De Nederlandsche adel. De minister van justitie brengt in herinnering, dat zij, die tot den Nederlanschen adel behooren, gehouden Zijn aan het departement van justitie kennis te geven van dein hun geslachten plaats gehad hebbende geboorten, huwelijken en sterfgevallen, door inzending van gelegaliseerde volledige afschriften van dein de registers van den burgerlijken stand ingeschreven akten. --- H. G. Boumeester. Wederom is aan Nederland een van zijne dappere zonen, wiens naam eene eereplaats inneemt in onze Indische krijgsgeschiedenis, door den dood ontnomen. Op 77-jarigen ouderdom ontsliep Zaterdag te ’s Gravenhage Huibert Gerard Boumeester, gepens. luit.-generaal en voormalig leger-commandant in Ned.-Indie. --- Opheffing van verbod tot vervoer. De minister van binnonlandsclie zaken heeft opgeheven het verbod van het vervoer van kalveren, jonger dan zes maanden, naar Friesland, uit den kring omvattende de provinciën Noord-Holland, Zuid-Holland Utrecht, Zeeland, Noord-Brabant,Limburg, Gelderland, Overijsel, Drente en Groningen. --- Vicarie-goederen. De minister van justitie heeft aan de Tweede Kamer toegezonden het verslag der staatscommissie ter voorbereiding voor een wettelijke regeling van het onderwerp der vicarie-stichtingen. Deze commissie had tevens in opdracht een rechtskundig onderzoek in te stellen naar den oorsprong, den vroegeren en den tegenwoordigen staat dier stichtingen inde onderscheidene deelen des lands. Blijkens de bij dat verslag overgelegde bijlagen is de meerderheid der commissie altijd van gevoelen geweest, dat de vicarie-goederen oorspronkelijk stichtingsgoederen waren, en dit ook zijn gebleven, na de invoering der reformatie. Die goederen zijn niet geschonken aan de kerk, noch aan eenige parochiale gemeente, maar zij zijn bijeengebracht als zelfstandigefondsen,om uit de opbrengsten daarvan te voorzien in het onderhoud der geestelijken, die de zielmissen en andere kerkelijke diensten verrichtten op het altaar, waaraan die goederen waren verbonden. De minderheid der staatscommissie was van meening, dat de vicarie-goederen eigendom zijn van den Staat. Daarom kwam het haar beter voor den Staat tot eigenaar van alle vicarie-goederen te verklaren en het beheer dier goederen derhalve onmiddellijk aan de regeering op te dragen. --- Staatkundige brief van den heer Van Houten. De zooeven verschenen 7e staatkundige brief van Mr. S. Yan Houten is voornamelijk aan de jongste parlementaire geschiedenis in verband met de kansen der kieswet gewijd. Daaruit meent de heer v. H. de sonslusie te mogen trekken, dat de kans van zijn standpunt beschouwd,' het gevaar eener splitsing van de liberale partij is verminderd. De mogelijkheid van het vormen eener kieswet-partjj acht hij niet meer aanwezig; dit blijkt z. i.zoowel uit hst spreken vau den heer Tijdens als uit het zwijgen van den heer Gerritsen. En het zonder medewerking van de regeering doordrijven vaneen strikte geheiinhouding der aanslagen inde vermogensbelasting (voor-Btel-Hintzen) is, meent de schr., als een baken te beschouwen van hetgeen de meerderheid met de kieswet doen zal, als de regeering „slechts ten halve aan haar hoofdbezwaar zou willen tegemoet komen." In elk geval, zegt de schrijver, mag geëischt worden, dat duidelijk blijke, hetzij dat geheele kabinet de geschilpunten heeft onderzocht, en als één man staat voor de voorstellen,of wel, dat ’t de kieswet beschouwd wordt als een zaak, die behoort tct het ressort van don minister van binneniandsche