ongevallen, welke in de laatste dagen door aan- en overrijden te dezer stede hebben plaats gehad, zijn dan ook aan de aandacht van het Hoofdbestuur niet ontsnapt. Naar wij toch vernemen, is in overweging om het bedrag van de premie, die genoemd Bestuur den politie-agent toekent, voor het op «deugdelijke gronden” verbaliseeren wegens hardrijden, te verhoogen. Wij behoeven wel niet te zeggen, dat een maatregel in dien zin door ons van harte zou worden toegejuicht. Deze zou niet weinig bijdragen om het toezicht >p het rijden te verscherpen. * De brutale handelingen van sommige sujetten 'aan werkelijk alle perken te buiten. Gister-namidlag omstreeks vijf uur gingen twee kerels een boter-, raas- en Geldersche warenwinkel in de Kraaijenhoftraat bij de Hollandsche Spoor binnen en stalen mder de oogen van de winkelierster een worst. 5en heer, die daar inwoont, schoot de vrouw ter mln. mp.t hpit, crftunlnr dof. il tran «on /jor cm' nffan I UDU 50¥U16> vaa oen aer aujeiien een slag in ’t aangezicht ontving, terwijl de andere een ruit stuk sloeg, De politie heeft proces-verbaal opgemaakt. Maar waarom worden dergelijke bij de justitie als gevaarlijk te boek staande individuen niet onmiddellijk in verzekerde bewaring genomen en voor geruimen tijd onschadelyk gemaakt? * Bij de opening der inschrijf biljetten voor een onderhandsche aanneming van stoffeerwerken ten behoeve van den Koninklijken Schouwburg, was de uitslag als volgt: P. L. Warnars f1487; L. J. PrinsDz f1437; Gebrs. Stutterheim f1200; H. Pander en Zonen f 1197.50 en J. H. Jacobs f1179. Onder andere wordt de eerste foyer, die uitzicht geeft op het Voorhout, van nieuwe meubelgordijnen en portière met draperien voorzien. Het tapijt in de loge van H. M. de Koningin wordt vernieuwd, zoo ook eenige afsluitgordynen bij de stalles en parquet. * Bij den Gemeenteraad zijn ingekomen de volgende voordrachten: ter benoeming van een onderwijzeres, 3e kl., in handwerken voor meisjes, aan de school Vijzelstraat: mej. E. H. De Zoete, gewoon onderwijzeres, 4e kl. aan die school; mej. G. H. Holgen, thans reeds als zoodanig werkzaam aan de school Hemsterhuisstraat; mej. J. F. F. C. Vermaat, als voren, aan de scholen Hemsterhuisstraat en Rembrandtstraat. ter benoeming van een onderwijzeres, 3e kl., in handwerken voor meisjes aan de school Rembrandtstraat: mej. J. W. F1. Van der Spek, thans reeds 1 als zoodanig werkzaam aan de openbare burgerschool 1 aan de Koningin-Emmakade; mej. A. C. Visscher, 1 onderwijzeres, 4e kl., aan die school; mej. A. Van 1 Kleef, alhier. 1 * In de afgeloopen week werden door keurmeesters i afgekeurd: drie paarden, zeven partijen rund-, drie > party en kalfs-, lams- en een party varkensvleesch, alsmede een ongeboren kalf. * Te Zetten, nabij Renkum, zijn in het gesticht //Bethel” volgens het thans verschenen een-endertigste jaarverslag over 1893 achtereenvolgens 27 meisjes ter verpleging opgenomen. Hiervan kwamen 5 Amsterdam, 5 uit Arnhem, 2 uit Rotterdam, 2 nit ’s Gravenhage, 2 uit Kralingen, 2 uit Schiedam, en uit Groningen, Nieuwer-Amstel, Goes, Haarlem, St. Annaland, de Bilt, Harlingen, Alkmaar elk 1, terwijl 1 uit een ander gesticht op de inrichting werd geplaatst. Een-en-twintig meisjes verlieten het gesticht. Daarvan werden 15 in diensten geplaatst, 3 vertrokken naar andere gestichten, twee keerden naar haar ouders terug, waarvan een binnentyds en tegen den wil en den raad der directrice, en een werd uitbesteed door de diaconie der Gemeente, waar zij thuis behoorde. Het bestuur leed een groot verlies door het onverwacht afsterven van jhr. E. Van Weede van Dijkveld. Deze slag werd diep gevoeld in de Heldringgestichten, waar hij gaarne kwam, en plaats had in de besturen van drie gestichten. Jhr. P. Hartsen werd tot bestuurslid gekozen in plaats van den heer A. F. Willink. In het damesbestunr had ook eenige verandering plaats. Mevrouw Van Nellesteya—Hartsen legde de betrekking van penningmeesteres neder, welke betrekking bereidwillig werd aanvaard door mevrouw Notten—Lochet Eisenlöffel. De financieele toestand der inrichting was gunstig te noemen, want bij een uitgaaf van f 15 137.16 staat een ontvangst te vermelden van f 16 455.92%, zoodat de jaarrekening sluit met een saldo van f 1318.76%. * Uit Krimpen a/d. IJssel schryft men ons dd. 23 Juni: Werd eenigen tijd geleden in dit blad bericht, dat :r verschil van inzicht bestond tusschen vele Stapïorster boeren en hun polderbestuur en de eersten lit op een wel wat hardhandige manier wilden bedechten, ook in onze stille plaats is de verstandlouding tusschen de meeste //ineelanden” en het houding tusschen de meeste //ingelanden” en het polderbestuur niet te best. Wel gaat het hier vreedzamer toe dan te Staphorst, maar met de meeste belangstelling wordt alles nagegaan. De zaak is deze: Door de meerderheid van het Bestuur is een nieuwe keur ontworpen, die zeer veel tegenstand ontmoet. Men heeft eerst zijn bezwaren bij het Bestuur zelf ingebracht, maar toen dit desniettemin de ontworpen keur toch goedgekeurd had, heeft men zich tot de Gedeputeerde Staten dezer provincie gewend, om vernietiging, zij het dan maar alleen van één artikel, aan te vragen. Met belangstelling wordt de beslissing van dit college te gemoet gezien. De landeigenaars hebben intusschen hun vertrouwen in het polderbestuur opgezegd, door met verpletterende meerderheid de jaarlijksche machtiging tot onderhandsche aanbesteding van werken en dito verhuring van