Advertentie NOTARIS HOMBERGEN TE SITTARD, zal op Maandag 24 Maart 1930, des namiddags om 5 uur in het eafé van den heer Jean Lemmens-Canton a. d. Dorpstraat te Ophoven-Sittard ten verzoeke van de erven Hendrik Canton PUBLIEK VERKOOPEN: Gemeente Sittard. . Het Huis te Ophoven aan den Rijksweg met bergplaats, erf, tuin en verdere aanhoorigheden, plaatselijke n05..62 en 64, kad. Sectie D no. 3361, groot 10 A. 60 c.A. of SV/2 roede, naast Hubert Canton en G. J. Schobben-Canton. Het pand is ingericht voor twee huizen, terwijl de tuin uitkomende aan de verlengde Landweringstraat voor bouwterrein geschikt is. 2. BOUW en WEILAND aldaar, a.d. Landwering, Sectie D nos. 1180 en 1187, groot 30 A. 90 c.A. of 150 8/10 roede, naast G. J. Schobben vnd. en H. Silberenberg. Dit perceel niet voorfront aan den grooten weg en uitkomende aan de achterzijde aan de verlengde Landweringstraat is eveneens geschikt voor bouwterreinen. NOTARIS HOMBERGEN TE SITTARD, zal op Maandag 31 Maart 1930 des nam. om 3 uur, in het café van den Heer L. Hendrix- Merchelbach te Douvergenhout-Merkelbeek ten verzoeke van de erven J. A. Douven te Temsche, PUBLIEK VERKOOPEN: Gemeente Merkelbeek. 1. BOUWLAND a. d. Oppevenderweg sectie A nos. 434 en 435 groot 9 A. 25 c.A. of 44 (A roeden. 2- BOUWLAND aklaar sectie A no. 466, groot 12 A. 70 c.A. of &iy2 roeden. Naast J. H. en M. Th. Dohmen; Lucas Dohmen; Alph. Jos. Meens en den weg. Gemeente Bingelradc. 8. BOUWLAND o/d. onder-Kamp, sectie B no. 200, groot 25 A. 10 c.A. of 121 roeden. Naast fnm. Beckers en wed. Bogie. VERPACHTING TE BUCHTEN NOTARIS LEINARTS TE SUSTEREN, zal op Maandag 24 Maart 1930, namiddags 4 uur ter herberge van den heer Jan Urlings te Buchten gemeente Born op verzoek van het Burg. Armbestuur van Born (Afdeeling Buchten) PUBLIEK VERPACHTEN: de LANDERIJEN van den Burg, Armen van Born (Afdeeling Buchten). --- Advertentie m vanamof verschaft U Uw pijp. indien Gij haar vult met de zachte, geurige, goedbrandende D*E ECHTE FRIESCHE HEEREN-BAAI. Ontzeg U dit genot niet langer maar koop nog vandaag een pakje. D*E Tabaksfabrieken Joare (Friesland') --- Advertentie Sittardsche Stoom Chem. Wasscherij Firma Palmen PUTSTRAAT 19 SITTARD Rouwgoederen binnen 24 uur --- Advertentie HET VOOR lEDERE HUISVROUW LEERZAME TIJDSCHRIFT BET MODEBLAD VAN DE NED. R.K. VEREENIGING VAN MODE-VAKSÜHOLEN PRIJS PER MAAND f 0.40 LOS EXEMPLAAR f 0.50 Administratie: RIJKSWEG ZUID 2 SITTARD Ondergeteekende wonende te iuiuru,ummnuarauniiimuiuumu»m>HiMHi»iin>nit,iiimnninininmmmuunM>uikauiunilia wenscht zich met ingang van„ te abonneeren op Uw Modeblad en verzoekt maandelijksche toezending daarvan --- FEUILLETON. HET KAPERSNEST ROMAN van JOSEPH CONRAD & FORD MADOX HU FER Nadruk verboden 43 Plotseling was El Rubio overeind gesprongen, zeggend: „Vooruit, José!” Het was duidelijk dat die schavuiten bang waren voor zijn mes. In hun laffe harten vonden ze het niet heel veilig (enkel maar twee tegen een, als ze waren) te trachten dien ouden man te ontwapenen. Ze stapten een paar pas achteruit en hun geweren richtend, gaven ze plotseling bevel, dat hij op zou staan en vooruit loopen. Hij wierp hen een vuil woord toe. Maar bij zichzelf dacht hij: „Bueno, ze zullen mijn hoofd van mijn schouders schieten. Ten laatste siste El Rubio van ergernis en gromde: Opgepast, José!... Mik goed. We zullen zijn been en breken en dien ouden schorpioen zijn angel ontnemen.” Gastro voelde zijni bloed kil door zijn leden gaan en vroeg, waar ze hem, veronderstel, dat hij toegaf, heen zouden willen voeren. „Naar Manuei, onzen kapitein. Hij zou u wel graag omhelzen voor uw dood”,' had El Rubio geantwoord, met het geweer op den schouder een pas naar voren komend. „Opgepast!. Vooruit, marsch!” Eu Gïtiro bevond zich overeind met het gezicht v!