De Doodstraf. Voor eenige dagen schreven wij een artikeltje, naar aanleiding der terechtstelling in Engeland van zekere dienstbode Anseil, wegens den moord op hare zuster gepleegd. Daarin werd melding gemaakt van de verijdelde hoop der tegenstanders van de doodstraf, om voor de moordenares gratie te verkrijger. Op dit geval komt de Londensche correspondent van het Handelsblad uitvoerig terug. De schrijver wil. met terzijdestelling van zijn afschuw voer de doodstraf, de zaak zoo objectief, als mogelijk is, beschouwen. En dit, het zü tot zijne eer gezegd, doet hij met eene oprechtheid,die niet beter kan worden erkend dan door het verhaal van den moord, m§t de omstandigheden waaronder hij gepleegd werd, letterlijk weer te geven. „Welke zijnde feiten ? Mary Ansell’s zusterwas door den dood van haar broer aan het tobben geraakt en ineen krankzinnigengesticht opgenomen. Zij verzekert bet leven van die zuster voor pd. st. 22, onder de onjuiste opgave dat deze „dient". Eenige maanden later zendt ze haar vergif toe, dat haar wel ziek maakt doch niet doodt. Ongeveer 2 weken na die eerste poging zendt ze haar gebak en ditmaal gelukt de moordaanslag, ’t Is een groot wonder dat alleen haar zuster het slachtoffer werd; zeer gemakkelijk had ze een groot aantal medeverpleegden kunnen vergiftigen. Na den dood tracht ze de lijkschouwing tegen te hondeD, wat haar evenwel mislukt. Ze wordt gebracht voor den rechter en deze rechter is niet wat het volk hier noemt een „hanging judge", hij is een man van vaak gebleken zachtmoedigheid. Haar verdediging is in uitstekende handen, zoo goed als maar gewenscht kan worden, scherpzinnig en van warme welsprekendheid. Doch, let wel, haar advocaat pleit geen krankzinnigheid. De jury is niet alleen eenstemmig, doch vindt ook geen termen, geen aanleiding, haar aan te bevelen in de genade der Kroon. De minister legt nu de zaak voor aan dr. Nicholson en dr. Bragh, twee erkende autoriteiten als krankzinnigen-geneesheeren; deze bezoeken en onderzoeken Mary Ansell en komen tot de slotsom, dat zij niet is krankzinnig doch bezit het besef harer daden, bezit zedeijke verantwoordelijkheid voor die daden. De minister beslist dus, dat het recht zijn loop moet hebben, dat de wet moet toegepast, dat de doodstraf moet voltrokken worden." Tot zoover net relaas. Do correspondent noemt de doodstraf een „onredelük, onzedeljjk, onchristelijk en ondoelmatig wraakmiddel.11 Als de bewering geen betoog meer behoeft, dat de doodstraf zou zijn een „wraakmiddel" dan aarzelen ook wjj niet lang met dia „epitheta non ornantia" de doodstraf te qualificeeren. Echter; te dwaas ware het aan te nemen, dat de wetgever, die de doodstraf gaf aan zijn land, wraakneming in plaats van recht wilde. De doodstraf eene wraakneming te noemen is daarom alleen reeds ónmogelijk wijl wraak in ieder geval een persoonlijke onrechtvaardige daad, is en eene strafwet toch de rechtmatige en rechtvaardige straf voor alle schuldigen aangeeft. Kunnen wij derhalve van eene wraakneming niet spreken, dan vervallen reeds van zeif de bijgevoegde benamingen van „onredelijk, onzedelijk, onchristelijk •n ondoelmatig" Wilde men er de doodstraf, als strafmiddel der wet mede karakteriseren, dan ware hier Stof genoeg voor kolommen twistgeschrijf. Dit echter is niet gebeurd, bet geding kan dus vooralsnog blijven rusten. De doodstraf nog afschuwelijker te noemen, omdat ze wordt voltrokken aan eene vrouw is, zoo al niet onbegrijpelijk, toch minstens ongemotiveerd. Op den man, onverschillig wie hij zij, moet het een altijd blijvenden indruk maken, als hij eene vrouw, een meisje is do volle frischheid der rijpe jeugd ter dood ziet voeren. Tegenover dit nobele gevoel van medelijden staat evenwel de strenge eisch der rechtvaardigheid, die niet minder eene deugd is dan hot medelijden met