zaken, en waarmede dus alleen deze staat of valt. Een zonderlinge eisch, zal menigeen met het oog op bet gewicht dezer zaak zeggen. Toch met het oog op in politieke kringen welbekende feiten een volkomen gerechtvaardigde eisch, meent de heer Van Houten. Met een beroep op de koloniale staatkunde van het tweede ministerie-Thorbecke en op de legerwet-Bergansius acht de schrijver nl. de mogelijkheid niet uitgesloten, dat tot dusverre alleen een enkel hoofdbeginsel van het kiesrecht, als b. v. het „voorzien in eigen onderhoud en dat der zijnen" inden ministerraad ter sprake is gekomen, doch dat een uitwerking van dat beginsel nog nooit het onderwerp van gezette overweging inden boezem van het kabinet is geweest. Ten slotte zij nog medegedeeld, dat de heer V. H. de bom van Vaillant een „schlagend" argument voor de voorstanders van het regeeringsontwerp acht. --- België. Internationaal Koloniaal Instituut. De „Mouvement Géographique deelt mede, dat den 8 dezer een groep personen, bekend op koloniaal gebied, te Brussel zal bijeenkomen, ten doel hebbende de oprichting vaneen Internationaal Koloniaal Instituut. Nederland zal daarbij worden vertegenwoordigd door de heeren Franssen van de Putte, oud-minister van Koloniën, Vander Lith, hoogleeraar, en Pijnacker Hordijk, gewezen gouverne.ur-generaal van Ned.-Indië. Be adhesie van Frankrijk, Duitschland, Oostenrijk-Hongarije, Italië, Spanje, Engeland en België is verzekerd. --- Duitschland Van den oud-kanselier. Van eene met Bismarck bevriende zijde wordt het volgende gemeld : Bismarck heeft reeds herhaaldelijk verklaard, dat hij met het werk van Blum „Het Duitsche rijk ten tijde van Bismarck" niets te maken heeft en dat hij over de uitgave ervan niet verblijd is Op den brief vangraaf Arnim-Schlagenthin heeft hij niet geantwoord, omdat de toon van dat schrijven te eenenmale ongepast was. Van het proces-Arnim zeide hij, dat het slechts eene episode is geweest ineen langdurigen strijd tegen hofkabalen enz. Bismarck lijdt tegenwoordig dikwijls aan zenuwpijn, inzonderheid in de wang, maar overigens is hij gezond. Kort voor Oudjaarsdag gevoelde hij zich zeer onwel, maar dr. Schweninger heeft hem spoedig daarvan afgeholpen, zoodat hij den Oudjaars-avond vroolijk kon medevieren. Hij heeft ongeveer 3000 nieuwjaarswenschen per brief en telegraaf ontvangen, waaronder ook vele uit het buitenland. De Keizer heeft geen gelukwensch ge zonden ; daarentegen heeft Bismarck hem zijn gebruikelijken schriftelijken nieuwjaarsgroet doen toekomen en daarop de gebruikelijke dankbetuiging ontvangen. Volgens de „Münchenert Meuest-e Nachrichten" worden Bismarck’s gedenkschriften, tezamen 6 1(2 deelen, reeds bij de firma Cotta te Stuttgart gedrukt, doch zullen zij op verlangen van Bismarck eerst na zijnen dood worden uitgegeven. --- Frankrijk. De armenzorg te Parijs. De „Figaro" heeft dezer dagen eenige mededeelingen gedaan over de armenzorg te Parijs; aan dat artikel is het volgende ontleend : De „Assistance publique" beschikt jaarlijks over ongeveer 50 millioen francs; een even groot bedrag komt jaarlijks ter beschikking der individueele liefdadigheid door inzamelingen inde kerken, bijzondere ondersteuningen der regeering en der gemeente, en van de 1200 liefdadigheidsgenootschappen; voor het armwezen kan men dus rekenen op ongeveer 100 millioen francs. Daar er 109000 armen in Parijs zijn, zon elk van dezen een jaarlijksch inkomen van bijna 1000 francs kunnen hebben, waarvan zij alleen de administratiekosten