poldergoederen niet meer te verleenen. De Amsterdamsche correspondent van de N. R. Ct. maakt met grooten lof melding van de methode, welke de heer Léon Berquand, officier d’académie, stichter van scholen voor spraakgebrekkigen in Frankrijk, van wien wij dezer dagen melding maakten, toepast op stotteraars te Amsterdam. Bedoelde correspondent haalt een voorbeeld aan van een knaap van dertien jaar en zegt daarvan, dat na een behandeling van vier weken het resultaat ygn Berquand’s behandeling allerverrassendst is, vooral om de eenvoudige, geleidelijke wijze, waarop het verkregen werd. De jongen is een andere jongen geworden. Hij heeft de macht over zichzelf teruggekregen en in het algemeen heeft zijn karakter, zyn lust tot studie, daarvan den gunstigen weerslag ondervonden. Na een overzicht van de leerwijze van den heer Berquand te hebben gegeven, schryft de correspondent; De vraag, of de heer Berquand meerdere cursus,en de eerste is thans zoo goed als afgeloopen — :al inrichten, k»" niet beantwoorden. Dit alleen veet ik, dat hij vooralsnog *s geslaagd in het lereiken van het hoofddoel zijner komst. Ten eerste venscht hij zich op de hoogte te stellen van het inderwijs in zijn vak ten onzent, en ten tweede hoopte hij de gelegenheid te vinden een cours gratuit in te richten — liefst met weeskinderen, omdat hij verwachten mag, dat dezen ook in huis aan het vereischte toezicht zullen zijn onderworpen — maar onder controle van een //officieels commissie”, die zyn methode zou controleeren en de verkregen resultaten aanteekenen in een rapport, hetwelk hij aan de overheden in zijn land zou kunnen overleggen. De Kamer van koophandel en fabrieken te Nijmegen heeft op haar adres, om te bevorderen dat de uitvoer van tuinbouwvoortbrengselen naar Duitschland ook via Cranenburg—Kleef worde toegestaan, van den Minister van Buitenlandsche Zaken ten antwoord gekregen, dat door het gezantschap te Berlijn de noodige stappen zyn gedaan, ten einde zoo mogelijk te verkrijgen, dat de invoer van tuinbouwvoortbrengselen uit Nederland in Duitschland voortaan ook via Cranenburg—Kleef zou mogen geschieden, maar dat blijkens dezer dagen van den Duitschen gezant te ’s-Gravenhage ontvangen bericht de Pruisische Regeering geen termen vindt om aan den wensch van adressante te voldoen. * Te Maastricht is onder den naam van Salus Populi een Vereeniging tot stand gekomen, die zich ten doel stelt, door krachtige samenwerking de toepassing van de Encycliek Rerun novarum op meer doeltreffende wijze te bevorderen. Zij zal trachten o. m. te verkrijgen verandering in den toestand der werkeloozen. Daartoe is een kantoor van arbeid of arbeidsbeurs opgericht, waar werkeloozen zich kunnen aanmelden en de oorzaak van hun ontslag en wat daarmede in verband staat doen kennen. Door den heer J. Heemskerk, landbouwer te Hazerswoude, is een adres gericht tot de Tweede Kamer, waarin bij verzoekt, dat dit College in zijn wetgevenden arbeid zal bevorderen, dat door een herziene wet op de Nationale Militie, al die bepalingen worden gemaakt, waardoor het vrijwillig dienstnemen in het vooruitzicht van later in burgerlijke staatsbetrekking over te gaan zooveel mogelijk tot regel worde gemaakt, en zedelijkheid en godsvrucht onder den Nederlandschen krijgsman zoo veel mogelijk worden aangekweekt en bevorderd. * Door het Hoofdbestuur van de Schippersvereeniging Schuttevaer zijn de volgende adressen verzonden: 1. Aan den Minister van Waterstaat, Handel en Ny verheid, met verzoek om opruiming van de oude stukken muur in de Waal bij de spoorwegbrug te Nijmegen. 2. Aan den Minister van Marine, verzoekende betonning van de vleien in het Hellegat en het Krammer. 3. Aan den Minister van Waterstaat, Handel en Nijverheid, met verzoek om opruiming van ondiepten ;n den Gelderschen IJssel aan de bovenkrib te ’sHeerenhoek bij Zalk. Nu het nieuwe Protestantsche Ziekenhuis te Nijmegen zyn voltooiing nadert, hebben eenige dames 1 iet plan opgevat, over eenigen tijd een bazar te i ïouden, om uit de opbrengst daarvan de kosten i ran inrichting van het gebouw te bestrijden. ( De algemeene jaarvergadering der Ned. Yereeni- ] ;ing tot bevordering van Zondagsrust zal in plaats ran te Delft, dit jaar te Utrecht worden gehouden. E De Vereeniging van Burgemeesters en Secretarissen f n Zuid- en Noord-Beveland zal Donderdag a. s. te roes een buitengewone vergadering houden, hoofdakelijk ter verkiezing van een bestuurslid, ter vervanging van wyien den heer H. G. Hartman Jz. Uit Middelburg wordt aan de N. R. Ct. gemeld, dat in een dezer dagen gehouden vergadering van aandeelhouders in het blad De Zeeuw, het antirevolutionnaire orgaan in Zeeland, is bepaald, dat voortaan in dat blad de politiek van De Standaard zal worden voorgestaan. De vergadering werd ook bygewoond door jbr. mr. A. F. De Savornin Lobman, den Afgevaardigde van Goes. —— --- Onbaatzuchtig en Trouw. (Novelle uit ’tHoogd. van BENNO BRAUN). II. Aan de landingsplaat» gekomen, verlieten Gustaaf en Hedwig de boot, gaven haar aan den bewaker over en gingen langzaam den heuvel op, die verin ’tmeer vooruitspringend, de plaats aanwijst, waar eens de door de Christelijke veroveraars vervolgde Wendenvorst Jaczko, nadat hij moedig met zgn paard de li&vel was overgezwommen, aan wal stapte. Hier hing hij aan een eik zgn schild op en legde de gelofte af Christen te zullen worden uit dankbaarheid voor zijn gelukkige redding. Vandaar, dat de heuvel //Schildhorn” heet, en een zuil