Vertegenwoordiging van den Landbouw. Er is nog niet zoo heel lang geleden een tijd geweest, dat de elkander opvolgende Nederlandsche Ministeries zich weinig lieten gelegen liggen aan den landbouw en de belangen van den boerenstand. Zóóver ging deze vevwaarloozing, dat zij met andere oeconomische oorzaken de schuld droeg van de crisis, welke het platteland inde tachtiger jaren doorstond. Inde laatste jaren is daarin, Goddank, verandering gekomen. De toenemende zorg der Regeering voor het welvaren van den landbouw openbaarde zich immer krachtiger door het oprichten van Rijks-proefstations, landbouwscholen, wetten op de veefokkerij, enz. De zinsnede inde Troonrede, dat „de landbouw een voorwerp zou zijn van de aanhoudende zorg der Regeering", was geen geregeld terugkeerende, ijdele klank meer. En waar landbouw-vereenigingen en Boerenbonden de beweging tot opheffing van het platteland uit zijn verval hadden voorbereid, daar kreeg deze den grooten stoot door de instelling vaneen landbouwafdeeling met afzonderlijken chef tijdens het Kabinet-Pierson. Thans is het Ministerie-Kuyper opgetreden en daarmee krijgen onze boeren nog heelwat meer stem in het kapittel. Ware hij niet van omstandigheden buiten zijn wil onafhankelijk geweest, Dr. Kuyper zou reeds bij de Kabinets-formatie een geheel op zich-zelf staand Ministerie van Landbouw in het leven hebben geroepen. Voorloopig moest hij er zich evenwel toe bepalen de afdeeling landbouw in departementaal verband met nijverheid en koophandel te brengen. Oprichting vaneen afzonderlijk Landbouw-departement blijft echter tot de plannen der Regeering behooren. Volkomen terecht, onzes Inziens. Want al is het waar, dat in het algemeen vermeerdering van het aantal departementen de Kabinets-formatie bezwaart, tegen dit bezwaar weegt het landsbelang ruimschoots op. Inde Memorie van Antwoord aan de Eerste Kamer zegt dan ook de Regeering : „Ziet men, hoe niet alleen in grootere Rijken, maar ook inde meeste kleinere landen, tot zelfs in Denemarken, dat slechts de helft van onze bevolking telt, do oprichting vaneen afzonderlijk Departement van Landbouw noodzakelijk werd geacht en niet te versmaden vrucht droeg dan valt kwalijk te ontkennen, dat de vraag of Nederland dit voorbeeld al dan niet behoort te volgen, althans ernstige overweging verdient; en dat temeer, waar het in enkele Staten mogelijk bleek, niet de landbouw alleen, maarde landbouw tegelijk met andere takken van Staatsdienst, aan de zorg vaneen afzonderlijk Departement toe te vertrouwen." Inderdaad, andere landen zijn ons vooruit. Departementen van Landbouw bestaan toch in Se volgende Rijken: Pruisen Vereenigde Staten ,van Noord-Amerika, Oostenrijk-Hongarjje, Belgie, Spanfte, Frankrijk, Groot-Brittanje ÏBoard of Agriculture), Italië, Japan, Rumemë, Rusland, Zweden, Noorwegen en Zwitserland. Waar deze landen ons voorgingen, daar hebben wij althans een zekeren warborg, dat oprichting ivan een afzonderlijk Landbouw-ministerie ook ten onzent geen gewaagde en vereeefsche stap zal zijn. Intusschen, het Ministerie-Kuyper wil beginnen inet in te voeren een vertegenwoordiging van den landbouw in dezen zin, dat boeren, door boeren afgevaardigd, haar tot steun en verlichting zullen strekken. Een uitstekend denkbeeld voorwaar! Het zal echter zaak zijn, te zorgen, dat