AL ETENDE KRIJGT MEN TREK. Op zekeren dag trad ik inden winkel van mijn boekbinder en mij tot de vrouw wendende, die zich alleen inde werkplaats bevond, vroeg ik: ..En mijn boeken, die men mij vandaag moest leveren?” „Zie, mijnheer, gij zijt onder de pers. Colimbard hoopte ze vanavond nog af te hebben, maar hij is onverwacht bij den notaris geroepen.” „Een erfenis voor u?’ „O, mijnheer, het is als een droom; wij durven er niet aan gelooven, het is zoo onverwacht! Als ik zeg, dat wij erven, ben ik gek; misschien een ring, een souvenir, een nietigheid, weet ik het? Al kregen wij slechts een kleinigheid, dan moesten wij ons toch gelukkig achten, want de dierbare overledene was ons niets verschuldigd.” „Het was dus geen bloedverwant?” „O, neen, niet in het minst. Dat is een heele geschiedenis. Gij weet, dat Colimbard zijn werkplaats aan den straatkant heeft. Eiken dag nu, om twee uur inden middag, kwam eén bejaarde man voorbij den winkel gewandeld, een goede rentenier. die zijn middaguitstapje doet. Die meneer had zeker veel pleizier in het boekbindersvak, want altijd bleef hij voor het raam staan en gedurende twintig minuten vermaakte hij zich, met naar het werken van mijn man te kijken. Dat verveelde Colimbard en op zekeren dag bromde hij, terwïjl onze kleine jongen er bij stond: „Voor den drommel, gaat die uitgedroogde oude de gewoonte aannemen, eiken dag voor mijn raam den lijkdrager te komen afwachten?" Ja, mijnheer, men heeft gelijk, te zeggen, dat men in tegenwoordigheid van kinderen zijn mond moet houden. Nauwelijks had mijn man dit gezegd, toen de kleine Dodore uit den winkel liep en aan den meneer ging vragen : . Zeg, uitgedroogde oude, wacht gij den lijkdrager?” „Die meneer zal wel een raar gezicht hebben opgezet,” zei ik. „Toch niet, hij begon te glimlachen en na het kind op de wang getikt te hebben, liet hij den kleine uiteen doos snoepen. Den volgenden dag lag Dodore op de loer en zoodra de meneer verscheen, sprong hij op hem toe, om van hem weer een bonbon te krijgen, die hem gegeven werd met een luiden zoen. Wat zal ik je verder zeggen? Ten slotte kwam hij dagelijks den winkel binnen daar is de stoel nog, waarin de arme, goede man gewoon was, te gaan zitten om een praatje te maken, terwijl hij naar het werk van Colimbard keek, en den kleine, dien hij liefhad, liefkoosde. En telkens vroeg hij : „Wel, hoe gaat de handel? Hoe staan de zaken? Zijt gij tevreden?” En hij spoorde ons aan. den moed niet te verliezen en niet te wanhopen aan de toekomst.” „Kendet gij hem niet?” „Gij begrijpt, dat wij niet nalieten te informeeren wie hij was, en wij vernamen, dat het de rijke mijnheer de Bambriquet was, eigenaar van zeventien huizen inde stad. Als hij ons aanraadde niet te wanhopen aan de toekomst, zeiden wij hem: ..O, de toekomst, daar kan men gemakkelijk overpraten, als men, zooals u, zooveel huizen heeft.” „Wel. wie weet?" antwoordde hij ons. „Wellicht valt u op een mooien dag een huis op uw hoofd, op het oogenblik, dat gij er het minst aan denkt.” . Op zekeren dag kwam hij niet meer. Dat duurde een week. Colimbard, ongerust geworden, ging op informaties uit en hij vernam, dat die goede meneer gestorven was. En hij had nog wel beloofd, ons zijn geheele bibliotheek te zullen laten inbinden. Mijn man kon niet nalaten uitte roepen : ..Hij beweerde, dat men op de toekomst moest rekenen ! Reken daar maar op. Ik vroeg hem slechts werk voor de toekomst en nu ontsnapt me daar een heele bibliotheek om in te binden.” Men zou gezegd heb ben, dat de schaduw van den dierbaren overledene dit verwijt gehoord had, want op hetzelfde oogenblik kwam een brief, waarin wij werden uitgenoodigd, bij notaris Hoequet te komen betreffende de erfenis van mijnheer de Bambriquet.” „Dat