zouden moeten betalen. Doch de „Assistance publique" beschikt daar anders over. Zij tracht kapitaal te vormen, om de steeds grooter wordende behoeften te kunnen bestrijden uit de rente. Daardoor worden de 1000 francs inkomen voor eiken arme heel wat verminderd. De „Assistance" ontvangt haar middelen uit de volgende bronnen : De stad Parijs trok over 1892 het bedrag uit van 18,800,000 francs voor gewone en 1.200.000 francs als buitengewone uitgaven, benevens 944,000 francs tijdens de cholera-epidemie; uit verschillende bijdragen waren 388,000 francs afkomstig; schouwburgen, concerten, bals en lombards gaven een (verplichte) bijdrage van 3.139.000 francs aan armengeld ; aan huren en rente van kapitalen werd ontvangen 6,662,000 francs; de bijdragen van de hospitalen (ontvangsten van personen, die hunne verpiegingskosten betaalden) beliepen 5,878,000 francs ; de opbrengst van bijzondere stichtingen beliep 1,880,000 frs., en daarbij kwamen nog' enkele posten, die het totale bedrag der ontvangsten op 49,600.000 francs brachten. De uitgaven over 1892 waren als volgt verdeeld : bestuurs- en administratiekosten 2.410.008 francs, belastingen en meubilair 735.000 francs; bijdrage inde kosten der hospitalen 20.863.000 francs (hieronder zijn begrepen de tractementen der doctoren 992.000 francs en van het overige personeel 1.823.000 francs); bijdragen inde kosten van andere instellingen 1.707.000 francs ; buitengewone uitgaven 6.620.000 francs ; kosten der inrichtingen voor kraamvfbuwen 625.000 francs; verpleging buiten de gasthuizen 880,000 francs enz. Voor do werkelijke armenzorg bleven zoodoende slechts 9.876.000 francs over, dus slechts '/s van de sommen, die voor de armen bestemd wai’en. Een systeem van ondersteunen, door samenwerking met de overige liefdadigheidsgenootschappen is er niet, zoodat ook te Parijs sommige armen veel, en heel veel armen niets of weinig ontvangen. En ondanks de reusachtige bedragen, die voor armenzorg in Parijs worden geschonken, zijn toch armoede en ellende inde groote wereldstad grooter dan Inisschien ergens elders. --- Vaillant. Ingevolge verkregen overeenstemming tusschen den voorzitter van ’thof van assisen en den verdediger zal de zaak-Vaillant a.s. Woensdag behandeld worden. Be heer Francis Magnard richt inde „Figaro" een hartig woordje tot de jury. Hij hoopt dat de gezworenen hun plicht zullen doen, en vooral, niet zullen toegeven aan eene misplaatste sentimentaliteit,zooals dikwijls geschiedt. Yailiant is, van zijn standpunt, zeker volkomen te goeder trouw, zegt Magnard, maar dat is nog niet voldoende om hem te rechtvaardigen. De wolf, die d6 schapen en desnoods den herder erbij verslindt, meent ook volkomen in zijn recht te zijn, en als men hem doodslaat, heeft hij vermoedelijk een min denkbeeld van de menschelijke gerechtigheid. Yailiant eischt voor zich de rechten der anarchie; hij wil niet geoordeeld worden als misdadiger, maar als denker. De politieke moordenaars hebben te allen tijde deze pretenties gehad ; daaruit blijkt temeer het helsche gevaar van dergeljjke leerstellingen en de noodzakelijkheid, om ze geen propaganda te laten maken. --- Engeland. Het incide t tusschen Frankrijk en Engeland. De tijding uit Sierra-Leone, dat de Engelsche en Fransche expedities in het land van koning Samory slaags zijn geweest, is ten volste bevestigd. Voor drie weken was de Engelsche expeditie uit Freetown naar de oostelijke grenzen der kolonie vertrokken, ten einde de weerspannige Sofa’s, die de