niet alleen de landbouwers, welke het groot-bedrijf uitoefenen, maar ook de klein-boeren, pachters en eigenaars, die slechts een paar hectaren grond bearbeiden, in deze corporaties zitting nemen. De voorgestelde organisatie moet er eene zijn, ■Bri imniii e-w-MMM—wm*«***''■• Sk*es die een getrouwe afspiegeling levert van den landbouwstand in zijn geheel. Ligt het ook op den weg van den Limburgschen Landbouwbond, om nu reeds in deze van advies te dienen aan de Regeering? L. --- Politiek Nieuws. Nederland. Geboorte on sterfte in Limburg. Volgens de pas uitgegeven statistiek der geboorten en der sterfte naar den leeftijd en de oorzaken van den dood in Nederland over November 1901, werden er in dit tijdsbestek op een bevolking van 285,828 alhier aangegeven: 782 levend geboren en 35 levenloos. Het sterfte-cijfer bedroeg 433 of 19.92 Onder de overledenen waren er 109 van minder dan één jaar; 50 van I—s jaren; 13 van 5—14 jaren; 6 van 14—20 jaren; 56 van 20—50 jaren; 63 van 50- 65 jaren; 99 van 65—80 jaren en 36 van 80 jaren en daarboven. Aan mazelen bezweken er van dezen 28; aan kinkhoest 8; aan croup 1; aan longtuberculose 26; aan hersentuberculose 1; aan andere vormen van tuberculose 8; aan kanker 25; aan hersenverweeking 13; aan organische hartgebreken 14; aan acute bronchitis 6; aan chronische bronchitis 3; aan pneumonia 26; aan ziekten van de maag 2; aan gastro-interitis (bij kinderen beneden 2 jaar 33; aan levercirrhose 1; aan nephritis en hrightsche ziekte 10; aan ziekten van het kraambed 14; aan ouderdomszwakte 39; aan gewelddadigen dood 8; aan zelfmoord 2; aan andere ziekten 98; aan onbekende oorzaak 57. --- Zonderlinge samenstelling van een examen-commissie. Men schrijft aan de Tijd: Bij ministerieele beschikking van.... Jan. 1902 werden benoemd inde commissie tot het afnemen der examens voor nuttige handwerken, die 14 Februari te Breda zitting zal houden : a. tot lid mevr. Liesker geb. van der Grinten, te Prinsenhage; b. tot voorzitter-plaatsvervanger Th. van der Grinten, schoolopziener in het district Breda. Wij staan hier voor het zonderlinge feit, dat in dezelfde commissie zitting zullen hebben vader en dochter. Het kon. besl. van 27 Juni 1892 (Stbl. no. 164) bepaalt sub. 2: „Elke commissie bestaat uit ten minste 4 leden : een voorzitter, tevens lid, en ten minste 3 vrouwelijke leden." Dit is te Breda bet geval. „Aan iedere commissie kunnen een plaatsvervanger van den voorzitter en twee vrouwelijke plaatsvervangende leden worden toegevoegd”, en sub 11: „Omtrent den uitslag van het examen wordt bij meerderheid der uitgebrachte stemmen beslist. Staking van stemmen wordt geacht een beslissing te zijn inden voor de geëxamineerden minst gunstigen zin.” Is dus de voorzitter jbr. Michiels afwezig, dan berust het lot der candidaten in handen van vader en dochter. Van den minister kan men niet vergen, dat Z.Exc. bij ’t samenstellen dezer commissiën een persoonlijk onderzoek naar de te benoemen personen instelle, Z.Exc. moet het advies van het schooltoezicht volgen, doch met groote waarschijnlijkheid meenen wij te mogen veronderstellen, dat Z.Exc. van de nauwe betrekking tusschen de twee bedoelde commissieleden bij de benoeming onkundig is gebleven. --- Dr. Kuyper en de Boerenzaak. Volgens Paris Nouvelles heeft (het blijve voor haar