anderer leed. Waartoe moest het voeren zoo inden rechter het medelijden den eisch der rechtvaardigheid overstemde. Die zwakheid ware even lakenswaardig als te streng recht. Met de gronden, waarop de agitatie tegen het gestreken vonnis steunde, is de schrijver blijkbaar minder ingenomen. Inderdaad zijn die motieven zoo weinig steekhoudend, dat het verwondering wekt hoe men er naast de „kleine, onverstandige en benepene" nog „groote, verstandige en breede" onder tracht te ontdekken. Dit alles echter pleit voor onze reeds vroeger aangevoerde stelling, dat in dit geval de doodstraf wettig is toegepast. lste. De koele berekening, waarmede de moordpoging, na het eerste mislukken, is herhaald. 2de. Het kleine gewin, dat er te verdienen viel, en iat toch alleen de oorzaak was, dat een jong meisje »aar eigene zuster vermoordde. 3de. De zekerheid die Mary Aosell had, dat niet alleen hare zuster, maar nog tal van andere ongelukkigen het met den dood konden bekoopen. 4de. De zachtmoedigheid der rechters, die haar lierer wilden sparen dan straffen en toch eenparig het doodvonnis uitspraken. Gemakkelijk zou het vallen, deze hoofdpunten nog met tal van ondergeschikte te vermeerderen. Geen verwondering baart het dan ook, dat het verzoekschrift om gratie, op zulke zwakke gronden steunende, van de hand wordt gewezen. Ten overvloede: voor een onschuldige vraagt men geen gratie. „De verstandigste raad", zoo lezen wij nog, „is naar aanleiding van dit geval gegeven door Sir George L9- wis, die aanbeveelt een Hof van Appèl voor strafzaken. Ofschoon hier in dit geval alleen gezegd kan worden, dat de Minister verplicht was op zijn stuk te blijven Btaan en dit flink en mannelijk deed, bestaat er toch altijd mogelijkheid van dwaling; die mogelijkheid wordt minder als verandering vaneen strafvonnis kan gevraagd worden, niet langs den arbltrairen weg der gratie, doch langs den wettelijke van appel". Dat i3 zeker een voorstel, dat warme aanbeveling verdient. Maar •ok dat voorstel sluit de doodstraf geenszins uit. Uit geen enkel feit, geen enkele omstandigheid, hoe gering ook, kan eenig bewijs voor de onwettigheid der doodstraf worden gedistilleerd; zoodat slechts de onomwonden individueele meeniug van den schrijver te constateeren overbluft, die als Cato eindigt: Overigens ben ik van oordeel, dat de doodstraf behoort te worden afgeschaft. Tegenover deze ruiterlijke verklaring plaatsen vrij de onze: Cato kreeg zijn zin, en Carthago werd verwoest. Wij echter hopen, dat de correspondent van het Handelsblad zijn censeo mag blijven roepen zonder Cato’s succes. --- Politiek Nieuws. Nederland. De Minister van Marine. In maritieme kringen loopt het gerucht, dat de gezondheidstoestand van den minister van marine, jhr. Röoll, van dien aard is, dat deze hem niet toelaat aan een volgende begrooting te gaan werken, en dat Z. E. daarom voornemens zou zijn zijn ambt neder te leggen. Reeds wordt tevens als zijn vermoedelijke opvolger genoemd d8 kapitein ter zee Ellis. "Van andere zijde wordt aan het „H.blad" dit gerucht ook medegedeeld en daaraan tevens toegevoegd dat ook als vermoedelijk opvolger genoemd wordt de kapitein ter zee Kouwenberg. --- Slotzitting der Vredesconferentie. Zaterdag, 72 dagen na de opening, waren inde Oranjezaal in het Huis ten Bosch alle gedelegeerden weder zamen, ditmaal voor het laatste deel hunner werk! zaamheden. Wederom was de koepel gevuld met een aantal dames van het corps diplomatique en van gedelegeerden en persvertegenwoordigers, terwijl iade zaal aanwezig waren de meeste vertegenwoordigers, de vice-president van den Raad van State, leden van heS corps diplomatique, de zaakgelastigde van Rusland, de heer de Berends. Van de ministers is, behalve de mij nister van Bnitenlandscbe Zaken, alleen de heer Pierson aanwezig. Jhr. van Iloeufft, intendant der Koninklijke Paleizen, was ditmaal niet in uniform. De eerst gedelegeerde, de heer van Karnebeek, deelt mede, dat alle delegatiën ter Conferentie de acte flnal hebben onderteekend, terwijl oe onderteekeningen van de verschillende overeenkomsten bedroegen : van arbitrage 16; van do Rrusselsche Conferentie (oorlogsrechten) 15; van de Roode Kruis-overeenkomst 15 en van ! de verklaringen 17, 16 en 15. 