van Zandsteen in den vorm van een eik, met een kruis op de spits en een ijzeren schild aan een stok, vereeuwigt deze legendarische gebeurtenis. Aan den voet van deze zuil gekomen, hielden de geliefden stil en stonden hand in hand. De zon, op ’t punt om achter de heuvelrij aan den anderen oever te verdwijnen, wierp tot afscheid nog haar gouden glans over meet en woud. De met menschen gevulde booten stuurden naar den oever, waar spel en dans hun wachtten. In de verte vertoonde zich de opstijgende rook eener naderende stoomboot. * Daar gaat de zon onder,” zeide Gustaaf na een lange pauze, en morgen komt zij met vernieuwde schoonheid op. Laat zij ons ’t zinnebeeld van ons geluk zgn; laat zij ons leeren niet moedeloos te worden. Al gebeurt er ook ’t ergste, al moge ook de toekomst donker schijnen — weldra rijst de zon weer zegevierend omhoog en zendt se haar licht over ons geluk.” //Maar de nacht kan lang zijn, zeer lang en de zon komt te laat, om ’t verdwenen geluk tot nieuw leven te wekken,” fluisterde zij, haast zonder ’t zelve te weten. «Onze liefde sterft niet, Hedwig,” zeide hg, terwijl bij haar innig aan zgn boezem drukte; »ze is immers jong ea schoon als de morgenzon. Daarom moed en vertrouwen. Ik laat niet van u af, al keert zich alles ook tegen ons. Als gij mij slechts overblijft en mijn kunst, dan heb-ik alles, wat mg ’t leven dierbaar maakt; dan kan ik al ’t overige ontberen.” »Gg denkt edel en goed en ik heb u zoo lief,” zeide zij met een blik vol eindelooze teederheid tot hem opziende, maar er ging haar een rilling door de leden en zg hulde zich in haar omslagdoek. De zon was intusschen ondergegaan. Daar beneden legde de stoomboot aan en de bel riep de passagiers samen. Gustaaf en Hedwig gingen den heuvel af en betraden ’t vaartuig, dat hen tien minuten later naar de residentie terugbracht. De lange vaart, de vroolijke omgeving hadden toch eenigermate de droevige stemming, die ’t jonge meisje overvallen had, verjaagd. Zij luisterde aandachtig naar den geliefde, wiens opgeruimdheid geheel teruggekeerd was en die op zijn onbezorgde wijze allerlei schitterende plannen voor de toekomst vormde, waaruit een onwankelbaar vertrouwen op zijn roeping als kunstenaar sprak. Terwijl zg arm in arm door de drukke straten liepen, maakte Hedwig van tijd tot tgd een opmerking, die bewees, welke groote verwachtingen ook zij van den geliefde koesterde. De beide jongelieden waren huisgenooten en woonden in een der stillere straten van de akademiewijk. Gustaaf vergezelde de geliefde tot aan de deur van. haar op de derde verdieping liggende kamer. Juist toen hg op ’t punt stond heen te gaan, ging de ü ur naast die van Hedwig open en haar hospita, oude goedige vrouw, keek naar buiten. »Ha, goeden avond, Juffrouw Deichmann, al terug? En daar is mijnheer Helm ook. Nu, hebt gijlieden u goed geamuseerd?” //Dank u, vrouw Borchardt”. //Niet waar, er was veel volk daar buiten in ’t Grünewald? Ja, als ik zulk een netten cavalier had als gij, dan zou ik ook uitgegaan zijn, maar nu — een alleenstaande weduwe — och hemel, men stelt zich aan zoovele verkeerde uitleggingen bloot. Nu, goeden nacht; binnen ligt ook een brief voor u, juffrouw; die is gedurende uw afwezigheid aangekomen”. //Een brief voor mij?” //Ja, zeker”, vervolgde het praatlustige oudje, en nog wel door een heerenhand geschreven. Wie weet welke verovering u gemaakt hebt”. Ze lachte en knipte goedig met de oogen. //Nu ben ik toch nieuwsgierig,” sprak Gustaaf. //Wilt ge mij den brief eens laten zien, Hedwig ?” //Kjjk eens, wat is hg jaloersch !” lachte Hedwig. »Maar in ernst — van wien kan de brief zijn?” //Ja, ik weet ’tniet, lieve juffrouw. Wil u in mijn kamer gaan om hem te lezen, ik heb hem op uw tafel gelegd, maar als mgnheer Helm ’t verlangt, kan ik hem wel even halen.” #Och, neen, vrouw Borchardt; ’t heeft geen haast. Goeden nacht — ik kan mjjn kamer wel zonder licht vinden.” ’t Oudje knikte vriendelijk, wenschte eveneens //goeden nacht” en verdween. //Slaap wel, lieveling,” fluisterde Hedwig, terwijl ze haar armen om Gustaaf’s hals sloeg en een kus op zgn lippen drukte. »En de brief?” vroeg hij. »Hg zal een aanvrage bevatten om aan de dochter van een of anderen mgnheer X. of mevrouw Y. les te geven — zgt ge werkelijk jaloersch, Gustaaf?” Hij schudde met ’t hoofd, maar zijn Btem klonk niet heel oprecht, toen hg zeide: //Neen, Hedwig, werkelijk niet. Goeden nacht — droom prettig.” //Insgelijks Gustaaf. En morgen, als ik beneden bjj u kom om te poseeren voor uw adellijke jonge dame, breng ik den brief meê, om je phantasie wat tot rust te brengen”. Nog een kus en zij wipte haar kamer binnen. Gustaaf evenwel ging de trap af en begaf zich naar een nabijgelegen artistenrestaurant, waar hij zeker was, vrienden en studiemakkers te zullen aantreffen, want hij gevoelde zich nog niet gestemd om ter ruste te gaan. Toen hg lang na middernacht terugkeerde, wierp hij nog éen groet naar boven naar Hedwigs donkere ramen. vHolder Engel, gute Nacht //Schlafe sanft, dein Liebster wacht” neuriede hg. Daarna begaf hg zich naar zijn op de tweede verdieping liggende woning en weldra lag hg in een rustigen vasten slaap. *** Toen Gustaaf den volgenden ochtend opstond, was ’t reeds tamelijk laat en de zon scheen vriendelijk door het venster. Vlug kleedde hg zich aan en trad zijn woonvertrek binnen, dat hem tegelijkertijd tot atelier diende en waarvan de wanden met schetsen en crayonteekeningen versierd waren. Op