Verslag van de vergadering der Afdeeling Limburg van den Neder landschen Bond van Gemeente-Ambtenaren, gehouden te Valkenberg op zondag den 12 Juli 1903. Deze Yersa^oring. welke gehouden werd in het ïaadhuis te Valkenberg, hiertoe welwillend door het Gemeentebestuur afgestaan, kenmerkte zich Van de vorige door eene zeer talrijke opkomst. Niet minder toch dan 45 leden uit alle oorden der provincie hadden zich langzamerhand ten raadhuizo verzameld, alwaar de Burgemeester, de heer £)r. A. Ereng, in eene korte, maar krachtige toespraak. allen een hartelijk welkom in Valkenberg’s Yeste toeriep. Z.W.Ed.ZeerGel achtte het voor zich Ben feest en eene eerde Afdeèling Limburg van Öen Nederlandschèlr Bond van Gemeente-Ambtena-Rsn in deze vergaderzaal te kunnen ontvangen. Het doel van den Bond zoo drukte spreker zich ongeveer uit is verheven. Te lang zijnde rechten der gemeente-ambtenaren miskend geworden; hunne positie eischte dringend verbetering. Het is 'daarom wehschelijk, dat de ambtenaren hunne zaak hoog houden. Laten wij hopen, dat deze vergadering de beste vruchten voor u allen zal afwerpen cn brenger, wij, alvorens met de i werkzaamheden een aan vang worde genomen, een Hoch uit cp Haar, die de grondsteen is, waarop öns Nederlandsen Staatsrecht rust, o pH. M. onze geëerbiedigde Koningin, en op Haren Koninklijken Gemaal, Prins Hendrik der Nederlanden, welke twee vorstelijke personen wij weldra in onze provincie zullen mogen ontvangen, alsmede op aen man, op wien wij Limburgers zoo trotsch zijn ten die inden uitgebreidsten zin des woords 'de ware man voor Limburg is, op Zijne Excellentie den Commissaris der Koningin in dit gewest, Jhr. Mr. Ruys de Reerenbrouck. Een daverend applaus teantwoordde deze gloedvolle woorden. Door den voorzitter der afdeeling, den heer M. T. de Jongh werd uit naam van alle leden dank gebracht aan den burgemeester van Valkenberg, niet alleen voor de welwillendheid, waarmede hij deze zaal aan het Bestuur der Vereeniging had afgestaan, maar ook voor de opwekkende woorden, die hij tot de gemeente-ambtenaren gericht had. Het is voor hem, zei de hij, een bewijs, dat de burgemeester den Bond hoog acht en waardeert. Uit erkentelijkheid voor dit bewijs van sympathie stelde da voorzitter aan de vergadering voor met hem uitte roepen een ~Leve de Burgemeester van Valkenberg 1" Een herhaald applaus getuigde van de instemming der aanwezigen met des voorzitters woorden. De Burgemeester, erkentelijk voor de hem gebrachte hulde, bedankte den voorzitter en de aanwezige leden. Hij betreurde het echter, dat hij wegens plichten, die hem elders riepen, verhinderd was aan da debatten .te!kunnen deeipemen. Z.Ed. verklaarde gaarne lid dezer zoo nuttige vereeniging te worden en zeide toe bereid te zullen gevonden worden om, ook bij volgende gelegenheden, het Raadhuis voor bondsvergaderingen af ta staan De Burgemeester van Valkenberg nam daarop afscheid van de vergadering. Door. den voorzitter werd hem uitgeleide gedaan Hiermede het niet-offlciëele gedeelte afgeloopen Zijnde, opende de voorzitter de /Vergadering ten 'drie ure en riep hij al den leden een hartelijk welkom toe. Ahsnu werd overgegaan tot de behandeling van 'de verschillende op de agenda voorkomende onderwerpen. I. De notilen der vorigp vergadering werden, zooals zij in het Bondsorgaan van 4 Juni 1903 zijn opgenomen, zonder voorlezing goedgekeurd. 