Inlijvingsplannen. – Uit Geneva worden „Parifsche brieven aan de Nederlander geschreven. Inden jongs ten (no. van 11 April) vestigt de auteur er de aandacht op. dat /Kinds eenige maanden bij vele Belgen weer een Énlijvingszucht het hoofd opsteektt ’t Valt n.l. niet te ontkennen, dat er, in Belgische rageeringskringen, al te vaak met zulke plannen geschermd wordt. En t laat zich evenmin aegeeren, dat wij, Nederlanders, op dergelijke aspiraties het oog gevestigd dienen te houden. Vooral juu medeonzijdigen, in stèe van kieschheidshalve dit debat te mijden, aardig bezig zijn met de iCeai voorioopig slechts, maar het kan verkeeren . over ons grondgebied te beschikken, als ware het morgen aan den dag te geef... Wie de Gazelle 'de Lausanne leest, zal zich menigmaal er aan geërgerd hebben, hoe dit anders zoo uitstekend blad r— onder redactie nog wel vaneen oud-Hagesnaar, kolonel Ed. Secreten, lid van den Nationalen Raad >— er geen been in ziet maar eventjes familiaar Vlaanderen en Limburg voor België op te eischetn. Wel poogt men dit streven ermede te vergoelijken, dat België ’t kwalijk langer zonder „natuurlijke grenzen”, zonder „eigen Scheldemon-Hing” stellen kan>, terwijl men bovendien zoo fvriendalijk is te verzekeren, dat Nederland niets gewelddadig ontnomen zal worden, dat de ge fvenischte ~rectiflcation» de frentières” bloot in lier minne tot stand zullen komen. Vermoede! ijk inden zelfden trant en géést als ifloor den grijzen Honing van Beieren aamgegsven, toen hij voor Duitschland de gansche Rijn monding haar zich toe haalde ! Dat „in der minne” spelt inderdaad weinig goeds. Zoo begreep het aanstonds een wakkere, anonieme Nederlander, die bij de redactie der Gazètte de Lausanne tegen die avontuurlijke plannenmakerij ernstig en nadrukkelijk verzet aanteekende. Zoo vatte Bary 1) het, op zijn beurt, op, jnet lofwaardigen ijver zich haastend, het „gekkenprogram” der Belgische annexionisten een, naar zijn zeggen, luttele schare, maar die dan toch over geen onheteekanienden invloed beschikt, anders bestreed hij haar niet zoo fel uit elkander te rafelen. In ’t bijzonder had hij het gemunt r de twee in Frankrijk verschijnende Belgische • Mbladen Le XXe Siècle (Le Ilavre) en La itieeile Belgique (Parijs) 2), die er, al geruimen tijd werk van maken, annexiomiistischa denkbeelden en visioenen onder de Belgische uitgewekenen te verspreiden. Heeft het al geholpen? Ja, in zoover de XXe Siècle terugkrabbelde, voorgevend misverstaan te zijn. Doch feitelijk gaat het blad voort met het in Uitzicht stellen van „'vriendschappelijke regelingen”, welke liet, als „voor beide partijen vooraeelig”, met warmte blijft aanbevelen. Als dat geen verkapt annexionisme is 1 Nu zoekt men dit wei, van offioieele zijde, lam Je praten met. het beweren, dat de XXe Siècle téén officieus karakter draagt. Doch „ingewijden” uilen het u.nnders vertellen. Of hébben directeur cn hoofdredacteur van gemeld blad de heeren Fernand Neuray en Fernand Passelecq niet levens de leiding van het, aan het Belgische mifusterie van Oorlog te Le Havre vórbonden „buËau de documentation” in handen? Staat het ilgische „bureau de prosse” een terzelfder plaatse fungeerende, doch dan bij bet ministerie (yam Buiten! andsche Zaken aangesloten officiëele' Instelling soms niet onder het oppertoezicht van eerstgenoemde ? Aangenomen echter eens, dat noch de XXe Siècle, noch de Nouvelle Bel(/ique, wanneer zij zich voor annexionistische droombeelden