OP SOCIAAL GEBIED. Niet van koers veranderd. i Het weekblad Be Katholieke Werkman heelt, op een enkele uitzondering na, onze geheele sympathie. Zijn richting en zijn streven beamen wij nagenoeg heelemaal. Die richting en dat streven zijnde onze, zooals uit tal van artikelen, door ons gepubliceerd, blijkt. <> Wij wenschen niets vuriger dan De Katholieke Werkman inde handen van alle werklieden, Katholieke zoowel als andere, te zien. Indien wij daartoe iets kunnen bijdragen, dan zullen wij niet in gebreke blijven. Ook bevelen wijde lezing van De Katholieke Werkman dringend aan aan werkgevers, kapitalisten, enz. Zij zullen er gedachten en wenken in vinden, die hen tot ernstig nadenken zullen uitlokken, en wellicht tot ’t inzicht doen komen, dat de weg, dien velen hunner tot dusverre volgden, op een afgrond uitloopt. Wij zijn dus ten volle ingenomen met het wakkere weekblad De Katholieke Werkman, enkele bijkomende zaken uitgenomen. Daarom was het ons minder aangenaam in dat blad van 30 October een ingezonden stuk te ontmoeten, dat de Limburger Koerier van koersverandering beticht. . Wij kunnen den hooggeachten inzender verzekeren, dat wij geen streepje buiten onzen koers gevaren zijn. Wij zouden dat in geweten niet kunnen noch durven. Onze koers volgde steeds het kompas van don grooten Stuurman te Rome. En met Gods genade blijven wij dien koers houden. Was ons do opmerking van dön inzender in De Katholieke Werkman aan den eenen kant minder welkom, van den anderen kant deed zij ons pleizier, omdat zij ons de gelegenheid biedt, ons standpunt nader toe te lichten. De geachte inzender P. meent de koersverandering van onze Limburger Koerier te mogen afleiden uit een reeks ingezonden artikelen over de werkstaking der Maastrichtsche glasslijpers, in ons blad opgenomm. Wij geven hierbij den heer P. de geruststellende Verzekering, dat die artikelen alle zijn opgenomen, om op de oorzaak of aanleiding, op de voortzetting en de voorwaarden der werkstaking het volle licht te laten vallen. En dat oordeelden wij inde duistere, verwarde Maastrichtsche werkstaking zeer gewenscht, zoo niet noodzakelijk. Om de volgende reden. De werkstakende glasslijpers hadden van den aanvang aan de gegronde verdenking op zich geladen, in mindere of meerdere nauwe betrekking te staan met het troepje Maastrichtsche socialisten. Verderen grond tot dat vermoeden gaven de aanstellerige drukte en de belangstelling, die de heer Vliegen en zijn smaldeeltje aanhangers al dadelijk voor de stakers ton toon spreidden. In troebel water visschen, dat kennen die beeren op hun duimpje. En insgelijks het troebel, water nog troebeler maken door verspreiding van valsche geruchtjes, en onware of overdreven berichten. Dat sticht een dubbel kwaad, 10. Her. verblindt de stakers, brengt hen inden waan, dat het recht uitsluitend en alleen aan hunne zijde is, en verbittert mitsdien hun gemoed en spoort hen tot hardnekkig voortstaken, ook dan zelfs, als hun de voortgezette staking slechts bittere teleurstelling in ’t verschiet stelt. 20. De stakers verheelden zich, dat diegenen, die hen in hun verzet stijven en hun in alles gelijk geven, hun hes e vrienden zijn. Dat ligt inde natuur van ieder mensch, vooral wanneer zjjn hartstochten zijn opgewekt. Wie hem dan vleit beschouwt hij als zijn waren vriend, bij wien hij zich innig aansluit. Dat begrijpen de socialistische vogelaars zeer goed. Vandaar hun blind partijtrekken voor de stakers. Op die lijmroede moeten zij gevangen en inde socialistische kooi worden opgesloten. Om de werkstakers tegen dat dubbel gevaar te waarschuwen, om hen te