'n Recordhouder. Naast het Loetje tut het vorig® ~Kijkje’ zat het bejaarde kereltje, collega van den jongen m het levenslot. , , Hij had zich te verantwoorden wegens diefstal 8n landtooperij. Zoo op het oog was het geen onsympathiek oud haasje, en man zou liet hem niet hebben aangezien.' dat-ie zulke vergrijpen had gepleegd, veel minder ’n recordhouder van ondergane veroordelingen was. Z'n kleeding was niet haveloos, niet armoedig zelfs, en zijn voeten staken ineen paar soliede zwarte klompen. Ook zijn uiterlijk mocht niet ongunstig worden genoemd. Z’n rond, blozend gezicht kreeg teekeing door 'n grappige wipneus waardoor z’n wezen iets van n groot vraagteersen had. Trouwens, bij de behandeling van zijn zaak bleek wel, dat déze recordhouder ook innerlijk n rebus was ! Niet minder toch dan zeyen-en-zestig veroordeelingen had de man achter z’n rug. En daar hij ’n goede vier-en-zest’ger was, bleek het aantal van zijn veroordeelingen nog grooter dan het getal ziiner levensjaren ! ’n Kleine vijftig straffen had-ie in Duitschland uitgezeten, waar hij wegens straatroof, landlooperij en meer van dien aard, herhaaldelijk met politie en justitie had te doen gehad. Hier te lande, het bleek uit zijn dicht beschreven strafblad, was de oude heer 'n keer of twintig veroordeeld geworden, en dus viel het hem niet vreemd, op z’n ouden dag nog eens als beklaagde voor de rechtbank te staan. De door hem gepleegde diefstal bleek niet van zeer ernstigen aard te zijn geweest en was vermoede!ijk meer geschied om ineen Staatshotel Weer eens onderdak te komen. Op ’n triesten Februari-middag had-ie, in ’t kalme Zuid-Limburgschc dorpje, waar z'n rondzwerven hem onopzettelijk heenvoerde, een van 'de vele cafétjes met een bezoek vereerd, ’t Was stil int dorp, dat na het etensuur als uitgestorven scheen. De jeugd zat op de schoolbanken, en de oudere mensche® waren aan hun bezigheden in keuken, schuur of weide. In het herbergje waren geen andere bezoekers, misschien deed de hospes wel ’n' klein dutje in~z'n, binnenkamer. Toen, zoo inde eenzaamheid, was het den oude te machtig geworden.ln de buffetlade wist hij de centen, dubbeltjes en guldens, door den kastelein daar verstoken: het resultaat van diens omzet in 'de voormiddaguren ! Nog even luisterde hij, om dan met ’n snelle beweging drie blanke guldens uit de lade te ~tikken'’. Zoo sn.i ais zn oude boenen het hem veroorloofden, wilde de landlooper zich na dit vergrijp uit de voetenzaken,. toen de hospes en zijn wederhelft, door h<£iytiieatslaan van de café-deur opgeschrikt, haastig- kwamen toegeschoten en hem spoedig- ie pakken kregen. Dal had ’ii: opschudding gegeven inde anders zoo stille.dorpstraat t De buren kwamen uitgeloopen, cn ook de veldwachter verscheen ten tooneele, die' spoedig den recordhouder met ’t wipneusje in bet arrestaatenickaal wist te bergen.1 Maarde juffrouw uit het café had, vóór dit gebeurde, eerst nog de drie ~getikte” guldens weer in haar rechtmatig bezit weten te krijgen. Tengevolge van dit gebeurde stond de recordhouder nu weer voor de vierschaar en hoorde drie maanden gevangenisstral tegen zich eischen . wegens diefstal, plus opzending voor geruimen tijd naar een Rijkswerkinrichting ter zake van landlooperij. Deze eiscli scheen hem, geroutineerd in het gevangenisleven, weinig te treffen. Alleen had-ie ’n verzoek. Als het ging, wilde hij graag „gemeenschappelijk zitten”, vroeg hij aan de