spannen, èenige officieuze handeling verrichten, hoe dienien wij dan toch wèl met het feit te rekenen, dat er, al een tijd lang ONDER DE BELGISCHE TROEPEN AAN HET FRONT, inden vorm van losse blaadjes – gelijk aan die, welke hierktigesloten te vinden zijn EEN Z.G. PETIT CATECIHSME NATIONAL WORDT UITGEBEELD, WAARIN BEDREIGINGEN TEGEN NEDERLANDS INTEGRITEIT? Daar het een verontwaardigde Belg is, die hem flit stuk verschafte, voelt de corr. van de Ned. geen bezwaar, het voor afdruk te laten volgen. Wij ontleenen er slechts die gedeelten aan, welke ;©p hei onderwerp van dit artikel betrekking hebben : --- Kleine nationle catechismus Wat beieekemt het te spreken vaneen vrij en krachtig België? Het beteekent dat het de volheid zijner nationale rechten uitoefent ; dat het bevrijd worde vaneen onmachtige neutraliteit, die het heeft vernederd en verzwakt zonder het te beschermen. Wat verder? Verder vinde België zijn historische grenzen terug, grenzen die natuurlijk én noodzakelijk zijn, Was het vroegere België dan niet het complete België? Neen. Wat is er te doen tot herstel vaneen volkomen België? Op zijn minst moeten met België de linkerzijde van de Schelde, de gebieden die wij hebben moeten afstaan in 1839, em.die ons in 1815—ISI6 ontstolen zijn, hereenrigd worden. „ Waarom moeten wijde linkerzijde van de Schelde bezitten? Omdat de Schelde een bij uitstek Belgische rivier i-s, welks oevers een inteigreerend deel van onzen bodem uitmaken ; omdat de – haven van Antwerpen de bron van onzen rijkdom is ; omdat wij onzen handel ter zee, en onzen uitgang naar de zee niet kunnen ter beschikking laten van een' concurrent, die ons den Scheldemond alleen ontnomen heeft ter belemmering onzer economische ontwikkeling en ter breking van onze militaire macht. Welke zijnde gebieden die wij in 1839 i hebben moeten afstaan? – – t/l) Bary is de vroegere hoofdredacteur va.n La Wlandre libérale, thans te Genè.ve woonachtig, %aar hij La Belgique Indépendantc uitgeeft, r 2) Heb ander te Parijs verschenen Belgisch Wad, La Wallonië, leidde slechts een korststondig leven. Dat Orgaan deed zijn best ons van misdaplannen tegen België’s integriteit té.... oyerifVjgen. Thans is het lijdelijk door de Fransche autoriteit geschorst. De helft van Luxemburg en de helft van Limburg. Alle Belgen weten, onder wélke, omstandigheden wij ons deze bijzonderlijk Belgische provincies, met bijna 400.000, broe. ders, die in 1830 aan onze zijde streden, hebben zien ontrukken. Hoe de zaak voor België ook afloope, zoo oordeelt de briefschrijver van da Nederlander, mag oppassen voor ons de boodschap zijn. Mocht België erin slagen, vóór het einde van den wereldoorlog, een afzonderlijken vrede met Duitsch land te sluiten, dan zdu daarmede een afwikkeling gepaard gaan,, die ons, evenals Zwitserland trouwens, in wellicht nog hachelijker positie, clan tegenwoordig ons deel is, zou kunnen stellen. Na bet bovenstaande zal men met belangstelling kennisnemen van het volgende, dat van Belgische zijde aan de N. B. C. geschreven wordt : „Met de meeste beslistheid kan verzekerd worden, dat het Belgische gouvernement met leede oogen ziet, dat de perscampagne, aangevat door ■een handvol Belgische publicisten, als Pierre Nothomb, Bemand Neuray en Maurice des Ombieux, nog steeds aanhoudt ineen paar Belgische bladen en in Fransche en Engelsche tijdschriften, ten voordeele van oen uttgebreider België. Niet zonder ergernis merkt de Belgische