De nood van het arbeidende Meisje EEN AANGEPASTE JEUGDORGANISATIE III. Saai, zou men denken: een uiteenzetting van het kader der Belgische Jeugdorganisatie! — Toch niet! Juffrouw Nobels, die zich geweld aandoet om haar temperament te bedwingen, verstaat de kunst van prettig, duidelijk lesgeven. Zij heeft het uitsluitend en alleen gehad over België en wilde haar hoorders wijs maken, dat ze van de rest niets afweet! En alleen over de arbeidersjeugd, Speciaal over de V.K.A.J.: de Vrouwelijke Kristene Arbeiders-Jeugd, ook genaamd „de Kajotsters”. --- Doel. De V.K.A.J. stelt eich tot doel: lo. het vormen der leden zóó, dat ze haar bestemming: God, bereiken langs haar aardsche bestaan als fabrieksmeisje en echtgenootemoeder; 2o. het beïnvloeden en hervormen van het arbeidsmilieu. Daarom wil de V.K.AJ. zijn: lo. een school, — doch een niet-schoolsche school: een speciale school, aangepast aan de arbeidsters; 2o. een instelling van maatschappelijk hulpbetoon, die de meisjes haar rechten en plichten wil leeren; 3o. een vertegenwoordigenr lichaam van de arbeidende jeugd bij de overheid, bij de fabriek en van de arbeidsters zelve. --- Het geraamte der organisatie. Hoe zit nu zulk een aangepaste organisatie in elkaar? Eerst geeft juffrouw Nobels weer een fermen slag op het aambeeld, zoodat ’t naar allé, kanten weerklinkt: ,,Eenheid!” — Eenheid is' allereerst noodzakelijk om tot een goeden uilslag te komen. Daarom: één jeugdorganisatie over heel België, welke echter vele takken telt, die met elkaar contact houden, t.w.: De J.O.C.: Jeunesse Ouvrière Chrétienne (jongens) en de J.O.C. Féminine, beiden in het ■Walenland (meisjes). De K.A.J.: Kristene Arb. Jeugd Kajotters (jongens) en de V.K.A.J. vrouwelijke idem Kajotsters (meisjes), beide in de Vlaamsche gewesten. Elke groep is zelfstandig, doch in nationaal verband. Bovenaan in de hiërarchie der organisatie staat De Landelijke Raad, die 5 leden per gewest, d.i. voor de 16 Vlaamsche gewesten 16 maal 5 of 80 leden telt. Deze komt om de 4 maanden büeen, neemt de beslissingen en maakt voor ’t heele land jaarlijks één groot algemeen program op, dat over het heele land wordt bestudeerd en uitgevoerd. Zoo luidde ’t programma voor het afgeloopen jaar: „Meer vreugde in den arbeid”, én zal ’t voor het volgende jaar zijn: „Het veroveren van het arbeidsmidden”. Het Landelijk Bestuur, dat één afgevaardigde per gewest telt, is meer uitvoerend lichaam en zorgt voor de vorming van de Gewestelijke leidsters. Het landelijk secretariaat is het uitvoerend bureel, dat het Bestuursblad voor de leidsters en „Lenteleven” voor de meisjes uitgeeft. Daaronder staan de Gewestelijke Raden. (Een gewest omvat ongeveer een arrondissement). Het gewestelijk bestuur moet de beslissingen welke van boven af komep, uitvoeren. Wij meenen -- dit werd immer maar weer opnieuw ingescherpt — niet tot een goed resultaat te kunnen komen, zonder absolute éénheid. Tevens richt het Gewestelijk bestuur de maandelijksche recollectiedagen in en de drie''- maandelijksche studiedagen en zorgt voor de vorming der plaatselijke leidsters. Het gewestelijk secretariaat regelt de vergaderingen. Ten slotte de Plaatselijke Werking, bij welke steeds als doel voorop staat het alzijdig vormen en ontwikkelen van de meisjes. De PI. Werking wil: , ïo. een zeer intensieve kernvorming; 2o. een zeer stevige bewerking der massa. De kern moet als de zuurdeesem inwerken op de massa. Elk lid moet een echte Kajotster zijn, vooral ook buiten de vergaderingen. --- Actieve methode. Men voelt tegenwoordig hoe langer hoe meer, dat bij de jeugdorganisaties meerde actieve methode moet worden toegepast, waardoor men