rechtbank, onder mededeeling, dat hij nog wel wat zittend werk kon verrichten. Maarde rechtbank kon daarover niet beslissen, zou over veertien dagen uitspraak doen. Toen knikte het oude kereltje, die uit ervaring wist, hoe hij zich hier te gedragen had, vriendelijk met ’t blozend hoofd en ging weer terug naar zijn plaats naast het ~boefje'’ op de gedetineerdenbank. ~Boeven of stumpords?” zou wellicht ook ten opzichte van dezen oude geopperd kunnen worden. Zeer zeker was hij ~schipbreukeling der maat schappij’’. --- binnenland. Het Zouaafke. Talrijke katholiek» families in Nederland, die een hunner leden inden zouaventijd naar Rome zagen trekken, kennen ongetwijfeld den ouden, zwervenden zonaaf, die van tijd tot tijd in hun dorp of_staÜ verscheen, om de groeten van hun familielid te brengen, allerlei herinneringen op te halen van Mentana, het zouavenkoips, den val van Rome enz., om ten slotte weer verder te trekken, v u-zien van wat klèeren en geld, wat bij den :.\\, .ver altijd, vvelaangebracht was. O drugs vervoegde hij zich bij den Brusselschen medewet kor van „Het Vad.”, die de volgende gevoelige schets van hem schrijft : Op eenmaal stond ie daar ; niemand had hem gezien of gehoord. En nu verlijnde daar, fel door de zon beschenen, tegen den bruingroenen achtergrond van het bosch, dat ruwe schaduwbeeld .: ’n kroezige witte haarkop boven 't bruin verweerde kreukel-appeltjes gezicht met ’t witte baardje, waarin de nog zuivere kleine tandjes in ’n grijnslacht .uitblonken en me deden denken aan ’t kopje van ’n smoushondje. Het zilveren krulhaar golfde weelderig over den vetten jaskraag; het bruine hoedje had die arme aardkleur van hoofddeksels, die ’n rijke bezitter gekend hebben en die, bij de groote schoonmaak, in ’n kapotte kartonnen doos, inden vroegen morgen, door de meid met andere prollen zijn op straat gezet,. Jas «n broek waren ook slechts door ’t toeval bij elkaar geraakte vrehden, die onder de leus „eendracht maakt macht vergeefsche moeite daden om d’een d’ander te helpen hun wederzijdsche armoede te te verbergen. ’n Klein groen kistje bungelde op den gebogen ?ug ■- 't was al zijn have en goed, geldkluis en provisiekast. De ruigbehaarde hand omknelde den knoestigen stok, steun op vermoeide tochten, wapen in verweer tegen ménsen en dier. . Menheer D neem 't mij niet kwalijk, dat ik n stoor. Ik ben uitgeweken en kom te voet .van M : hier is mijn pas met ’t visa van den consul. Die heeft mij uw adres gegeven met de adressen van nog andere landgenooten.... Ja, in Roermond noemen ze mij „de Wandelend© Jood”, want ik ben altijd op weg.... De beenen willen anders niet hard meer, men wordt langzaam 0ud.... Ik ga nu naar de 74.... zoo ongeveer den ouderdom van uw vader, daar ben ik mee op school geweest... Wat ’n brave man.... Neen, ik woonde niet in dezelfde plaats ; maar als ik daar naar school kwam, ging ik aan uws vaders huis ’n boterham halen.... Brave menschen, die lieten nooit een behoeftige zonder hulp voorbijgaan....”