BINNENLAND. BELGIE. DOOD VAN Z. E. KARDINAAL PIERRE LAURENT GOOSSENS AARTSBISSCHOP VAN MECHELEN. De Katholieke Kerk in België is in rouw. He hooggevierde kardi u aal-aartsbssehop Z. E. Serre Laurent Goossens, is inden ouderdom van jaar Woensdagnacht te 3 uur overleden. Sedert langen tijd aangetast dooreen leverziekte, fing Z. E. voort zijn bezigheden te verrichten met •en volharding alsof hem niets deerde. Sedert de teraardebestelling van den graaf van Vlaanderen, bij welke geingenheid Z. E. zich te zeer vermoeide, scliecn zijn gezondheid voor goed bd tfreigd. Woensdagavond te 6 uur had Pr. Wittman hem nog bezocht, en hoewel iijdende, hem tamelijk wel bovouden. Tegen 3 uur werd dein een naburige kamer slapende secretaris plotseling gewekt en zag rten toestand van den ouden kerkvoogd zeer verergerd. De dokter werd terstond ontboden. Inmiddels mm die WelEerw. HeeT van Olmen Z. E. de biecht af en diende hem de laatste H. Sacramenten toe. Nauwelijks waren daarop de vicarissen-generaal Declercq en Lauwers gearriveerd of Z. E. gaf den geest. Te 9 uur inden morgen arriveerde de familie. ’t Doodsbericht, dat zich spoedig over geheel ’t Belgunland verspreidde, heeft een zeer diepen iridruk gemaakt overal zijn feesten afgecommandeerd en op zeer vele plaatsen werden zittingen van rechtbanken en openbare lichamep ten teeken van rouw gesloten verklaard. Het metropolilaan kapittel is Donderdagmorgen Spoedeischend saamgeroepen door zijn deken Mgr. den aartsbisschop van Tyr. De voorzitter van Senaat en Kamer en de greotmaarscbalk van ’t paleiis zijp onmiddellijlk Iran conV öoleances komen aanbieden. Z. E. wes geboren te Perck op 18 Juli 1827, werd op 1 Juni 1853 benoemd tot o adjutor van Mgr. Gravez, blsschop vep Namen en . p 16 Juli van ’t Zelfcla jaar 'besteeg hij den Namenschen bisschopzet el zelf. Tot aartsbisschop van Mechs’en is hij benoemd op 24 Maart ISB4 en benoemd tot kardinaal eu priester van ’t Heilig Kruis van Jeruzalem op 14 Mei ISB9. Z. E. Mgr. Goossens wa.-; drager van ’t grootkruis eter Leopoldsorde en het .grootkruis van de orde valn ’t Heilig Graf. Een Romeiseh spreekwoord zegt, dat de kardinaals bij twee of drie teselijk overlijden. Dit spreekwoord is reeds zeer < tid en wordt volgens de Patrio ie vaak bewaarheid. Ook nu lijkt ’t weer zoo te zullen gaan Immers nauwelijks is Z. E. kardinaal Spinola aartsbisschop van Sevilla, dood of Z. E. kardinaal Goossens volgt hem inden dood op. terwijl Z. E. kardinaal Gotti, de eerste kerke!ijke persoon na 2. H. detn Paus, perfect van de Propaganda, vólgens de laatste berichten in Italië op ’t uiterste flgt. Bij de plechtige ter aarde bestelling op Dinsdag 11 uur a.s., zullen alle in garnizoen ligigie.nde troepen van Moekelen, de burgerwacht en een regima.it der grenadiers tegenwoordig zijn. --- AMERIKA. Carte blanche. Zie zoo, Gastro kan er zijn boontjes op wecken. Frankrijk heeft van Amerika „carte blanche” weten te verkrijgen om met Castro naar welgeval lente handelen. De Vereenigde Staten hebben verklaard dat zij zich zullen neerleggen bij alle maatregelen die Frankrijk zal meenen te moeten nemen, t 2ij de Venezolaanse!)® kusten bombardearen, ’t zij de douanekantoren bezetten, ’t zij zelfs een deel van ’t land bezetten, althans als dat maar voor lijdelijk is en alleen noodzakelijk gemaakt door de omstandigheden. Nu kan ’t dus los gaan. Typisch is bij de geheels geschiedenis de opinie van Mathos te hooren, de leider der laatste Venezolaansche revolutie, die op ’t oogenblik te Parijs vertoeft en natuurlijk geïnterviewd is. Deze gelooft niet, dat de zaak Castro-Frankrijk tot ernstige verwikkelingen aanleiding zai geven. Hij denkt dat de Kabelmaatschappij wel een schikking zal weten te treffen met de Venezolaansebe rcgccring. Hij acht Costro’s positie zeer