grenzen onveilig maakten, te tuchtigen. De expeditie bestond uit 120 manschappen der grenspolitie en 430 soldaten van het regiment West-India. Dit regiment bestaat uit inlanders, onder aanvoering van Engelsche officieren. Daar de Engelsche regeering natuurlijk wist, dat zich eene Fransche expeditie in Samory’s rijk bevond, met het doel om het Fransche grondgebied in Senegambië ten koste van dien negervorst uitte breiden, had zij uit voorzorg het vertrek der Engelsche expeditie naar het binnenland ter kennis van de Fransche regeering gebracht.. Beide expedities trokken dus van verschillende zijden het land van koning Samory binnen, met de opdracht zich te houden binnen de grenzen, welke voor het Engelsche en Fransche grondgebied bij de bekende overeenkomst waren afgebakend. Evenwel uit den aard der zaak kan een dergelijke grensbepaling ineen grootendeels onbekend land op de kaart niet met zoo groote nauwkeurigheid geschieden, dat niet de overschrijding der grens dooreen der beide expedities buiten haar weten mogelijk zou blijven. Volgens de Engelsche bladen komt de schuld uitsluitend voor rekening van den Franschen commandant, die te ver zuidwaarts is getrokken en zoodoende de grenzen van het Fransche gebied heeft overschreden. Ook de Fransche expeditie bestond, evenals de Engelsche, grootendeels uit inlanders, onder aanvoering van Fransche officieren. Vandaar de mogelijkheid, dat de aanvoerders eikaars soldaten hebben aangezien voor de negers, tegen wie beide expedities waren uitgezonden. De Engelsche expeditie stond onder bevel van kolonel Ellis, terwijl de grenspolitie werd aangevoerd door kapitein Lendy. Behalve kapitein Lendy, die zijne sporen inden kolonialen dienst, reeds lang had verdiend, sneuvelden in het gevecht nog twee Engelsche officieren, de luitenants Liston en Wroughton. Bovendien sneuvelden nog een tiental soldaten der Engelsche expeditie. De Fransche expeditie leed even groote verliezen en ook haar commandant, Initenant Moritz, strierf spoedig na het gevecht in het kamp der Engeischen aan de gevolgen zijner wonden. In afwachting van nadere berichten betreffende de vraag, welke van beide partijen de schuld dezer noodlottige vergissing moet dragen en in hoever het berich jnist is,dat de Franschen inderdaad de grens van het Engelsche gebied hebben overschreden, heeft de Fransche regeering zich reeds bereid verklaard tot het gev-en der vereischte satisfactie, indien de mede deelingen van Engelsche zijde juist blijken te zijn. Vermoedelijk zal de Engelsche regeering zich dan daarmede tevreden stellen, want, indien de aanval werkelijk het gevolg is vaneen misverstand, bestaat er geen reden om aan te nemen, dat het geval aanleiding zal geven tot eenst.ige moeilijkheden tusschen beide regeeringen. Dat echter het geval groote beweging inde pers en de diplomatie zal teweegbrengen, spreekt vanzelf. Vermoedelijk zal deze, voor beide staten even onaangename, ontmoeting der beide expedities tenminste dit gevolg hebben, dat voortaan eenige meerdere voorzichtigheid bij dergelijke koloniale expedities in onbekende landen zal worden in acht genomen. Intusschen heeft volgens de „Temps" de Fransche regeering van het gevecht nog geen ander bericht ontvangen dan door de ambassade te Londen. Zij heelt eenen consul in Sierra-Leone, maar deze zou, evenmin als de gouverneur van Fransch Guinea, tot nog toe niets van zich hebben laten hooren, zoodat de Fransche regeering, vreemd genoeg, nog alles wat “lij omtrent deze bloedige botsing