regeering-,' dat die heeren zich zelfs niet bepalen bij het bepleiten vaneen verruiming en naar den Rijn toe, maar dat zij er .niet-voor acntemitwijken die'uitbreiding zeifs te willen doen met neutraal grondgebied. • „Maar wat vermag de regeering rechtstreeks tegen zulke perscampagina? Reed® is het tot algemeen® bekendheid gekomen, dat Le XXe Siècle, die deze avontuurlijke ideeën voorstaat, niet in het minst een officieus orgaan der regeering is. Het ligt niet op den weg van deze laatste om politieke censuur uitte oefenen op de Belgische kranten, die in» onderscheidene landen verschijnen, en bet is haar evenmin mogelijk bij elke verkeerde voorstelling, die van Belgen uitgaat, een officiëele tegenspraak bekend -te maken. De Belgische regeering is de meendng toegedaan, dat inde neutrale landen de openbare opinie inzicht genoeg heeft om te begrijpen, dat de verantwoordelijke leiders der Belgische, politiek niet de .minste opdracht zullen gegeven hebben om dergelijke elschen vooruit te brengen en voor te staan. ~T)e afdoende redenen, welke voor België bestaan om zulk een annexatie-politiek mei'ter vol-, gen, loepen in het oog. Onder meer, kan de vraag zelfs niet, gesteld worden of België wel gebaat zou zijn bij welkdanige annexatie, en het is daar-, entooven vaneen land als België, dat'zoo edel heeft kunnen lijden voor de handhaving van zijn recht en de onschendbaarheid van zijn grondgebied, geenszins te verwachten, dat. liet iets zou ondernemen ten nadeele vaneen bevriend land. België kan door annexatie lust zijn positie slechte verzwakken lage,aov.ee de neutrale wereld, wier onverdeelde sympathie liet heeft mogen winnen. België verlangt alléén zijn volledige herstelling en strijdt daar manmoedig voor. Moest het verdere ambities koesteren, moest, liet verlangen represailles te nemen en vreemd grondgebied eigenmachtig willen ahnexeeren, dan zou zijn rol niet zoo zuiver en zoo nobel blijven, en niet langer de bewondering en de goedkeuring wegdragen van alle rechtgeaard en. Dit zien de verantwoordelijke Belgische kringen allerbest in.” --- BINNENLAND. Ariëns-fonds. Het Dr. Ariëns-Fonds van de Vereeniging tot bevordering der verpleging van Katholieke Drank zuchtigen in.Nederland is thans de f 70.000 gepasseerd. De eerste gift werd ingeschreven op 27 Octobcr 19;iö. In het eerste jaar kwam in over de 11.000 gulden. De opbrengst van den Bloemendag in 1911 bedroeg f 50.000. Het Nationaal Comité voor den Bloemendag ten bate van het Dr. Ariënsfonds hééft nu bepaald, dat de Bloemendag, die in 1914 niet doorging' en nok in 1915 niet gehouden kon worden, op 24 September 1916 z-al plaats, hebben. De opbrengst zal geheel strekken tot redding van drankzuchtigen n.l. tot oprichting vaneen Sanatorium voor vrouwen en vaneen Reclasseeringsgesticht. --- Mijnengevaar. ■Wolff seint uit Berlijn : De „Times” van 7 April j.l. vermeldt op een verborgen plaats, het volgende : De duiker, die een onderzoek instelde naar het wrak van de „Tubantia” is te ’s-Gravenbage teruggekeerd om rapport uitte brengen. De sleepboot, die hem van liet wrak terugvoerde,, heeft op den terugreis niet minder dan 24 drijvende mijnen vernield . Van zijden, die volkomen mét den toestand op de hoogte zijn, vernemen wij daaromtrent het volgende : De mijnen, die in dit gebied zijn aangetroffen, een gebied, dat volgens de verklaring van de Dn-itsche admiraliteitsistaf absoluut schoon is gehouden van Duitsche mijnen, moeten'vijandelijke