vast en volstrekt niet geschokt door de laatste gebeurtenissen. Dank zij de Vereenigde Staten zal er geen oorlog komen. Maar mocht dit onverhoopt toch gebeuren, don kon Venezuela 100.000 man iu het veld brengen. Nu, dat igetalletje had Mathos’ nu maar liever moeten verzwijgen. Want daar, za], zoo beslist noodig, Frankrijk andere cijfers tegenover kunnen stellen. --- HOE DE RUSSISCHE SOCIALISTEN DE VRIJHEID VAN STEMMEN OPVATTEN. WARSCHAU, 25 Januari. Uit Lodz verneemt men dat een groep socialisten van wapenen voorzien, drie stembureaux binnengedrongen is, daar alle ameublement heeft kort en klein geslagen ejj alle documenten, betrekking hebbend op de verkiezing, heeft aan flarden gescheurd,. Be autoriteiten hebben onmiddellijk troepen gezonden om de stembureaux te beschermelingen de roode broeders, die woedend zijn bij 't zien dat da/- gelijks ’t getal der stemmers vermeerdert, hoewel zij afgekondig-d hebben, dat men zich van stemmen te onibouden had. Nu hebben de heeren socialisten besloten, alle stembussen in elkaar te ranselen. Hun aanval is overigens zoo onverwacht geweest, dat de burgerij zelfs geweigerd had schildwachten te doen plaatsen bij de stemlokalen, een aanbieding door de autoriteiten gedaan reeds bij 't opmaken der kiezerslijsten. TREKKING DER STAATSLOTERIJ VAN HEDEN, ’s GRAVENHAGE, 26 Januari. Prijs van f 1000, Nos. 14880 20594 3193 9764. Prijs van f4OO. Nos. 16453 20430 2685 2640 11525 14688. Prijs van f2OO, Nos. 13432 15694. Prijs van 1100, Nos. 4804 14621 12048 M7II 15312 12062 19766 4719 4798 3805 32. --- GEWELDIGE THEATERBBAND. De Scala, het bekende variététheater te Antwerpen, gelegen nabij de Keyzarlei, is een prooi der vlammen geworden. Gelukkig is de brand niet gedurende eefci voorstelling uitgebroken, doch inden nacht te half 5 "e morgens. De oorzaak dor ramp is nog raiet bokend; men spreekt van de kachels, die het water inde buizen moesten verwarmen, maar die werden na,gezien •n met asch volgegaoid. Anderzijds meent men,' dat een sigaar dooreen der toeschouwers brandend ergens zou achtergelaten zijn. Hoe het zij, dè schade is zeer groot. De omliggende huizen, ook liet Café Universel, zijn door de brandweer beveiligd geworden. Heel het personeel van arlisten en bedienden is er eohlier door in dqn nood. De brandweer is zeer vlug ter plaatse geweest en heeft een hewonderenswaardigen moed aan den dag gelegd. De waaitaemende directeur, nl. de heer Philippard, bevond zich met zijn vrouw en zijn klein kindje van 2 jaar ineen hoogst gevaarlijken toestand, toen de brandweer arriveerde. Op eender hoogste verdiepingen, bijna reeds door ’t vuur omringd, vertoevend, kon men dé brandladder wegens de draden der electrische tram ónmogelijk neerlaten. Eerst toen deze afgeaueden waren gelukte ’t doch slechts in zooverre, dat men het hoage raam slechts tot op edn paar Meter afstand kon bereiken. Zóó balakiceerend op de tweede trede der brandladder, hebben de 2 pompiers Willems en Basteler met schier bovenmensehelijke moeite het huisgezin gered. Voeg bij dit reddingswerk dat een snerpende koude heersen!», zoo kan ’t geep verwondering baren, dat een dier pompiers een oogenblik zelfs geheel verstijfd was. 'I Was dezelfde Willems, die zoo koen als redder opgetieden was, even te voren. Ineen uabijzijnd café gebracht, was hij nauwelijks tot zich zalven gekomen of hij klom roet zijn spuitslang de ladder weer op en juist een minuut. bezig met de voiortzettog van zijn blrsschingsw erk, kwam de kroonlijst van ’t dak neeh, Willems meesleepend. Als dooreen wonder nam mdn hem slechts verdoofd op De pompier Tindeman kreeg een stuk plafond op ’t 'hoofd en werd bewusteloos .