1 Voorlezing werd nu gedaan van het schrijven van H. M. de Koningin aan den Paus en het antwoord van Z.H. 1 De brief van H. M. de Koningin aan den Paus luidde: Aan Zyne Heiligheid den Paus. Zeer Doorluchtige Hooge Priester! Daar Uwe Heiligheid, wiens welsprekend woord zich altijd met zooveel gozag ten gunste van den vrede heeft verheven, onlangs in zijne Allocutie van 11 April jl. deze edelmoedige gevoelens meer bijzonder heeft uitgedrukt nopens de betrekkingen der volken ondeiling, heb ik ’t Myn plicht geacht hem medo te deelen, dat op ’t verzoek en het initiatief van Z. H. den Keizer aller Russen, door My tegen den 18en van de volgende maand eene conferentie te ’s-Gravenbage is bijeengeroepen, welke geroepen zal worden de middelen na te Bporen om te komen tot eene verandering van de zwaar drukkende militaire uitgaven inden tegenwoordigen tijd en om zoo mogelyk de oorlogen te voorkomen of ten minste de gevolgen er van te verzachten. Ik ben overtuigd dat Uwe Heiligheid met sympathie het bijeenkomen van deze conferentie zal begroeten en Ik zal M(j zeer gelukkig gevoelen wanneer Hy, getuigenis gevende van deze hooge sympathie, zijn gewaardeerden, zedelyken steun zou willen verschaffen aan het groote werk, dat volgens de edei moedige voornemens van den edeldenkenden Keizer aller Ruslanden in Mijne residentie zal worden uitgevoerd. I Ik maak volgaarne van deze gelegenheid gebruik, Zeer Doorluchtige Hooge Priester, om Uwe Heiligheid opnieuw te betuigen de verzekering van Mijne hooge achting en van Mijne persoonlijke toewijding. Hausbaden, 7 Mei 1899. Het antwoord van den Paus luidde : Aan Hare Majesteit Wilhelmina, Koningin der Nederlanden. Majesteit, j Niet anders dan aangenaam kon ons het schrijven wezen, waarin Uwe Majesteit, ons kennis gevende van Ide bijeenkomst der vredesconferentie inde hoofdstad van Haar Koninkrijk, de oplettendheid heeft gehad, j voor deze vergadering onzen zedelyken steun te vragen. , Wij haasten ons, uiting te geven aan onze levendige sympathiën zoowel voor den verheven ontwerper der conferentie en voor Uwe Majesteit, die zich gehaast heelt aan deze een eervolle gastvrijheid aan te bieden | als voor het by uitstek zedelyke en weldadige doel, j waarheen de werkzaamheden leiden, die reeds een aanvang genomen hebben. Wij achten het zeer bijzonder j°P onzen weg te liggen, niet slechts onzon moretslen l steun te verleenan aan soortgelijke ondei'nemingen, maar ook daartoe daadwerkelijk mede to werken ; immers, het geldt eene zaak in haar wezen van vorstelyken adeldom en innig verbonden met ons verheven ambt, hetwelk door den goddelyken stichter der Kerk en krachtens eeuwenoude traditiën een hooge investituur bezit als bemiddelaar van den vrede. Immers, het Pauselijk oppergezag overschrijdt de grenzen der natiën ; het omvat alle volkeren, ten einde hen samen te brengen inden waren vrede van het Evangelie. Zijn werkzaamheid, ten doel hebbende bet algemeen welzijn der menschhaid te bevorderen, verheft zich boven de particuliere belangen, die de hoofden der verschillende staten voor oogen hebben, en beter dan iemand kan zij de verschillende volkeren van zoo verscheidene geaardheid tot eendracht bewegen. De geschiedenis op hare beurt komt getuigen van al wat onze voorgangers verricht hebben om door hunnen invloed de helaas noodzakelijke wetten van den oorlog te verzachten, ja zelfs om, waar verschillen tusschen