Advertentie Wie zicli met 1 Juli op het Dagblad abonneert, ontvangt de in deze maand nog verschijnende nummers GRATIS. --- Engeland, Buitenland. Dc illuminatie. Het buitengewoon prachtige weer, waarmede bet eerste deel van het jubileumfeest, de dankdienst in de Westminster-abdij, begunstigd werd, hield den geheelen dag aan. De hemel bleef ook wolkloos toen des avonds de millioenen lichten hun glans verspreidden over den anders zoo somberen horizon der reuzenstad en een zinnebeeldige voorstelling gaven van de hartelijke feestvreugde, welke alle gemoederen bebeerscht. Londen had sedert bet nationale feest, nu een tiental jaren geleden , ter viering van het herstel van den Prins van Wallis, geen algemeene illuminatie aanschouwd. Iu de Britsche hoofdstad behooren de openbare illuminatiën tot de groote zeldzaamheden, omdat het in die renzenstad meer dan ergers elders moeite kost om, wat men noemt, een algemeene verlichting tot stand te brengen. Ditmaal had men voor het avondfeest algemeene en zeer spontane bereidvaardigheid gevonden. Wegens de zeldzaamheid van het schouwspel en de vorderingen, ook op dit gebied der techniek gemaakt, maakte de illuminatie op de Londenaars en op hen die van buiten waren gekomen, een magischen indruk. Onder de verschillende verlichtingsbronnen bad het gaslicht nog steeds beslist de meerderheid, terwijl men hier en daar op zeer elegante wijze van de bevallige electrische gloeilampjes gebruik bad gemaakt. De minder bemiddelde klassen hadden een verlichting met kaarsen of met Ghineescbe papieren lantaarns gemaakt. Zelfs de armen van het Oost,end hadden op die manier een bescheiden, maar niet minder hartelijk gemeend feestlicht ontstoken. De groote openbare instellingen, de Departmenten van Algemeen Bestuur, de stadswoningen van den adel 'en de geldaristocratie hadden natuurlijk met hunne respectable middelen een buitengewone luxe aan hunne particuliere illuminatiën besteed. Zoo bood een inderdaad tooverachtig schouwspel het plein voor de Bank van Engeland, in de onmiddellijke nabijheid van de Beurs en Mansionhouse, die met elkaar wedijverden in stralende en oogverblindende glans en kleurenpracht. Niet minder den 10 000 gasvlammen straalden van den gevel der Bank, terwijl de kolommen van de Beurs en van Mansion House van fonkelende veelkleurige guirlandes omslingerd waren en de naamcijfers der Koningin in het midden der gevels, met zinrijke toepasselijke inscriptiën in reusachtige letters schitterden. De buitenlandsche gezantschappen hadden meerendeels de letters V. R. (Victoria Regina) met de kroon en de jaartallen 1837—1887 voor hunne hotels ontstoken. De aristocratische clubs van beide politieke partijen wedijverden het meest in kostbare en sierlijke verlichting hunner lokalen. De Atbenaeum-club, de Leger- en marineclub, de Carlton Club en de Junior Carlton Club illumineerden met electriciteit, waarvan het witte licht een schier verblindende uitwerking deed Laatstgenoemde club bad zijn gebouw met een aantal booglichten van 1600—2000 kaarsen verlicht. Eindelijk verdient bijzondere vermelding de illuminatie in Westend, Pall Mali, St. James street, Piccadilly, Regent street en andere aristocratische straten, waar de verlichting een vuurzee geleek. In originaliteit en verscheidenheid moge dezeLondenscheilluminatie met veel van hetgeen men op dat gebied op het vasteland gewoon is, niet kunnen wedijveren, in grootschheid en kostbaarheid daarentegen zal zij wel eenig zijn geweest. Na een korte rust genoten te hebben verscheen Koningin Victoria, teruggekeerd op Buc- kingkam-paleis van den Dankdienst in de Abdij, op het balkon, dat uitzicht geeft op het groote binnenplein, waar de van Portsmouth overgekomen eerewacbt van 500 man der marine-brigade was opgesteld cn liet die manschappen voor zich defileeren. Des avonds gaf H. M. een groot banket aan hare Koninklijke gasten. Iu de Qteen’s room was gedekt voor 64 Koningen cn Prinsen en hunne gemalinnen en in aangrenzende zalen voor 132 leden van de respectieve hofhoudingen. Aan elke tafel werd de gezondheid van H. M. gedronken. Na afloop van de tafel hield de Koningin receptie van de gezanten en andere voorname personen. In de straten van Londen drentelden nog tot de ochtendschemering troepjes van „sightseers”, die getuigen wilden zijn van het uitdooven van het laatste lichtje. Tegen middernacht moest hier en daar de politie optreden om eenige ruwe gasten binnen de perken te houden, maar van verstoring der orde was nergens sprake. Ook liep bet gedrang tamelijk wel af, zonder al te veel ongelukken. Slechts zeer weinig beschonken af wanordelijk zich gedragende sujetten van H M. behoefden ingerekend te worden. Een oogenblik vreesde men voor een paniek. Iu de richting van Chancery-lane hoorde men een ontploffing. De opgewonden menigte dacht natuurlijk aan een dynamiet-aanslag. liij onderzoen oieen iu het gebouw der patenten even vóór 9 uur een gasontploffing te hebben plaats gehad. De daardoor ontstane brand werd intussehen snel gebluscht en had weinig schade aangericht. Uit alle provinciën des lands komen meerendeels gelijkluidende berichten over aldaar gehouden festiviteiten. Te