zijn geweest. Het Engelsche* bericht stemt overigens geheel overeen met het kort geleden ingiestelda onderzoek door de Duitsche zeemacht. Volgens dit onderzoek werden Engelsche mijnen aangetroffen in liet gebied van de lichtschepen „Noord-Binder”, „Maa-s” en „Schouwen-bank’’ tot den „Pompenbank”, dus meen gebied dicht onder de Nederlandsche kust, waar geen Duitsche mijnen zij® gelegd. De aangetroffen mijnen waren Engelsche mijnen, die slechts voor een gedeelte verankerde, en voor het ander gedeelte drijvende mijnen waren. Alleen inde beide-,dagen van 1 en 2 April j.l. werden in het Engelsche Kanaal 26 drijvende nog niet ontplofte Engelsche mijnen door Duitsche oor'ogssebepen inden grond geboord. --- Nekkramp. Naar aanleiding van.de berichten over de gevallen van nekkramp of meningitis-, zal het velen aangenaam zijn iets meer van deze gevreesde ziekte te vernemen. Daaróm ontleenen wij het volgende aan het Utrechtsch Dbl., dat inlichtingen heeft ingewonnen bij een deskundige: Menigeen denkt, dat meningitis een ziekte is ya-n den jongsten tijd,, omdat hij er vroeger nijet van hoorde ; deze gedachte nu is onjuist, want reeds meer dan een eeuw geleden is in Genéve een meningitis-epidemie vóórgekomen en in het begin van deze eeuw heeft- men epidemieën gekend in Niiezië en West-Pruisen. Ook in ops eigen land heeft men de ziekte meermalen geconstateerd en lang niet altoos alléén onder de militairen ; zoo kwamen bij voorbeeld in het voorjaar van 1867 een tiental getallen van meningitis voor te Giethoorn, onder de gewone burgerlijke bevolking en inden winter van 1885—1886 werden in de gronadierskazerne te ’s Gravenhage 10 gevallen van deze ziekte waargenomen. Men mist dus eiken grond om te denken, dat de meningitis van jongen datum is. De epidemische meningitis of nekkramp is een ontsteking van de hersenvliezen, eui 'ontsteking die geregeld sporadisch voorkomt, maar een enkelen koer een meer epidemisch karakter vertoont. Nu kan hersenvliesontsteking veroorzaakt worden, door tuljercelhacillen, door et-terbacteriën, die bijv. door de neus naar de hersenen kunnen doordringen en door andere ziektekiemen, maar die gevallen, blijven toch sporadisch, in tegenstelling met de meningitis van onze dagen, die positief een epidemisch karakter draagt. De smetstof voor deze ziekte zetelt inde keel van veelal volkomen gezonde mmschen en blijft, daar inden regel «en week of drie aanwezig : óf zij verdwijnt, öf zij wordt dooi’ hoesten of niezen 'overgebracht op andere personen en aldus verspreid. Buiten het menschel ijk lichaam gekomen, is de smetstof spoedig afgestorven. Kinderen zijn vatbaarder voor de ziekte dan volwassenen ; nog onlangs zijn in ©en Brabantsche gemeente drie kinderen uit één gezin door meningitis aangetast, alweder een bewijs, dat de ziekte volstrekt niet •uitsluitend onder militairen voorkomt. Het meest treedt de meningitis op inde voorjaarsmaanden, Maart, April en Mei, zooals trouwens ook ten vorigen jare hier te lande gebleken, is, toen ongeveer 51 gevallen- zich hebben voorgedaan en meningitis lijdelijk inde wet op de besmet telijke ziekten werd opgenomen. In andere landen was de toestand véél ongunstiger dan bij ons ; alleen in Engeland en Wales waren inde eerste zeven maanden van 1915 reeds over de 3000 gevallen van meningitis bekend geworden, zoowel bij de . gewone burgerlijke bevolking als onder de militairen- Onder bepaalde, voor een deel nog onbekende omstandigheden, dringt