behoeden tegen bittere ontgoocheling van den eenen, tegen aansluiting bij het goddelooze socialisme van den anderen kant, is het noodig, dat de werkstaking in haar oorzaak, haar kansen en haar gevolgen ook eens van tegenovergestelde zjjde worde toegelicht. Dan kan de staker tus’ schen beide kiezen. Om die reden zijnde ingezonden stukken, waarover De Katholieke Werkman klaagt, in ons blad opgenomen. Zij kwamen van mannen, die goed op de hoogte der staking waren, en die tevens voor de verbeteing van den stoffelijken zoowel als van den zedelfj ken toestand der arbeiders een zoo warm hart hebben, als een socialist maar denken mag. Dat wil echter niet zeggen, dat de opneming dier artikelen onzerzijds geheele instemming ermede insluit. Volstrekt niet. Slechts dat gedeelte ervan zouden wij willen onderteekenen, dat feiten aanhaalde betreffende de werkstaking der glasslijpers. Over de rest waren en zijn wij het niet in allen deele met de geachte schrijvers eens. Er schemerde wel eens een al te sterke overhelling naar de zijde der patroons indoor. Wat wij reeds meermalen schreven, herhalen wij hier nog eens : De hinderpaal, die te Maastricht de lotsverbetering van den werkman inden weg staat, is voornamelijk het woelen en drijven der socialisten. Het mislukken dezer werkstaking hebben die lieden weer op hun kerfstok. De reden der werkstaking was gegrond. Voor meer werk heeft men recht op meer loon, tenzij de zaak van den patroon zoo zwak staat, dat zij, bij meerdere loonuitkeering, zou te gronde gericht worden. Doch zoo staat de zaak der glasslijperij toch wel niet.* Hadden de stakende glasslijpers dat standpunt met kalmte, overleg en bezadigdheid gehandhaafd, hun ooren gesloten voor de inblazingen en ophitsingen van den heer Vliegen en konsoorten, wij houden ons overtuigd, dat hun staking een anderen uitslag zou gehad hebben. Doch het potje is eens gebroken. Zal Vliegen de stukken betalen ? Het wordt een mensch wee om ’t hart, als hij ziet, hoe arme werklieden telkens en telkens het slachtoffer worden van baat- en heerschzuehtige socialistische raddraaiers. Opent toch eindelijk de oogen, werklieden van Maastricht en elders. Wijst alle socialistische inmenging in uwe zaken onverbiddelijk van de hand. Laat u door geen misleiders ten speelbal maken van hun eigenbelang. Sluit u aaneen in_vakvereenigingen,die van Cbristelijken geest doortrokkèn zijn. En gij kunt u verzekerd houden, de verbetering van uwen toestand, stoffelijk zoo goed als zedelijk, kan niet uitblijven. Gij zult den steun van de groote meerderheid der Christelijk denkende lieden ondervinden. > De onze blijft u onvoorwaardelijk toegezegd. weg met de socialistische oorblazers, opruiers en bedriegers! Th. --- De Militaire Hervormingigen. Inde zitting van den ministerraad, Zaterdag gehouden onder voorzitterschap van den koning, heeft het kabinet beslist, dat er geen aanleiding bestaat om het wetsontwerp tot reorganisatie van den militairen dienst, door den minister van oorlog, generaal Brassine, opgesteld, bij de Kamer in te dienen. De minister van oorlog moet daarop zijn ontslag hebben aangevraagd, maar dit is nog niet toegestaan, ten minste niet officieel bekend. --- Talrijke Nakomelingschap. De jongste zuster van keizer Wilhelm, prinses Margaretha, die met prins Frederik Carel van Hessen getrouwd is, heeft een tweeling gekregen. De 24-jarige prinses heeft nu reeds 4 zonen en het bijna ontelbaar nageslacht van koningin Victoria van Engeland is door deze bevalling weder met 2 achterkleinzonen verrijkt* --- Frankrijk. Keizer Wilhelm te Parijs. Een medewerker van de Gaulois heeft