Manchester werden alle schoolkinderen onthaald en op den middag was een feest bereid voor 2000 arme vrouwen, die even oud en ouder dan de Koningin zijn. Ook te Birmingkam had de 3tedelijke overheid een extra-maal bereid voor 3000 oudjes ën werden des namiddags 73 000 kinderen in de scholen onthaald. In Schotland en Ierland werden, naar landsgebruik, vreugdevuren ontstoken. Op de Malvern-bergen werd het signaal gegeven door het aansteken van een reusachtig vreugdevuur. Tot ver in den omtrek werden daarop kleinere vuren ontstoken. In de 52 districten van Engeland en Wallis hebben in t geheel ongeveer 1000 vreugdevuren op eenigszins groote schaal gebrand. Ook in Ierland werden sommige bergtoppen door vuren in gloed gezet. Op den Knockeree-berg werd een 50 voet hooge pyramide van vaten teer in bra nd gestoken. De vlammen waren tot np het eiland Man zichtbaar. Evenals te ’s-Gravenhage, werden in de meeste Europeesche, Amerikaansche en Aziatische residentiën dankdiensten gehouden en banketten gegeven door de aldaar resideerende Britsche gezanten en consuls. --- Frankrijk, De Minister van Binnenlandsche Zaken keelt voor 1888 op de begrooting van zijn Departement een bezuiniging van 3 739 400 frs. tot stand gebracht. Generaal Eerron heeft een besluit tot bet opriebten van een 5e regiment Tonkineesche scherpschutters aan de onderteekening van den President der Republiek onderworpen. Op deze wijze zou men een gedeelte van het bezettingsleger naar Erankrijk kunnen laten terugkeeren. — Eenige bladen hadden in de oproeping van den hoogen krijgsraad door den Minister van Oorlog meenen op te merken, dat hij daartoe op aandrang der rechterzijde was overgegaan. De officieuse Uaoas komt, dit tegensprekende, verklaren, dat generaal Eerron dit plan reeds bij zijn optreden als Minister had gekoesterd. Zijn doel, met deze oproeping beoogd, is, het advies van dien Raad over al de belangrijke militaire quaestien in te winnen. — Tijdens de jongste crisis had President Grévy tweemaal het bezoek ontvangen van den heer De Mackau, voorzitter der //Union des Droites , en niet weinigen brachten dit inet een poging tot samenstelling van een nieuw Kabinet in verband, daar men beweerde, dat de heer Grévy hem ontboden had, waarvoor hij van zekere zijde aan allerlei insinuatiën bloot staat. Le Temps neemt nu de partij van den grijzen exarch op, zeggende dat de beer Grévy den heer De Mackau niet ontboden heeft en deze uit zichzelt gekomen is, en dat het bovendien, ware dit het geval geweest, aan den heer Grévy vrijstaat politieke mannen van welke partij ook te ontbieden, als hij dit in hel belang des lands noodig oordeelt. ^ — La Nation acht zich in staat mede te doelen, dat onderbandelingen gevoerd worden tusschen de Eransohe Regeering en de Kanselarij te Berlijn in het belang der te Leipzig veroordeelden. Men verzekert zelfs, zegt het blad, dat een goed gevolg zullen hebben. De //Ligue des Patriotes” organiseert groote meetings, om te protesteeren tegen de veroordeelingen, in bet proces van Leipzig uitgesproken. _, E3n Hygiënische tentoonstelling voor kinderen is heden te Parijs geopend. — Een treffen tusschen Eransche troepen en Marokkanen op de grenzen wordt uit Tanger bepaald tegengesproken. --- België, * Brussel, 22 Juni. {Part. corr.) De parlementaire zitting loopt ten einde. — Strenge oefeningen. |— De katholieken de ware sociale hervormers. — L’union fait la force. — De minderheden. — Klagende mijnwerkers. — Iets over Gent en Antwerpen. De Kamer van Vertegenwoordigers was heden weder in voldoenden getale aanwezig, ofschoon de opkomst toch nog vrij schraal mocht heeten, om het wetsontwerp betreffende de faillissementen af te doen en bovendien nog een aantal interpellaties van ondergeschikt belang. Nu zal Jeen begin kunnen gemaakt worden met de ontwerpen tot verbetering van den toestand der werklieden. De Regeering wil trachten, binnen hoogstens veertien dagen met de parlementaire werkzaamheden gereed te zijn, ook om de noodzakelijkheid te vermijden van de aanvraag van een buitengewoon crediet voor nieuwe indemniteiten aan de afgevaardigden uit te keeren. Na de civiele credieten op de begrooting der middelen te hebben afgehandeld, is de Senaat nu gevorderd tot de militaire credieten. Aanneming daarvan wordt binnen eenige dagen verwacht. * De Minister van Oorlog heeft een zeer kort aangebonden dagorder uitgevaardigd voor de oefeningen en de manoeuvres in het kamp van Beverloo en in den polygoon van Brasschaet. In dit laatste vestingwerk is de dienst buitengewoon streng. Elke ploeg beeft veertien dagen dienst bij de batterijen. Gedurende dien tijd komen de officieren geen nacht op bed, en de artilleristen moeten geforceerde marseben maken van verscheiden uren'en terugkeerende zich onmiddellijk in het schieten gaan oefenen. Dat schieten heeft men tot zulk een bewonderenswaardige volmaaktheid opgevoerd, dat letterlijk met alle omstandigheden van weer, wind en bodem rekening is gehouden. De invloed van den wind op het schot, ja zelfs de wentelende en voortgaande beweging van 'de aarde zijn als nauwkeurigheids-factoren in rekening gebracht. Als men dus eventueel met een