de smetstof vanuit de keel dooi’ naar de .hersenvliezen en veroorzaakt da nde nekkramp, of meningitis. De naam van de ziekte, nekkramp, heeft betrekking op de eigenaardige houding van den patiënt ; het hoofd buigt zich stérk naar achteren en iedere poging, om het hoofd inden gewonen stand terug te brengen» wordt verhinderd door de pijn, (He de patiënt hierdoor lijdt. Het sterfte-cijfcr onder de mpnlngitis-patientein is vrij hóóg; bij kwaadaardige épidemieën is het .gestegen, tot boven de 'BO pCt. Men tracht- de ziekte te- bestrijden door inspuiting van de patiënten met een serum in liet- ruggemergskanaal, inden rug dus; in. ons land wordt dit serum bereid door professor Spronck te Utrecht, in diens bacterioiogisch-tberapeutisch instituut. Geheel ten onreclite is .dezer dagen ineen bericht wij meenen in ‘een der Haagsche bladen gezegd, dat met het sei irm-van professor Spronck geen resultaten werden verkregen. Het tegendeèl is juist waar ; dank zij de serumbehansdeling is de . sterfte onder de meningitislijders verminderd. Van de 5 gevallen die zich ten vorige jare voordeden bij militairen in Amersfoort in garnizoen, hadden 4 genezing ten gevolge, na inspuiting met serum ; eender patiënten stierf reeds op den dag zijner opneming, wij meenen te weten nog vóór de inspuiting. Een zéér ernstige patiënt die te Winterswijk met serum behandeld werd, herste'de eveneens, een lijder te tZutphen evenzoo, beiden na seruminspuiting. Hoe men de ziekte krijgt, is niet te zeggen, evenmin als precies tè zeggen is hoe men influenza en longontsteking oploopt : de meningitis komt volste, rkt niet in grooter getale voor dan ’n andere ziekte, inaar liet is een ziekte die 'verbazend imponeert en waarvan schier ieder geval békend wordt gemaakt. Hoeveel patiënten zijn er op het oogenblik niet met longontsteking? Maar men hoort daar niet zoo van,, terwijl juist iedereen spreekt van meningitis, waardoor de ziekte in ornvanig schijnt toe te nemen. Ter voorkoming van de ziekte is vóór alles noociig groote reinheid in acht te nemen, en zindelijkheid inde omgeving waarin men leeft. Bij personen in wier kringen meningitis is vóórgekomen -en die dus aan besmettingsgevaar hebben bloot gestaan, wordt zooveel mogelijk bacteriologisch onderzoek inde keel verricht, om te constateer©», in hoeverre zich daarin smetstof bevindt. Zoodoende werd in het vorige ja ar., te Amersfoort bij 6. .personen van de 450 die als onderzocht werden, inderdaad smetstof in (le keel aan,getroffen. Zulke .personen worden natuurlijk onnxiddetlijk geïsoleerd. Bet is ons bekend, dat de militaire geneeskundige autoriteiten alle maatregelen hebben genomen, om den militairen meningitis-lijders ten spoedigste hulp te veris enen. Oplichting. Schipper J. 11., van de Rijnaak Brussel,en de bootenbuas G. van 11., van Rotteidam, maakten ter Amsterdam ke.nn/s met een Duit«ehea-, die' zich bijzonder interesseerde voor den verboden uitvoer van koopwaren. Met dien Duitscher werd. overeen ge kom e. makken rijst «n Ufi vaten lijnolie te laden aan boord van ue Brussel en te trachten, deze goederen over de grem te krijgen. Daartoe vertrokk ui Je schipper en de bootenbaas in Maart. jl. met de Rijnaak Brussel van Rotterdam naar Krimpen a. d. Ilse), waar bij nacht de balen rijst en de vaten lijnolie met ecu stoomboot aan boord werden gebracht. an daar vertrokken zij niet de Brussel naar Mjmegeu. waar men een veertien dagen stil-bleef liggen. Uit Nijmegen werd