lijkt mij het huis, dat je op je hoofd moest vallen, op het oogenblik, dat gij het het minst verwachtte !” riep ik uit. „O. zeg dat niet!...." „Waarom niet?" „Wel, omdat de dierbare overledene neven, heeft en hij ter wille van vreemde menschen, aan wie hij niet de minste verplichting heeft, de zijnen toch niet zou hebben onterfd.” „Als hij één van de zeventien huizen wegschenkt, dan onterfd hij de zijnen toch nie*. ..Dat heb ik ook al dikwijls bij mij zelf gezegd, maar ik herhaal u : hij had niet de minste verplich tuig jegens ons. Op welke wijze zou hij ons iets hebben vermaakt?” Wel, hij had zich daartoe bijna verplicht door zijn gepraat over de toekomst.” Hij zou zeker beter gedaan hebben te zwijgen, dan de verbeelding van arme gelaten menschen te komen verontrusten.” „Bovendien, hij had uw kind lief. Waarom zou hij er niet aan gedacht hebben, het op gelijke lijn te stellen met-zijn neven?" „Neven, die hij nooit gezien heeft. Zij rekenen niet eens op die goudmijn. O, er zijn menschen, die geluk hebben!” „Waarom zoudt gij niet onder dat getal zijn? Wie zegt u, dat hij u niet dit huis heeft nagelaten, waarin gij woont?” „Het is slechts zeventien duizend franks waard.' „Welnu, zeventien duizend franks meer of minder zal de erfgenamen ook niet veel kunnen schelen.” „Temeer, daar het huis veel reparaties noodig heeft. Die goede meneer Bambriquet liet zich door zijn conciërge, dien hij te veel vertrouwde, leelijk beetnemen ... Als het huis van mij wordt, laat ik het mooi opknappen, maarde huurders zullen het betalen, ik sla van allen de huur op. En de boekbinder, die onze zaak zal overnemen, zal ons ook een goede huur moeten betalen." Dat zou ik niet doen als ik in uw plaats was. Ik zou de huur van den winkel eerder verminderen dan verhoogen, om ten minste één gelukkige te maken." „Mijn waarde meneer, ik ben groot genoeg, om van niemand raadgevingen noodig te hebben....” „Word'niet boos over uw toekomstigen opvolger, want dat is wellicht nutteloos.... Wat bewijst u. dat de overledene u eerder dit huis dan dat op den hoek nagelaten heeft?” „Het huis, dat zestig duizend franks waard is?” „Waarom niet?... Als mijnheer de Bambriguet het plan heeft gehad, u gelukkig te maken, waarom zou hij dan niet uw geluk voltooid hebben ?” „Dat is zeer verstandig geredeneerd, ik had daar niet aan gedacht.” „En het is ook zeer goed mogelijk, niet waar?” Ja.... als men de zaak goed overweegt.... Daar niets den braven man verplichtte, ons goed te doen, waarom zou hij dan van de zeventien huizen het slechtste hebben uitgekozen?" „Dat zou bijna de schijn vaneen wraakneming hebben”. „Ja, maar men moet eerlijk zijn, hij had aan ons geen verplichtingen.” „Had hij soms verplichtingen aan zijn neven, die hij nooit gezien had?” Neen zeker niet en in ons gezelschap bracht hij zijn middagen door.” . Bij het maken vaneen testament kijkt men dikwijls minder naar bloedverwantschap dan naar genegenheid.” „Hij scheen meer van ons te houden dan van zijn neven, over wie hij nooit een woord sprak.” „Gij ziet dus, dat gij evenveel recht hebt als zij.” „Maar als men vraagt, van wien hij het meest hield”... Hier scheen juffrouw Colimbard te aarzelen, maarde begeerlijkheid sleepte haar mee en zij voeg de er bij : „En zelfs.... indien hij rechtvaardig was.. .Wat?".. „Vraag ik mij af, waarom wij niet de zestien huizen zouden hebben en de neven het zevenlfende?" Op dit oogenblik werd de winkeldeur geopend en trad Colimbard binnen, die van den notaris terugkeerde. Hij was bleek, onder den invloed vaneen geweldige ontroering. „Wel?” vroeg zijn vrouw angstig, En daar de man niet spoedig genoeg antwoordde, schudde zij hem zenuwachtig en zei: „Maar spreek toch !” „Welnu, hij heeft.ons slechts dertig duizend franks