een hoektafeltje bij ’t raam lagen penseelen, paletten en busjes met verf, en in het midden van ’t vertrek stond een ezel met een nog onvoltooid portret, dat een edelvrouw uit de 14e eeuw voorstelde, wier gelaatstrekken sprekend op die van Hedwig geleken. Gustaaf wierp der schilderij een kushand toe en zette zich in de beste luim van de wereld aan zgn ontbijt, dat zgn hospita reeds twee uren geleden had klaar gezet. De koffie was natuurlijk in dien tijd koud geworden, maar dat hinderde onzen jongen kunstenaar niet. In enkele minuten had hg zijn eenvoudig ontbijt genuttigd en ging nu, onder ’t rooken van een sigaar, in de kamer op en neer, zooals hg altijd deed, als een of andere gedachte hem bezig hield. Menigmaal bleef hij voor ’t portret staan, bekeek het onderzoekend, knikte met ’t hoofd en hervatte dan zijn wandeling weer. Daar ’t reeds 10 uren was, kon hij Hedwig elk oogenblik verwachten. Het verwonderde hem, dat hij nog geen teeken van leven van haar vernomen had. Anders placht ze steeds reeds in de vroegte een paar akkoorden op de piano aan te slaan om hem op haar wijze haar morgengroet te zenden. Dat was heden niet gebeurd, of hij moest zich verslapen hebben. Sedert den dag, dat hun harten tot elkaar gesproken hadden, had zij ’t nooit verzuimd den geliefde door een zijner lievelingsliederen bij zijn ontwaken op te vroolijken en hij drukte dan zijn dank uit door, al was ’t dan niet zoo welluidend, met zijn schilderstok tegen den zolder te kloppen. Ook heden trachtte hij door deze manoeuvre de morgencorrespondentie aan te knoopen, maar hij ontving geen antwoord. //Waarschijnlijk is zg uitgegaan, om zich te presenteeren bij de familie van den briefschrijver van gister-avond,” dacht hij, terwijl hij voor ’t geopende raam ging staan, in de hoop haar misschien te zien thuiskomen. Om te gaan werken gevoelde hij toch in ’t geheel geen lust. Gustaaf Helm was tot dusverre een verwend gelukskind geweest, wien de middelen van huis miidelijk toevloeiden. Zelfs ’t geschil met zijn vader veranderde, zooals wij weten, niets in zijn levensomstandigheden en beangstigde hem dan ook al heel weinig. Zijn lichtzinnigheid deed hem die verwijdering meer als een interessante, tot zijn kunstenaarsloopbaan behoorende gebeurtenis beschouwen, dan als een, die te betreuren was en reden tot bezorgdheid gaf. Mettertijd, dacht hij, zal vader wel weêr goed worden en er zich aan gewennen een schilder in plaats van een jurist tot zoon te hebben. Ik heb nu den eersten stap ter verzoening gedaan. Geeft hij zijn toestemming tot mijn huwelijk met Hedwig, dan wil ik dubbel mijn best doen en hem toonen, wat ik kan. Wordt mijn portret nu door de Academie met de gouden medaille bekroond, dan is mijn fortuin gemaakt. Dan kan vader trotsch op mij zijn, dan zal hij mij stellig in rijke mate de middelen verschaffen om ter mijner volmaking naar Rome te kunnen gaan. Blijft hg echter op zgn stuk staan, dan is dat ook al geen ongeluk, dan zal ik er mij wel alleen door zien te slaan. Zooals Hedwig zeer juist opgemerkt en reeds vaak aan Gustaaf gezegd had, ontbrak het dezen tof nog toe aan den noodigen levensernst om een kunstenaar in den edelsten zin des woords te worden. Hij nam alles te oppervlakkig, te veel van den lichtsten kant op; een waar kunstwerk wordt alleen geboren uit de diepte van ’t gemoed, indien zedige ernst, gepaard met gevoel voor ’t schoone, een ijzeren wil en echte werklust samengaan. De ernst, die voortkomt uit de tegenspoeden in ’t leven, was onzen jongen kunstenaar nog vreemd. Hij had nog niets dan den vroolijken kant van ’t leven gezien; nog nooit had hij er de schaduwzijde van leeren kennen en hij liep gevaar zijn schoon talent door ’t hem aangeboren en door de levensomstandigheden aangewakkerde niet diep gaande optimisme te dooden. Ook de liefde voor Hedwig miste nog de hoogere wijding, want de kracht daarvan was nog niet beproefd geworden in’t ongeluk. Wat voor Hedwigs ernstig karakter levensdoel was, was voor Gustaafs lichtzinnigen en zorgeloozen aard meer een avontuur der jeugd, dat hij zich op echte kunstenaarsmanier zoo romantisch en phantastisch mogelijk trachtte voor te stellen. Zeide papa: neen! nu dan wilde hij nog geduld oefenen, totdat zijn portret, dat daar op den ezel stond, hem eer en voordeel zou hebben aangebracht, ’t geen naar zijn meening niet anders kon; dan zou Hedwig zijn vrouw worden. Daar hij ’t gebrek nooit had leeren kennen, dacht hij ’t zich zeer poëtisch met zijn vrouw in niet al te ruime omstandigheden te leven en voor haar te werken, zich van trap tot trap, onder allerlei tegenspoeden, tot aan de poort van den tempel des gelaks en des roems op te werken. Met welke moeielijkheden dit in de werkelijkheid gepaard gaat en hoevele afgematte strijders de trappen van den tempel overdekken, waarop zij in elkander zakken eer een hunner, sterker en krachtiger van geest dan de anderen, in ’t heiligdom binnendringt — hoe loodzwaar de zorg voor een huisgezin zelfs op de schouders van de sterkste drukt, daarvan had Gustaaf zelfs niet ’t minste vermoeden. Wat levenservaring aangaat, was de geliefde verreweg zijn meerdere. Juist sloeg ’telf op den naastbij zijnden toren en Hedwig kwam nog altijd niet. Door ongeduld voortgezweept, ging Gustaaf naar beneden, om naar de reden harer afwezigheid onderzoek te doen. De oude hospita scheen hem reeds te hebben verwacht, want zij kwam hem reeds ia de vestibule te gemoet. //Niet waar, mgnheer