de meisjes werkdadig doet meeleven haar zelve leert doen en handelen. Kernachtig wordt deze heele methode uitgedrukt inde drie woorden: „Zien oordeelen handelen”. Bijv. wordt er behandeld het onderwerp „Meer vreugde”, dan stelt men, om de meisjes te leeren zien hoeveel zij uitgeven, vragen als: Hoeveel zakgeld krijg je? Hoeveel besteed jé aan snoep, zijden kousen, enz.? Dan staan de meisjes er soms verstomd van te zien, dat ze aan luxeprullen bijna honderd gulden vermorsen. Dan oordeelen zij, dat ze toch ook wel iets daarvan konden sparen, en om hen te doen handelen wordt dan een spaarkas opgericht. --- Voor de kern zijnde Bestuursvergaderingen en de Studiedagen. De besturen moeten zijn een keurbende; van hen wordt veel geëischt. Zij moeten opgeleid worden, en wel zóó, gelijk kan. Cardijn, de leider van geheel de Jeugdbeweging in België, het uitdrukt, dat de bestuursleden vol zijn van hun organisatie, dat ze ervan droomen. Het is dan ook van het grootste gewicht, dat we in onze fabrieksmeisjes zelf een deugdelijken schakel bezitten tusschen de leiders en de massa. Wat hebben we aan t-en degelijke gewestelijke leidster, als de beweging bij haat ophoudt? De plaatselijke bestuursleden zijn het ten slotte, die de vereeniging doen leven. Daarvandaan dat het fabrieksmeisje-voorzitster de aangewezen persoon is, om de vergadering te leiden. Moet zij ook niet de woordvoerster zijn op de fabriek, als de leidster niet meer naast haar staat? Zoo mogelijk moeten in het bestuur de meisjes uit de nijverheid der streek de meetderheid vormen, vooral meisjes, die in het volle leven staan, verkeering hebben b.v., geen „kwezels” of uitzonderingstype. Verder zijn voor de kern bestemd de Studiedagen, die vooral ten dienste moeten staan van de stof van de beweging. De leiding van den studiekring komt toe aan degene, welke ’t meest bekwaam is. Daar worden de toekomstige kajotsters-leidsters ontdekt. --- De massa wordt gevormd op de algemeene vergaderingen inde clubs en op de jeugdavonden. De algemeene vergaderingen, welke eens per maand of om de veertien dagen gehouden worden, mogen niet alleen zijn een prettige namiddag of avond, zij moeten vooral vormend zijn. Alles, tot zelfs de ontspanning toe, moet meewerken om de meisjes te vormen, haar iets te leeren. Er heersche op de vergaderingen: a. tucht, maar geen ijzeren opgelegde tucht, doch zelftucht; b. aantrekkelijkheid. Zooveel mogelijk allen weer actief laten deelnemen, allen laten denken, b.v. door hen in groepjes enkele minuten alleen te laten vergaderen en beraadslagen. Verslag en «preekbeurt moeten levendig zijn. De voorzitster moet leiden, ’t geen nog niet wil dat ze ook veel moet praten, als ze maar zov-gt. dat ze nooit de kluts kwijt raakt. C. Eenheid. De zorg van alle bestuursleden worden geëischt, om alles voor te bereiden; men geve allen leden iets te doen. Men scheide niet het nuttige, het leerzame van het aantrekkelijke, ’t plezierige, doch zorge dat alles ineenvloeie, dat alles aanlokkelijk en tevens leerzaam zij. Ten tweede zijn voor de massa de clubs en de jeugdavonden, waarvan de eerste meer speciaal zorgen voor de aesthetische vorming en de laatste dienen om den familiegeest aan te kweeken. ’t Mag er niet schoolsch, doch evenmin luidruchtig toegaan. Er heersche stijl en stemming. Het lokaal zij eenvoudig maar mooi, zonder luxe. Men kweekt arbeidsters en geen „burgermadamekes”. De ideale leidster voor de clubs en jeugdavonden is een arbeidster, eene die niet veel zegt doch wel veel doet, die tact heeft en zich weet te offeren voor de andere. De groep voor één leidster zij niet grooter dan 15 meisjes. De jeugdavonden zijn alleen