«V: voor dc zwarte gaten van de geweerloopen. „Loop!” riepen ze beiden uit,, op hem tocstappend. Het was nu tijd voor hem om te sterven. „Ha! analla!” zeide hij. Ze begonnen dreigend te roepen: „Loop, ouwe verrader, loop!” De voetstappen van zijn bewakers klonken achter hem en hij trachtte meer en meer het ravijn te naderen. Als hij bijna boven de opening der spelonk was, zou hij plotseling landwaarts buigen en zich zoo snel hij kon uit de voeten maken. Dan zouden ze op hem moeten vuren; en zeker zouden wijde schoten hoorert, de waarschuwing zou duidelijk zijn... en, plotseling opkijkend, zag hij, dat een klein groepje Lugarenos, die juist den rand van het hoogland hadden beklommen, hem tegemoet kwam... Nu was het tijd een schot uitte lokken; hij maakte een scherpen bocht en rende over de groote vlakte naar een verre boomgroep. Er kwam geen schot. Hij hoorde alleen het gemengd gejoel en geschreeuw van de twee achter hem. „Vlugger, Castro! Vlugger!” Ze volgden hem in even snel tempo. De nieuw aangekomenen haddèn zich over de vlakte verspreid, en elkander toegillend trachtten ze hem op te vangen... Nu had hij moeten stoppen om dood aan hun voeten te vallen. Hij zwenkte, vlak tegenover Manüel, die met de armen zwaaiend orders stond te roepen, en rende terug naar het ravijn. De vlakte schalde van woedende kreten. Van alle kanten renden ze op hem toe. Hij had zich naar beneden willen storten. Het kwam er slechts op aan tot den afgrond hen voor te blijven. En dezen wedloop won hij. En zoo wisten de Lugarenos zijn en ook onze schuilplaats. ACHTSTE HOOFDSTUK !k had niet naar den ingang van de spelonk behoeven le gaan om- al de afschuwelijkheid van ons lot te beseffen. De Lugarenos hadden reeds een vuur ontstoken, heel dicht bij den rand zelfs. Het brendde ongeveer dertig voet hoven mijn hoofd; de steile rots aan den overkant ving op én weerkaatste het gekraak van droge takken, het luide, opgewonden gepraat, de uitroepen, ’t gevloek en gelach, nu en d!an een waren vreugdekreet. Manuei gaf bevelen. Enkelen opperden de bewering, dat die vervloekte Inglez, die ketter, ook daar beneden zat. „Het was een duivel, die Inglez: hoeveel van ons hééft hij niet gedood!” riepen zij; en Manuel zou het vleesch wel in kleine reepjes van mijn beenderen hebben willen snijden alleen was ik nu, helaas! buiten zijn wraak, vreesde hij. Maar, iemand was er tenminste over gebleven. Hij moet plat zijn gaan liggen met zijn hoofd over den afgrond, want zijn gebrul van „Castro !” rolde als een donderslag tusschen de rotsen. „(Castrol Castro! Gastro!” schreeuwde hij wel twintig keer achtereen tot het heele ravijn er van dreunde. Hij wachtte en toen het rumoer beneden tusschen de struiken was weggestorven, riep hij zacht uit: „Hoor je me, Castro, mijn slachtoffer? Je bent mijn slachtoffer, Castro.” Seraphina was op de steenen zetel blijven zitten. Het schemerlicht rustte op haar knieën, •op haar gelaat, en de koude aschhoop aau haar voeten. Maar Castro, die stokstijf met een hand tegen zijn voorhoofd was blijven staan, wendde zich opgewonden naar me toe. „De vaqueros, por Dios!” Had ik al gedacht aan de vaqueros, die tot de plantage behoorden? Om onzen toestand bekend te maken aan die •mannen, die geen reden hadden Castro en mij te haten en niet bang zouden zijn dat ellendig troepje gieren boven ons graf te dwarsboo•men daartoe zou zich misschien de gelegenheid voordoen. Hoe we onze tegenwoordigheid bekend zouden kunnen maken, dat kon ik niet zeggen. Misschien eenvoudig door uit alle macht hij den mond der spelonk te gaan schreeuwen. We konden belooningen aanbieden, zeggen wie we waren, hun diensten opvorderen in naam van hun eigen senorita. Maar, waarschijnlijk hadden ze nooit van haar gehoord. ’t Kwam er ook niet opaan. Het nieuws zou spoedig de haciënda bereiken en Enrico had twee honderd slaven tot zijn dienst. Eén van ons moest altijd hij de opening blijven, om te luisteren wat boven voorviel. Er zou gestamp van paardenhoeven zijn twistgeschreeuw ongetwijfeld in ieder geval veel gepraat nieuwe stemmen iets, waaraan we het zouden weten. Maar zouden ze spoedig komen? Het was niet waarschijnlijk, dat ze zouden rijden waar geen vee was. Had Castro inde naburige hooglanden eénige irekenen van kudden waargenomen? Zijn gelaat werd somber. Hij moest ontkennend antwoorden. Wij zwegen alle drie. Hoe lang zouden we het kunnen uithouden? Hoe lang