Helm, u wil naar juffrouw Deutzmann ?” #Weet u niet, waar zij heen gegaan is?” //Och lieve hemel — helaas ja. Vertrokken is zij op stel en sprong, gister-avond nog.” //Vertrokken? — onmogelijk!” riep Gustaaf. //Overtuig u zelf maar, als u mij niet gelooft; Haar spulletjes j heeft ze meegenomen; mij ook de huur tot op de laatste cent betaald, evenals de huur voor de piano”, vervolgde Borchardt bedroefd. //Daarna is zij weggegaan.” //Maar hoe zit dat dan toch — het kan toch immers niet waar zgn !” zeide Gustaaf, terwijl hg zich over ’t voorhoofd streek, om zich te overtuigen of hij waakte of droomde. //Ja, ziet u, daarvan is de brief alleen de schuld, die gisteren aankwam. Daar moet wel iets heel bijzonders in gestaan hebben, want nauwelijks had zij hem gelezen, of zij kwam met doodsbleek gelaat bij mij — en wat zette zij een oogen op, och lieve God, ’t was om te schreien en toen zeide zij: Ik moet dadelijk weg, vrouw Borchardt, ooganblikkelijk. Familieomstandigheden noodzaken mg daartoe.” //Toch geen sterfgeval ?” vroeg ik verschrikt; zij evenwel schudde ’t hoofd, pakte haar boeltje bijeen en eer ik nog recht tot bezinning kon komen, was zij reeds ’t huis uit. Ze heeft mij een brief voor u gegeven — daar zal alles wel instaan.” //Waarom heb je mij den brief niet dadelijk go. bracht?” riep Gustaaf heftig. //Dat mocht ik niet!” zeide ’t oudje verontschuldigend, terwijl zij ’t schrijven uit haar zak haalde.' //De juffrouw heeft mij uitdrukkelijk gezegd, dat ik moest wachten, tot u zelf kwam vragen.” Gustaaf rukte der vrouw haastig den brief uit de hand en spoedde er zich mee naar zijn kamer. Nog begreep hij maar niet, wat de geliefde van daar gedreven had, maar plotseling kreeg hg een voorgevoel van den stand der zaken, toen er bij ’t openen van den brief een schrijven uitviel van de hand zijns vaders. Op den witten kant van ’t velletje had Hedwig eenige regels geschreven. Deze las hg eerst. //Geliefde! Mijn droevig voorgevoel is maar al te spoedig verwezenlijkt — wij moeten scheiden. De brief van uw vader laat mij geen keuze. Ik kon de oorzaak niet zijn, dat gg op uw loopbaan reeds bij ’t begin wordt tegengehouden en uw toekomst vernietigd wordt. Ik heb hevig met mijn liefde geworsteld, maar de plicht, in wiens harde school ik ben opgegroeid, heeft de overwinning behaald. Gg zijt nu vrij van eiken band — streef met al uw kracht naar ’t hoogste en als ik zie, dat gg geëerd en beroemd zijt, dan zal ik gelukkig zijn. Vaarwel voor altijd. Wees niet boos op mij — wat ik gedaan heb, geschiedde immers voor u. En als ge nu eenmaal als kunstenaar een zekere hoogte bereikt zult hebben, denk dan aan de arme Hedwig, die voor uw toekomst haar geluk opofferde. Voor ’t laatst eenige geliefde — vaarwel. Uw Hedwig.” --- Advertentie Niet°Offlcieel Gedeelte. BERICHT. Zij, die zich ingaande 1 Juli 1894 op het DAGBLAD abonneeren, ontvangen van heden al de nog loopende numi('ers gratis. --- LICHT? ’sGRAVENHAGE, 23 Juni. De stukken, jbetrekking hebbende tot de treurige kiesrecht-geschiedenis-Tak, van welke de Kamer-ontbinding het laatste gedeelte uitmaakte, zijn thans gepubliceerd. Gelijk wij verwachtten, hebben zij weinig nieuw licht ontstoken; alles wat in de stukken te lezen staat, was eigenlijk reeds bekend. Toch heeft de openbaarmaking der //processtukken” in zoover groote waarde, als er uit blijkt, dat wij ons den gang der zaken juist hadden voorgesteld. Zoo duidelijk mogelijk wordt nu toch bewezen, in de eerste plaats, dat mr.VanTienhoven den heer Tak niet in zijn Kabinet had moeten opnemen, en dat laatstgenoemde van den aanvang de wezenlijke Premier is geweest. Mr. Tak maakte het programma en gaf daarbij van zeer groote //bescheidenheid” blijk, daar hij alleen aan de hervorming, welke van hem zou uitgaan, de Kabinetsquaestie vastknoopte! Als deze eene Tak maar werd gespaard, had de Kamer overigens al de andere takken van den Kabinetsboom kunnen vellen. Merkwaardig is de toelichting van dien egoïstischen eisch. Verwerping der Kieswet moet worden gevolgd door Kamer-ontbinding, doch na afstemming van alle andere hervormingen behoeft dat uiterste middel niet te worden toegepast, daar de moeielijkheid der regeling belet, dat van de daartoe strekkende voorstellen Kabinetsquaestien •— gevolgd door Kamer-ontbindiDg gelijk ten aanzien van de Kieswet — worden gemaakt. Alzoo oordeelde mr. Tak, dat aan de regeling van het kiesrecht geen moeielijkheden zouden zijn verbonden! Ieder nadenkende zal beseffen, dat de dwang, welken mr. Tak op de andere Ministers, zelfs op den samensteller van het Bewind, uitoefende, ongehoord moet worden genoemd. Trouwens, wij willen het gevraagd hebben: is niet de gebeele afspraak, het protocol, een vermetele daad? Zulk een overeenkomst tot het oefenen van pressie op de Kroon, zonder dat zelfs de Kroon van de booze voornemens van het nieuwe Ministerie behoorlijk werd onderricht, mag zeker wel een unicum, op ministerieel gebied genoemd worden. Mr. Thorbecke deinsde voor niet veel terug, maar tot zulk een handeling had hij ongetwijfeld nimmer zijn toestemming verleend. Het Kabinet-Tak zal voortaan ’t best als ’t protocol-Bewind kunnen worden aangeduid. * * * Datzelfde protocol bevat nog een zeer opmerkelijke bijzonderheid. Men zal zich herinneren, dat de Minister Pierson bij de verdediging der Vermogensbelasting hoog deed klinken het argument van het eenheidsverband tusschen al de elementen van zijn belastinghervorming. In het