voor den kleine nagelaten.” Juffrouw Colimbard viel als gebroken op haar stoel. --- DE SCHOONSTE JUWEELEN. Moederlief, ik had gisteren zoo een prettigen droomt Ik wilde, dat droomen werkelijkheid werden, zeide Avis Chaloner, met een onderdrukten zucht, terwijl zij den duim vaneen afgedragen handschoen herstelde een klein handschoentje, dat echter nog met het grootste gemak haar handje omsloot. , Je zult me een genoegen doen, mij alles van dien prettigen droom te vertellen, sprak de zieke, terwijl zij op haar elleboog steunde en niet teedere bewonderende oogen naar Avis keek. Ik geloof, dat ik no gjuist den tijd heb, indien ik een beetje haaslt maak, ofschoon ik het niet ineen paar woorden kan zeggen. Een lieve glimlach gleed over het gelaat van mevrouw Chaloner en Avis begon : Ik dacht, dat ik in onze vroegere woning was en papaatje leede nog en een traan welde in haar oop op. Plotseling stond een engel méH) witte vleugels en een gelaat van bovenaardsche liefelijkheid voor ons en strooide voor onze voeten paarlen en robijnen, terwijl hij zeide : ~J ekomimer zal verdwijnen als de nevels, die inde welken zijn opgehoopt en deze juweelen geef ik je als een bewijs, dat je niet vergeten wordt". Wat een prachtige droom ! riep mevrouw Clialoner uit, terwijl een diep rood hare bleeke wangen kleurde en hare lippen smeekten, dat voor ha; r dierbaar kind de belofte mocht worden verwezenlijkt, die door den engel van haar droomen was gegeven. Het was een treurige geschiedenis. Lancelot Ch9- loner stamde uiteen oud, trotsch geslacht en was ter wille van zijn liefde, een uitgeworpene geworden. Zelfs had hij afstand gedaan van Ju wrvkelijken naam dien hij droeg en noemde zich slechts Ghaloner, nadat hij hét voorvaderlijk kasteel had verlaten. Het winterzonnetje scheen vrienl iitk op de tengere gestalte van Avis, toen deze, me. de giacieuse houding van eene gravin, naar den omnibus ging, die haar naar het West-hnd zru .brengen. Toen Avis ’t atelier binnenk vam werd zij d or den chef met een zuchlt van verlichting en met blijdschap begroet. .. Freule Belliars heeft geschr v/°ïi, dat zij haat toilet nog dezen namiddag weuicht te ontvangen. Denk eens aan en het is nog niet half gereed. Zou dat nog mogelijk wezen, mijn beste? Ik dacht, dat de freule ’t eerst Vrijdag moest hebben, antwoordde Avis verlegen. Zii had dat ook gezegd, maarde brief van dezen morgen spreekt beslist van vandaag. Nu, juffrouw Thorp, ik zal wel zien, dat het gereed komt, indien u mij een beetje helpt, was de geruststellende verzekering. Om vijf uur lag het elegante toilet zorgvuldig ineen doos gepakt, maar helaas, er was niemand op dat oogemblik aanwezig om het naar de woning van freule Belliars in Piccadilly te brengen. Waar zijn nu toch diè jongens? Ik heb Willem gezegd om half vijf terug te zijn, pruttelde de geplaagde chef. Laat mij het maar bezorgen, stelde Avis voor. Het gezicht van juffrouw Thorp klaarde op en zij antwoordde met dankbaren blik : Werkelijk, beste, je voorstel is verlokkelijk en zal ons uiteen moeilijk dilemma redden, je weat altijd de beste oplossing als het er op aankomt. Binnen weinige minuten, was Avis op weg naar freule Bellaars, het kostbare pakket veilig voor zich op dé bank van liet huurrijtuig. Voordat, liet rijtuig geheel tot stilstand was gekomen, opende Avis reeds liet portier met een te grooten ijver om op Itiijd te zijn, sprong er uit en viel tegen den steehen rand van het trottoir. Een kreet van pijn ontsnapte haar en voorna» zij kon begrijpen, wat er gebeurd was, zag zij zich ondersteund dooreen heer, die juist het huis had verlaten, waar zij het toilet moest bezorgen. Ik ben bang, dat u zich ernstig bezeerd heeft, zeide hij medelijdend. Het gaat alweer, zeide zij, liet