rekening) Dr. Kuyper aan een vriend gezegd : „Ik heb de Engelsche regeering geen vredesvoorstel gedaan. Ik heb er mij toe bepaald de aandacht der Engelsche ministers te vestigen op de onberekenbare en verderfelijke gevolgen, die het voortzetten van den oorlog, dien de Boeren nog zeer lang kunnen volhouden, op de toekomst van Engeland zou hebben." --- Postpakketten. Naar aanleiding van het adres der K. v. K. te Tilburg, het vorige jaar aan den Minister van Waterstaat verzonden gesteund door tal van zuster-Kamers en waarin het groote nut werd betoogd vaneen verhooging van het maximum gewicht van postpakketten van 5 op 6 K.G. is dezer dagen door den Minister aan de Kamers te Tilburg medegedeeld, dat de behoefte aan verzending per post van zwaardere pakketten dan 5 K.G. door hem niet kon erkend worden, en verhooging van maximum-gewicht bezwaar oplevert, met het oog op bestellingen op kleinere plaatsen. --- Duitschland. Neutraal? Het Berliner Tageblatt bevestigt, dat er op het oogenblik voor het Engelsche leger in Oost-Pruisen groote aankoopen van paarden gedaan worden. Dat paardenras wordt bij het Engelsche legerbestuur zeer gewaardeerd, omdat die lichte, taaie en vlugge dieren voor den oorlog in Zuid-Afrika bizonder geschikt zijn. Bij een Berlijnsche firma moeten er 10.000 stuks besteld zijn. Daarvan zijn er tot nog toe ‘duizend verscEeept. Aanvankelijk gingen deze paarden in kleine zendingen tot vijftig stuks over Hamburg naar Londen. Inden laatsten tijd gebeurt de verscheping te Rotterdam, waarheen de paarden in grooten getale meest in extra-treinen verzonden worden. Het Tageblatt acht dit paarden met Duitschland's onzijdigheid onvereenigbaar, en vraagt óf de regeering er van weet en welke maatregelen zij tot handhaving van Duitschland's onzijdigheid denkt te nemen. --- De Jesuictenwet, De Duitsche correspondent van de Tijd. brengt in herinnering, hoe het deze week iuist drie jaar geleden is, dat de Rijksdag voor de zooveelste maal de opheffing der z.g. Jesuïetenwet vroeg en eventueel ten minste de afschaffing van art. 2 betreffende het interneeren. En op den len Februari d. a. v. werd dit in derde lezing bekrachtigd. Doch niemand van den Bondsraad was aanwezig, en bijna twee jaar later (in December 1900) werd den Rijksdag enkel meegedeeld, dat de Bondsraad dienaangaande nog geen besluit had genomen. Sedert is er alwéér een groot jaar voorbijgegaan. En nóg steeds vond de Bondsraad geen gelegenheid, tijd of lust om zich met de wenschen van den Rijksdag ook maar bezig te houden. Toen 14 Juni 1872 de Jesuïetenwet het eerst aanhangig werd gemaakt, had de Bondsraad wèltijd tot haast maken. Ook de toenmalige Rijksdag had haast. Reeds 4 Juli d.a.v. werd de schandwet door Wilhelm Ite Bad-Ems geteekend en daarna was de Bondsraad al met zijn vermaarde willekeurige interpretatie klaar. Van de toen in der haast als Jesuitenahnüch verklaarde Congregaties zijn later o.a. de Rcdemp toristen weder uitgezonderd. Maar wat de Jesuïeten betreft, is zelfs het houden van Missiën nog inden jongsten tijd herhaaldelijk verboden. De Katholieke Rijkskanselier Hohenlohe had kort vóór zijn dood eindelijk ineen gesprek te Ragatz zijn toezegging gegeven, om althans de schrapping van art. 2 bij den Bondsraad dringend aan te bevelen. Maar hij stierf, en sedert bleef alles bij