-'aar 't 1 ospitaal gevoerd. Te 9 uur inden morgen was mén den brand eerst goed meester. Honden, apen en alle aanwezig gedierte is kunnen gered worden onder een corverdooved gekef en gejank. Het theater behoorde aan de Weduwe de Bie en was verzekerd voor 510.000 francs, waai van 300.000 voor ’t materieel, 150.000 voor ’t gebouw en 60.000 voor de plaatselijke risico. --- RUSLAND. Hoe ’t in Moskou toeging. Een Moskousch inwoner, die gedurende de ontzettende revolutiedagen aldaar gevangen werd genomen en eerst dezer dagen weer op vrije voeten werd gesteld, schildert de verschrikkingsdagen in de oude Keizersstad als volgt: „Terwijl soldaten mij door de straten voerden, werd ik steeds voor de oogen van het publiek, met nagaika’s geslagen. Toen ik eindelijk inde gevangenis kwam een geïmproviseerde vond ik daar de volgende gearresteerden : een student Moissajef (wiens broeder den vorigen dag was doodgeschoten), een vrijwilliger van het Pemofsche-regiment, Tilaretof, een aijteider, nog twee studenten en een Joodschen tandarts. Niemand durfde een gesprek te beginnen, daar de soldaten dreigden van de bajonetten gebruik te maken. Bij een ontzettende koude, hongerig als wij waren, moesten wij op den kalen vloer liggen. ’s Morgens om vier uur kwam een officier binnen. „Opstaan. Moissajef voor ƒ" Git de vensters konden we zien op het plein, dat verlicht werd dooreen brandend huis inde buurt Een salvo klonk Möissejaf wasdood. Na een paar minuten kwam de officier weer. Thans was Tilaretof aan de beurt, en hij deelde in het lot van Möissejaf. Nog eens kwam de officier terug. Wij werden op straat gebracht, overtuigd dat ons laatste uur geslagen had. Dadelijk vormden de militairen een cordon om ons. ~Kozakken met nagaika's treedt voor!" klonk het commando van den officier. Eerst werd de vrijwilliger beetgepakt. Met het hoofd in sneeuw ging het op zijp ontbloote lichaam los. Wij werden zoolang opgesloten ineen naburige herberg, vol angst wat er ons boven het hoofd hing. De soldaten vertelden ruwe grappen. Eindelijk kwam de officier weer, schold op de soldaten omdat zij ons gebracht hadden naar een verwarmde plaats en beval ons dadelijk buiten te brengen. Wij traden een ander kwartier binnen ineen klein kamertje reeds overvuld met arrestanten. De lucht was er niet om uitte houden. De meeste gearresteerden waren zoo geslagen, dat zij niet konden staan of liggen. Twee dagen lang moesten wij blijven in deze ruimte, wemelende van ongedierte, tot wij eindelijk gebracht, werden onder sterke militaire bewaking naar de Procherof-fabriek. Toen begon een verhoor, dooreen ovefSTe en een luitenant. Alle gearresteerden werden in cljje groepen verdeeld I ter dood veroordeelde, II tot lijfstraf veroordeelde, 111 nader te berechten menschen. En hoeveel onschuldigen zullen onder deze gearresteerden geweest zijn! --- TELEGRAMMEN. DE SNEEUWSTORM. AKEN, 36 Januari. De sneeuwstorm die gisteren woedde heelt een vreeselijke verwarring te weeg gebracht op de lijn Keulen—Herbersthal. De goederentreinen zoo goed als de snel- en expresstreinen hebben zeer groote vertraging ondervonden. Op vele plaatsen is ’t verkeer geheel moeten gestaakt worden. Deze toestand is des te mee» te betreuren, daar belangrijke zendingen uit ’t Roergebied naar België onder weg zijn. --- BUITENLAND Toezel-liefde. Zij woonden ineen „poort". Hij Is zelden „brand schoon", en brengt het grootste gedeelte vaa den dag door met op die Loosduinsche brug te ’s-Hftige naar het werken van anderen te kijtoqa. Zij was om goed', zachtzinnig vrouwtje, dat nooit ruzie bad met haar lastpost vaneen man, omdat zij bom maar stilletjes liet begaan, aldus de licsbodc. Zij was want hedenmorgen Is zij gestorven, na een korte ongesteldheid, eenzaam en verlaten. Toen do huren bet bemerkten, dat zij het had , ,afgclegd”, ging de „palingboer1" er op uit om den echtgenoot te roepen, waarbij hij, om dezein niet te doen