is maar eene verstuiking, ik dank u. Indien ik slechts een paar treden kon opkomen, zou ik weer beter zijn. Verlangend wendden hare blikken z;rb naar het huis. Wenscht u freule Belliars ie preken ? vraagde hij. Ja, en ik heb groote haast, antwoordde bij angstig. Dan zal ik u daar brengen. U, riep Avis met verbazing, terwijl zij hem zenuwadhtig aankeek, Ja, freule Bediiars is mijn zuster. Ik had juist het huis verlaten, toen ik u zag vallen en u '.tja hulp schoot. U is zeer, zeer vriendelijk, maar het gaat nu reeds beter, verklaarde zij. Ik heb geen plan u alleen te laten, zeide hij beslist en voordat zij nog een woord kon spreken, bevond zij zich in eene groote kamer en vervolgens veilig neergezet ineen eleganten stoel naast een vroolijk haardvuur, terwijl een oude dame haar verstuikten voet behandelde. Toen het mooie blanke voetje van de kous was ontdaan, stiet de oude dame een kreet van verbazinguit, die de arme Avis hevig deed schrikken. Wat scheelt u, stamelde zij zenuwachtig. Wel juffrouw, u heeft een vlek op de wreef van uw voet, riep het oudje, terwijl zij door haar zilveren bril met gToote aandacht de scherp afgeteekende roode moedervlek beschouwde. Ja, dajti weet ik, zeide Avis. Dan is u eene Pasmore, zoo zeker als ik hier op dit gezegende oogenblik naast u neerkniel, verzekerde de oude dame vol vuur. Ikheet inderdaad Pasmore, bekende Avis met een zucht, maar wij dragen dien naam nooit op wensch van mijn vader; zijn tweede naam Chaloner is die, waaronder wij bekend zijn. Ik dank den hemel, dat ik mijn jongen meester nog eens voor mijn dood zal zien, riep het oudje, terwijl tranen in hare matte oogen kwamen Hij. was mijn voedsterling, juffrouw, en ik zou nog liever mijn laatstem droppel bloed hebben willen geven dan hem uit zijn vaderlijk huis te hebben zien weggaan. O, mijn God, dien dag zal ik nooit vergoten, en zij barstte in tranen uit. U 'had hem lief, zeide Avis met bevende stem. God zegone u voor die herinnering aan mijn dierbaren gestorven vader. Dood! neen niet dood, riep de oude ziel onder hevig snikken, niet dood, lieve juffrouw. Helaas, het is zoo, sitamelde Avis. Zie het rouwkleed dat ik draag. De oude dame omarmde Avis schreiend. Freule Belliars en haar broeder kwamen juist op dat oogenblik binnen en zagen met groote verbazing naar het paar. Spoedig was de zaak verteld en freule Belliars heette hare onbekende nicht met warme vriendschapsbetuigingen welkom. Kapitein Harry Belliars staarde op het bevallige inerts je met een gezicht, waarop de vreugde zioh afteekende en kuste haar toen, zoroals dat een neef toekwam, de hand. Is ’t een droom, peinsde Avis iaën jij i&ter In da kussens vaneen elegant rijtuig terugleunde en naar haar atelier reed. Och, lieve moeder, dacht zij, wat een heerlijk nieuws hek ik u te vertellen. Hoe vele gemakken zal ik u nu kunnen verschaffen en misschien kan ik u dierbaar leven redden. Hoe zij hare dagtaak ten einde bracht, wist zij zelf niet. Door de vreugde, die haar geheele wezen vervulde, dacht zij er nidt aan, dat er nog steeds een wolk hing boven het geliefde hoofd van hare moeder, die veroorzaakt werd door eene misplaatste familietrots. Mevrouw Chaloner was zeer verheugd over het groote nieuws, maar toch scheen een zwakke stam in haar te fluisteren, dat hun geluk niet onvermengd zou zijn. Avis dacht herhaaldelijk aan haar knappen neef kapitein Belliars, en zij betrapte er zich op, des morgens t,oen zij opstond, zijn beeld telkens voor zich te hebben. • Eindelijk kreeg Avis de uitnoodigmg om naar Piccadiliy te komen en lord Pasmore daar te ont-Mevrouw Chaloner gaf haar een kus ten afscheid en met van geluk stralend gezicht spoedde zij zich naar het rijtuig, dat haaT wachtte. Inde oogen van lord Pasmore blonken