Vorsten gerezen waren, bloedige botsingen te voorkomen, op vriendschappelijke wijze de hevigste strijdvragen onder verschillende stammen uit den weg te ruimen en moedig het recht der zwakken tegen de vorderingen der sterken te verdedigen. En ook ons is het gegeven geweest, ernstige geschillen tusschen roemruchtige stammen als Duitschland en Spanje uit den weg te ruimen, en zelfs op dit oogenblilt koesteren wijde hoop, de eendracht te herstellen tusschen twee stammen van Zuid-Amerika, die hun geschil aan onze uitspraak hebben onderworpen. Niettegenstaande de moeielükheden,die kunnen rijzen, zuilen, wij voortgaan, omdat onze plicht ons oplegt onze op de traditie berustende roeping te vervullen, zonder naar iets anders te trachten dan naar het algemeen welzijn, zonder anderen roem te beeeeren dan te dienen de heilige zaak der christelijke beschaving. Wij verzoeken Uwe Majesteit, wel te willen aanvaarden d6 betuigingen van onze bijzondere achting en de uiting der beste wenschen, welke wij vormen voor Haar welzijn en dat van Haar Koninkrijk. Van het Vaticaan, den 29 Mei 1899 (w. g.) LEO P. P. XIH. In eene redevoering volgend op het voorlezen der brieven, betuigt de heer de Staal nogmaals den dank der vergadering aan Koningin Willhelmina. Ook de Nederlandsche regeering, onze staatslieden worden herdacht en nogmaals wordt in ’t kort het verloop der conferentie inde herinnering teruggeroepen. De heer v Munster dankte nu den heer, van Karnebeek, den ijverigen Secretaris en noemde' hem „de spil, waarom de conferentie beeft gedraaid" Daarna sprak de heer de Beaufort de sluitingsrede uit. --- Nederlanders naar Frankrijk. MBn leest inde „St.-Ct.“ : Nu en dan werden door personen, die uit Nederland te Parijs aankwamen, moeilijkheden ondervonden, door dat de ambtenaren der plaatselijke accijnzen bezwaar maakten tegen de vrije toelating van geringe hoeveelheid tabak, sigaren of sigaretten, welke de douaneambtenaren aan de Franscfce grens als restant van reisprovisie vrij hadden laten doorgaan. Ter voorkoming van zoodanige moeilijkheden is bepaald, dat de douane-ambtenaar aan de grens, die deze reisbenoodigdheden vrij toelaat, daarvan zal doen blijken door op de kistjes of pakjes waarin zij bevat zijn, eendoor hem onderteekend étiquet te plaatsen, vermeldende den naam van den reiziger en van het grenskantoor, alsmede de soort en de vermoedelijke hoeveelheid der goederen. Zgn de kistjes of pakjes van zoodanig étiquet voorzien, dan zal de reiziger bij aankomst te Parijs door jde plaatselijke ambtenaren niet worden bemoeilijkt. Het belang van den reiziger brengt dus mede, de opplakking van zoodanig étiquet, zoo noodig aan de douane te vragen. Men verzuime nietal bet voorbandene aan de douane op te geven. Of de hoeveelheid niet te groot is, om vrij te worden toegelaten, wordt door haar naar de omstandigheden beoordeeld. --- Nederlandsch-Indië. Atjeh. Een officieel Atjeh-telegram van Zaterdag luidt: „Op een tocht door het landschap Matang Koelie onzerzijds gesneuveld een militair beneden den rang van officier. Gewond een officier en drie militairen beneden dien rang. Vijand heeft acht-en-twintig dooden achtergelaten. Toekoe Tjihik Matang Koelie sneuvelde. In Matang Albi weinig en in Peutoe geen verzet ondervonden. Onzerzijds twee gewonden en een verdronken. Vijand liet achttien dooden achter. --- België. De Werkstaking. De stuwadoors te Antwerpen hebben Vrijdag een .vergadering gehouden om te beraadslagen over het | denkbeeld van het comité van reedere, makelaars en j agenten (verhooging van de priizen voor nacht- en jZondagswerk met 2£ percent). Het schijnt, zegt de iMatin, dat de vergaderden niet genegen zijn om het grootste deel, van het door de bootwerkers geëischte jextra-loon te waarborgen. Zy willen aan de reedersen agenten verzoeken, de