bewuste protocol is van dien onlosmakelijken band geen spoor aanwezig. Het heet daarin: Later zal door hem (Minister Pierson) een Bedrijfsbelasting worden voorgedragen. Nog wijzen wij er op, hoe in het programma van mr. Tak werd gezegd, dat in ’t tijdperk, noodzakelijk tot voorbereiding en afdoening der regeling van het kiesrecht,met alle kracht aan de verbetering van den financieelen toestand, ook der Gemeenten, moest worden gearbeid. Daarvan nu is niets gekomen. Alleen een Bedeelings-wet ten bate van enkele Gemeenten werd ingediend en afgedaan, doch die wet verhinderde het verleenen van wezenlijke hulp aan de Gemeenten, te verkrijgen door verbetering van haar financieelen toestand. Dus werd het protocol losgelaten op belangrijke punten — ook de invoering van den leerplicht durfde mr. Tak niet aan — enkel ten opzichte van het kiesrecht werd het stipt gehandhaafd. Men moet verbaasd staan, als men leest wat er bij de samenstelling van het Bewind werd //geknoeid.” * * * En nu de groote quaestie. De Kieswet werd niet verworpen; zelfs van zijdelingsche tegenwerking van de zijde der Kamer was niet gebleken. Al wat mr. Tak aan de Koningin-Regentes daaromtrent mededeelde was — ’t harde woord moet er uit — onjuist of onwaar. Het amendement-De Meijier was geen tegenwerkend amendement. Gesteld echter, dat het dit wel was, dan had de Minister die meening aan de Kamer moeten mededeelen. Enkel het zeggen: ik ontraad de Kamer de aanneming van het amendement”, kon naar de parlementaire usance, nimmer worden opgevat als een beslist afwijzen, allerminst als een aankondiging der intrekking van de wet. Naar onze overtuiging had de Minister de Kamer moeten mededeelen, dat de aanneming van het amendement-De Meijier de vèrststrekkende politieke gevolgen zou hebben. Hij had niet enkel op de intrekking der wet moeten doelen, doch er tevens aan moeten toevoegen, omdat dit eenmaal met zijn collegas was afgesproken, dat, na de intrekking der wet, een voorstel tot Kamerontbinding aan de Koningin-Regentes zou worden gedaan. De Minister hield dit alles voor zich; hij liet de Kamer stemmen over een door zijn eigen medewerking gewijzigd amendement. 't Was hem blijkbaar om de Kamerontbinding te doen; hij rekende op de stembuszegepraal zijner richting. * * * Is de houding van mr. Tak, in ’t licht der stembus, volkomen af keurenswaardig, zijn schrijven aan de Koningin-Regentes noemen wij in den slechtsten zin geheel onverdedigbaar. Aan dit schrijven ligt meer dan een constitutionneele ketterij ten grondslag. De Regentes wordt feitelijk gedreigd met de ongunst der Natie, terwijl de behoudstere (nota bene) meerderheid der Kamer verdacht wordt gemaakt als niet meer zijnde een steunpunt voor de volksvrijheden. Allen dus, die zich niet kunnen vereenigen met het kiesrecht-Tak, zijn geen vrienden des volks. Dit wordt aan H. M. de KoninginRegentes zoo maar, zonder blikken of blozen, geschreven. Gelukkig, dat H. M., bij het verleenen der machtiging tot Kamerontbinding, uitdrukkelijk verklaarde zich niet met al de motieven, voor die ontbinding aangevoerd, te kunnen vereenigen, waarbij Zij zeker ook zal gedacht hebben aan de gruwelijke constitutioneele ketterij, dat het ontwerp-Kieswet, alleen door de indiening bij Koninklijke Boodschap, moet worden geacht de eigen opinie der Kroon | uit te drukken. * * m%r ^ k Hoogst merkwaardig noemen wij het voorts, dat door mr. Tak geen enkele poging werd beproefd om H. M. te doen deelen in de overtuiging, dat zijn Kiesrecht ten minste niet verder ging dan de Grondwet gedoogt. Kn daar toch kwam het allereerst op aan. De Regentes moest zich dus maar nederleggen bij het gevoelen van mr. Tak over... mr. Tak’s ontwerp. De bezwaren der oppositie werden eenvoudig geïgnoreerd en alleen werd er van een behoudzieke meerderheid gesproken. Lichtvaardiger voordracht tot Kamerontbinding is wellicht nimmer gedaan. * * * Nog doen wij uitkomen, hoe mr. Tak, in zijn schrijven aan de Regentes, zelf de leus der verkiezingen aangeeft. Voor of tegen mr. Tak’s Kiesrecht: dat heeft hij zelf het eerst doen hooren in zijn bewusten brief aan H. M. Mèt de Regeering, voor de uitbreiding van het kiesrecht zoover de Grondwet het toelaat, dat zou de stembusleus zijn. En daar nu de Regeering zich oplostte in den kiesrechtdictator, was het niet meer dan natuurlijk dat voor of tegen mr. Tak de strijdkreet was, die bij de stembus werd aangeheven. * * * De openbaar gemaakte stukken bevestigen den algemeen ongunstigen indruk, dien Tak’s houding in den lande verwekte, verklaart het stembus-votum van 24 April en ontheft mr. Van Tienhoven niet van de ontzettende verantwoordelijkheid door zijn, op zijn zachtst genomen, vreemd bedrijf van de crisis te hebben voorbereid, welke zooveel onrust en onlust in den lande teweeg bracht. Zijn terugtreden, toen ’t protocol ontbindend op de Kamer ging werken, releveerde hem — want zijn stelling : de Kieswet is niet verworpen, dus kan er van geen ontbinding sprake zijn, heeten wij volkomen correct — maar toch blijft hij verantwoordelijk voor de opneming in zijn Bewind van mr. Tak, die dadelijk als dictator debuteerde, en dus ’t Premierschap van mr. Van Tienhoven tot een loutere comedievertooning maakte. Voor heden zullen wij ons tot deze opmerkingen bepalen. --- Buitenland. EWOELASn. Londen, 22 Juni. Het Parlementslid A. J. Balfour, leider der oppositie in het Lagerhuis, hield gisteren een belangrijke politieke rede voor een talrijk bezochte