schrikken, nog niet de geheel.? waarheid vertelde. De liefhebbende echtgenoot kwam echter niet en de „palingboer” moest nog eens naar ~do brug”. Ditmaal kwam de man. Jiuist toen hij' „da poort” binnen!aveerde, kwam hij een weenendo bloedverwante van de overledene tegen, die hem verwijtend toevoegde : ~Nu is j vrouw dood, hé! nu Is ze dood”. Angstig keken de belangstellende buren hem aan, als verwachtten ze, dat hij bij- den onverwacht,en slag zou ineenzakken. Maar heel onverschillig klonk het met hikkend gehakkel: „Nou, wat zou dat, dat is goed, heel goed”. En verbluft nagestaard door de „buurtjes” strompelde hij naar binneß. --- FEUILLETON. ABEL FLOWERDEW door THOMAS ST. E. HAKE. 51. Gê&tricc i'' Ze steekt harp hand uit, en kijkt op. Het is Philip, en als hij hare oogen ontmoet, verlicht het flikkerende vuur zijn gelaat. Hij neemt hare hand en bukt zich voorover om haar op de wang te kussen, zooais hij altijd reeds gedaan heeft ; maar ze buigt haar hoofd, en terstond trekt hij zich terug. Ze is veranderde En toch wil hij zelfs zichzelf niet bekennen, dat de verandering in hem daar de oorzaak van is. „Ben je blij, mij te zien?" vraagt hij, naast haar op een stoel gaande zitten. „Ja, Philip ; daar hen ik heel blij om.’ Mevrouw Melrose was naar Cadenhead gegaan. „Ik wou, dat ik je op kon vroolijken. Beatrice.” „Arme jongen! Jij hebt meer behoefte om op-Kavroolijkt te worden, dan ik.’’ En met iets van hare oud© lieftalige manier legt ze hare hand o,p zijn arm, en rust haar blik gedurende een oogen-Mik met eene liefdevolle uitdrukking op zijn gelaat. „Niets zou mij kunnen opvroolijken, Beatrice", zegt Philip, „dan het overtuigende bewijs van Flow rdew's onschuld ! Al mijne moeielijkheden • zelfs de zorgwekkende toestand van mijn voogd ~ hangen in meer O.f mindere mate daarmee satoien.. • Haar hoofd is achterover geworpen, en hare •'Kpm 7iiu half gesloten, ais ze vraagt: „Wat heb je nu met dien man te maken?" Philip neeant de gelegenheid, welke deze vraag hem verschaft te baat en antwoordt: „Hij is Dahlia’s vader." „Dat weet is, Philip. Maar —” „Dahlia is alles voor mij. Oh, Beatrice,” zegt hij „als je slechts wist, wat het is lief te hebben er» te voelen, dat degene die je liefhebt, nooit de uwe worden kan dan zou je mijne belangstelling in dezen man begrijpen.” De spoken drukken op hare oogleden, totdat ze er uitziet, alsof ze op het punt staat oin van pijn te gaan weenen. Vast drukt ze hare handen in haar sohoot samen. „Het moet verschrikkelijk zijn,” zegt ze, strak in het vuur starend, „te voelen, dat degene, die ge liefhebt nooit de uwe worden kan! Het pP’it me, zoo voor jou, Philip; het spijt me zoo htel erg." Het komt hem niet meer dan natuurlijk voor, dat ze bij deze woorden moeite heeft om hare tranen in te houden. Hij wil zich zelfs nu nog niet bekennen, dat er wellicht nog een ernstiger reden voor hare ontroering bestaat, dan sympathie jegens hem: in zijn verdriet. „Het is verschrikkelijk," zegt Philip. En dan doet hij haar het verhaal van al zijne moeialijkheden. Hij vertelt haar, hoe lang bij Dahlia reeds gekend heeft, en hoe zijne liefde tot haar is toegenomen. Hij vertelt haar dat, indien Flowerdew veroordeeld wordt, het meisje er nooit in toe zal stemmen om hem terug te zien. En hoewel zichzelf niets bekennend, voelt hij toch, terwijl hij haar dit alles vertelt dat, indien Beatrice van hem gehouden had, hij nü verachtelijk in haar oog schijnen zou. Als hij eindelijk opstaat om afscheid te nemen, rijst ook Beatrico. uit haar stoel op; en als lij hare hand pakt. zegt ze. „Weet je, dat Dahlia je liefheeft, Philip? B:.n je zeker Van hare liefde ?” „Ja, daar ben ik zeker van,” antwoordt hij, .