. Onwillekeurig of uit berekening, de main wist de rechte snaar te treffen. Hij zocht en vond den weg naar mijn hart. – . Toen hij daar zoo zijn lesje had afgedraaid, herinnerde ik mij, dat mijn vader mij dikwijls van ’t ventje gesproken had; hij noemde hern „het Zouaafke”. Reeds vijf en veertig jaar was ie op den zwerftocht. Bij den oproep der Roomsohe jongelingen tot verdediging ,van den troon van Paus Pius IX was Karei ook vertrokken, in volle geestdrift en op die reiswas ie nog altijd. De geheele wereld had ie rondgereisd en allerlei werk gedaan, dat niet te zwaar was voor zijne tengere ledematen ; liefst was ie op ’t schip kok of tolk, want hij sprak verschillende talen en had ’n losse tong. Maar stilzitten kon ie niet : altijd *op beis, zoo niet per schip, dan te voet 1 Zoo weinig mogelijk met den spoorweg ; dat was onnoodig geld verteren: ’n paar flinke schoenen, ’n dikke wandelstok, ’n knapzak, ’n goede maag, ’n gulle lach, zóó ging ie op weg ! Dwepend met ’t vrije leven inde natuur was z’n leus: „Licht, lucht, >vaterl” Bedelen deed ie niet; -in- alle vreemde steden waar ie kwam ging ie op ’i politiekantoor of consulaat en liet z’n paspoort teekenen, zocht dan in de woning: ijst de namen der Hollanders op en nam inlichtingen over hunne families. Vond ie daartusschen iemand, die ook ’n familielid bij de Pauselijke Zouaven had zien vertrekken, dan wast. een buitenkansje voor ’t ophalen van herinneringen. Hij had ’n kolossaal geheugen en bediende er zich handig Van. Hij ging dan inden vreemde bij de Hollanders, wier adressen hij gevonden had, stelde zich heel netjes voor als landgenoot, praatte zoo lang mogelijk over familie-aangelegenheden, maar vroeg geen cent ! Doch hij kon aan de conversatie zoo’n aardige wending geven, dat men onwillekeurig toe komen moest hem ’t een of ander aan te bieden. Die karaktertrek dreef er boven op, zooals ik ’t weldra merkte, want z’n schip begon koers te zetten inde richting mijner gevoelssnaren. „Ja, toen ik uw vader den laatste® keer zag, was hij nog sterk en flink ; wat ’n krass© man – voor z’n leeftijd. Hij heeft me toen nog in ’n oude : mannenhuis bezorgd ; maar daar ben ik niet lang . gebleven.... Het werd me daar te eng ; ik mocht er niet op mijn eigen houtje leven.... nu en dan moést ik met ’n kruiwagen 100 pen..,. Voor zulk zwaar werk ben ik te, 0ud.... Ik moet lucht hebben.... lucht en vrijheid. „En zijt ge.nogal goed bij kas?” „Och neen, armoede is troef ; ik heb nog- maar ’n paar centen nauwelijks genoeg voor .de geringste slaapkroeg inde. Hoogstraat”. „Wel, Zouaafke*, wat zou je denken van ’n hal- – ve gulden?” „Ik zou u erg dankbaar zijn, meneer, maar als u er nog ’n halve gulden bij deed, dan had ik ook genoeg om te eten, vanavond en morgen vroeg.... en morgen kunnen we nog altijd-zien, wat de dag brengt!” ~En hoe is het met de kleeding?” „Och, meneer D.... hoe zou het zijn? Mijn heele boel zit in dat kistje : het is één hemd.... Als ik me wil verschoon©®, doe ik het bij een beekje, dan wasch ik tegelijk het hemd, dat ik afleg”. „Zoo? Dan zal ik aan mijn vrouw zeggen, dat ze de kleerkast eens naziet of er soms iets passends voor je is”. , »Ja.... onderbroeken, die heb -ik niet meer.... ! ’k Moet zorgen voor den naderenden herfst.. En n warm jasje kan ik ook wel gebruiken”.... „Goed, Zopaafkè, kom dan morgen vroeg aan mijn hotel, dan zullen we zien, wat we doen kunnen ’. s Anderen daags was-ie stipt op ’t aangegeven uur present om het bijeengezochte allegaartje af te halen, dat ie met woordenrijken dank aannam.... Toen zag :ik- hem ’n Heelen tijd niet meer, totdat-ie op ’n herfstavond, tegen schemar-uur,, plotseling in mijn kantoor stond. Maar wat was ie op dien tijd verouderd en vervallen; de witte bloedlooze lippen teel,enden scherp tegen de nog gave tandjes. De kaakbeenderen"beschaduwden zwart de holle wangen de