Belgischen kanonkogel wordt doodgeschoten, heeft men deze I 1 i- 1^>1 > r» v>Y-wjl ii Ir r* ï r\rr».J i i Lr 3r#s_ 11 O ^ ^ schiedde. De kogels worden geworpen met een kracht en een juistheid, die alles overtreffen wat men tot heden zich daarvan heeft voorgesteld. * De vergadering van het tweede Katholieke Congres, gewijd aan de sociale wetenschappen, zal den 4n Sept. en volgende dagen te Luik gehouden worden, ’t Verdient wel zeer de belangstellende aandacht, dat thans de katholieken juist de eersten zijn om zich de sociale belangen aan te trekken, waarvan de liberalen steeds zoo den mond vol plegen te hebben. Maar die partij moet er zich zelfs van onthouden haar lievelingsstokpaardje te berijden, zoo verdeeld en machteloos is zij. De katholieken doen het nu op hunne manier en zij doen het niet kwaad. * Een vijftigtal leden der rechterzijde vereenigden zich dezer dagen aan een banket en hadden al de Ministers tot gasten. Er heerschte een zeer vriendschappelijke en hartelijke stemming aan tafel. De president van de Kamer, de heer Lantsheere, presideerde en dronk de eerste toosten, op HH. MM. en op den heer Beernaert, den chef van het Kabinet, die öp zijn beurt een dronk instelde op de rechterzijde. In zijn antwoord aan den Eersten Minister hield de heer Jacobs een groote politieke redevoering over de verkiezingen van 1888. Spreker hield zich van de zegepraal overtuigd, mits men ten minste zoo eendrachtig bleef als tot heden. * Als ik goed ben ingelicht, zijn verscheiden Afgevaardigden van plan, een wetsvoorstel in te dienen betreffende de vertegenwoordiging der minderheden naar het stelsel D’Hondt. * Mijnwerkers uit het land van Charleroi hebben zich tot den Koning gewend met een petitie en daarin hun ellendigen toestand uiteengezet, nu de patroons weigeren hen in dienst te houden, omdat zij deel uitmakea van den „Werklieden-bond”. De petitionnarissen beweren dat de werkliedenvereenigingen, wel verre van de anarchistische troebelen te bevorderen, er veel toe bijdragen om de uitspattingen te verminderen en de mijnwerkers-leden te bewegen, naar het werk terug te keeren. Dit laatste is nu juist datgene, dat te bewijzen valt. * Do gezondheidstoestand te Gent is zeer verontrustend. Niet alleen woeden er de mazelen hevig onder de kinderen, maar er heerschen ook lypheuse koortsen, die vrij wat slachtoffers maken. * De gemeenteraad van Antwerpen heeft besloten, dat de monumentale fontein van den Belgischen beeldhouwer Jef Lambeaux, een geniaal werk waarover ik u reeds meermalen heb gesproken en dat thans gegoten wordt bij de //Compagnie des Bronzes”, op de Groote Markt te Antwerpen zal worden opgericht. Dat is zeker een modern monument, dat de Antwerpenaars met fierheid den vreemdeling zullen kunnen wijzen. --- Italië. De Minister-president Depretis verkeert in bedeukelijkeu toestand. Sedert eenige dagen moet hem op kunstmatige wijze voedsel worden ingegeven. --- Residentienieuns, ’s-Gravenhage, 23 Juni. * En wie heeft nu de schuld te dragen van de verwerping van het amendement-Schaepman (kleine kiesdistricten) ? Het Uil. zal het zeggen. De rechterzijde ! Waaracktig ! Zij heeft //door eigen schuld” haar wenscli niet vervuld gezien, nl. door //haar verzet tegen het amendement-Van der Feltz c. s.”. Cynischer werd de politiek van loven en bieden wel nooit erkend. Naar het Vad. verneemt, heeft de Minister van Buitenlandsche Zaken dezer dagen aan jhr. mr. J. B. De Sturler, die sedert 18 maanden a's volontair aan het Departement werkzaam was, met bet doel om daar of bij de diplomatie geplaatst te worden, t.e kennen gegeven, dat hij van zijn diensten niet langer gebruik kan maken. * Zonder debat en met algemeene stemmen keurde heden de Tweede Kamer het wetsontwerp goed, waarbij wordt besloten tot overbrenging van het Rijksmagazijn van geneesmiddelen van hier naar Amsterdam. De Tijd meldt: De vergadering , welke gisteren tot vaststelling van het reglement voor een Algemeenen Bond van Katholieke Kiezersvereenigingen te Utrecht gehouden is , werd, behalve door een aantal toehoorders, door 29 stemgerechtigde afgevaardigden van kiezersvereenigingen bezocht. Na een levendig debat, getuigende van onderlinge welwillendheid en van den vasten wil om de gewenschte eenheid tot stand te brengen, is het reglement, behoudens enkele wijzigingen, vastgesteld zooals het door de commissie van redactie was voorgedragen. In dezen vorm zal het thans aan de goedkeuring der verschillende kiezersvereenigingen worden onderworpen, terwijl op eene spoedig bijeen te roepen algemeene vergadering de Bond definitief opgericht en een bestuur zal gekozen worden. De vertegenwoordiging van den Noord- en Zuidhollandschen Bond. omvattende de kiesvereenigingen te Haarlem, Haarlemmermeer, Nieuwer-Amstel, Leiden (Alfen, Leiderdorp), Zoetermeer, Gouda, Den | Haag, Delft, Schiedam en Rotterdam, werden niet ils zoodanig toegelaten, waarop zij, met uitzondering van den heer Kolkman, vice-president van de Vereeniging te ’s-GraTenliage, onder protest dt zaal nebben verlaten. Op art. 6 van het ontwerp-reglement was een amendement voorgesteld, ten einde te laten vervallen de bevoegdheid om aanbeveling te