een onderhoud gehad met Arthur Loth, redacteur van de Vérité (let wel!), die volhoudt dat keizer Wilhelm II tijdens het bezoek var. den Czaar te Parijs, Versailles en Chalons onder de toeschouwers gestaan heeft. Alleen de ministers wisten het en Méline had last gegeven om in geval de Keizer op de place I’Opéra herkend werd dat plein schoon te vegen (zoodat Wilhelm, tenzij hij meegeveegd was geworden, daar dan alleen zou zijn gebleven en waarschijnlijk doorPaure begroet ?). De Czaar had Wilhelm te Versailles herkend; hij ver bleekte natuurlijk. Vorder haalt Loth het getuigenis aan van den conservator van het museum van Versailles, maar deze kwam gister dadelijk inde Temps verklaren, dat er niets van aan is. Loth is dood, kan men nu zeggen. En de Vérité inden put! --- Ook een Muntquaestie. Inde Kamer werd tot den minister van Financiën Zaterdag een vraag gericht over de quaestie van het buitenlandsch pasgeld, welke te Marseille de gemoederen zoozeer in beweging gezet heeft. Het bleek dat er kisten vol Grieksche munten naar Marseille zijn gebracht en dat er grol in gespeculeerd werd. De verantwoordelijkheid daarvoor, zeide de minister terecht, ligt bij het publiek. De paniek is teweeggebracht niet alleen door de weigering der ryksambtenaren om de munt verder in betaling aan te nemen, maar vooral door het beslag, aan het douanekantoor gelegd op enkele kisten met Grieksche munt alsook op hetgeen nog in omloop was. Voor een waarde van frs. 1 millioen Fransche munt is daarop in het verkeer gebracht om aan de behoefte te voldoen. Om evenwel dergeljjke crisissen voor het gevolg te voorkomen, zou de minister een wetsontwerp indienen Op verzoek van radicaal socialistische zijde, werd de vraag ineen interpellatie omgezet. Leydet wilde Frankrijk geheel van vreemde pasmunt verlossen, hetgeen volgens hem een belachelijk kleine som zou kosten. De minister antwoordde, dat men er niet over kon denken de openbare kassen voor de ontvangst van vreemde pasmunt open te stellen ; want dat dan uit allerlei landen pasmunt zou worden ingevoerd. Hy overwoog echter een maatregel tot invoering van nikkelen stukken van ff. 0.25 als proefneming. De beraadslaging eindigde met een gewone orde van den dag. --- Mgr. D’Hulst. Mgr. D’Hulst was een man van groote talenten en van eene benijdenswaardige werkkracht. Zijn voornaamste stichting is het Instituut, maar ook nog op ander gebied heeft hij gewoekerd met de gaven, hem door God geschonken. Zijne conferenties inde Notre Dame, gedurende zes achtereenvolgende jaren, waren beroemd. En niet alleen binnen de wanden van dit eerbiedwaardig kerkgebouw predikte hij het goede woord. Talloos zijn.de voordrachten, door hem op verschillende plaatsen in Frankrijk en ook daarbuiten gehouden. Zijne uitgebreide kennis waarvan ook vele geschriften getuigenis afleggen – en ook zijne groote welsprekendheid maakten hem tot een gevierd redenaar. Daarbij was hij een man van fijne beschaving. Geboren uiteen adellijke familie, huldigde hij de oude leuze noblesse oblige. Loyaal en ridderlijk, overschreed h(j nimmer de grenzen, waarbuiten men tot het vulgaire vervalt. En deze verdienste is niet gering, wanneer men bedenkt, dat de ijverige rector van het Instituut zich ook geworpen heeft in ’t gewoel der politieke wereld, welke vooral in Frankrijk zulke bedenkelijke schaduwzijden vertoont en het niet aan grofheden en lompheden laat ontbreken. Inde Kamer waar zoovele passies bruisen en de sterkte der longen dikwerf de kracht der argumentatie overstemt, kwamen zijn hooge intelligentie, zijn scherpe, streng-logische wijze van redeneeren