vroeger zoo glimmende oogjes waren in doffe gaten verzonken. Toch was in Weeding en houding nog diezelfde zorg voor reinheid en orde merkbaar waar men de alleenloopende mannen aan terugkent, die niet aan den drank verslaafd zijn en die gewoon zijn zich, op ■eigen houtje, door alle wisselvalligheden des levens heen te slaan.... Ziekte en ellende stonden op zijn gelaat... toch had ie zijn kleed in g opgefrischt. Zijn stem klonk zwak ; maar zonder aarzeling, praaide hij mij in zijn vaarwater. meneer 11).... hier hen ik weer. Ik kom voor ’t laatst uw raad vragen... het gaat niet meer, meneer D..„ het gaat niet meer! Het ding is versleten.... de raderkast is stuk !.... Ziet, de mooie sportpet ien de glacé handschoenen kreeg ik van nwvriend, meneer R.... die er nog rats klinkends -hijdeed. tJw onderbroek zit me warm en het jasje was wel wat' wijd.... IJ bent veel zwaarder..,, maarde knoopen heb ik verzet en nu zit het aan mijn lijf gegoten.... 0 ja, 'draad en .naald heb :k altijd bij me ; wie zou anders nnjn goed verstellen?.... En nu.... zou ik gaarne terug naar mijn Vaderland, want het zwerven gaat niet meer.... Op weg hierheen (hij hijgde en n fluitend geluid kwam uit z’n longen) ben ik flauw gevallen... én toen? Ja, ik kon niet verder.... ik ben naer mijn logement teruggesukke'd Daar heb ik acht dagen ziek gelegen en , nu is het geld 0p.... en het gaat niet- meer.... het gaat niet meer, menéer D.„. ! bij al die ellende. ....Met behulp-van eehige vrienden heb ik toen den zwerver over de' grenzen kunnen helpen.... ....’t Is nu weer lente ; 'de zon en ’t frissche groen roepen mij naar buiten in ’t vrije'!..... Ik heb het Zouaafke niet Meer teruggezien !.... Zijn lippen zagen zoo wit !,... Wat moet ik denken?.... Arm Zouaafke, ge hield zooveel van „Licht, l lucht en water !” --- GEMENGD NIEUWS. Foö wordt men vliegenier? Zelfbeheer- ; sching, tegenwoordigheid van geest en volbardmvs, vermogen zijn voor een vliegenier onmisbare e gen schappen. Wanneer de vliegenier deze «genschappen va® nature bezit, doch in germge mate dan kunnen ze door den wil en voortdurende oefening tot de vereischte hoogte J g* bracht Daar de vraag was gesteld of er een De-KSfcto graad van bovengenoemde eigenschappen vereischt wordt, hebben verschillende Fransche militaire doctoren hiernaar onderzoekemngeo in gesteld De praktijken van zulk een onderzoek zijn voor den leek even mysterieus als de vreemde riten bij de opname m een' geheim genoote schap. De oandidaat-vliegenier moet namelijk met béide arme rhythmische bewegingen uitvoerèn wier uitwerking dooreen zeliregistreerend toestel in K.G.-meters wordt aangegeven. Dan wordt de regelmatigheid van den adem en den hartslag onderzocht. Hiervoor is; een geheel[ aparte toestellen-imrichting uitgevonden. Heeft decan , didaat-vlieger deze proeven met \jucht doorgv-1 maakt, dan begint pas het eigenlijk onderzoek, . Daartoe wordt een hevige prikkeling op de gezichtszenuw en het tastgevoel mtgeoefen . -: verwacht wordt b.v. den candidaat een ton i?bkond water over het lichaam gegoten veroorzaakt men. in zijne onmiddellijke nabijheid eene ontploffing of overstroomt hem met. naagnemumlicht. De toestellen geven nauwkeurig elk sld – ren van de hand, elke onregelmatigheid Inde ademhaling of de hartklopping aan Ook al beheerscht zich de candidaat zooveel hi, kan, toch verraden de refiex-beweg’ngen zijn waren zmuwtoesfand. Daar de vliegenier echter moreel, maar ook physiologisch onschokbaar moet zijn schijnen deze onderzoekingen uoo .. om zijne geschiktheid te beoordeelen. Zijn organisme moet onvoorwaardelijk aan zijp, wil gehdorzamen Het arbeidsvermogen zijner armspieren moet 150 h 200 K.G.