11, Door den secretaris der efdeeling, den heer G. A, H. Castermans, werd vervolgens verslag uitgebracht r>ver het afgeloopen iaar. Dit verslag vermeldde o. a. dat de afdeeling hij {Jen aanvang van 1902 67 leden telde, waarvan in 'den loop van liet jaar vijf overleden waren of hadden opgehouden gemeenteambtenaar te zijn. In hetzelfde jaar meldden zich evenwel 52 nieuwe leden aan, zo idat op 31 December 1902 de vereeniging 114 leden lelde. Voorts bleek daaruit, dat in 4900 slechts ééne vergadering gehouden werd, die Zeer Biecht bezocht was. 111. Het onderzoek der rekening werd,opgedragsn aan «ene commissie van drie leden, bestaan,oe uit de -heeren M. H. J. Nijst en E. Willemse.l, Ontvangers, respectievelijk te Maastricht en te Ven Th. J. H, van de Venne, burgemeester van Bij monde van den heer Nyst werd verslag van dit onderzoek uitgebracht, waaruit bleek, dat de ontvangsten bedroegen. f 188,221, de uitgaven – 146,69^ en het batig saldo f 41.53 De rekening werd < ngewijzig-d goedgekeurd. IV. Bij de verkiezing vaneen lid en een plaatsvervangend lid van het Hoofdbestuur van den Bond als afgevaardigde der Afdeeling, voor het jaar 1903/1964 werden herkozen als lid de heer Mr. L B. J. van Oppen, secretaris van Maastricht en als plaatsvervangend iid de heer M. F. van Grunsveri, secretaris van Gennep. Beiden nemen hunne herbenoeming aan. V. Op vorstel vafn den Voorzitter werd de contributie vc >r het jaar 1904, evenals voor 1903, vastgesteld op f 2.50. VI. Alsna werd door den voorzitter een zeer uitvoerig verslag gegeven van de aanbieding van het aan Gedeputeerde Staten gericht adres tot herziening der jaarwedden van de burgemeesters, secretarissen en ontvangt) s in Limburg, waarvan aan de led ;n een afdruk is toegezonden. Na er vooreerst i p gewezen te hebbcpi, dat inde beide vorige vergaderingen der Afdeeling tot de indiening vaneen lequsst van de bovenvermelde strekking was besloten, zeide de Voorzitter, dat oorspronkelijk liet voornemen bestond Gin het adres den heer Commissaris der Koningin in audiëntie aan te bieden. Na overleg evenwel met jen Griffier der Staten kon, met het oog op verschillende omstandigheden, aan dit voornemen geen uitvoering gegeven worden en werd het achea door spreker en den secretaris aan. Gedeputeerde Staten aangeboden in hunne zitting van 3 Juli j.l. Het tijdstip voor die aanbieding was dooreen samenloop van omstandigheden, niet gunstig voor eene gezette bespreking van het verzoekschrift. Een andeie datum voor de aanbieding kon evenwel niet meer bepaald worden. Zaken van gswichtige.ii en dringenden aard hadden Gedeputeerde Staten reeds vroeger dan gewoonlijk doen l heenkomen, zoodat hun Voorzitter, Zijne Excellentie de Commissaris der Koningin, genoodzaakt vè.s de commissie te verzoeken de bespreking zooveel mogehjk te beperken. In hoofdzaak bepaalde de aanbieding zich tot eene k irte bespreking van de verschillende argumenten, dis in net adres voorkomen. Gedeputeerde Staten werden er op gewezen hoe de uitbreiding van i'eri werkkring der burgemeesters en secretarissen geen gelijken tred houdt met hunne jaarwec’den en hoe vooral in Limburg de bezoldiging dier eml tenaren, in vergelijking met andere pr ivinciën zooals b.v. Noord-Brabant en Utrecht zeer laag is Verder werd betoogd, dat die jaarwedden, voor wat betreft de kleinere gemeentel, FEJTELIJfC zouden moeten gelijk zijn aan die van de onderwijzers zonder hoofdacte, die van meer belangrijk• gemeenten aan de jaarwedde van de onderwijzers met hoefdakte en die van de gemeenten van weder meerdere