aan den Duiischer geschreven, dat men te vergeefs getracht bad over Hardingen en over Kampen de koopwaar naar Duitschland te krijgen, hetgeen niet waar wae, zoo.als beiden bekenden aan de rivierpolitie te Rotterdam, toen deze hen dezer dagen aanhield. Ook zeiden zij, er geen oogenblik aan gedacht te hebben, het verbod van uitvoer te overtreden. Uit Nijmegen et Rotterdam teruggekeerd, werden de balen rijst en de vaten lijnolie ineen pakhuis aan de Feyenoordkade ongeslagen en werd aam den Duitscher geschreven, dat zij f 2500 moesten hebben voor moeite en kosten; ontvingen zij dit bedrag niet, dan hielden zij de koopwaren vast. Zij rekenden er op, dat de D uitschor hiervan geen aangifte durfde te doen. Bjjna het geheele gevraagde bedrag is hun dan ook uitbetaald, waarna de Diütscher zijn goederen terugkreeg. Later, schrijft de N. R. Ct. is toch ruchtbaar-' heid aan de zaak gegeven, hetgeen de arrestat'a van den schipper en den bootenbaas teu«cvoi^e hoeft gehad. Beiden zijn thans als verdacht van oplichting haar het huis van bewaring te Botterdam gebracht. Eigen rechten. Ter aanvulling out henen we hét volgende aan de „Leeuw. Ct”. Zondagavond wilden twee sergeanten, ©en van het 7e en de andere van het 11e regiment, zondek den toegangsprijs te hebben betaald, tot de zalemj Rodenhuis te Leeuwarden, yzaar een reciteerwect strijd weid gehouden, toegelaten worden. De bet de militairen beweerden, „dienst" te hebben. Dj heer Rodenhuis, door de eonitról© gewaarschuwd, wist beiden, na heel veel moeite, aan 't verstand te brengen, dat zij hadden te betalen of ander! rechtsomkeert te maken. Dit begrepen beiden teJI slotte en betaalden den toegangsprijs. Met welke bedoelingen beide onderofficieren, kwamen', is niemand der aanwezigen, duidelijk geworden, daar ze, nauwelijks inde zalen zijnde» spektakel begonnen te maken, welke herrie zoo> ver ging, dat de lieer Rodenhuis tusschea beid© kwam en hun verzocht zich netjes te gedragen of de zaal te verlaten. Na heai veel praatjes verliet de sergeant van het 11e de zaal, de andere onder, officier, in beschonken toestand bleef. De jury was inmiddels met haar rapport gereed gekomen en kon den uitslag mededeelén, waarna het bal een aan vang kon nemen. Lustte werd er gedanst, toen plotseling de vreugde wem verstoord. De sergeant, die de "zaai had verlaten, kwam met eert patrouille terug, waarvan hij enkele maasehappen gebruikte, om den toegang tot dt- zalen af te zétten. Met een korporaal en twee soldaten wilde hij de zaal binnendringen, doch de aanwezigen verijdelden dit en drong de militaire macht de zaal uit. Een bevel van den sergeant, om de bajonetten op te zetten, volgde ! D« soldaten gehoorzaamden, doch de korporaal wei* geide en bewerkte ook zooveel mogedijk beide soldaten, niet de bevelen van den sergeant op te volgen. Inde zaal ontstond een paniek, vrouwen vluchtten naar buiten, daar men handtastelijkheden verwachtte. De politie was reeds gewaarschuwd. Een in. specteur en enkele agenten verschenen, overzagen den toestand en namen den sergeant in hechte, nis en brachten hem naar liet politiebureau, waarheen ook de militaire patrouille werd geleid. Örove knoeierijen. Dr. Van Hamel ltooj schrijft in het Maandblad tegen de Vervalschïngën : Nu de uitvoer van nagenoeg alles zoo langzamerhand verboden wordt, en de knoeiers ook niet langer hei buitenland „begunstigen" kunnen met hun vorvaischte produkten, is het begrijpelijk, dat getracht wordt, de