weet, uit Engelsche bron heeft. Ziehier het rapport van kolonel Ellis, den comman' dant der Engelsche expeditie. Het is gedagteekend Warina 23 December. „Hedenmorgen vóór zonsopgang werd het kamp onverhoeds van de noordzijde aangevallen dooreen sterken troep inboorlingen. Gedurende 40 minuten werd een levendig geweervuur gewisseld. Toen het vuur verflauwde, trokken wij het kamp uit. Wij vonden 8 ehassepot.s en 7 repeteergeweren. Eenigen tijd later vernamen wij vaneen gewonden gevangene, dat wij waren aangevallen door den Franschen luitenant Maritz met 30 Senegaleesche scherpschutters en 1200 inboorlingen uit hetlandschap Kissi (oostelijk vanKono). Zooals de gevangene zeide, had luitenant Maritz, die tegen de Sofa’s van Kissi was uitgezonden, vernemende dat een oorlog in Kono was uitgebroken, daaruit de gevolgtrekking gemaakt, dar, het dé Sofa’s moesten zijn, die aan de Britsche troepen trachten te ontkomen om zich bij koning Samadou aan te sluiten. Maritz ging toen op marsch, kwam tegen middernacht te Warina en viel ons aan,in de meening dat hij met Sofa’s te doen had. „Wij vonden luitenant Maritz zwaar gekwetst,,; onze officier van gezondheid besteedde alle mogelijke zorgen aan hem, maar hij stierf kort na twaalven. Vóór zijn dood kon hij ons nog uitleggen, hoe de vergissing had plaats gehad. Eenige inlanders, behoorende tot de hulptroepen der Franschen, hadden hem bericht, dat wij Sofa’s waren; hij had niet het minste idee, dat wij Engelschen waren. „Aan den Franschen commandant is een boodschap gezonden, om hem de treurige gebeurtenis mede te deefen en hem de verzekering te geven, dat deze vergissing van luit.Maritz volstrekt geen veradering bracht inde vriendschappelijke betrekkingen der beide expedities." --- Spanje. Pallas martelaar De anarchist Salvador, hoewel nog zeer zwak tengevolge zijner poging tot zelfmoord, heeft reeds belangrijke mededeelingen gedaan. O. a. legde hij de verklaring af, dat hij met eenige makkers beproefd heeft het lijk van Pallas op te graven en het over te brengen naar een veilige plaats „waar het als dat van een martelaar zou zijn vereerd." --- Italië. De toestand op Sicilië. Sedert de afkondiging van den staat van beleg en de invoering der censuur opSiciliëkan men van daar slechts schrale berichten verwachten. De „Corrie-e di Napoli" vernam echter, dat er Vrijdag ineen straatgevecht te Marineo vijftig boerenlieden gedood en vijftig gewond zijn, zooals wij meldden. De gevangenneming van het revolutionnair centraal comité te Palermo heeft naar men verneemt plaats gehad op het oogenblik, dat het comité beraadslaagde over ’t revolutionneeren der stad. Deze laatste zitting van het comité had tien uren geduurd. In het lokaal, zijnde dat van den werkliedenbond, werden alle documenten, correspondenten,naamlijsten en vaandels in beslag genomen. De regeering hoopt door deze maatregelen de organisatie van den opstand tegen te houden. De „Parlemento" beweert, dat de op Sicilië resideerende consuls van Duitschland en Oostenrijk aan hunne regeeringen reeds sinds lang bericht hadden gegeven,dat er talrjjke wapenen werden binnengesmokkeld. Naar hetgeen dat blad verder meldt, hebben deze bevriende mogendheden ook niet verzuimd, Giolitti vertrouwelijk te waarschuwen, die echter alle waarschuwingen en wenken versmaadde. De Amerika ansclie consul (die tevens bankier is) heeft destijds ook aan den prefect van Palermo medegedeeld, dat hij uit Parijs dikwijls chèques had ontvangen voor zekere leden eener