tranen, toen hij de lieftallige verschijning voor zich zag, wamt hij herkende op dit lieve gelaat de trekken van zijn overleden zoon. Hij begroette haar met hoofdsohe beminnelijkheid. ~ ... , , Je bent eene echte P asmore A zeide hipmet bevende stem, toen hij zich het Ópent;, éérlijke gezicht herinnerde uén knaap,’ dien hij op zijne Éigen*, tritsen-strenge wijze had liefgehad, en daar ÏJgft ik dankbaar voor, voegde hij er aan toe mat een koelen blik, toen hij dacht aan het meisje, dat zijn ongelukkigen zoon in hare armen had gelokt en een leegte in het vaderhart had gebracht, die nooit weer verdwijnen zou aan deze zijde van het Cl'3-f, Avis sidderde en beet zich op de lippen, want, tij, buitengewoon, gevoelig, wist bij inltuitie, dat hij op bedekte wijze op hare moeder zinspeelde. Ik ik gelijk ook op mijne moeder, lord Pasmore, waagde zij te zeggen, terwijl hare mooie oogen onheilspallemd schitterden. Ik heb hare oogen en dezelfde kleur van haar. Dat is des temeer te betreuren ! fluisterde hij, terwijl hij zijn bovenlip toornig krulde en met de hand op de tafel, die naast hem stond, trommelde. Waarom te betreuren? vraagde zij, bevend van verontwaardiging, terwijl hare neusvleugels trilden en zij het hoofd trotsch in. den nek wierp, waardoor hare .schoonheid des temeer uitkwam Laat ons, ais ’t u belieft, ibij dit samenzijn zekere onaangename zaken vergeten, hernam hij. Ik herken u als het kind van mijn zoon en wil u gaarne voor de wereld als zoodanig erkennen, Maar daar moeten zekere bepalingen bij in acht genomen werden. Begrijpt u wat ik bedbel. Ik vrees dat ik het begrijp, antwoordde zij met glce!end gezicht en harde stem, u bedoelt, dat mijn lieve moedor uit uw hart en huis gestooten is en dat zij niet inbegrepen is in deze verzoening. Natuurlijk, ik zou dezelfde voorrechten niet tot uw moeder willen zien uitgestrekt, in aanmerking genomen de rol, die zij speelde, om uw misleiden vader van zijne familie, zijn huis en allen, (die hem liefhadden, te vervreemden. Zou u vriéndelijk genoeg willen zijn mij te verklaren, lord Pasmore, viel zij uit met bevende lippen en wild kloppend hart, waarom u mij hier heeft laten komen? Beleedigde waardigheid en gekwetste liefde schitterden in hare oogen, toen zij ijskoud en. fonkelend hem aanzegen. ' Om u in mijn hart op te nemen en u die plaaits te verzekeren, die u krachtens uw rang en de familie, waaruit u afstamt, rechtens toekamt ; om En om mijn lieve, ziekelijke moeder, de vrouw van mv zoon, te verstoeten! viel zij hem met, echerpe stem inde rede. Maar ik wil niet toestemmen in zoo eene wreede en meedoogenlooze schikking. Ik eer mijn g&stojwgp papier pvenajs mijne moeder, voor mij is zij een heilig pand, mij nagelaten door iemand, die Bare deugden kende en die de trots van familie en geboorte, neen, alles op de wereld opgeofferd heeft voor haar en haar alleen. U spreekt als een onopgevoed meisje, die eien paar lesjes noodig heeft om die ongetemde en on-; stuinnige natuur te bedwingen, zeide hij met een ernstig verwijt in stem en blik, dat echter op haar vrijmoedigen geest geen indruk maakte. Spreken, is zilver, dat geef ik toe, maar omzichtigheid en1 zelfs zwijgen is nog beter. • Het spijt mij „indoen ik u beleedigd heb, groot-; papa, stamelde zij, terwijl zij 'beschaamd en bo-i rouwvol hem voor de eerste maai met dien mam! toesprak, om zijn hart te vermurwen en goede' vrienden met hem te worden. Ik weet dat ik on-; stuiinig ben en misschien heb ik niet gesproken. met den eerbied, dien ik u verschuldigd ben, maar ' wat ik u bidden mag, spreekt u niet slecht van' mijne moeder schat haar niet gering. , ,Ik wensch geen hinderpaal tusschen uen mij I te plaatsen, maar terzelfder 'tijd ben ik genood-1 zaak't u te zeggen