-rneter bedragen zonaar dat eenige vermoeienis blijkt. Het tfldsversc. tusschen een-e evenwichtsverstormg en de reacte on de waarneming mag hoogstens 1,6 al/ – conde bedragen. Ook mogen normale reacties op eene gewaarwording, b.v. bevingen der hand of snellere adem, geen verdere gevolgen no bot oogenblik der gewaarwording niet meer aan Loeien Zoo tracht men absolute zekerheid te verkriigem dat Hechts volkomen geschikte personen den’ gevaarlijken vliegerdienst beoefenen. , 1 . . .7aaolb hoi. Irnmm UI ciaschiedenlssen der Canadee-sche „trappers ge-; teen hebben, kennen dit knaagdier, waarvan het. schoon© bont inde dorpen van Noord-Canada als munt dient inden ruilhandel met de Roodhuiden. In 1906, lieten prins Colaredo, Man-sfeld en pnas Karei Schwarzenburg eenige Camadeesche muskusratten overkomen, om ze in hunne omnetehjke domeinen: van Bohemen te acciimatiseeren. Deze knaagdieren, wier vermenigvuldiging in hun oorspronkelijk verblijf niet zeer bevorderd wordt, wegeus de guurheid van liet klimaat on het groote aantal hunner .natuurlijke vijé®d«n van allerl©-. aard, namen dermate toe, dat zij een ware plaag werden. In het gematigd klimaat verloren zij weldra wat hun ©enige waarde is, hun bont en waren weldra •niets anders dan „stinkende dieren”, welke alles in hun bereik vernietigden. De muskusratten den loop van het water volgende, verspreidden zich 'in 1909 inde omstreken van Praag. Vandaar zijn zij langzamerhand naar de vier hoofdstreken getrokken, overal de vogels en vissollen doodende, de jeugdige beplantingen verwoestende, op zulk een wijze dat men hun een verdelgingsoorlog verklaard heeft en er belooningên uitgeloofd worden, aan hen, die het beste middel vinden om er toe te geraken. Ljicktlielden. Aan de Engelschen vliege. R. J. Bone is ais belangrijke onderscheiding de „D. Si O.’ verleend, de „Distinguished Service Order” die slechts in butengewone gevallen wordt toegekend. Blijkens de offleieeie benoeming geschiedde dit ~ter erkenning van zijn diensten, bewezen op 19 Maart 1916, toen hij, een landvliegtuig besturende en zonder dooreen waarnemer te zijn vergezeld, tot boven de zee een Duitsch watervliegtuig achtervolgde, dat deelgenomen had aan een aanval op de kust van Kent ©n hetwelk hij na een stoutmoedige enbehendige achtervolging met zijn mitrailleur had neergeschoten.'" Uit de nadere beschrijving, die de Engelschc bladen van dit luchtgevecht geven, blijkt nog dat hij opsteeg, terwijl de vijand nog inzicht was en dat hij geen poging deed om eerst steil naar boven te stijgen, maar zich er toe bepaalde zijn vijand in ’t gezicht te houden. Na aldus circa 30 mijlen met zijn snelle machine te hebben afgelegd, was hij gaandeweg tot 9000 voet hoogte gestegen, circa 2000 voet boven het vijandelijk vliegtuig. Uit dezen stand, iets naar beneden gericht, haal de hij den .Vijand snel in en beproefde hij rechtstandig naar hem te duiken, onderwijl zijn macht.»