revolutionnairo club, terwijl het nu feitelijk wordt geconstateerd, dat Giolitti reeds negen maanden geleden van de Siciliaansche overheden nauwkeurige berichten omtrent het ernstige van den toestand had ontvangen, maar wegens parlementaire redenen nooit had willen besluiten om handelend op te treden. Zoo meldt ook de officieele „Esorcito", dat zelfs generaal Corsi (vroeger commandant op Sicilië), die reeds maanden geleden de gebeurtenissen tegemoet zag, te vergeefs om versterking had gevraagd en dat de regeering z\jn aanvraag zelfs geene overweging waard achtte. De bladen stellen nu eenstemmig Giolitti verantwoordelijk voor den toestand op Sicilië. De gevangenneming van den afgevaardigde Felice Giuffrida wordt inde pers en door de regeering gemotiveerd op grond van oproerige agitatie, die van dezen aanvoerder der Siciliaansche sociaal-dómocralie is uitgegaan. De ophitsende toon der nieuwopgerichte courant „Siciliano," waarvan Giuffrida de voornaamste medewerker is en wier inhoud wemelt van majesteitsschennis, terwijl zij den afgekondigden staat van beleg vergelijkt met eene brandende lucifer, die ineen vat kruit wordt geworpen, schijnt mede eene aanleiding tot Giuffrida’s gevangenneming te zijn geweest. Gelijk de Romeinsche correspondent van het „Berliner Tageblatt" constateert, zijn er op Sicilië verscheidene particuliere telegrammen aan Italiaansche bladen in beslag genomen. De Siciliaansche werkliedenclubs hebben een hartstochtelijk manifest tegen de bourgeoisie uitgevaardigd. Zij vermanen wel alle kameraden tot kalmte, maar tevens tot betere organisatie en stellen den staat eene reeks eischen. De scherpe optreding der regeering, inzonderheid de gevangenneming der revolutionnaire aanvoerders,schijnt de oproerige massa eenigszins tot bezinning te brengen. De Tribuna meldt, dat er in Calabrië 120 boorenclubs ten volle georganiseerd zijn, maar dat het aldaar nog rustig blijft. Krachtens uitgevaardigd decreet wordt tegen 10 dezer de infanterie der bersaglieri van dele categorie der lichting van 1868 inde 37 districten van het koninkrijk opgeroepen. Te Palermo is de stemming bij het publiek meer bevredigend. Het Centrale Comité der „Fasci", de bekende ver eenigingen, heeft een manifest uitgevaardigd tot de werklieden, waarin dezen worden aangespoord zich aaneen te sluiten, ten einde aldus verbetering van hun toestand te verkrijgen. Tot de eischen, welke in dit manifest worden gesteld, behooren o. a.: de opheffing van het invoerrecht op meel, de wijziging der pachtcontracten. de onteigening van alle onbebouwde gemeente- en staatsgronden te algemeenen nutte en het verleenen vaneen krediet uit ae staatskas ten bedrage van 20,000,000 lire, ten einde de uitvoering dezer plannen mogelijk te maken. Tot de onderteekenaars van dit manifest behoorde ook de afgevaardigde De Felice, Vandaar, dat generaal Morra di Lauriano dezen hoofdleider der beweging terstond in hechtenis liet nemen. --- Amerika. Burgeroorlog in Brazilië. Volgens berichten door teParijs gevestigde Brazilianen ontvangen, is president Peixoto bezig de batterijen' welke Rio de Janeiro beschermen, te herstellen. Alvorens de strijd met meer kracht hervat zal worden, hebben de vertegenwoordigers der buitenlandsche mogendheden een uitstel van 48 uren geëischt, ten einde de belangen hunner landgenooten te kunnen beschermen, Men verwacht, dat de beslissende strijd op handen is. --- 6. Het geluk misgeloopen. „Daarvoor hebben voorname dames hare huishoudsters kleine Jinka, die