onthouden aan de door de kiezersvereenigingen gestelde candidaten door weglating hunner namen van de in de bondsvergadering opgemaakte lijst. De commissie van redactie weigerde, het artikel in dien geest te wijzigen, waarop de gemachtigden der kiezersvereenigingen Tilburg, Eindhoven, Zevenbergen, Boxmeer en Nijmegen verklaarden, alsdan niet tot den bond te kunnen toetreden. Liever nog wilde men openlijke bestrijding der candidaten, dan op dergeHjke wijze eene blaam op hen te laten leggen. Na deze verklaring werd op voorstel van den afgevaardigde van Leeuwarden het artikel zoodanig gewijzigd, dat tot genoemde weglating eene meerderheid van 2/3 zou noodig zijn. Hierop verklaarde de afgevaardigde uit Tilburg, de beer W. Mutsaers, dat hij aan zijne kiesvereeniging opnieuw de vraag zou voorleggen, of zij op grond van het gewijzigde reglement al of niet wilde toetreden, en sloten de afgevaardigden uit Boxmeer, Eindhoven, Nijmegen en Zevenbergen zich bij deze verklaring van den beer Mutsaers aan. *' Ook de commissie uit de Tweede Kamer, in welker handen de Regeepings-inlichtingen op bet adres over Anna Allié (het Limburgsche zwavelstokkenmeisje) werden gesteld, heeft nog rapport uitgebrackt. Ofschoon inderdaad blijkt, zooals de Minister van Justitie zeide in zijne nota, dat de adressanten in menig opzicht verkeerd waren ingelicht omtrent de feitelijke toedracht der zaak, deelt de commissie toch niet alle opvattingen dienaangaande. Dat de pogingen om het kind terug te brengen zoo weinig hebben gebaat, wil ook de commissie gaarne toeschrijven aan bet feit, dat bet onderzoek der justitie zoozeer werd bemoeilijkt door zg. vertrouwelijke mededeelingen, die bij onderzoek onjuist bleken en waarschijnlijk alleen beoogden, de justitie op een dwaalspoor te brengen. Waar drie geestelijken samenspanden om door heimelijke handelingen en valscke opgaven politie en justitie tegen te werken, moesten die pogingen wel mislukken, tot het den heer Yoneken zou behagen, het licht der waarheid te doen opgaan. //Zulke handelingen, waardoor het werk der justitie moest mislukken, behoorden in eene welgeordende maatschappij niet voor te komen en zouden dan ook na de invoering van het tegenwoordig Strafwetboek niet straffeloos gepleegd kunnen worden.” De meerderheid der commissie kan niet nalaten, het goed vertrouwen, door den kantonrechter te Gulpen in Meesen gesteld, en het gebrek aan voorzorgen tegen mogelijke kwade praktijken te betreuren. Een lid der commissie is van meening, dat de handelwijze van den kantonrechter geen aanleiding kan geven tot eenige opmerking, daar eerst later bleek dat M. geen vertrouwen verdiende; waartegen de meerderheid echter opmerkt, dat M. dan toch de bevoegde persoon niet was aan wien het kind moest worden overgelaten. De meerderheid is verder van oordeel, dat de officier van justitie inderdaad al het mogelijke heeft gedaan om de ontvoerde terug te brengen, doch dat van geen strafbaar feit was gebleken, welke opvatting door de uitkomst is bevestigd. De minderheid, daarentegen, wensebt zich van elk oordeel over de bemoeiingen der justitie te onthouden, erkennende dat het mislukken der pogingen te wijten is aan de schier algemeene tegenwerking die werd ondervonden. Na dit nog nader te hebben toegelicht concludeert de commissie : den Minister dank te zeggen voor de inlichtingen, onder toezending van afschrift van baar verslag. * Het Yoorloopig Verslag der Tweede Kamer over de verbetering van de Berkel constateert, dat de klacht over de onvolledige toelichting en voorbereiding van dit wetsontwerp algemeen was. De Regeering schijnt niets bespeurd te hebben van de sterke oppositie in het waterschap zelf, die nochthans zelfs vereischt had dat de Regeering het volstrekt noodzakelijke der werken hadde aangetoond. Vele leden verklaarden dan ook, hun oordeel op te schorten tot de nadere inlichtingen zouden zijn verstrekt, en ook zij, die zich overigens wel met het ontwerp konden vereenigen, gaven toch toe, dat het wegens de vele adressen tegen het voorstel, moeielijk was, het subsidie zonder ernstige overweging toe te staan. Velen waren overigens in beginsel wel voor het verleenen van subsidie, en enkele leden meenden zelfs, dat de Staat deze werken geheel moest bekostigen. Niettegenstaande deze algemeene beschouwingen traden eenige leden, met de locale toestanden nader bekend, reeds nu in verschillende beschouwingen over de détails. Den 23n Juli zal een detachement van 38 onderofficieren en minderen met het stoomschip Prins Alexander naar Indië vertrekken, onder bevel van den ln luit. der inf. C. N. J. Kepper en den 2n luit. der inf. L. C. J. baron Van Utenliove. De Staatscourant van 23 Juni bevat een staat van nalatenschappen, afkomstig van onderofficieren en verdere manschappen der landmacht in Nederlandsch-Indië, onder beheer der weeskamers aldaar. Die nalatenschappen bedragen na aftrek van kosten en loonen f250 en minder, en kunnen bij het Ministerie van Koloniën in Nederland opgevraagd en ontvangen worden. * Dinsdag-avond is te Scheveningen,in den ouderdom van 78 jaren en 6 maanden, overleden Arie Van der Toorn, die de krijgsverrichtingen in 