hij zeide dit op beslisten toon' dat uwe moeder nooit door eenig lid van mij-; ne familie kan wiorden ontvangen, tenzij als ge-: wone bekende. U kan haar op bepaalde tijden be-j zoeken en een passende toelage zal haar worden toegestaan, maar meer kan ik niet beloven .Dat is uw ultimatum J geW» , „* dan het mijne, koeb hoort u laatste — grootpapa voor dA| want van dit uur afzijn u en ik; Liever dan uwte voorwaarden aan te nemen zou ik mijne vingers tdt bloedens toe, met werken verwonden. Mijne moeder is mij dier-! baarder dan rijkdom en positie ; vaarwel dan vooari altijd ! Onbezonnen, dwaas meisje, volg dan maar je eigen weg. Zoo vader, zoo dochter ! zeide hij met hevige aandoening in zijn stem. Daarop verliet de troftsche, beleedigde Avis met eene deftige buiging de kamer. Avis mijn ‘liefste, waarom leidt je dit leven van slavernij verder, wanneer je weet, dat ik je met hart en ziel to.ebehoor? pleitte kapitein Belliars. drie maanden na de samenkomst met haaa’ grootvader. Hij had haar iederen avond opgewacht om haar naar huis te brengen als haar dagtaak was afgeloopen. Kan je me vragen, wanneer je weet, welk een kloof er bestaat tusschen lord Pasmore en mij ? stamelde zij. Maar wat hebben zijne grillen uiit te staan met jou en mij ? vraagde hij bijna hartstochtedijk. Ik zou dan een scheiding teweeg brengen tusschen hem en jou. Harry, en op die wijze den haat nog vergrooten. Dat waag ik nieft te doen, want met al zijne fouten is hij toch de bloedverwant van mijn dierbaren vader. • En wat dan, indien ik zijne toestemming verkrijg, pleitte hij verder. Dan zou je toch niet weigeren, mij gelukkig te maken, lieveling? vervolgde hij, terwijl hij een teederen blik op haar richtte. Ja, dan zou ik misschien van meehing veranderen, bekende zij met een blos van verlegenheid. Mijn lieveling, ik juist verscheen op dat oogenblik een politieagent en onderbrak het gesprek. Zij spoedde zich met gloeiende wangen naar hare woning, ingelukkig, want ook zij had. kapitein Belliars hartelijk lief gekregen. Eenige dagen na deze samenspraak onder de ster ren, overschreden lord Pasmore, zijne nicht freule Belliars en haar broeder den drempel der bescheiden woning van mevrouw Chaloner en Avis. Het was op een Zondagmorgen, de kerkklokken luidden en de zon wierp gouden stralen in het smaakvolle kleine salon, waar de zieke op een rustbed tegenover het venster lag en genoot van het gesjilp der vogels en van de geuren, die opstegen uiteen bouquet viooltjes, die haar lief kind haar ge bracht had. Ik heb mijn broeder en mijn oom meegebracht, mevrouw Chaloner, zeide de freule, met eenvoudige, ongedwongen vriendelijkheid, toen zij haar hand mevrouw Chaloner reikte. Toen begroef lord Pasmore de strijdbijl voor altijd door zijne lippen op de bleeke, maar nog steeds mooie wangen van zijne schoondochter te drukken, I —• Intusschen stal de stoutmoedige kapitein kus op kus van zijn lieftallige „fiancée” en fluisterde : „Zie je nu wel, dat alles zou terecht komen, mijn lieveling; je zoudt met je schoonheid en je lieve natuur het hart vaneen wilde kunnen vermurwen, laat staan vaneen Pasmore. Oom heeft en ik weet niet wat voor willen geven om weer met jou verzoend te worden. Wij allen zagen dat'— Na u meneer, als ’t u belieft, zeide eene stem, min of meer kortaf, maar toch o, zoo verheugd en lord Pasmore trok Avis naar zich toe en terwijl hij haar kuste, zeide hij : Toen ie mij dien dag verliet, nam je het beste gedeelte van mijn hart met je mee, eene plaats open latende, die jijzelf alleen kunt innemen. ——— Dan vergeeft u mij immers dat ik zoo ruw, zoo onbeleefd was? zeide zij bevend. Ik bewonder je des temeer voor je flinke en loyale verdediging van je moeder het onomstootelijk bewijs dat je een edel en