vergadering van Unionisten in de Memorial Hall te Londen. Hg herinnerde aan de omstandigheden, waaronder de Unionistische partij was tot stand gekomen, wees op haar krachtigen bloei en de kloekheid van haar optreden en kon niet gelooven, dat een Unie, die zich gedurende acht jaren aan j de groene tafel en in de oppositie zoo ferm had gehouden, bestemd was om weer ontbonden te worden. Hg noodigde daarom zijn hoorders uit wel te letten op de positie, die de Unionisten als burgers van het Rijk innemen, vast besloten, om niet slechts zijn eenheid ongeschonden te handhaven, maar ook samen te werken voor het welzgn van ieder zijner individuen. Zich onder zeker voorbehoud vereenigende met lord Rosebery’s zienswijze, dat gedurende de politieke veranderingen der twee of drie laatste generatiën het volksbewustzijn was wakker geworden, wees de de conservatieve leider er op, dat de school van individualistische radicalen had uitgediend en dat het nu de vraag is, wat daarvoor weer in de plaats zou komen. Van socialisme moge men den mond vol hebben, maar hg geloofde niet, dat dit stelsel ooit wortel zou schieten in Engeland. De practische toepassing van dat stelsel hield spreker voor ónmogelijk. Maar de band moet worden geslagen aan een proefneming door den Staat ter verbetering van den toestand van die leden der gemeenschap, die onderstand het dringendst noodig hebben. Overigens beschouwde hij de phrase//de stem des volks”, waaraan sommige geachte leden der tegenwoordige Regeering verslaafd zgn, volstrekt zinledig. Er zijn altijd leiders voor de partijen noodig geweest, voor de conservatieven zoowel als voor de democraten, en zijn het geen leiders, dan zijn het intriganten. Het ligt nu eenmaal in de natuur van den menseb, dat de een boven den ander den baas moet spelen. Wanneer daarbij slechts de welopgevoede en edeldenkende mannen der gemeenschap steeds naar voren treden, twijfelde spreker niet of in de eerstvolgende 10 of 20 jaren zou het Rijk uiterlijk in groei en bloei toenemen, het spook van Home rule zou voor altijd tot rust komen en iedere partij zou loffelijk er naar streven om het meeste wel te doen aan elke klasse der gemeenschap zonder onrecht te doen aan een ander. De meeting sloot met motiën waarbij Home rule werd veroordeeld en de heer Balfour dank gezegd voor zijn belangrijke tijdrede. — Jaren geleden beschuldigde the Times Parnell van medeplichtigheid aan den moord op Burke en lord Cavendish in ’t Phoenixpark te Dublin. Een langdurig proces, hierover gevoerd, eindigde hiermee, dat the Times tot een zware boete veroordeeld werd. Parnell werd door zeer velen als onschuldig beschouwd. Thans is een boek verschenen van Tynan, den mysterieusen no. 1 der Invincibles, welke naam in die dagen in aller mond was. Deze komt thans rond en ruiterlijk voor de zaak uit en zegt dat Parnell wel degelijk de medeschuldige was, dat het manifest van Parnell en de Iersche parlementaristen, den moord afkeurende, huichelarij en bedrog was om de aandacht van zich af te leiden. Met voorweten en goedvinden van de Iersche parlementaristen en Parnell was alles gedaan; slechts één woord vau hem had den moord kunnen voorkomen en ... hij sprak dat woord niet. De moordenaars, de invincibles hadden er op gerekend, dat na den moord een strijd op leven en dood tusschen de Regeering en de Ieren zou uitbreken en zij waren nu meer dan verwonderd een paar dagen later de muren bedekt te zien met de proclamatie der Parnellisten, hun afschuw te kennen gevende over den moord van onschuldige ambtenaren. Zooals men zich herinneren zal, was lord Cavendish slechts enkele dagen te voren in zijn betrekking gekomen. Sedert deze moord zgn jaren verloopen. Parnell is reeds opgeroepen voor den hoogsten Rechter om zich te verantwoorden, doch er leven nog vrienden en partijgenooten, wien deze onthulling van Tynan evenzeer treft. Eerstdaags staat Engeland’s verkiezing voor de deur en het is te verwachten, dat het verraad, toen gepleegd, alsdan gewroken zal worden. — De conferentie van den Nationaal-liberalen Bond, te Leeds gehouden, was speciaal bijeengeroepen om over het vraagstuk van het Hoerenhuis van gedachten te wisselen. Er waren ongeveer 2000 gedelegeerden uit alle deelen des lands tegenwoordig. Dr. Spence Watson presideerde. Hij schetste in zijn inleidende rede den toestand met betrekking tot het Hoogerhuis als ondragelijk en betoogde, dat het meer dan noodzakelijk is om tot handelen over te gaan. De partij moest te dier zake een definitieve politieke gedragslijn aannemen, daar z.i. het vertegenwoordigend regeeringsstelsel door de houding van het Hoogerhuis in onmiddellijk gevaar verkeert. De vorige leider van de partg — de grootste dien zij ooit gehad had — heeft nog in zgn laatste speech, waarbij hg het gezag neerlegde, een klaroengeschal doen hooren om ter zake van het Hoogerhuis tot actie aan te sporen en de nieuwe leider, lord Rosebery, heeft bij zijn optreden de partij uitgenoodigd haar grieven en wenseben te formuleeren, verklarende dat het Gouvernement dan bereid zou zgn daaraan een gewillig oor te leenen. Nooit te voren was de partij uit ale oorden des lapds speciaal voor dit doel bijeengekomen. Er moest nu gehandeld worden, de zaak flink aan gepakt en dan zou men de overwinning behalen. Maar daar er verschillende plannen zijn, moest men er vooral naar streven eendrachtig te zgn in zake de uitvoering van éen enkel plan en de andere plannen over boord werpen. De