oorlogswinsten binnen te halen ten koste van de landgenooten. Wij constateeren b.v. in zgn, „zuiver cacao-poeder" zonder eenig handelsmerk of naam vaneen fabrikant inden groothandel verkocht – belangrijke hoeveelheden meel, een vervalsching die hier in jaien niet voorgekomen is en zich reeds door d« lichte kleur van het poeder verraadt, een bedrog waardoor natuurlijk de kooper belangrijke financieel© schade lijdt. De tweede knoeierij niet huishoudelijke artikelen. die wij moeten signaieer-en, is een herhaling der soda-vervalsching. Ditmaal is men tot liet ou' de knoeiniiddei, nl. zwavelzure soda (zsm. Glauber-zout) teruggekomen en constateeren wij daarvan een bedrag van ruim 35“.', in als „soda” verkochte waar, te Amsterdam ons è, f 0.26 per K.G. geleverd. Er werd bij den verkoop uitdrukkelijk gezegd : ,dat men blij mocht wezen deze waar nog te kunnen krijgen in deze tijden" Dat er ëen schiómeliike verwarring inden soda-handel heerscht. bleek ons, toen wij later bij denzelfd© leverancier andere soda ontvingen k f 0.21) per K.G., welke in groote kristallen verkocht werd en onvervalsc’nt was. Het vervaischte jiroduct, was in casu derhalve 100% duurder dan het zuivere. Wij vragen in liet. belang van de verbruikers vaneen zoo gewichtig huishoudelijk artikel : Kan onze regeering niet een veel groote ie hoeveelheid soda verkrijgbaar doen stellen, zoodat- den knoeiers het voorwendsel van gebrek aan goede waar wordt ontnomen? Vooral in dezen „schoonmaak". tïjd is het hoogst noodzakelijk, dat onze huisvrouwen zich niet behoeven te bedienen van vervaischte soda zonder een behoorlijk reinigingseffect, ca, die door de vervalsching een bijtende en schadjSlijke werking op meubelen, weefsels, enz. kan uitoefenen . Een arend. Dicht bij Wanroy, aan den rand der -Peel houdt zich een reusacht'g© roofvogel op. die d»e schrik van duiven en andere kleine vogels is. Voor eenige dagen kwam zelfs een kraai, ll© door sinjeur achtervolgd werd, door den schoorsteen bij een boer binnen. Naar alle waarschijnlijkheid is die roofvogel een verdwaalde arend. Haiuliff. Een mooie lentedag inde Residentie, schrijft de ~Avp.". , De groote cafés, de ramen open, trekken da wandelaars, die zich verfrisschen aan 'n potje bier, of anderen koelen drank. Komt aangewandeld een Belgische dame, niet groot, zoo ongeveer tusschen de 40 on 5ü in. Ze schijnt voor zaken uitte zijn, tenminste ze torst een valies, en ’n ouwe besteller zeult geduldig eeu handkar met moraterkoffers achter haar aan.: De Belgische ziet de gevulde cafés en ze krijgt ook trek in ’n potteke bier. Ze stap een café-binnen en gaat aan ’n tafeltje zitten. Keitner komt. „Een bier”. Dame wacht. Komt geen bier. „Gai'con ! Ik heb een glas bier besteld”. „Direct dame !” Dame wacht. Komt geen -bier ! Dame boos. Staat op, vraagt naar den chef. Chef buigt vriendelijk, maakt strijkages en zegt dat ‘t eenmaal „usance de la maison” is, dat dames alleen niet bediend worden. Dame stupéfait. „Waar ziet u me vgor aan? Ik ben ’n oud» vrouw, getrouwd, reis voor een eerste klas firma ”. Chef buigt vriéndelijk, herhaalt de „usance di la maison’’ Dame staat besluiteloos. Dan opeens, glimlacht ze, ze stapt naar buiten, waar de besteller rustig met de mori-terkoffers wacht. „Heb je trek in ’n glas blei ?” Dé oude man kijkt alsof-ie ’t .in Keulen hoort donderen. ’n Paar minuten later zag men in liet groots café de Belgische dame met den besteller knus ~’n ootteke” drinken ---