beteekenis aan de jaarwedden van de hoofden van scholen. Die gélijkst elling zal waarschijnlijk niet aanstonds te verkrijgen zijn. He Afdeèling Limburg vcirzoekt daarom, dat de traktementen der burgemeesters en secretarissen in Limburg voorloöpig gelijk gesteld worden m‘t ié salarissen der secretarissen in Noord Brabant of 'met die der burgemeesters Jn Utrecht,. , Wei is in df laatste je ren meermalen eene verhooging foegèkend, maar tcch zijn er nog ongeveer 80 van de 123 gemeenten waar óf het tractement hetzelfde is gebleven als vóór de invoering dor wet van den 24en Mei 1897 (Slbl. no. 156) óf de veihonging van salris minder bedraagt dan, tengevolge art. 10 der uitkeeiingsWet, zonder nadeel voor de gemeenten mögelijk was. Ook werd aangetoond hoe de wetgever van 1897 de uitkeering volgens art. 10 in het leven riep, o.a. metde opzettelijke bedoeling om de jaarwedden van de burgemeesters en secretarissen zonder bezwaar van de kas der gemeenten te kunnen verlioogen. Vervolgens meer speciaal op de ontvangers wijzende, werd aan Gedeputeerde Staten opgemerkt, hoe in 65 van de 123 gemeenten de jaarwedden vaix deze ambtenaren lager was dan het minimum in Noord-Brabant, alzoo lager dan f 150. en hoe zelfs in meerdere gemeenten het salaris niet meer bedraagt dan 30, 35, 45 en 50 gulden per jaar, sommen, zóó klein, dat men ze waarlijk geene bezoldiging voor een rekenpiichtig ambtenaar kan noemen. De administratie ook van deze ambtenaren is veel omvangrijker geworden dan vroeger en maakt bijgevolg ook hunne verantwoordelijkheid grooter. Ten slotte werd aangevoerd hoe de meeste gemeenten tengevolge van de invoering der aangehaalde wet van 24 Mei 1897 thans meer dan vroeger in staat zouden zijn eene verhooging van jaar wedden te verleenen ; dat wel is waar de uitgaven inde laatste ja rep, voornamelijk door de gewijzig-1 de wet op het lager onderwijs in verband met de leerplichtwet, zijn gestegen, doch dat men niet behoort te vergeten, dat er gemeenten zijn, die 2,3, 4 tot 10 maal meer uitkeering ontvangen dan vroeger (bv. Heerlen ruim f 5000. en Kerkrade over de f 7000. meer). En mocht dan ook voor sommige gemeenten eene opvoering van belasting tot dekking der verhoogde jaarwedden noodzakelijk zijn, dan zou die verhooging zich in ieder geval bepalen tot enkele honderden guldens. De Commissaris der Koningin deed, in antwoord hierop, uitkomen, dat dit in theorie alles zeer juist kan zijn, doch dat de practijk geheel anders is. Gedeputeerde Staten hebben te zorgen, dat de financiën der gemeenten sluitend blijven. Om daar toe te geraken hebben zij nu reeds zeer veelmoeite. Limburg is niet bloeiend en de gemeenten gaan, vooral door de kosten van het lager onderwijs, gebukt onder zware lasten. Al krijgen sommige gemeenten door de wet van 24 Mei 1897 meer rijksuitkeering dan vroeger —• bv. Heerlen en Kerkrade respectievelijk f 5000. en f 7000. meer dit belet niet, dat de uitgaven voor het lager onderwijs die meerdere ontvangsten verre overschrijden. Zijne Excellentie was verder van, oordeel," dat eene gelijkstelling van de jaarwedden der burgemeesters en secretarissen vanLimburg met die van de secretarissen in Noord-Brabant eene dubbele verhooging zou zijn, omdat dan de burgemeesters in Limburg nog hooger kwamen te staan dan die van Noord-Brabant. Hij noemde het eene utopie of een ideaal de bezoldigingen van die ambtenaren gelijk te wilien Stellen aan die van de onderwijzers. Verder wees de Commissaris