kon een menseb leven z00?... Ik keek naar Seraphina. Hoe lang zou zij het kunnen uithouden?... De gedachte schroeide mijn hart als met heete ijzers. Heimelijk wrong ik de handen. Van tijd tot tijd richtte Castro zijn glurende oude oogen tot haar op, vol schuwheid en droefheid. Als wij nu en dan een paar woorden wisselden, was het om te spreken over geduld, over onze vastbeslotenheid te blijven volhouden en hopen. ’s Nachts kwam uit het heete, donkere ravijn opstijgen de koele damp van den stroom. Het groote vuur, dat ze boven ons hoofd onderhielden, knapperde en kraakte, duidelijk hoorbaar en wierp een rosse, rustelooze vlek op den rotskant tegenover de spelonk, hoog onder de duisternis en de sterren van den hemel. Daarin verscheen soms de schaduw van stampend voetenpaar, slechts twee enkels en twee voeten reusachtig groot maar zonder een reusachtig lichaam te schragen. Én Manuei zong. Ver den nacht in klonk het eentonig getokkel der guitaar, tér begeleiding van klagende deunen, uitbarstingen van toorn met kreten van pijn, en sidderend smartgekreun. Een dolzinnige uitbarsting van kreten, toejuichingen en schertswoorden volgde op het slotstuk. •• " Overdag ook waren er daarboven tijden van * stilte, van diepe volkomen stilte. Geen voetgeschuifel verstoorde die: de zon blaakte tusscfaen de rotsen en zelfs het gezoem van insecten was hoorbaar. Het leek ongelooflijk, dat ze niet allen plotseling als dooreen mirakel gestorven waren, of anders verdreven dooreen stille paniek. Maar twee of meer waren aldoor, onmiddellijk boven ons, op wacht met hun hoofd vlak bij den rand. En plotseling begonnen ze soms op doezeligen toon samen te praten. Castro en ik, wij luisterden toe aan den mond van de spelonk. Onze tong was droog en gezwollen; on’ze luchtpijp leek bekneld inden greep van ijzer; ’t was, als hadden we vuur in onze keel en we voelden den knagenden honger, die ons als met ijzeren tangen vaneeureet. Maar we konden merken, dat de bandieten boven verlangend waren te gaan; ze hadden maar heel weinig ladingen op hun geweer en het was duidelijk, dat zij, bevreesd waren voor een botsing met de vaquero’s van de haciënda. Terwijl wij elkander met bloeddoorloopen, onzekere oogen aanstaarden, stelden we ons verlangen voor, hoe de ruiters doMnnig uit de bosschen zouden komen opzetten, laag gebogen over den hals van hun paard met zwaaiende riata’s inde hand, dat de donder der galoppee rende hoeven dreunde inde spelonk. Seraphina had zich tot verder inde duisternis teruggetrokken. En met huiverende vrees placht ik mij bij haar te voegen Om naast haar van hartzeer te verteren. Meer dan eens vluchtte ik ineen aanval van woede wankelend weg naar de diepten van de spelonk, wierp mij daar op den grond, beet in m’n armen, beukte met mijn hoofd tegen de rots. Ik zou mij opgeven. Zij moest gered worden van dezen folterenden dood. ' Zij riep Castro. „Vuestra senoria”, prevelde hij. „Luister goed, Castro”. Haar stem was heel zwak en elk woord kwam afzonderlijk en als verschrompeld en verschroeid. „Kan mijn goud de belofte van veel goud je kent die menschen de levens redden?...” --- Advertentie De lente is In aantocht, de schoonmaaktijd breekt aan. Gij streeft er naar, de gezelligheid van Uw huis te verhoogen. Uw vloerbekleding speelt daarbij een groote rol; YELLA-vloerzeil waarborgt U deugdelijkheid en goeden smaak. YELLA kenmerkt zich door een ijzersterk JUTE-WEEFSEL met bederfwerenden roeden rug. --- Advertentie PUBLIEKE VERKOOPING VAN PAARDEN EN KOEIEN te HEIDE SUSTEREN. NOTARIS LEINARTS TE SUSTEREN, zal op Woensdag 26 Maart 1930, namiddags 2 uur op verzoek en ten huize van den heer Leonard Nelissen te Heide Susteren, wegens ophouden van het landbouwbedrijf, PUBLIEK VERKOOPEN: 5 DRAGENDE KOEIEN, 1 zware vette STIER, 2 RUDEREN van anderhalf jaar. 1 MERRIEPAARD van332y2 jaar en een MERRIEPAARD van 13/> jaar benevens alle AKKËRGEREEDSCHAPPEN, als: karren, ploegen, eggen, schuurgereedschappen en wat verder ten verkoop wordt aangeboden. Op crediet mits borgstelling. --- Advertentie Voor oen Bloementuin 100 Gladiolen, alle !