heer Edward Harford, secretaris der Vereeniging van spoorweg-ambtenaren, ondersteunde de eerste motie (gisteren reeds medegedeeld). Hij had vooral deze grief tegen het Hoogerhuis, dat het zich hoegenaamd niet gelegen liet liggen aan de belangen van den arbeid. Het monopolie van het landbezit en de vernedering van den arbeid waren de lievelingsleuzen van het Hoerenhuis. De millioenen onderdanen van de werkends klasse hadden geen vertegenwoordiger I in het Hoogerhuis, en het zou derhalve tot niets 1 i leiden als men het stemrecht aan den werkman gaf I en het Heerenhuis liet bestaan. Alderman Woodhouse zeide, dat het Huis der Lords ongeschikt is om controle over de wetgeving uit te oefenen, daar het slechts een enkele klasse vertegenwoordigt, nl. de landheeren, en slechts éen belang, nl. het landbezit. Zelfs lord Salisbury heeft eens in een onbewaakt oogenblik gezegd: //wij allen behooren te veel tot een klasse en het gevolg hiervan is, dat wij het ten aanzien van een groot aantal quaesties te veel eens zijn.” De motie van de verste strekking, waarin het Huis der Lord3 nutteloos en gevaarlijk wordt genoemd en op zijn afschaffing aangedrongen, werd daarop voorgesteld door den heer Labouchere. Hij herinnerde aan den grooten vooruitgang, dien men in de richting van afschaffing van het Hoogerhuis in de laatste tien jaren had gemaakt. Toenmaals deed hij in het Lagerhuis een voorstel in dien geest: men beschouwde hem bijna als krankzinnig en alleen enkele Iersche en drie Britsche leden stemden er voor. En thans zag hij gedelegeerden uit het geheele land om zich heen, hier gekomen om te verklaren, dat de verderfelijke en giftige boom van het wetgevende privilege niet langer in den Britschen grond mocht voortwoekeren en om den bijl te scherpen, welke dien boom zou vellen. Deze bijeenkomst — meende Labouchere — zou een gids en een bemoediging voor de tegenwoordige Regeering kunnen worden. Hij beschouwt eiken dag van een langer bestaan van het Hoogerhuis als een beleediging voor het radicale gezond verstand. (sic/) Spreker wil echter dat Huis nog wel laten leven, maar als een geest zonder substantie Hij wil aan de Lords hun veto-recht ontnemen, zoodat elke bill, welke het den heeren in het hoofd mocht komen, te verwerpen, weer opnieuw door het Lagerhuis zou worden gevoteerd. De Lords, aldus geen kwaad meer kunnende doen, zouden dan — meent spreker — wel spoedig uit eigen beweging van het tooneel hunner vroegere euveldaden verdwijnen. Er werden vervolgens nog heftiger woorden gesproken door sir Wilfrid Lawson, waarna de oorspronkelijke motie, uitnoodigende de Regeering om zoo spoedig mogelijk nog in deze zitting van het Parlement een bill in te dienen, houdende afschaffing van het veto der Lords, na verwerping van het amendement-Labouchere, werd aangenomen. Des avonds werd een groote betooging gehouden in het Colosseum, ter bekrachtiging van de ’s ochtends aangenomen motiën. — Te Londen heeft gister-avond een der ergste branden gewoed, die men zich in de laatste jaren herinnert. Te 9 uren werd in Tabernacle-street, City-Road, een zware rook ontdekt in een der magazijnen aldaar en een half uur later stonden 20 winkels, pakhuizen en woonhuizen in volle vlam. Beproefde brandweerlieden hadden nog nooit zulk een snelle uitbreiding van een brand gezien. De vlam sloeg daarbij zoo hoog uit, dat zij over geheel Londen kon gezien worden en duizenden uit alle oorden kwamen toeloopen. Het blusschingswerk was zeer moeielijk, daar het wegens de hitte ónmogelijk was het brandende blok huizen binnen de 150 voet te naderen. Half elf vielen de muren om van twee perceelen, in een waarvan de brand ontstaan was. De vlammen schoten daardoor met vernieuwde kracht naar alle kanten uit en een kwartier later was het geheele blok, uitgezonderd de zij- en achtermuren, vernield. Alle krachten waren intusschen ingespannen om de belendende gebouwen te redden, wat door de nauwte der omringende straten zeer bemoeielijkt werd. Tegen 11 uren had het vuur zich dan ook meester gemaakt van een nieuw pand, dat van de heeren Howes, touwfabrikanten. In een oogenblik stond ook dat perceel in lichterlaaie. Ook hier waren de vlammen niet te stuiten en achtereenvolgens moesten de wakkere spuitgasten nog vier andere groote panden in vlammen zien opgaan. In een van deze was een drukkerij en zetterij gevestigd, de //Bell Punch and Printing Cy.”, waar demenschen nog laat aan ’twerk waren en die nu in allerijl door mannen, vrouwen en kinderen verlaten werd. Het vuur had inmiddels andere richtingen ingeslagen, naar Castlestreet en Leonardstreet, en de stallen aangetast van de heeren M’Namara en Fatten, waaruit men de 150 paarden nog bijtijds kon verwijderen. Tegen middernacht waren 50 spuiten in gebruik, maar het baatte niet. De vlammen hadden nu vijf straten aangetast en verlichtten den omtrek mijlen in het rond. Het was een voortdurend vallen < j van muren, waarbij het wonder was dat de spuit- ‘ I gasten er betrekkelijk zoo goed afkwamen. Een half uur na middernacht had het brandweercommando eindelijk eenigen moed, dat het vuur zou bedwongen worden en kort daarna werden de wakkere spuitgasten de vlammen meester. Er waren 20 gebouwen geheel vernield, terwijl nog een zeer groot aantal door vuur en water groote schade hadden geleden. De politie had moeilijke taak om de enorme massa menschen in bedwang te houden. Nu en moesten de spuiten op de menigte gericht worden. De oorzaak is onbekend. ---