-‘-geweer afvurende. De vijand schoot hevig terug/ Daarop maakte Bone een zwenking om vóór het vijandelijk vliegtuig te komen en toen hij daarin geslaagd was stuurde hij er recht op aan duikende om onder hem door te gaan en vlak onder hem een verticale zwenking rechts makende. De Duitsche vlieger wendde zijn machine ©enigszins links, voordat ze elkaar ontmoetten en Bons zag toen, dat de Dutsche waarnemer achterover inde spandraden van . het vliegtuig hing, blijkbaar dood of zwaar gewond. De groote snelheid van zijn machine bracht Bone een oogen blik later binnen 15 of 20 voet van de vijandebjk© machine en het viel hem niet moeilijk kalm : aanleggénde een aantal schoten te lossen, totdat ■ het vijandelijk vliegtuig steil naar beneden dook, ■ terwijl damp uit zijn machine ontsnapte. De i schroef stond stil maarde maehnie werd nog by i stuurd en slaagde er in op het water neer te stroken. Bonte kon toen niets meer -doen-, daar zijn i machine geen watervliegtuig en hij. beerde. daar zijm motor teekeaen van versu-ipping gaf ; haastig terug om aan wal rapport te doen. : Beiach Thomas schrijft uit het Engelse!» hoofd i kwartier over den bekenden Duitschen aviatem lm mei manin, die reeds zijn 13e vliegmachine heef neergelegd. Laten wij Immelmann geven wat hem toekomt ‘Hij is een duchtig vijand – maar zijn werkwijz is minder heldhaftig dan wetenschappelijk. Ip j zoekt g>een avonturen als zoodanig, of loopt geva; ren die vermeden kunnen worden, maar jaagt met ■liet eeriig doel, den vijand te vernietigen, die zich ! in zijn „luchtgebied” waagt. Zijmi systeem is even eenvoudig als doeltreffend, Hij stijgt tot zeer groote hoogte, soms wel tot 13.000 voet. Op die hoogte die natuurlijk slechts hij een bepaalde weergesteldheid kan worden gehaald, als de wolken zeer hoog of geheel afwezig zijn. Als Immielmanm nu onder zich een vijandeliiken vlieger ontdekt, dan gaat hij over tot een langen, kaarsrechten zweef val. Zijn systeem is, ineen schuSmsche lijn vlak achter den vijand voorbij te schieten, op wien hij begint te viiren, zoodra de afstand klein genoeg is geworden. Precies zoocüs sommige roofvogels maar éénmaal op hun slachtoffer neerploffen en het opgeven als zij dien ee.ne-n keer missen. Zoo gaat het ook met ImméLrnana, als hij mist, mist hij voorgoed. Hij schiet zijn bak met patix>nenli-ni leeg, steeds dalende en of hij n,u zijn vijand, ten doode, ernstig, of heelemarJ met geraakt heeft het dost er niet tos : hij zet zijn zweefval voort, tot hij den grond raakt. Zulk een korte beschrijving geeft natuurlijk geen denkbeeld van de kunst, die gevergd wordt om de j ze tactiek toe te passen, noch van de hoedanig hej den van de machine, die voor dit doei gebruikt j wordt. Immelmanm verdient ongetwijfeld zijn i roem. Laten wij hem dus den titel van „de arend ' van Rijssel” laten, boven welke stad hij hoofdzakelijk gezweefd heeft. Lichtschepen. Niet in volle zee bedreigen den schepen de grootste gevaren, maar nabij de kusten, inde nabijheid der havens. Zandbanken, klippen, ondiepten en sterke zeestroomingen zijn oorzaak geweest van vele scheepsrampen, die na-1 bij de kusten plaats vonden ; vandaar het spreekwoord van de schepen, die stranden in het gezicht van de haven. j Om nu de vaart zooveel mogahjk te beveiligen en ook om den zeeman bij avond en bij nacht dep ■ goeden weg te wijzen tnsschen al die gevaartere plaatsen door, heeft men al van oudsher getracht door vuurtorens en lichtseinen of signalen den koers aan te duiden. En vooral inden tegenwoordigem tijd, nu er voor de scheepvaart tusschen tuig en nacht geen onderscheid bestaat, wordt een uitgcjjreid signaalstelsel onderhouden inden vorm van