niet altijd tot haar recht. Maar toch dwong de overledene zeer spoedig eerbied af voor zijne begaafdheden en huldigden zelfs velen zijner tegenstanders in hem een sieraad van het Parlement. Een dweper met het „moderne" was mgr. D’Hulst niet. Veeleer zou men kunnen zeggen, dat hü zich in onzen tijd min of meer onbehaaglijk gevoelde. Aristocraat van geboorte scheen hij eenigermate het verleden te betreuren en positie te nemen tegenover zekere „nieuwigheden". Van huis uitwas hij ook royalist en bovendien door de banden der vriendschap aan de familie Orleans verbonden. Maar en dit strekt hem tot niet geringe eer zijne persoonlijke sympathieën bedwingend, schikte hij zich zonder aarzelen naar de voorschriften des Pausen. Zijne houding zegt de Univers, getuigde vaneen loyale onderwerping. Hü leverde daarmede een nieuw bewijs van zijne echt Katholieke gevoelens en zijne hooge priesterlijks deugd. Moge hij in vrede rusten! --- Politiek Nieuws. Nederland. De Programpunten vanden Ned R. K. Volksbond. De Germania, de punten vermeldend, welke de Ned-R.-K. Volksbond den Katholieken E'.amerleden verzocht op het concept program te plaatsen, schijft.: „Deze eischen strooken geheel met het so.iiaal-politiek program der Duitsche Oentrumspartij, dat alzoo ook in Holland de verdiende waardeering vindt," --- België. Oude Mijnwerkers. Ze troffen het niet met het weer, de oude mijnwerkers, die Zondag uit hun streek in Brussel waren gekomen, om mee te loopen inden stoet, die door de straten zou trekken als een levend bewijs, dat de pensionneering van de oude mijnwerkers verbeterd moet worden. Het was inden regen een naargeestig gezicht, de grijsaards voorbij te zien trekken, maarde indruk werd eenigszins bedorven door de socialistische gezelschappen, die de meerderheid van de betoogers vormden, enden optocht te veel reclame-achtigs gaven. --- Duitschland. Bismarcks Onthullingen. De Hamburger Nachrichten komt nog eens terug op de onthullingen, ineen zeer uitvoerig artikel, waarvan de kern is, dat de overeenkomst tusschen Duitschland en Rusland niet tegen Oostenrijk gericht kon zijn, maar slechts tegen Frankrijk en Engeland. Duitschland’s houding, voor het geval dat in het Oosten een botsing ontstond tusschen de belangen van Rusland en die van Engeland, was voor Rusland evenzeer van gewicht als voor Duitsehland de zekerheid, dat men bij een aanval van Frankrijk niets van Rusland te vreezen zou hebben. Onze gewichtigste onthulling, zegt Bismarck’s blad verder, betreft niet het.bestaan vaneen overeenkomst tusschen Duitsehland en Rusland voor 1890, maarde omstandigheid dat die overeenkomst in dat jaar door Duitsehland ontbonden is; en het blad vertrouwt, dat inde pers en wellicht ook inden Rijksdag een bepaalde opheldering van de regeering verlangd zal worden juist over dezen kant van de quaestie. --- Engeland. Parnell. De Londensche correspondent der N. li. Ct. schrijft: Niet voor de eerste maal zijn er weer zonderlinge geruchten in omloop gebracht nopens John Stewart Parnell, door de lieden, die zich maar niet kunnen verzoenen met het feit, dat hy, om de Engelsche uitdrukking te bezigen, tot „de meerderheid overgegaan" is. Volgens hen behoort de ongekroonde koniug van lerland tot de springlevenden, en moet hij zich ge zond en wel op een ranch in het verre Westen bevinden. Deze maren schijnen erop berekend te wezen om voor te bereiden op de latere verschijning van den een of anderen bedrieger, die zich plotseling voor Parnell zal gaan uitgeven, precies op de manier van den Claimant, en gerust staat kan maken op een spontanen en eerbiedwaardigen aanhang. De