echter vaak een te voornamen dunk van zich zalven hebben, om zich nauwgezet van hun taak te kwijten. Aan gravin Szymonski zij heeft zich aan m\j zóó genadig betoond, dat ik haar tante inag noemen zijn zulke huiselijke bezwaren geheel vreemd. Zij is tevreden, wanneer zij maar zoo mogelijk op soirées en diners kan gaan, en wanneer hare eigenlijke woonvertrekken op de modernste en weelderigste wijze zijn ingericht, al het overige is haar onverschillig. En wat oom betreft, dien vond ik nog eenzelviger geworden, dan hij tot dusver was geweest. Zijne vrees om met iemand om te gaan, die niet zuiver Poolseh is, maar die wellicht een druppeltje Russisch bloed inde aderen heeft, neemt bijna een ziekelijk karakter aan." Felicia, die in hare vroegere onverschilligheid terugvarzonken was, keek hier op en mompelde wat van cnbillijkheid. Mevrouw Lentowska, wier gevoelens voor den zwager het vriespunt ternauwernood overschreden, haalde de schouders op-: „Onze gebreken groeien maar al te vaak met de jaren aan," merkte zij op scherpen toon op, „en de gebreken van mijn zwager kwamen een halve eeuw geleden reeds al te duidelijk voor den dag." „Evenals het geval was met zjjne goede eigenschappen," wees de professor haar zeer ernstig te recht. Bit was een thema, dat altijd tot een verschil van opinie tnssohen het echtpaar voerde. Adalbert stond op en er werd een harteltjk afscheid genomen. Oom en tante vonden altijd nog een goed woord, dat zij den reiziger op weg hadden mede te geven, zij werden het niet moede, om hem herhaaldelijk aan te sporen tot een spoedige terugkomst. Bat hun hart geen onderscheid maakte tusschen hem en de eigen zoons, dit verraadde duidelijk hun gansche zijn. „Met Kerstmis moet ge in elk geval zien om voor een paar dagen bij ons te komen," zeide mevrouw Lentowska nog. „Er komen twee van de jongens over, juist die, welke zoo wat van je leeftijd zijn, en daarom moogt gij niet ontbreken." „Dat hangt nog van velerlei omstandigheden af," antwoordde hij ontwijkend. Zijn gelaat had plotseling eene weemoedige uitdrukking aangenomen. „Geheel alleen van u hangt het af," fluisterde hij Felicia toe, toen hij haar tot afscheid de hand reikte. „Mijn antwoord hebt ge reeds," gaf zij op ijékouden toon terug. --- III. OP DE IJSBAAN. Het was een paar dagen later. De winter was reeds, ofschoon men eerst November schreef, in al zijne strengheid ingetreden, en eene dichte sneeuwlaag bedekte den grond. Schaatsenrijden en dergelijke amusementen der jeugd hadden een aan vang genomen, en de uitstekende ijsbaan te L. vormde het verzamelpunt voor diegenen, die gezondheid, ondernemingsgeesten en vrijen tijd genoeg bezaten om zich daar te vermaken. De schoonheid van den helderen winterdag had tal van wandelaars naar buiten gelokt, en zij hadden het dapper volgehouden, totdat de zon te dalen en in het Westen een grauwe nevelwand begon op te stijgen. Tegelijkertijd begon er een ijzige wind te fluiten, de schaatsenrijders zochten bibberend den oever op en maakten zich gereed om huiswaarts te keeren.Alleen op ’t gladste gedeelte van de glinsterende baan bewogen zich nog eenige onvermoeide menschen en onder dezen een paar, dat op dezen, zoowel als op alle overige dagen, sinds de jjssport begonnen was, de algemeene bewondering en opmerkzaamheid tot zich had getrokken. Het was Felicia en een man van 30 a 36 jaar. lets meer dan middelbaar groot, gelijk zy Z9lve was, lenig en voornaam in zijne bewegingen, paste hij uitstekend bij zijne gezellin, aldus