het oude. Zooals we bereids meldden, heeft eergisteren de regeering hare beslissing voor dit jaar in uitzicht gesteld omtrent de al of niet intrekking van het verbod der Jesuïetenorde. Maarde regeering verheelde hierbij niet, dat er bij de Protestantsche bevolking, in wijden kring, handhaving van het verbod wordt gewenscht. --- Socialistische achteruitgang Het gaat der socialistische beweging in Frankrijk niet voor den wind. Circa een honderdtal afdeelingen hebben zich reeds afgescheiden van de groote socialistische unie die haren hoofdzetel te Parijs heeft, om zich aan te sluiten bij de nieuw opgerichte Bourse Jaune, een anti-socialistischen bond. Van de 297 overblijvende zullen er misschien nog wel zoo naar de Bourse Jaune overloopen, als de regeering maar eens heeft toegestaan, dat deze 38.500 frs. subsidie ontvangt, welke de Parijsche gemeenteraad haar heeft gegeven. Maar dè.t wil Miilerand niet. Hij verzet er zich met alle kracht tegen. Gelukkig staat de president er op, dat de Bourse Jaune de subsidie krijgt, en de eerste minister heeft nu te kiezen tusschen hem en den rooden minister Miilerand. De gemeenteraad van Roubaix is, zooals wij eergisteren bereids meldden, „om”. Roubaix, de socialistische stad, is geworden eene „patriottische stad". De Union Patriotiquc, die tot dusver 15 leden bad inden raad, zette een geduchte campagne op tegen de uittredende socialisten. Gevolg was, dat er van de 23 zetels, die opengevallen waren, slechts 7 opnieuw door socialisten werden bezet. De 16 anderen werden ingenomen door aanhangers der Union Palriotique. --- Afrika. De oorlog in Zuid-Afrika. Dr. KUYPER GEINTERVIEWD. Wij hebben eergisteren overeen interview van den correspondent der Temps met mr. de Savomin Lohman meer uitvoerig uitgew.eid dan over het onderhoud van dien correspondent inet dr. Kuyper. Plaatsgebrek was oorzaak, dat we toen niet de geheele correspondentie van den Temps konden opnemen. De briefschrijver legt dr. Kuyper de volgende bewoordingen inden mond : Ik ben te Parijs, Brussel en Londen geweest, zeide Minister Kuyper. Dat is waar. Maar wat er geschreven is van stappen die ik ef zou hebben gedaan of beproefd om het terrein te effenen voor vredesonderhandelingen, dat is louter verdichtsel. is het dat ik, overal waar ik mij bevind, hier of m het buitenland, nooit de Boerenzaak uit het oog verlies. Maar het ligt niet minder voor de hand dat ik in mijn kwaliteit van verantwoordelijk minister, wat internationale politiek betreft, verplicht ben de grootste reserve in achtte nemen... Ongelukkig ben ik geen onbekende, en ik heb, in de tegenwoordige omstandigheden, maar het puntje van mijn neus te vertoonen ineen der hoofdsteden van het buitenland, of terstond maakt de verbeeldingskracht der journalisten de dwaaste gevolgtrekkingen. 6 En ik doe nog wel al het mogelijke om geen aanleiding te geven tot zulke verkeerde uitleggingen als ik op reis ga... Ditmaal heb ik, gelukkig, bijtijds dien Britschen canard vleugellam kunnen schieten. Maar dat gaat niet altijd zoo gemakkelijk. Dr Kuyper, zoo voegt de correspondent er bij, spreekt op heel gemoedelijken toon, zonder eoniga deftigheid. v Hij doorspekt zijn zinnen telkens met: „zie je ?" of „begrijp je”, en deze vertrouwelijke manier van spreken maakt dat men na drie minuten zich volkomen