min of meer geheimzin, ige ziekte, waaraan Parnell in 1891 overleed, en de noodeioozegeheimzinnigheid zijner begrafenis begunstigen ongetwijfeld een dergeiijk boerenbedrog. Beide worden nu reeds geëxploiteerd door degenen, die de legende, dat Parnell nog leeft, ingang willen verschaffen. Zij wijzen erop dat vrienden noch verwanten aan het sterfbed waren, en dat alle reporters, die het lijk wilden zien, afgewezen werden. Slechts mevrouw Parnell, haar dochter, uit het eerste huwelijk met O’Shea, en dr. Jowers waren bij het uiteinde tegenwoordig, en zij allen weigerden eenige inlichting te geven over den aard der kwaal, waaraan Parnell was bezweken. Vandaar tegenstrijdige theorieën, waaronder deze,1 dat het oude hooid der Nationalisten zelfmoord had gepleegd. Dit werd tegengesproken. Mon wees op het attest van dr. Jowers, volgens hetwelk Parnell aan rheumatische koort3 gestorven was, hetgeen zoogenaamd bevestigd werd door zijn zoon en een anderen, niet genoemden dokter. Leden der familie Parnell laten zich thans uit op een manier, welke voedsel geeft aan de, vooral in EToord-Amerika, nogal verbreide hypothese, dat Parnell Vijf jaar geleden het land uitgetroggeld werd. Dit is nu alles goed en wel, doch waar is mevrouw Parnell, en wat is haar opheldering ? Ook moet dr. Jowers, wiens doktersfaam op het spel staat, voor den dag komen, om den gerezen twijfelingen den kop in te drukken, eer zy zich verder ontwikkelen. --- FEUILLETON YAN DE „LIMBURGER KOERIER". De Dochter van den Vluchteling. Kaar het Amerikaansch bewerkt DOOR D. De B. I. „Zijn het wolven of zjjn het kozakken?" De koetsier mompelt, het somber achter zijn martialen snorbaard, waar de ijskegels afhangen. Tot over de ooren zit hij ineen groote schapenvacht, die tenauwernood den rooden neus en een paar waterige, kleine oogen vrijlaat. Hij staat op van zijne hooge zitplaats, luistert in de van koude trillende lucht. Nu zweept hij zijn drie paarden tot een woesten galop aan. Daarbij werpt hij uit de dikke astrakan hoofdkap angstige blikken naar alle zijden heen. Niets is er zichtbaar dan het gelijkmatige neervallen van groote sneeuwvlokken en een eindeloos witte vlakte, die zich scherp afteekent, ot nu en dan een paar snel verdwijnende telegraafpalen. Nu kruipt er een man uit het inwendige van de slede, en zet zich naast den koetsier. Ondanks de vinnige koude neemt hij zijn bonten muts af en wischt zich het zweet van het voorhoofd. „Wat is er?" vraagt hij haastig. „Ginds, achter de telegraafdraden," mompelt de koetsier, met de zweep naar achter wijzende. De passagier trekt zijne borstelige wenkbrauwen samen en kijkt scherp inde aanceduide richting. „Achter die struiken ?“ „Let op. Wanneer die donkere schaduw daar een struik is, moet zij in weinige minuten verdwenen zijn. Wordt zij grooter, dan zijn het wolven ol kozakken." De man blikt opmerkzaam in het verschiet, zoodat het hem is, als dansten er roode vlammen op de glinsterende sneeuwvlakte. Duidelijk ziet hij de schaduw achter zich van oogenblik tot oogenblik grooter worden. Nu wendt hij zich om en omvat meteen langen blik den horizont. „Hoever is het van hier tot aan het eerstvolgende dorp, Petrowitsch ?“ roept hy haastig. „Dertig werst." „En tot aan het dichtstbijzijnde bosch ?“ „Ongeveer vyftig. Voor wij een van heide bereiken, hebben zij ons te pakken de wolven of de kozakken." Andermaal zweept hij vloekend op de paarden los, zoodat deze steigeren en daarop nog sneller voortvlievliegen. Diep zuchtend kruipt de passagier weder onder het beschuttende lederen dak, en laat zich met zijn volle gewicht op de bank neervallen. Naast hem inden boek leunt met gesloten oogen een grijsaard met langen witen baard. Nu legt zich een kleine bevende hand op den arm van eerstgenoemde. Een smal, bleek meisjesgelaat, buigt zich haastig over hem en groote, zwarte oogen blikken angstig inde zijne. „Welnu vader ?