1830/1 in België medemaakte. Hij was bij de verdediging der Citadel flankeur bij het 3e bat. infanterie. Gevangen genomen, werd hij naar Frankrijk vervoerd; later in vrijheid gesteld, keerde hij naar zijn vaderland terug en oefende te Scheveningen het bedrijf van visscher uit. Hij was versierd met het Kruis van 1830/31 en de bronzen medaille van 1S32. In de laatste jaren hielp hij de visschers op het strand en verdiende daarmede een sober stukje brood. Hij laat een weduwe na van bijna 80 jaren, die niet in haar onderhoud kan voorzien ; zij woont Olieberg No. 36. Mochten weldadige menschenvrienden gevonden worden, die haar een gift zouden willen schenken, dat zou zeker zeer welkom zijn, daar de bron van bestaan voor haar thans ophoudt te vloeien. * Te Zierikzee overleed dezer dagen de laatste oud-strijder aldaar, Dirk Wagenaar, in den ouderdom van 86 jaar. * Dezer dagen werd gemeld, dat het College voor de Zeevisscherijen aan zijnen voorzitter, den heer Itahusen, een aandenken aanbood ter gelegenheid van diens 25-jarig presidium. Het is een fraai gemodelleerde en geciseleerde genius in mat zilver, oprijzende uit de golven; de rechterhand houdt een uit vischwant zich verheffenden drietand, als symbool der zeevisscherij , en een lauwerkrans kroont de verdiensten van den heer Itahusen; de linkerhand van het beeld rust opeen schild met de jaartallen 1862—1887. Aan den voet der groep is op een zilveren band, in fraaie letteren, de inscriptie aangebracht; het zwart marmeren voetstuk vertoont aan de voorzijde een zilveren medaillon met de letter //R” en is verder geheel van dolfijnkoppen en watergolven in mat gedreven zilver omgeven. Het fraaie stuk is ontworpen en uitgevoerd in de Kon. Ned. fabriek der heeren J. M. Van Kempen en Zonen te Voorschoten. De Stella Maris van Scheveningen, die door de Engelsche autoriteiten wegens smokkelarij was in beslag genomen, is tegen betaling van f 60 boete vrijgelaten, waarna de bodem terstond weder ter haringvisscherij van Lerwick is vertrokken. --- DE ONTVOERING VAN Tancrède de Rohan {Alle rechten zijn voorbehouden). EN ZIJN VERBLIJF IN HOLLAND. Eene bladzijde uit de 17de eeuw , door Jhr. C. A. van Syfesteijn. ii Intussehen werd aan haar in het hotel van Rohan druk het hof gemaakt door eenige jonge officieren, waaronder vooral in de praaljes der Parijsche wereld de "«am werd genoemd van den trouwen vriend, den Markies van Ruvigny, die steeds als stalmeester en vertrouweling fungeerde (15). Er was toen echter nog volstrekt niet ernstig sprake van een huwelijk met wien ook, daar zij met zeldzame trotschheid iedereen afwees en zeide, dat zij haar hand slechts zou geven aan iemand, die hare liefde wist te winnen en Koning of minstens Prins was. Daar zij in het geheim bekend gemaakt was mot de geboorte van den jongen Tancrède, bekroop baar de angst dat bij nog eenmaal voor den dag mocht komen en dat zij dan het grootste deel van hare rijkdommen aan dezen broeder zou moeten afstaan. Zij zou dan niet meer de rijkste erfgename van Frankrijk zijn. De verhouding tusschen baar en liare moeder was alles behalve aangenaam en gaf soms aanleiding tot hevige twisten. De moeder had sedert de geboorte van Tancrède, die aan de dochter in het geheim was medegedeeld, nooit meer een enkel woord daarover met Marguerite gesproken en deze -was te trotsch om er naar te vragen. Het schrikbeeld, dat haar broeder weder eens mocht verschijnen, Met haar geen oogenblik rust meer en zij wilde, ten koste van wat ook, weten wat er van den jongen was geworden. Hare vertrouwde kamenier Rachel, die met een der lakeien van de Hertogin de llohan «ring coqueteren, vernam eindelijk, dat Tancrède in het geheim naar Préfontaine was gebracht en dat hem daar eene uitmuntende opvoeding werd gegeven. Van dat oogenblik peinsde zij op een paiddcl om haar toen zevenjarig broertje onschadelijk to amkmZij deelde in het geheim haar vriend Ruvigny mede wat zij te weten was gekomen en vroeg hem om raad. Ofschoon het denkbeeld om het kind te doen c vermoorden, op aandringen van Ruvigny, niet nader ' in overweging schijnt genomen te zijn, werd toch 1 door hen besloten om Tancrède te doen oplichten 1 en te verwijderen. Twee vrienden van Ruvigny, die ook veel aan ! het hotel van Rohan verkeerden en op nederige wijze hun hof aan Marguerite maakten, de gebroeders De Taillefrr, werden van alles onderricht en boden bun ditnsten aan. Met die drie vrienden, wien het zeker aan ondernemingsgeest en vermetelheid niet : zou ontbreken, werd het plan voor de ontvoering vastgesteld. Heuri de Taillefer, Markies van Barrière, diende als kapitein bij een regiment mariniers, in garnizoen in Caudebec, dieht bij Préfontaine. Hij had zich zeer berucht gemaakt door duels en stond , toch in hooge gunst bij Anna van Oostenrijk. Hij was lang page bij haar geweest en had den bijr-aam van //le petit Menin”. Zijn jongere broeder Charles de Taillefer, seigneur de La Sauvetat, diende in Nederland ais kapitein in het Eransche regiment van den kolonel Gódefroy, Graaf d Estrades, dat in ’s Hertogenbosch in garnizoen lag (16). Volgens afspraak vertrok Barrière naar Caudebec en gaf last aan eenige soldaten