er op, dat vele amb tenaren ini hunne eischen iets meer bescheiden dienden té wezen, wijl tegenwoordig veel te veel gevraagd wordt! Nochtans Gedeputeerde Staten zijn altijd bereid geweest en zuilen ook in het vervolg steeds bereid zijn, mede te werken tot verhooging van jaarwedden, wanneer eem voorstel daartoe van den Gemeenteraad uitgaat en hun blijkt, dat de financieele toestand der gemeente de meerdere uitgaaf toelaat. Vanwege de Afdeeling werd hiertegen aangevoerd, dat de ambtenaren hunnerzijds zich misschien wat al te zeer op een theoretisch standpunt plaatsen, doch dat Gedeputeerde Staten waarschijn lijk te veel uitsluitend met practische bezwaren rekening houden. Wanneer wederzijds iets van de eigen opvatting werd losgelaten, zou men mogelijk tot een gewenschte oplossing geraken. Verder werd erkend, dat de eischen van vele ambtenaren tegenwoordig groote, misschien wel eens te groote afmetingen aannemen. Dit is echter, meende het bestuur, der afdeeling, niet het geval met deze categorie van ambtenaren, aangezien de bezoldiging van de meeste hunner zeker niet hoog is. Eindelijk werd opgemerkt dat, volgens de duidelijke, voor geene andere uitlegging vatbare bewoor dingen der Gemeentewet, het initiatief tot vaststelling of verhooging van de jaarwedden niet van den Gemeenteraad, maar van Gedeputeerde Staten behoort uit, tg gaan, De Commissaris, der Koningin repliceerde, dat hij de categorie van Limburgsche ambtenaren, waarvoor in het adres wordt opgekomen, niet bepaald wilde rangschikken onder de ambtenaren met overdreven eischen, van wie hij zoo even gesproken had. Z. Exc. bleef evenwel bij zijne meening. dat de financieele toestand der gemeenten een groot bezwaar is. Hij gaf daarom in overweging ,te trachten eene oplossing te vinden, door bij het Rijk, datimmers de uitvoering van zooveel wetten, aan de gemeentebesturen opdraagt en dus den werkkring van de gemeente-ambtenaren zoo zeer uitbreidt, op meer, uitkeering aan te dringen. Ten slótte werd door Z. Exc. en de leden vani Gedeputeerde Staten goedgevonden, dat het adres ineen der nieuwsbladen zou gpubliceerd worden, ten einde de aandacht der gemeentebesturen hierop te vestigen. Zijne Exc. zeide verder toe, dat Gedeputeerde Staten het adres in overweging zouden nemen en hunne beslissing daarop later zullen doen kennen. De aanbieding van het request was hiermede afgeloopen. Door den heer M. H. J. Nyst (ontvanger te Maastricht), werd een woord van dank uitgebracht aan het Bestuur voor het verdienstvolle werk, dat het gedaan had om dit adres op touw te zettem. Hij hoopte dat Gedeputeerde Staten aan dat verzoekschrift een gunstig gevolg zullen geven. Bij punt 7 der dagorde „Besprekingen ter bevordering der belangen van den Bond, de afdeeling of de leden”, werd door den heer Mr. L. B. J. van Oppen (secretaris van Maastricht), ter sprake gebracht een adres van de Broederschap van Candidaat-notarissen, waarin geklaagd werd over de zaakwaarnemerij door gemeente-ambtenaren in Limburg. Spreker wees erop hoe m dit stuk sommige ambtenaren zóó duidelijk waren aangewezen, dat zij als het ware gesignaleerd werden de practijk van he tnotariaat uitte oefenen. Waar de gemeenteambtenaren, en vooral de secretarissen der plattelands gemeenten, door de notarissen voortdurend lastig gevallen worden om hun alle mogelijke inlichtingen te geven en opzoekingen inde Kadastrale leggers te doen en waar de kadastrale Kaarten bijna alleen ten dienste van de notarissen gebruikt en onbruikbaar worden gemaakt, meende hij tegenover de min-hoffelijke wijze, de broederschap zich had uitgelaten, eene inoti„ te moeten voorstellen,waarbij den betrokken ambtenaren in overweging wordt gegeven de gracieuse hulp, die zij thans verleenen, inde toekomst zooveel mogelijk te beperken. De Voorzitter achtte het niet aanbevelenswaard!