“ „Overeen uur is alles gedaan," mompelt deze somber. „Wolven of kozakken, het is totaal hetzelfde. Zou je liever in stukken gescheurd willen worden of liever in verbanning terugkeeren." Een huivering loopt er over de tengere meisjesgestalte. „Alles liever dan naar Siberië terug 1“ steunt zjj en bedekt zich het gelaat met de handen. „O, mijn God, sta mij bij," steunt de man. Nu verheft de koetsier zich andermaal van zijne zitplaats. De blikken van vader en dochter hangen als geketend aan zijne trekken. „Kozakken," zegt hij woed nd. Teeder grijpt de vader de bleeke hand der dochter en drukt haar tegen zich aan. Beiden zuchten diep •en zwaar. Alleen de grijsaard schijnt onbewogen. Met een philosophische kalmte zit hij daar en zegt langzaam : „Petrowitsch liegt. Nog is alles niet verloren, want anders zoude hij zijn paarden niet zoo aandrijven. Ook voel ik liet-, de wind is gedraaid. Wat beteekent dat, mijn zoon?" „Een sterm nadert," antwoordt de koetsier nog voor de ander kan antwoorden. „Wanneer hy ons bereikt, eerde kozakken ons hebben, dan waren wij wellicht nog te redden." „Maar waarom dan die lange bocht? Verkort den weg, Petrowitsch." „Ik weet, wat ik doe," bromt deze. „Mij is mijn huid zoo lief als u de uwe. Zoolang wijde telegraafpalen volgen, hebben wij een voorsprong. Zoodra wij wij echter eene andere richting inslaan, zyn wij verloren." Wild jagen de kleine steppenpaarden voort, de glinsterende sneeuw kraakte onder hunne hoeven. De zwarte wolk komt al nader en nader .. . Groote sneeuwmassas komen aandlijven, de voorboden van een naderenden storm. Plotseling rukt Petrowitsch de paarden om en geelt hun een andere richting. Vader en dochter blikken met starre oogen in het verschiet, waar de donkere schaduw steeds grooter wordt. Reeds neemt zij duidelijkere vormen aan. Beidon meenen ongeveer een dozijn ruiters te onderscheiden. De sneeuw verdicht zich, de storm jaagt de vlokken den armen paarden inde neusgaten. Nauwelijks kunnen zij nog snuiven. De slede gaat al langzamer en langzamer. „Nog een windvlaag als de laatste en wij zijn verloren," knarsetandt de koetsier. „Wanneer die daarachter „halt" commandeeren, moet ik stilstaan." Stephan, de passagier, wil ant woorden, doch de snijdende wind houdt hem de woorden inde keel. Vaster trekt hy de veilen om zijn bewustelooze dochter eu daarop wendt hij zich haastig tot den koetsier. „Je moogt huu „halt" niet hooren, Petiowitsch." Somber schudde deze het hoofd. „Dat zou ik leelyk bekoopen, hoor." „Ik zal er je voor beloonen, breng ons maar jraai Vladivostok." „Vladivostok," spotte de ander. „Wat betaalt ge mjj daarvoor ?“ „Ik heb niets meer, dat weet je toch, ik gaf u reeds mijn laatste kopeken." „Dat ziet er leelijk uit," mompelt Petrowitsch schouderophalend. „Ontferm je onzer," smeekt de ander met angst vervuld. „Heb je dan geen medelijden met een blinden grijsaard en een weerloos meisje ?“ „Waarom zal ik meer medelyden met hen hebbes dan gy zelf. Zy kunnen zich licht redden " „Wat zegt ge daar?" „De paarden ziin uitgeput, de last is te zwaar." „Nu en ?“ „Maak gy den last lichter." H. Voor een smal huis ineen der winkelstraten van Londen houdt- een eenvoudige coupé met twee zit plaatsen stil. Er stijgt een heer hit van middelbarei leeftijd met schrandere grijze oogen en een bruinty bakkebaard, ---