zëiden allen, wier blikken het paar hadden gevolgd, zoo schenen bovenal die beiden zelven er over te denken. Zij hielden elkaar zeer licht bij de handen vast en terwijl zij elkaar slechts een wenk een blik van verstandhouding toewierpen, gleden zij in eene harmonisch schoone beweging over het ijs voort, nu eens kunstige figuren als ineen dans beschrijvende, dan weder ineen pijlsnelle vaart zich voorwaarts bewegende. De veerkrachtige gestalten schenen geen vermoeidheid te kennen, rusteloos vlogen zy voort, verzonken in zich zelven en in het eigen gesprek, er zich weinig om bekommerende,dat het steeds leeger om hen werd, dat de muzikanten, die zooeven nog zulke vroolijke wijsjes hadden gespeeld, naar huis keerden, en dat de groote straatweg, die naar L. voerde, met steeds talrijkere groeten van huiswaartskeerenden bedekt werd. Des te aaandachtiger sloegen echter andere het paar gade. Beide dames waren uit de verwarmde tent getreden, die voor haar aan den kant der ijsbaan was opgeslagen. Terwijl de, zich onder hare bescherming staande jonge meisjes hare schaatsen afbonden, en daarbij onderling allerlei gekheid maakten, stonden de bejaarde dames inden sneeuw, wierpen bespiedende blikken over het ijsveld en wisselden onderling min of meer menschlievende bemerkingen. Afkeurend schudde eene van ' haar eene groote, statige, hoogst elegant gekleede vrouw het hoofd. „Neen, kijk toch eens, mevrouw Komarowska," hief zij aan en wreef zich daarbij de voelen tegen elkander om ze te verwarmen, „kijk toch eens. Daar rijdt Felicia nog maar altijd met mijnheer Kulgatschew, evenals voor een uur. Zij zwaaiden rond, alsof ze aan elkaar gesmeed waren. En dat is niet de eerste maal. Zoo erg hebben zij het in al die dagen wel is waar nog niet gedaan, maar toch was het steeds in het oog loopend. Dat Anna Lentowska zoo iets duldt, verwondert me werkelijk. Ach, mevrouw Lentowska gunt haar dochter gaarne een pretje, die arme dingen leiden toch al zulk een ernstig, teruggetrokken leven, dat juist Felicia, do koude, bedaarde Felicia, het weinige vrijheid zou kunnen misbruiken, daar heeft zij zeker wel geen vermoeden van," antwoordde mevrouw Komarowsko, eene dame van middelbaren leeftijd met eene uiterst goedige gelaatsuitdrukking. „Zij heeft mij verzocht om een weinigje op de meisjes te willen passen, onder mijne hoede gaan deze dan ook naar huis." „Gij moet iii het vervolg weigeren om deze verantwoordelijkheid op u te nemen, „mevrouw Komarowska,“ viel de gravin haar vrij gebiedend inde rede. „Gij móet tegen Anna zeggen, dat zij maar zelve hare dochter moet begeleiden'“ „Ik mag die arme kinderen dat genoegen niet bederven," antwoordde mevrouw Komarowska goedig, en dan ge weet ook hoe moeielijk Anna Lentowska de deur utt te krijgen is.“ „Dat is het juist," zeide gravin Myslowska. „Die Duitsche vrouwen zijn zonderlinge schepsels. Ze zitten thuis kousen te stoppen of tellen de rozijnen af voor de keuken, die ze bakken, en daarmede meenen zij zich van alle pifchten jegens God en jegens den naaste gekweten te hebben. Wat de aan zich zelven overgelaten dochters inmiddels uitvoeren, dat is voor deze toonbeelden van huisvrouwen maar bijzaak." „Nu, nu," zeide mevrouw Komarowska vergoelijkend, „wanneer beide beste schaatsenrijdens in L. voor ons aller oogen een beetje te lang op en neer zwieren, dan is dat op slot van zaken nog niet iets zoo verschrikkelijks. Jinka is buitendien met Felicia gekomen, men kan dus eigenlijk niet zeggen, dat deze onbewaakt is. ---