zijner compagnie om het kind bij Préfontaine te gaan halen, maar zij deden dit zoo onhandig, dat Préfontaine volstandig weigerde het kind af te geven en zij keerden onverrichter zake terug. Dadeljjk steeg Barnere, toen hij de mislukking vernam, te paard en nam een veel grooter aantal soldaten met zich mede; i na een versnelden marsch, kwam hij, in den vroegen morgen van 2 Februari 1638 voor het kasteel Préfontaine, maar de vogel was gevlogen. Het kind was dadelijk na het vertrek der soldaten door den ouden Préfontaine gebracht naar een sterk kasteel behoorende aan den Graaf van Montgomery en Breuil genaamd. Toen Barrière daar met zijn troepen voorkwam vond hij alle deuren gesloten en de bruggen opgehaald; hij maakte alle voorzieningen voor een geregeld beleg, maar Préfontaine werd bang van al die gewapende en gemaskerde soldaten en liet de deuren openen j hij had het kind echter verscholen. Na vreeseljjke dreigementen en na de belofte van 1000 écus te zullen krijgen ais hij }iet jongetje over gaf, toonde hij de schuilplaats, ftjaar &Dp4*e toch zijn vrees niet bedwingen voor de Hertogin van Rohan, wier vertrouwen hij op zoo onver- | antwoordelijke wjjze geschonden had. «Dat is niets”, zeide Barripre, //en het beste //middel is dat u haar de overtuiging geeft dat he-„kind dood is”. Hoe Préfontaine opvolgde, wat Barrière hem daartoe voorschreef, zullen wij later ClJ) De Ruvigny, het hoofd van bet complot, liet door een getrouwen bediende het kind overnemen van Barrière en bet brengen naar een klooster te 1 Montreuil, van welk klooster de supérieure eene bloedverwante van Ruvigny was. Na eenige dagen < kwam lij (Ruvigny) het kind daar afhalen en hij 1 bracht bet naar een kasteel genaamd „La Caïlle„motte”, dat hem toebehoorde en zeer dicht bij Calais i was gelegen. ' ■! Tien dagen daarna kwam Charles de Taillefer, heer van La Sauvetat, die zich naar zijn regiment in ’s-Hertogenbosch moest begeven, op dat kasteel het jongetje af halen en bracht het over Calais naar Holland. Uit latere verklaringen van La Sauvetat (18) die een eerlijk man bleek te zijn, blijkt, dat hij op den Goeden Vrijdag van 1638 den toen acht jarigen Tancrède in de kost deed bij Simon Carvelles (19), schoolmeester op een dorp in het „Woesterland ’, Westland of Waterland ?” (20) onder den naam van „Monsieur Charles”. Niemand wist wie dat kind was, of waar hij geboren was; ofschoon bij van tijd tot tijd van zijn vroeger leven vertelde en zich er tegen verzette a[s hij — zqoals de order was — geheel met de boerenjongens werd opgevoed, of als hij moest doorgaan voor een kind van de vrouw van den schoolmeester, die bij moeder moest noemen, lekte er niets van het geheim uit. Hij herinnerde zich zeer goed in een mooi rijtuig te hebben gereden met mooije zijden kleederen en eischte dan betere behandeling. La Sauvetat, die hem elke drie maanden bezocht, hoorde van den sphopljneester nog al klachten over hem In den aanvang was hij ontembaar, sloeg rechts en links en beet zelfs, maar langzamerhand gewende bij aan zijn nieuwe levenswijze. Intussehen bad de oude heer de Préfontaine een van zijn zoons naar Parijs gezonden, om aan mevrouw de Rohan te melden, dat haar zoontje plotseling zoo zwaar ziek was geworden, dat men voor zijn leven vreesde, met het verzoek om een geleerden Parijschen doctor over te zenden. Zij zond dadeljjk haar huisarts Laigneau, rapt las( oni niets te verzuimen om het kind te behouden. Préfontaine had dit voorzien en gezorgd, dat de doctor onderweg een bediende vond, die aan Laigneau mededeelde, dat verder reizen onnoodig was, daar het kind reeds gestorven was, den geneesheer opdragende om die tijding aan de moeder mede te deelen, hetgeen gèscbiedft.e eJ1 Hertogin, die volstrekt geen wantrouwen tegenover Préfontaine koesterde, twijfelde niet aan de waarheid van dat bericht. Eenige maanden later kwamen eenige gedienstige gpesiep Ijaai’ ephtor vertellen, dat er geruchten van oplichting’ van een kind door gemaskerde soldaten - in de omstreken van Breuil en van Préfontaine in omloop waren. Zij kreeg toen wantrouwen en zond La Mettrie, (21) een van haar stalmeesters, naar Normandie om een zeer nauwkeurig onderzoek in te stellen. Hij kwam terug met de tijding en zelfs met eenige gefingeerde bewijzen, dat Tancrède stellig overleden was. De Hertogin twijfelde toen niet meer en gaf laar dadelijk kennis van aan haar gemaal, die juist in het kamp van Saxe-Weimar was aangekomen. Weinige dagen nadat dit bericht hem bereikte, had op 20 Februari 1638 de slag voor Rheinfeld plaats, waarin de Hertog de Rotan zwaar gekwetst werd door een schot in den schouder en een kogel in den voet. Overgebracht naar de abdy van Kunisfeld bij Bern, leefde hij nog 7 weken, in de overtuiging, dat zijn zoon Tancrède op last van „le tyran (Riehelieu) vermoord was. Hij stierf op 13 April 1638 en maakte bij zijn testament zijne dochter Marguerite eenige erfgename van al zijn goederen. Hij vermoedde volstrekt niet, dat juist die dochter zijn zoon had laten oplichten en verdwijnen. Op den 8en April, dus vijf dagen voor zijn dood, schreef bij aan zijn vrouw dezen brief: „Mon coeur, js m’efforce de vous écrire de ma „main, mais en peu de mots. Ma balie m’a eté „tirée du pied sans douleur; je commence d’ap„prendre a marcher, et m’en irois au grand galop „a ma santé, sans le cbagrin qui me ronge de la „perte de mon eber fils, lequel j’ai jour et nuit „devant les yeux; mais loué soit Dieu de tout, il „ne fait rien a 1’aventure, sa volonte soit faite.