„Heb dan geen verdriet,” zegt Beatrice; „laat die gedachte je troosten, hoewel ze misschien nooit je vrouw worden zal! Denk maar i-ens aan de ellende van hen, die beminnen en tot het einde toe zullen beminnen hoewel toch wetend dat hunne liefde nooit beantwoord zal worden.” Ze blijft alleen achter in deze zwak verlichte salon met dé spookachtige schaduwen op de wanden ; zelfs haar vrienden, de geesten, hebben opgehouden met am haar heen te sP®len. Kr is eene duisternis over haar neergedaald, die door geen bovenaardsche schimmen verdreven kan worden. Ze strekt in het donker hare armen uit, en roept! „Philip! keer tot mij terug!” waarna ze ineen zinkt. Do spoken snellen wanhopig rond; ze dansen tegen de zoldering boven haar, raken liefkozend baira (Sierlijke IgetstaMe ajan, ein verlichten hare kvampachtijgv gervouwiefn handen i; m'aatr noch in haar droomerigen blik, noch in hare geknakte houding is eenig teeken van beantwoording hiervan te bespeuren. Philip haastte zich naar Clifford’s Inn terug, om op het, vastgestelde uur John Clyduff’s komst af te wachten. Toen de klok van het kleine torentje tien sioeg vernam Philip, bijna nog voordat deze opgehouden had, naderende schreden ongetwijfeld die van Clyduff. Hij haastte zich den gang in en open de de buitendeur. Hij bad willen roepen, maar de stem begaf hem. Hij stond met de lamp inde hand, zijn hart, klopte wild, en hij hoorde mets anders dan die veeibeteekenende woorden: ~1/c kan je alles ophelderen De sneeuw lag op Clyduff’s dikke jas fth zware laarzen. „Je ziet er uit, alsof je ziek bent, Philip. Wat is er?" en John Clyduff sprak op een schorren fluistertoon. „Is juffrouw Fiowerdew dood ?” „Neen.” Clyduffs gelaat gaf zulk eene groote verlichting te kennen, dat Philip niet. nalaten kon dit te bemerken. Hij bleef staan, schudde de sneeuw van zijn schouders en pet, en trad mot zijn vriend diens kamer binnen. „Wat kom je me vertellen, John?” zeide Philip, terwijl hij de deur sloot. „Ik ben gekomen om je den raad te geven,” zeide Clyduff, „geen tijd verloren te laten gaan om je dikste overjas aan te trekken, en mij te volgen." „Waar naar toe?’’ vroeg Philip. „Naar Limehouse.” Philip stond besluiteloos. De manieren van den andere brachten hem in verwarring. „Verschaf me eerst op ëén punt zekerheid, zei. de hij, „heb je een draad gevonden een spoor, dat tot opheldering van deze zaak zou kunnen leiden?” , , ... „Meer dan een spoor. Ik heb zekerheid.” „Wat? Kan je de hand op den dader leggen?” „Ja ja. Ga mee naar J.imehouse,” zeide C'lyduff ongeduldig. „Onderweg zal je reeds iets zoo mogcli.ik alles vernemen. Dat zal lijd uitsparen.” „Goed ; ik ben gereed.’’ En Philip trok een dikke jas aan, en volgde Clyduff naar 1 uiten. Oostwaarts, ineen snijdenden wind en verblin dende sneeuw ; dwars door breede straten heen, waar het geschreeuw der venters verdoovend werkte en de weg door de een of oudere gebroken 'kar of een ander voertuig versperd werd ; liepen Philip en zijn makker naar het Fenchurch stree-t station toe. --- Gesnapt. Toen de gepensionneerde jachtopziener P. Bagt germah, tevens nog onbezoldigd rijksveldwachter. Zondag edn uitstapje ging maken naar den Haag, zag hij vanuit den trein, dat het in bat jachtveld onder Zoietermeer niet pluis was. Inden Haag gearriveerd,, kon hij Ihet niet over zich verkrijgen da stad in to gaan, doch keerde per eerste gelegenheid terug, verwisselde thuis ineen oogwenk van kleeren en trok de(a polder in. Daar ontmoette hij al spoedig de gebroeders v. M. uit Zegwaard, in ’t bezit vaneen haas, welke door hem werd in beslag genomen. Even later mocht het hem gelukken nog een persoon op heeterdaad te betrappen, ruime lijk den strooper A. K. uit Zegwaard, die met drie hazewindhonden bezig was inden gesloten jachA tijd liet veld af te jagen. Dat een bekeuring votlgde en dat er nog meer zal volgen laat zich begrijpen (Westl. Ct.) ---