vuurtorens, lichtschepen en lichtboeien. Vuurtorens worden meestal gebouwd op liet vasteland nabij de kust of op nabijliggend* eiland jes ; lichtboeien vindt men aan de ingangen van : de havens en meer inde binnenwater en ; de lichtschepen treft men aan op zee, inde nabijheid der , i i . _ _ 1 .. ,•mn.fHxO-nilr.Qin fiTl busten, om te waarschuwen voor zandbanken en rotsen en de dienen als wegwijzers, ’t Zijn kleine, breede, zeer zwaar en stevig gebouwde scheepjes, die altijd precies op dezelfde plaats ten anker blijven liggen en ’s nachts een sterk licht vertoonen. Bovendien zijn .de lichtschepen voorzien van misthoorns,-om bij mistig weer signalen t-e kunnen geven ; ook zijn' zij veelal in ’t bezit van inrichtingen voor onderwater-kloksignalen en toestellen voor draadlooze telegraphie. Het leven aan boord van zulk een lichtschip zoo mooi geschetst in Brusse's „Nachtlicht van da Zee” is voor de kleine bemanning van 8 a 10 koppen, verbazend eentonig. Zij hebben niets an- ders te doen dan op den uitkijk te staan, de lantaarn en de overige toestellen goed schoon en in orde te houden en te zorgen, dat. het schip zich in goeden staat bevindt. Meestal blijven zij geruimen tijd achtereen, wel twee of drie maanden, aan boord om daarna weer voor een maand naar de bewoonde wereld terug te keerea. De bemanning wordt, meestal geworven uit gepensioneerde varensgezellen en loodslieden. Twéé , lichtschepen hebben we in dan laats ten tijd nogal, vermeld gezien, het zijn die, welke aan den vaarweg liggen van den Hoek van Holland naar de monding van de Teems, n.l. het lichtschip ~ Noord-H inde r” (Ned.) en het lichtschip „Galloper" (Eng.) Ook ons land is door verschillende vuurtorens en lichtschepen omgeven, doch het aantal haalt niet bij dat" van Engeland, waar een lichtkrans van niet minder dan 2ö9 vuurtorens en 64 lichtschepen is omheen gelegd. --- Advertentie RECLAME-ANNOXOFS 25 cent per regel. (Onder verantwoordelijkheid var den inzender der annonce.) HUIDZIEKTEN. De behandeling van huidziekten als eczeem, gordelroos, dauwworm, netelroos, winterhanden en -voeten, en verschillende andere jeukende huid aandoeningen vordert in het algemeen veel geduld en volharding. Vóór alles dient men zorg te dragen voor een goeden stoelgang en licht verteel baór, gezond voedsel te gebruiken. Voorts zorg te dragen, dat men zooveel mogelijk frissche lucht, rust en slaap geniet. De prikkeling, ontsteking en jeuking, die het gevolg zijn vaneen huidaandoening, worden spoedig verdreven door de aanwending van Foster‘B Zalf, die een. opmerkelijk verzachtende en l heelende werking op de aangedane huid heeft. De zalf heeft een antiseptische werking, droogt niet ■ te spoedig op, en laat zich niet te gemakkelijk : wegvegen. Tal van hardnekkige gevallen werden 1 erdoor genezen en blijvend genezen. 1 Foster’s Zalf (let op den juisten naam) is fa 1 Maastricht verkrijgt» bij Ch. Dan'ëls, KI. Staat 7 1 en te Valkenburg bij Oer. Meussen. Toezending ? geschiedt franco na ontv. v. postwissel h t 1.75 – per doos. 50 Fa. C. F. VAX DER POES. Breedcstrant 24, Maastricht ESC JSIIJB-XSXSX. Op gcmakkelijke voorwaarden piano's ir eigendom te verkrijgen. VRAAGT CONDITIES ! ADVERTEERT IN DE UTRECHTSCHE COURANT M DE STHD EH DE PROViNCIE UTRdJTT DOOP UW PUBLICITEIT VflU BEWERKEN. ' DE UTCFG-TjOIE COURANT VERSCHIJNT DRGE- een enorme lezerskring VRflflGT ADVERTENTiE-TARIEF iftDHIMiSTRTïTIE TE UTRECHT» ---