opofferend karakter hebt, dat weigert je ge]jporterjchton aanvaarden m|t uitslyulfig Van naar tóén zich tot ziin neef we ruiende zéide hij met diepe emotie druk haar aan je hart, Harry, en stel prijs op haar, want je hebt het schoonste juweel gevonden, dat ik op de wereld bezit. Voor mij, stamelde mevrouw Chaloner. Is zij kostbaarder geweest dan robijnen. God zegene haar De prettigste stemming heerschte op dezen dag van vrede en eensgezindheid en voordat de rozen in vollen luister prijkten, werd Avis mevrouw Belliars en het licht en de zonneschijn van haar man en haar huis niet alleen, maar ook van lord-Pasmore en freule Belliars, die haar letterlijk verafgoodden. De gezondheid van mevrouw Chaloner verbeterde spoedig onder de behandeling van kundige artsen en dooreen verblijf in het Zuiden. ledereen onderschreef hare liefhebbende woorden dat Avis de lieve, flinke, trouwe Avis was „kostbaarder dan robijnen.” („Pft, Gr. Ct.”) --- OOK EEN FOKKER. „....Ja, vader, de eere-medalje en tien duizend franks voor een onnoozel paar ossen ! Giihadt toch gelijk, in het fokken zit wat in ! ’t Is ’t*begin van het kapitaal en als de tentoonstelling gesloten :s en mijn beesten aan den kooper zijn afgeleverd, kom ik een maand bij u buiten doorbrengen om u mijn werken en mijn succes te vertellen en u te vens vergiffenis te vragen...." „Vergiffenis”, viel vader Brunoy den pastoor, die hem den brief van zijn zoon voorlas, inde rede, „vergiffenis”, herhaalde hij, in zijn grooten geruiten zakdoek met veel geraas den neus snuitend; „nu, die heeft hij dubbel en dwars verdiend, door van dat hongerlijders-beroep af te zien. Tien ulzend franks. Zijn ververij zou hem nooit een dergelijke som hebben opgebracht. Nu, mijnheer pastoor, had ik gelijk of niet met niet naar u te luisteren, toen u mij verzocht den jongen niet van zijn roeping af te houden? Als ik toen niet als yader en als baas gehandeld had, zou hij nu beenen kunnen kluiven in plaats van twee prachtige ossen te bezitten, die op de groote tentoonstelling te Parijs bekroond zijn. Het staat dus inde krant?” „Ja,” antwoordde de pastoor met een ondeugenden glimlach, „luister : Eere-medalje Roger Brunoy Een paar ossen. No. 650.” „U weet, voor mij is dat Latijn; maar ’t doet me toch pleizier te weten, dat m’n naam inde krant staat”, zei de oude en beschouwde de krant met al het respect van iemand, die niet lezen kan. ,t Spijt me wel, dat ik ’t zelf niet kan lezen.” „Verder heeft men niets dan lof voor uw zoon, men vergelijkt hem met Rosa Bonheur." ...„Rosa Bonheur!” mompelde de landbouwer, zijn bezoeker aanziende, „dat is dan zeker ook iemand, die zich met de fokkerij bezig houdt?" Van zijn prilste jeugd af had Roger zijn aanleg voor de schilderkunst getoond in krabbels die soms de toekomstige meesters aanduiden. Hij beschilderde de muren van de boerderij en teekende poppetjes in zijn schoolboeken, en dit met zooveel aanleg, dat onderwijzer en pastoor, die daarin een werkelijke roeping zagen, vader Brunoy aanrieden, zijn zoon te laten st.udeeren. Vader gaf hieraan gevolg en deed hem op de... landbouwschool. Ongelukkig verzaakte Roger zijn aard niet en bracht aan de school twee jaar door zonder vrucht voor zijn wetenschappelijke opleiding, maar niet zonder voordeel voor zijn artistieke ontwikkeling. Hij interesseerde zich maar matig voor de practische lessen van de professoren over het kweeken van planten en het fokken van vee, maar als vergoeding daarvoor maakte hij zich grondig de kennis eigen van de samenstelling der planten en den bouw der dieren. Toen hij de school verliet, kon hij er niet toe besluiten naar het land terug te keeren en ondanks de smeekbeden en de bedreigingen zelfs zijns vaders, gaf hij dezen zijn vaststaand besluit