prijzen die deze hun betalen, in overeenstemming te brengen met de eischen van de werklui. Als de reeders en agenten deze voorwaarde niet aannemen, zullen de stuwadoors, dio tusschen twee vureu zitten, van Dinsdag af niet meer laten werken. Gebeel duidelijk is dit niet. De vereenigde reeders, makelaars en agenten willen 25 percent meer betalen voor nacht- en sondagswerk, maar op voorwaarde dat daarvan niets aan de vingers van de tusschenpersonen, de stuwodoors, blijft hangen. Dan kunnen de stuwadoors de werklui 50 percent extra uitbetalen voor nacht- en zondagswerk. Nu schijt het dat de stuwadoors zelf ook voordeel willen hebben van de 25 percent die de werkgevers extra betalsn. --- Frankrijk. Dreyfus. De Temps meldt: „Hoewel de ïy'st van getuigen, op verzoek van de verdediging te dagvaarden, nog niet geheel vastgesteld is, kunnen wü mededeelen dat j Quesnay de Beaurepaire en kapitein Lebrun-Renaud er |op zullen voorkomen.* j De revisionisten laten te Ren nes kosteloos een 1 brochure over de Dreyfuszaak verspreiden. De tegen-I party heeft daarop geantwoord met het uitdeelen van de redevoeringen, door Paul Déroulède en Marcel HabBrt uitgesproken voor het gerechtshof der Seine. Louis Havet, lid van het Instituut, meldde eenigen tyd geleden dat men Dreyfus, op het tydstip dat de gelegenheidswet behandeld werd, dus in het begin van dit jaar, nog een maand lang op water en brood heeft gezet, zonder de minste aanleiding zijnerzijds. | Dezen geheel overbodigen strengen maatregel schünt men verschillende personen die er geheel onschuldig aan zijn, ten laste gelegd te hebben; Havet voegt er thans aan to9 dat Deniel, de beruchte cipier, er last toe gegeven had. Er zyn al zooveel dergelyke zaken verteld en tot nog toe deed men goed er minder dan de helft van te geiooven; of de voorgewende motieven eens goed te wikken en te wegen. Of er nu moer van geloofd dlaot te worden. De Matin meent te kunnen verzekeren dat Esterhazy, ondanks zün vrügeleide, niet naar Rennes zal gaan, om daar te getuigen. Aan den medewerker van dit blao verklaarde de commandant bet volgende: „Ik ben thans evenzeer besloten, niet naar Rennes te gaan als eenige weken geleden. Waarom zou ik gaan ? Indien ik bet deed, kon het alleen zijn om de volle waarheid te zeggen, en niets dan de waarheid... Zoo ver wij tbans zijn, en na hetgeen ik verklaard keb, ben ik van meening dat het getuigenis do waarheid niet meer door mü behoeft te worden afgelegd, maar door degen en welke ik openlik heb aangewezen. Ik heb gedaan wat ik doen moest. Thans aan hen de beurt om hun plicht na te komen. Ik wacht; Inde „Echo de Paris" is Quesnay de Beaurepaire met zijne onthullingen voor den dag gekomen. Volledigheidshalve volgen hier enkele passages. Het dossier is in vijf afdeelingen gesplitst: stukken over het ware karakter van den veldtocht ten gunst# van Dreyfus (Quesnay tracht te bewijzen dat bet eigenlijk doel' beoogt, een geheele secte de overwinning te bezorgen, niet Dreyfus alleen te bevrijden, en hier komt de waarheid even om een hoek gluren); de kuiperijen om een veroordeelde van wiens sohuld men zich bewust is, vrijheid weer te geven; de antecedenten van Dreyfus; zijn overdreven uitgaven ; de bewijzen en vermoedens die rechtstreeks bet verraad betreffen. Onder de antecedenten van Dreylus komt dit verhaal voor: Quesnay vertelt dat een koetsier uit Mulhausen hem mededeelde dat hij eens een mijnheer dien hij niet kende naar de Duiteche manoeuvres gebracht had ; later herkende hij dien man als kapitein Dreyfus. Nog een ander getuigenis. Toen Dreyfus bij de vuurwerkschool te Bourges gedetacheerd was, liet hij door de kashoudster van de club een zakje voor zich maken, om dat op zijn borst te dragen. Hjj gaf voor dat hij er zijn borst mee wilde beschutten. Maar dan begrijp ik niet, waarom er een zak in gemaakt moet worden? Dreyfus antwoordde niet. Onhegrijpelijk. --- Rusland, De twee Keizers. Thans heet het dat keizer Nikoiaas in het laatst van Augustus naar Darmetadt gaat en in Duitschland zeker een ontmoeting zal hebben met keizer Wil helm ; men weet alleen nog niet waar. --- Italië. Uit Home. Particuliere Correspondentie. 