* «De Kunigstein ce 8 avril 1638.’ (22) Zoodra de tijding van den op 13 April gevolgden dood van Rohan aan de weduwe bekend werd, schreef zij aan den secretaris Priolo om haar alle papieren van haar overleden echtgenoot te zenden, „suriout ceux concernant cette dermere affaire , waarmede bedoeld werd al hetgeen Tancrède betrof. Hare dochter was haar echter voor geweest. Zij had, gedurende eene korte afwezigheid van hare mfipder papieren, in het Hptel van Rqhan aan„ wezig. laten opzoeken en nazien en had dadelijk haar vriend ^Barrière naar Priolo, die zjch ziek te Genêve bevond, gezonden, met verzoek om alle papieren d'-ior Barrière aan haar toe te zenden, vooral die over la derniere affaire. Bij een later schrijven verzoekt zij aan Priolo om die brieven maar te verbranden, „sans les hasar„der au passage”. Aan dat laatste verzoek schijnt door Priolo yplijaan $$ zyn. De jonge Tancrède bracht in dien tijd eenige jaren bij den schoolmeester in Nederland door, totdat hij in 1641, elf jaren oud zünde, werd afgfib^ald dooj- dp La ëjauvetat, jopn nqg in garnizoen in ’s-Hertogenbosch. Het kind werd door La Sauvetat gebracht naar Leiden, alwaar hij in de kost werd gedaan bij een koopman in ijzer» genaamd Walter Potenicq, een Luikenaar, die plechtig beloofde, dat hij het kind met de uiterste zorg zou behandelen en opvoeden en dat hij het nimmer zou afgeven zonder pertinente order of zonder uitdrukkelijke toestemming van La Siuvetat. Deze had aan Potenicq in groot vertrouwen verteld, dat het een kind was van eene groote Eransche dame, die het in het geheim liet opvoeden en dat het voornemen was om hem, zoodra de opvoeding voltooid zou zijn, naar Qost-Indië te zenden. Tancrède bezocht toen eenige jaren geregeld eene go., de school te Leiden cn later met een anderen jongen, Jacob Renetz, die ook bij Potenicq in de kost was, de universiteit aldaar. Hij werd door zijn schoolmakkers dikwijls lastig gevallen met het verwijt van een vondeling te zjjn, maar viel er dan op aan «et se battait ferme”. De Hertogin weduwe de Rohan, in de overtuiging dat Tancrède dood was en volstrekt onbewust van al hetgeen hare dochter had weten te bewerken, maakte eene acte, wanrhjj zy reeds bij haar leven al haar goederen aan die doohter bij donatie afstond, zich slechts een ruim inkomen voorbehoudende. De voornaamste aanleiding daartoe was haar vurigo wensch om een huwelijk te zien sluiten tusschen hare doohter en den Graaf van Soissons , (23) die wel niet rijk was, maar door zijne vorstelijke geboorte en zijne schitterende eigenschappen in het hoogste aanzien stond. Door zijn dood in 1641, werden die plannen verijdeld. Het geheim der oplichting van Tancrède en van diens verblijf te Leiden was een tijdlang zeldzaam goed bewaard gebleven, maar toch begonnen er door de vijanden van Marguerite eenige geruchten in omloop te komen toen er van dit aanstaand huwelijk sprake was. Later (24) dongen nog zeer vele hooggeplaatste, zelfs vorstelijke perspnen, naar hare hand, onder veel meer ?rederik Maurits, Hertog van Bouillon, broeder van Turenne, Louis van Savoye, Hertog de Longueville, de Prins van Tarente (La Tremoille), Charles de Lorraine, Prins van Harcourt en Eduard Prins van Boheme. Ofschoon zij toen reeds 28 jaar oud was, wilde zij nog niet veel van trouwen weten, totdat zij eindelijk iemand ontmoette, die haar liefde geheel wist te verwerven. Het was een jongmensch die vooral als de beste danser en paardrijder van het hol bekend was, nameljjk Renri de Chabot, heep van St. Auiaye. (23) Ofschoon van zeer hooge geboorte, stond hjj in aanzien en rang verre beneden de Prinsen van Rohan, en in vergelijking met Marguerite, was hij dood arm. Haai moeder, woedend over een voornemen tot zulk eer huwelijk, dat zij als eene vreeselijke mwlifonci beschouwde, verzette zich daartegen met alle mach ;n hare invloedrijke vrienden hielpen haar daarbij move el mogelijk. Gelukkig voor Cbabot had hij )ok zeer machtige beschermers in den Hertog Gaston ran Orleans, en vooral in den Prins van Condé. Hjj had zelf onder diens onmiddelijke orders voor t'hionville gediend en zich aldaar zeer onderscheiden, naar vooral was de Prins van Condé aan hem pehecht omdat twee van zijn broeders naast den Prins, die hen zeer hoog achtte, waren gesneuveld. De oudste, Charles de Chabot, als Maréchal de Camp fij Lérida en de jongste „le chevalier de Chabot” jij het beleg van Dunquerke. In zijn. jeugd was fij als page en later als edelman aan het Hof van len Hertog van Orleans opgevoed. {Wordt vervolgd). 15) Tallem&nt des Réaux spreekt zeer scherp over liunne, naar zijne meening te intieme verhouding. 16) Zoons van Daniël, heer van Chateaumerle en van Anne de Lur. Louis de Taillefer, Markies van Moriac, was zeer bekend als kolonel in Statendienst (1655) en jouverneur van Breda. Zijne dochters trouwden 1. Louise met Steven van der Does, heer van Noordwijk; en 2. Wilhelmine met Maximilien de Hertaing, heer van Marquette. 