te kennen schilder te willen worden. De oude man was zeer boos, onthield hem zijn toelage en wilde niet meer over hem hooren spreken, terwijl hij tot zijn vrienden op droeven toon Bei r ’t Is een slechte jongen, hij is den verkeerden weg opgegaan.” Inden grond echter betreurde hij soms zijn eigen strengheid. Vooral als hij voor een goed maal zat, dacht hij soms, dat de „kleine” misschien niet alle dagen een maaltijd had. Maar hij hield vol, zichzelf wijsmakend, dat het „voor zijn welzijn” was. Thans verheugde hij zich er over; Roger was op het goede pad teruggekomen. De bekroning bewees dit. Wat zou men zijn terugkeer vieren 1 Men zou het vette kalf slachten en hem met open armen ontvangen. Brunoy was daarmee nog niet tevreden. Hij zou zelf zijn jongen gaan opzoeken te Parijs. Een vader is een vader ondanks alles. Tegelijk zou hij ook de bekroonde ossen kunnen zien. Tien duizend franks ! Dat was de reiskosten wel waard. Op een goeden morgen dan zag de portier van het huis, waar Roger woonde, Rue des Martyrs, een ouden boer met een blauwe kiel aan, voor zijn berookt kamertje staan. ..Gij hebt hier een fokker wonen, niet waar?” vroeg vader Brunoy. „Een fokker??” hernam de ander, groote oogen opzettend, een fokker van wat ?” „Van vee, natuurlijk! Van koeien, ossen..." „Waar zou hij die dan laten? Niet in dit huis. . 'denk ik.” „Men heeft me toch hierheen gestuurd”, mompel 'de de veehouder zich achter het oor krabbend; ~zie dit adres, dat is toch uw nummer?" „Mijnheer Roger Brunoy. Ah zoo, gij moet mijnheer Brunoy hebben ! Had dat maar direct gezegd, beste man. Op de vijfde verdieping, de deur links." En terwijl de vader hijgend en puffend de hon’derdnegentien trappen beklom, die hem scheidden van het atelier van zijn zoon, sloot de portier zijn loket en mompelde : „Wat had die toch te bazelen vaneen fokker?” Toen er op zijn deur geklopt yverd riep Roger, Me achter zijn ezel zat, rustig : „Binnen I” Maar toen hij zijn vader zag, slaakte hij een kreet lttn vreugde. Toen de eerste begroeting had plaats gehad, Werp de oude man een achterdochtigen blik om Web heen. Overal paletten, penseelen, schetsen en paneelen. „Je doet dus nog aan schilderen?” „In verloren oogenblikken. Wilt u mijn vorde-Hngen zien?” „Ik heb er al genoeg van gezien. En je ossen? ■e zijn toch niet ziek?" . O neen, stel u gerust", zei Roger lachend. „Zijn ze te zien?” vroeg de boer met eenige teekenen van ongeduld. „Zeker, ik zal u er brengen.” Een uur later betrad vader Brunoy met zijn *oon het Palais de I’lndustrie. ..Je kan hier den stal goed ruiken", zei hij, flink den neus ophalend. (Juist werd een concours hippique gehouden). Maar hij het zien van de schilderijengalerij werd zijn gezicht lang en toonde hij zich niet op zijn gemak. „Wat een idee om daar schilderijen uitte stallen", zei hij. De ronde zaal binnengaande, bracht Roger hem voor een prachtig doek, waaraan met groote letters het woord „Eere-medalje" gehecht was. „Vergeef mij mijn fopperij, vader,” zei hij, „ik weet geen andere ossen te fokken dan deze hier; maar ik doe het zoo goed mogelijk.” Vader Brunoy stond eerst sprakeloos van verbazing en van verontwaardiging dat men hem bedrogen had, maar het gezicht van het natuurgetrouwe landschap, dat zoo geheel aan zijn omgeving ontleend was, stemde hem ten slotte milder. Hoe langer hij er naar keek, hoe echter hij het vond en ten slotte riep hij uit, met de handen op de knieën slaande. „Die zijn goed, die zijn goed. En dit schilderij is tien duizend franks waard ?" „Ik heb het er voor gekregen, vader.” Plotseling was alle afkeer van den ouden landbouwer verdwenen en lachend zei hij tot zijn zoon: „Je ben toch een schelm, jongen, want'je verkoopt nagemaakte ossen nog duurder dan echte." ---