-? op deze motie in te gaan. Daardoor zou de afdeeling den schijn op zich laden eenvijandige houding tegenover de Broederschap aan te nemen. Dan zou het z.i. beter zijnde grieven der afde-eling per brief aan het bestuur der Broederschap mede te deelen. De mrgadering, alhoewel afkeurende de manie* waarop in het adres over de ambtenaren wordt gesproken, besloot de besprèking dezer zaak hierbij te laten. Alvorens tot het laatste punt over te gaan, werd door den voorzitter een woord van welkom toegeroepen aan den heer Jhr. Mr. Ch. Ruijs de lierrenbrouck, die zich op verzoek van eenige bestuurs leden gaarne bereid verklaard had in deze verga ring een opwekkend woord tot de gemeente-ambtenaren te spreken over hunnen rechtstoestand. ) Na een algemeen applaus nam Jhr. Ruijs de ifSeerenbrouck het woord en gaf. een duidelijk over I zicht van de wijke, waapop de rechtspositie dar ; gemeente-amtotenaren zou kunnen geregeld worjderi. Hij schetste allereerst hoe reeds vóór onge– veer eene halve eeuwr, door mannen van invloed op den gang der staatszaken gewezen werd op da noodzakelijkheid van- en gestreefd werd naar eene regeling bij wet van de rechtsverhouding van de openbare ambtenaren tot de lichamen, in wier dienst zij waren. Hij sprak voorts met de meeste waardeering van de even ijverige als ! propaganda die inde allerlaatste jaren van deze 1 zaak gemaakt wordt door den bond ter verkrijging eener wettelijke regeling van den rechtstoestand der burgerlijke ambtenaren. Hij wees daarbij op de zaakkundige artikelen, die over dit onderwerp voorkomen in het maandblad. ~.De Rechtstoestand het orgaan van den Bond. Aan de hand van da proeve vaneen wetsontwerp (met memorie van toelichting) tot regeling van de rechtspositie der bedoelde ambtenaren, samegesteld door den secretaris van dien Bond, den heer Knottenbelt —< eene studie van groote beteekenis =— ging spreker vrij uitvoerig na op welke wijze de benoeming, d« bevordering, deschorsing, het ontslag enz. van de gemeente-ambtenaren z.i. zouden behooren te ge schieden en hoe aan de ambtenaren bij wet de noodige waarborgen zouden moeten worden verschaft tegen willekeurige handelingen te hunnen opzichte van de overheid. De langdurige toejuichingen aan het einder der lezing, bewezen, hoezeer de leden met deze voordracht. instemden. De voorzitter bracht den algemeenen, warmen dank der vergadering aan spr« ker over voor de heldere en interessante beschou wingen en mededeelingen, die de heer Ruijs de Be@ renbrouck in zijne lezing had neergelegd. Hij geloofde. dat het bestuur der afdeeliug goed zen doen niet de wenken in het belang van den L- nd en zijne leden, welke spreker naar aanleiding zij ner voordracht daaraan had toegevoegd, in nadere overweging te nemen en daarop later in eene algemeen© vergadering terug te komen. De Voorzitter had nauwelijks den tijd om de ver gadering tp sluiten, wijl het uur reeds ver g verderd was (het was nl. half zes geworden) en mor velen de tijd om te vertrekken was aangebrnken. De k«ns om nog een bezoek af te leggen aan da beroemde grot van Valkenberg, scheen zoodoende voor de nieuwsgierigen mis te loopen. Na eenige pogingen mocht men er echter 1n sla gen nog een 25-tal liefhebbers te vinden, die bereid waren den tocht te aanvaarden. Een overzicht te geven van hetgeen inde onderaardsche roeven is te zien, behoort in het verslag niet thuis. Volstaan kan worden met de mededeeling, dat dit uitstapje een heerlijk slot was van eene der belangrijkste vergaderingen, die de afdeeling tot dua verre heeft, gehouden. Maastricht, Juli 1903. --- FEUILLETON. DE JACHT OP DEN MILLIOENENDIEF. 