28 Juli. De Romeinsche correspondenten bespreken de al of niet waarschynlykheid van KoningHumbert’s bezoek aan de algemeene Paryache Tentoonstelling welke zich zeer prachtig voorbereidt. Yele meenen van ja, en zien in dat bezoek eene bekrachtiging van de nieuwe verhouding tusschen beide zuster-landen, n(. van vriendschap en samenwerking op het handel- en nyverheidsgobied. Andere meenen van neen, waut de reis van den Italiaanschen souverein is ondergeschikt aan gewisse politieke voorwaarden, die door den Drie-bond hen opge* legd worden; zoo zou zich het geval van 1839 weder voor doen toen Italië luisteren moest naar wat Duitschland en Oostenryk voorschreven als of Italië de voogdy nog niet ontwassen ware; Aan het bandels-accoord met Frankrijk durft het geen politiek karakter geven om den Driebond niet te verzwakken, terwijl zyne bondgenooten dien band geheel anders uitleggen. Oostenryk-Hongarye heeft altyd zyne betrekkingen met Frankryk op bartelyke wyzo weten te handhaven. Keizer Frans Jozef werd op Fransch grondgebied met de meeste hoffelijkheid ontvangen en inspecteerde de Fransche troepen. Keizer Wilhelm II zocht zich op allerlei wyze met Frakryk te verzoenen en het Fransch patriotisme. De gevolgen van de herhaalde nederlagen en daaropvolgend geld- en landverlies te doen vergeten. De Fransche vloot werd te Kiel uitgenoodigd ; onlangs trad de Duitsche keizer aan boord van de Iphegénie en onderhield zich vriendschappelijk met de Fransch* marine-officieren; dat al dient als ijsbreker der weder zydsche koelheid. Wilhelm II wenscht de Tentoonstelling byte wonen, en waarom zou Humbert de uitnoodiging derFransche republiek afslaan om by de huldiging ervan tegenwoordig te zyn ? Bondgenootschappen zyn dan eerst nuttig en te waardeereu, wanneer zy voor de betrokkene partyen gelijkheid in rechten en plichten vaststellen. --- Servië. Processen. . [ De krügsraad in Belgrado is nog altyd bezig met het ■ vonnissen van de vele personen die aangeklaagd zyn van persvergrijpen, majesteitsschennis, aanvallen op of beieedingen van dienaren van de openbare macht en dergelijke: het groote geding tegen den dader van den aanslag op Milan Obrenovits en tegen zyn zoogenaamde medeplichtigen wordt telkens uitgesteld. Ingevolge de vermaningen van esn of meer buitenlandsche mogendheden ziet Milan zich wel genoopt aan dat proces allen schyn van ocpartydigheid en eerlykheid te verleenen, maar daardoor wordt het voor den krygs| raad moeilijk om sommige personen te veroordeeien die Milan graag veroordeeld wil hebben, Zoo schynt ; tegen Pasjits en Tausjanovits, die hy het liefst wil treffen, nog geen enkel ernstig bewijs voorhanden te zyn. Officieus wordt verteld dat het proces over acht dagen beginnen zal. De zittingen zyn openbaar, de aangeklaagden worden bygestaan door verdedigers, er worden verslaggevers toegelaten, en voor de diplomaten wordt een tribune opengehouden. Myn hartje, wat wil je nog meer? I Milan Obrenovits heeft de Oostenrijksch Hongaarsche legeering verzocht, alle verslaggevers van in Hongarye verschijnende Servische bladen, die in Somlin ver toeven, het land uitte zetten. --- Montenegro. Het Huwelijk van den Erfprins. Het huwelyk van erfprins Danilo van Montenegro met prinses Militza zoo beet na den doop de voormalige prinses Jutta van MeckienbuTg is Donderdagavond te Oettinje voltrokken. De jonge vrouW heeft van den Russischen keizer, haar peetvader, een prachtig diamanten collier ten geschenke gekregen. ---