17) De juistheid van deze en al de volgende feiten blijkt uit de gerechtelijke stukken en verklaringen der betrokken personen bij het in 1645 en 1646 gevoerde proces. Daaruit blijkt ook, dat de jonge Marguerite de Rohan alle onkosten beeft betaald. Barrière en de soldaten Dnclos, La Violette en Le Bris, werden later wegens „violence” vervolgd. 18) Bevestigd door eene beëedigde verklaring van den schoolmeester van 4 Augustus 1646. 19) Op eene andere plaats Simon Cernolles genoemd. 20) Aitzema III, hl. 86, zegt in Noord-Holland en noemt bet dorp „Waterganck” (?) Ook van Mieris spreekt van Noord Holland. Zie ook Navorscber IV, (November) bl. 22, 383 en volg. 81) Hij wordt ook wel La Mètairie genoemd en is dezelfde die in 1630 in Venetië eerste kamerdienaar van den Hertog de Rohan was. 22) Hij werd te Genêve begraven. Tallemant des Rèanx zegt: „c’était nn petit homme de mauvaise mine”. 23) Louis de Bourbon, Graaf van Soissons, 2e zoon van den Prins van Condé, geb. in 1604, onderscheidde zich zeer en sneuvelde op 6 Juli 1641. 24) Men schatte teen te Parijs het inkomen van Marguerite 4e Rohan reeds op ruim f 200 000, 25) Zijn vader was Charles de Chabot* Graaf van Jarnao, en zijne moeder was Henrietto 4e Eur, eene zuster van Anne de Lur, de moeder der Taillefer’s, Barrière en de La Sauvetat. De*a waren dus zijn volleneven* --- Persbeschouningen. ’s-CJravenhage, 23 Juni. Niet-Officieel Gedeelte, Dit nummer bestaat uit twee bladen. liet Wagen. Wkbl. , de lironüweisnesusbmgeu ; overziende, zegt ten aanzien van het kiesrecht: //We vertrouwen op de goede gezindheid van ons volk, dat van uitersten zoo afkeerig is en ten deze hij onze naburige volken gunstig afsteekt. Wij duchten van den komenden nieuwen toestand geen onheil voor de belangen van ons land en volk. Zooals het thans was en ging, was ’t ook niet alles. Verandering was dringend noodig. //In welke richting zich het vermeerderd kiezerskorps bewegen zal, ligt nog geheel in ’t duister. Dit echter schijnt zeker: er komen nieuwe verhoudingen , ook wat de partijen aangaat. Dj beer Heemskerk beeft er in de Kamer al op gewezen. Voorshands is het yoor onze geestverwanten wenschelijk, in dit opzicht een afwachtende houding aan te nemén. Met de partij aan wier hoofd dr Kuyper staat, hebben we echter voorgoed gebroken; ze degouteert ons; we moeten niets meer van ben hebben, die onder ’t antirevolutionaire vaandel revolutionaire paden bewandelen. Een Keuchenius, een Lobman, een Eabius en consorten krijgen van de onzen in geen geval een enkele stem. Een \ an Houten en Heldt zijn nauwelijks meer te duchten dan zij.” * Voor het Uil. ligt bet zwakke punt der Grondwetsherziening in Hoofdstuk X (Onderwijs). Zullen de liberalen zich neerleggen bij de vrijheid voor den gewonen wetgever, thans ook in art. 1J4 duidelijk geschreven ? ■ „ . //Ziedaar, waar het vermoedelijk op staat. Het zijn dus vooral de liberalen, die thans het lot der herziening in handen hebben. Zullen zij haar verijdelen? Wij houden die gedragslijn voor ondenkbaar”, zegt het Uil. En het herinnert den liberalen, dat tój het nieuwe onderwijs-artikel immers niets beloofd is. Kwam morgen liet stelsel der Schoolwet in stemming, cie geheele liberal partij zou er weer pal voor staan. * De Kamper Ct. is het orgaan der intransigente j liberalen. //Het prijsgeven van art. 194 — zegt dat blad — is eene ramp voor het volk, die niet vergoed kan worden door de voordeelen , welke de nieuwe Grondwet aanbiedt. Al waren die voordeelen zelfs tienmaal grooter , zij zouden iot dezen prijs te duur worden gekocht 1” * De Tijd haalt uit een Güfo-artikcl van prof. Van der Linden aan wat door dezen schrijver over het eigendomsrecht wordt gtzegd, en stelt den hoogleeraar de vraag; // Wanneer op aarde de gemeenschap regel, de bijzondere eigendom uitzondering is geweest, en waar de groote streken op onzen aardbodem gelegen zijn, waar deze meer primitieve orde van zaken iu stand is gebleven”. Blijkens de samenbang is bier niet alleen van grondeigendom, maar van den bijzonderen eigendom in het algemeen sprake, die volgens prof. Van der Linden niet is een natuurrecht, evenmin als een der andere rechtsinstituten. Het zou door den mensch tot eigen nut en voordeel in het leven zijn geroepen en dus ook door den mensch, dat wil peggen : door de meerderheid der menschhcid, weder afgeschaft en te niet gedaan kunnen worden, zoodra de° overtuiging van de schadelijkheid van bijzonderen eigendom zich op voldoende wijze gevestigd had. ’t Komt er dus maar op aan, te weten of inderdaad de voordeelen, aan den bijzonderen eigendom verbonden, door de nadeelen worden opgewogen. De Tijd, die hare beschouwingen over dit artikel zal voortzetten, acht bet niet overbodig misschien, voor bare lezers te herhalen dat het geen redevoering van den eenen of anderen bemelbestormenden socialist is, maar een ernstig artikel van een hoogleraar aan een Nederlandsche universiteit, in den deftigen ouden Gids, waaraan al de vermelde leerstellingen ontleend worden. ---