809. „Mooi zoo .” „In deze tasch bevindt zich eene portefeuille. En in deze portefeuille de millioenen.” „Is dat zeker ?" „Geen twijfel. Ik v/eet het nauwkeurig. Zijt ge tevreden?” „Eindelijk niet." „Waaróm? Gij krijgt toch de millioenen. Denk #ens, millioenen. Ik kon er door zinneloos worden, aat ik ze u moet afstaan.” „Ja, ge hebt me toch beet genomen. Ik had toch Öe millioenen gekregen, ook zonder u een belofte gedaan te hAbbfen. Jonathan wordt in elk geval mijn gevangene ik zou de tasch onvoorwaardelijk bij hem gevonden hebben.” „Mijnentwegen. Doch ik lioop dat ge wegens die kleine list niet boos op mij zijt. ” „O pardon, in ’t geheel niet. Doch evenzoo lioop fk, dat uwe verklaring zich bewaarlisidt, dat lui het geld ook werkelijk nog heeft, want ik neb, let goed op, de yoorwaarde gesteld, dat ik het door Uwe aanwijzing, door uwe hulp krijgen moet.” „Dat zult ge ook.' „En wat moet dan met Jonathan gebeuren? Misschien gaat het hem wel aan den kraag?” „leder is de schepper van zijn eigen lot. Tk kan hem niet helpen. Hij heeft mij te wpinig gegeven, hij heeft mij bedrogen ; ik sclieid mij van hem af, ®u het is mij totaal onverschillig, wat met hem gebeurt. Sterft hij, mij goed, dan heb ik later rust. «ij echter maakt de beste zaak, veel, veel beter dan ue mijne. Dat was een vader. Ik gruwde zoo van hem, dat het mij was, alsof ik een stuk ijs op den mg gelegd kreeg. Toch vermande ik mij en antwoordde gelalen: ~Ja, mijn loon is zeer hoog, doch dat kan inij Ti et van de wijs brengen, want ik ben reeds rijk. De millioenen heb ik reeds.” Dit zeggende klopte ik tegen de tasch. „Die zou ik eens willen ;ien!” lachte hij. „Dan wil ik u dit plezier doen. Een beetje plezier is u wel te gunnen. Kijk eens hier! Hier hier hier en hier!” Ik trok de brieven tasch uit den zak, opende ze en hield hem bij elk „hiei’’, oen der envekmpes voor de oogen. Ah. wat zette hij een gezicht. Hoe spoedig veranderde zich de uitdrukking daarvan. Het was, alsof hem de oogen uit de kassen wilden springen. Hij trok het hoofd zoover inde li.iogte, als zijne boeien het gedoogden en brulde mij toe: „Dat dat dat is toch vanwaar hebt ge dioze brieventasd) ? O, gij duivel, duivel, duivel!” schreeuwde hij plotseling en keek mij daarbij met een blik aan, welks Uitdrukking iii 't geheel niet te beschrijven is „Wind u toch niet zoo op !” antwoordde ik. „Wal schaadt het, dat ik uw zoon een heimelijk bezoek in zijne tent gebracht heb? Het doet mij slechts leed om u. Gij kunt uw woord niet houden, mij niet tot de beloofde millioenen verhelpen. Ut heb ze niet door uwe aanwijzing of met uwe hulp. Nu kan ik u niet vrijlaten. ’ „Ni— i iet?’ stamelde hij in eene opgewondenheid, dis zijn heele lichaam deed sidderen. „Neen En het geld kunt ge ook niet terugkrijgen. TJij antwoordde niet Zijn hoofd zonk achterover; zijne wangen vielen in en zijne rogsa sloten zich. Ik meende dat hij wegens de al te groote ieleurstelling bewusteloos was