op zijn gemak bij hem gevoelt. ...Op mijn vraag of het Hof van Arbitrage uit ®.'K®n beweging tusschen beiden kon komen inden AuidrAfnkaanschen oorljog, verwees hij mij in zijn naam, naar Jhr. Mr. A. F. de Savomin Lohheeft 016 namens Nederland in dat Hof zitting , ,bc,g!i{mml dan ook naar Mr. Lohman, die mij dadelijk verklaarde dat zulk een interventie ónmogelijk is. --- Frankrijk. GEMARTELD! (35) „Mijn jonge broeder spreekt als een oud, ervaren padzoeker. Misschien is hij zoo vriendelijk, zich voor te stellen, dat de bochten vaneen dal, waarachter natuurlijk het gevaar dreigen kan, voor den voorziclit.igen man ook bescherming bieden. De kromming, waar achter de vijand zich verbergt, hindert hem mij te zien. Overigens, om een vergelijking te geven, die een vuur ontdekken wil, behoeft slechts op den rook of den helderen schijn achtte geven en heeft niet noodig, nader te gaan en de hand er in te steken, om zich door brandwonden te overtuigen, dat er vuur is. Wij zullen dus het tweede dal, waarin wijden vijand vermoeden, in ’t geheel niet betreden." Hij nam deze woorden voor datgene, wat ze waren, eene terechtwijzing, waarop hij het hoofd liet zakken en zweeg. Wij reden voorwaarts, van deze plaats uit denzelfden weg als gisteren nemend, ik jvoorop, terwijl ik mijn paard zóó leidde, dat het steeds zooveel mogelijk rotsachtigen grond onder de pooten had, opdat het geen spoor achterliet. De rit was niet heelemaal zonder gevaar, daar ons elk 'oogenblik een Yuma of een troep dezer roodhuiden kon tegen het lijf loopen. Gelukkig gebeurde dit niet. Na den opgegeven tijd vaneen half uur kwamen wij aan de monding van ’t eerste zijdal, dat even als het tweede naar links leidde. Ik boog er in. De Indiaan talmde een oogenblik; dan volgde hij, zonder een woord te spreken. Hij kon mij niet begrijpen, zweeg echter, om niet weer een terechtwijzing te ontvangen. Als wijde Yuma’s in ’t tweede jfllal moeten zoeken, waarom rijden wij dan ’t eerste in ? vroeg hij zich zelf af. Het antwoord gewerd hem reeds na korten tijd. Het dal was zoo gevormd, gelijk wij vermoed had den, smal en ondiep. Het steeg snel naar boven, en toen er ongeveer tien minuten verloopen waren, hadden wij zijn einde bereikt; wij bevonden ons boven op de vlakte. Zij lag, door den horizont omsloten, volledig te overzien, voor ons. Naar het Zuiden, Westen en Noorden was zij vlak ; in ’t Oosten lagen bergen. De vlakte was kaal, een plaats uitgezonderd, die naar ’t Noordwesten lag; daar deed een donkere streep een bosch vermoeden. Ik wees met de hand in deze richting en vroeg : „Wat ligt wel daar achter die donkere lijn?” „Een bosch.” „Neen, want deze lijn is juist zelf een bosch. Het omzoomt de hoogte van ’t tweede dal, dat wij zoeken. Nu zal mijn jonge broeder weten, waarom ik niet daarheen maar hierheen ben gereden. Daar zou ons gevaar bedreigd hebben ; hier hebben wij het bosch ontdekt, zonder dat zij, die er achter zitten, ons kunnen zien. Als de Yuma’s zich werkelijk daar bevinden, dan kunnen zij een overval slechts van ’t hoofddal uit verwachten en zullen in die richting wel wachten uitgezet hebben. Willen wij hen bespieden, dan kunnen wij gerust ginder naar ’t bosch rijden, zonder te moeten vreezen, dat zij ons kunnen zien. Mijn jonge broeder ziet nu wel in, dat men een vuur ontdekken kan, zonder zich de handen er aan te branden." „Old Shatterhand, mag niet boos op mij zijn,” antwoordde hij deemoedig. „Ik ben een knaap en had er niet aan gedacht, dat ik een man wil worden. Rijden we naar ginds ?’ „Ja, want ik moet onvoorwaardelijk weten, waar aan ik ben. Wil mijn jonge broeder misschien hier achter blijven en op mij wachten ?" „Ik rijd mee, al bevindt er zich de heele stam der Yuma's," zeide hij met fonkelende oogen. „Maar als Old Shatterhand het beveelt, dan moet ik blijven." „Gij zult mee gaan, doch hoop ik, dat ge geen fout begaat. Ge weet wel, hoe gevaarlijk het is, op klaarlichten dag een vijandelijk lager te besluipen” Ik zette mijn paard in beweging, en wel in galop, want hoe sneller we over de vlakte kwamen, des te korter werd de tijd, waarin we konden bemerkt worden. Bij het bosch aangekomen, stegen we af en bonden onze paarden vast. Het gold vooreerst, den rand van het bosch tot op zekeren afstand te doorzoeken. Wij vonden niets verdachts en brachten de paarden naar ’t dichte struikgewas, dat zelfs voor scherpe oogen ondoordringbaar was. „Wil mijn broeder de paarden bewaken, of met mij mee gaan ?” vroeg ik. „Ik ga mee!” „Of wil hij nog liever zelfstandig handelen ? Als wij onze opgave verdeelen, zijn we inden halven tijd klaar.” „Heeft Old Shatterhand vertrouwen in mij, dan behoeft hij slechts te zeggen, wat ik te doen heb. Hij zal geen fout van mij zien.” „Dan kom! Wij moeten vooreerst den rand van ’t dal zoeken.” Wij drongen dieper naar ’t bosch in en kwamen spoedig op de juiste plaats, want hier daalde de grond snel en steil naar de diepte. Wij daalden af, tot wij zagen, dat de bodem van ’t dal met gras begroeid was, en dooreen klein riviertje bevochtigd werd ; de steile wanden waren met bosschen begroeid. „Hier scheiden wij van elkaar,” zei ik. „Ik ga een kwartier benedenwaarts ; gij gaat evenveel opwaarts ; daarna keeren we hier terug, om elkaar mee te deelen, wat we gezien hebben. Ontdekken we niets, dan zetten wij het onderzoek voort, tot wij of de Yuma’s vinden of het heele dal afgezocht hebben. Maar laat u door niets overhalen een geluid te maken of te schieten !’’ Deze waarschuwing sprak ik uit, wijl ik den jongen toch niet genoeg zelfbeheersching en bedachtzaamheid toeschreef, om, indien hij den „Grooten Mond” trof, zijn wensch naar wraak te beteugelen. Ik ging den betreffenden afstand af, zonder iets bepaalds te zien. Wel is waar was er in het midden van het dal een lijn in het gras, die ik voor oen spoor hield,’t kon echter zoo goed vaneen stuk wild als vaneen mensch afkomstig zijn, en de voorzichtigheid verbood mij, er heen te gaan, om het te onderzoeken- Toen ik naar de plek, waar we van elkaar gegaan waren, terugkeerde, was de knaap er nog niet; bij kwam echter spoedig en meldde mij: „Ik zag niemand ; maar er is een spoor in ’t gras.” „Dat heb ik ook bemerkt.” „En daarbij heeft mijn neus verder gezien dan mijn oog, want het rook naar vuur.” „En naar gebraden vleesch misschien ?” „Neen; rook kwam mij slechts inden neus. Er moet opwaarts van de plaats, waar ik omkeeren moest een vuur branden.” * „Dan kom en laten we ons overtuigen!” Wij kropen onder de boomen door, altijd scherp voor ons uit kijkend, om, in geval zich iemand voor ons bevinden zou, dezen persoon eerder te ontdekken, dan hij onr ---