geworden en vendde mij reeds af, om weg te gaan, toen hij het gedmisch van mijn eetsie of tweede schrede nieuw leven in hem kwam. Hij rekte de gebonden ledematen uit» dat de riemen kraakten cn de palen zich bogen en brulde tegen mij : „Gij stamt uit de hel! Weet ge, wie ge zijt? De satan, de satan in levenden lijve !” „Onzin! Uw broeder was de duivel; ik heb hem steeds zoo genoemd, vanaf het eerste oogenblik, dat ik hem zag. Eu gij zijt Judas Ischaróth, de verrader. Gij hebt allen, die u goed gedaan lieb-1 en, met kwaad vergolden. Gij naamt uw eigen h'-oedor het leven cn het geld en zoo oven hebt ge uwen zoon, uwen eemgen zoon, uw kind aan mij verraden. Ja. gij bent Ischarioth en zult sterven gelijk die verrader, die heenging en zich zelf ophing. Gij zult niet door de hand des beuls sterven, doch u zelfmoorden. Moge God genadiger jegens u zijn. dan gij zelf!” Ik wendde mij van bon af en ging naar Frans Vogel, die, door hem niet gezien, inde nabijheid ges*,tan en alles gozien en gehoord had. „Een afschuwelijk menseti ’ zei de jenge man. „Gelooft ge niet, dat hij zich neg beteren kan?” „Ik 'vensch c-lken zondaar een rouwmoedige terugkeer en inden hemel is vreugde over elk verleren schaap, dat zich laat terugvinden ; deze echter zal zich niet laten terugvinden ; doch zich voor het berouw verbergen. Hij is nog slechter, nog veel gcddeloozer dan zijn broeder, die door zijne hand den dood gevonden heeft. Men zru willen weenen, als hier tranen baatten.” „Ik hen nu bang voor hem. Zou ik met u gaan?” „Neen. Blijf nog hier. De jonge kerels, die de paarden bewaken, rijn nog onervaren; ze zouden zich tot eene onvoorzichtigheid kunnen laten misleiden En ginds, aan den anderen kant der hoogte is het nog niet veilig voor u. Wij hebben wapenstilstand doch gaen vrede; hel. kan nog tot een str-jd Komen." „Houdt ge mij voor laf?” „Neen; doch ge moogt u niet aan de kogels, die misschien zullen fluiten, blootheden, want ge hebt e.ene zuster naar huls te geleiden en uwe ouders te verzorgen.” Hij gehoorzaamde mij en ble’f terug. De hoofdman, die mij hierheen geleid had, was reeds lang weg en nu steeg ik over de hoogte weer naaf gindsch plateau. Ik kon net boven vanaf de ratsen overziei: ; het wac nog alles >n douzelfdm toestand, gelijk ik het voorheen had verlaten. Winnetou bevond zich bij di? wapens der M igollons. De geheelde hoefdman lag nog beneden hij zijne iwee oudste kiijgers en de hoofdman der Nyora’s had zoo len. Nu zag men langs den hoschrand, boven tp de hoogte en onder bij de wapenen talrijke knielende cn kauwende IndlmengcstiUen. Ook ik kreeg, evenals Winnetou, eenige stukken vlees ;h; mcr. had voor mij en voor hem het beste, clat er was, uitgezócht Toen de lijd naderde ’.vaarui ik Emery’s aankomst kon verwachten, zond ik hem een Nyora te geinoet. die spoedig moest terugkeeren. om mij de aankomst van den troep t> melden. En dat had zijn goede redenen. Ik mo33t weten, wann»er men de zestig gevangenen bracht, om de ueodige vo irzorgsmiaatregeien te nemen tegen een moge'ijk verzet der Mogo-llons. Het kon twee uur na den middag zijn, t» en de bode terugkeerde en mij meldde, dat Emory binnen tien minuten zou aankomen. Ik had Winnetou gizegd, wat hem te doen Hond: hij ging naar ’t I i sch, naar de aldaar geposteerde Nvcra’s, ik echter tot hun hoofdmaa en zei ann dezen lant«te : „De wapens worden door twintig uwer lieden bewaakt, die misschien niet mochten voldoena* wezen ” „Waarom niet?" vroeg hij, ---