voor meisjes 17 a 18 jaar. ’t Program wordt voor 6 maanden of een jaar opgemaakt. Er wordt nooit geknoeid en ook geen knoeiwerk toegelaten: Alles moet afzijn. Tot slot van haar overzichtelijke uiteenzetting noemde juffrouw Nobels nog enkele diensten, welke aan de V.K.A.J. verbonden zijn, als een bureau voor Beroepskeuze, den Spaardienst, de School voor Jeugdleiders, de voorbereidende afdeelingen voor de kinderen van 12 tot 14 jaar. Als voorbereiding gaande leidsters meermalen spreken inde hoogste klassen van de scholen. • # # Inderdaad, die de psyche der meisjes wil grijpen, moet haar eerst begrijpen. --- Slachtoffers van behandeling met Calmette-serum Diep-treurige voorvallen te Lübeck. "Wij lezen inde „Msb.”: Te Lübeck zijn een aantal zuigelingen het slachtoffer geworden van de behandeling met het bekende prophylactische, oftewel voorbehoedende anti-tuberculose-serum van Calmette, waarvan als wjj een Wolff-telegram mogen gelooven „de onschadelijkheid door medische autoriteiten was vastgesteld”. Het serum wordt, zooals men weet, bij zuigelingen van I—lo1—10 dagen oud aangewend, met de bedoeling, dat zij onvatbaar zouden worden gemaakt voor tuberculose. Op eenstemmig *— let wel eenstemmig besluit van den gezondheidsdienst te Lübeck werd aldaar eenigen tijd geleden dit zoogenaamd beschermende, ziekte-voorkomende procédé van Calmette ingevoerd. Nadat het serum aan 246 zuigelingen was toegediend, zijn er van die kindertjes 23 ziek geworden en reeds 8 gestorcen. Natuurlijk kan er niemand gelijk het altijd in dergelijke gevallen gaat verantwoordelijk gesteld worden voor deze noodlottig mislukte experimenten, die eenvoudigweg als noodlottige gevolgen van „feilbaarheid der menschelijke wetenschap” worden geregistreerd. Maar toch vraagt men zich af, of er geen middelen kunnen gevonden worden om althans die behandelingen, die niet dringend noodzakelijk zijn, zooals bij vele zoogenaamde „voorbehoedende” behandelingen het geval is en, die, niet alleen blijkens de ervaringen der „slachtoffers”, maar ook blijkens de waarschuwingen, door gezaghebbende medische autoriteiten gegeven, niet zonder gevaar zijn al zijn er weer een reeks even gezaghebbende autoriteiten, die ze als gevaarloos beschouwen te voorkomen. Een beetje meer prophylactisch optreden tegenover verschillende prophylactische methoden schijnt volgens sommige deskundigen dringend gewenscht. Voor eenige jaren is er ineen deel der Fransche pers door medici een campagne op touw gezet, waarbij, op grond van onomstootbare feiten, de noodlottige gevolgen werden gesignaleerd van verschillende soorten injecties, die door de medici, welke ze toepasten, alle als onschuldig werden beschouwd. De aanklagende medici meenden, dat het publiek het recht had te weten, waaraan het zich blootstelde en dat niet alleen inde vaktijdschriften alleen moest besproken blijven. Men is inde medische wereld toen een beetje opgeschrikt en ook in Nederland zijn van medische zijde tal van waarschuwende stemmen tegen het maar raak injecteeren, vernomen. Ook de medische medewerker van de Msb. zegt er al eens tegen gewaarschuwd te hebben, al was het niet naar aanleiding van bedoelde campagne. De bekende katholieke vrouwenarts dr. Ausems heeft een tijd geleden in één der medische tijdschriften, op grond van zijn ervaringen, bij een respectabel groot aantal bevolkingen opgedaan, gewaarschuwd tegen de gevaren, aan het gebruik vaneen bekend lnjectiemiddel ter bespoediging van het baringsproces verbonden. In die gevallen, waarin werkelijk ingrijpen noodig is, zoo schreef hij ongeveer, haalt het middel weinig of niets uit en inde andere gevallen zijnde nevenwerkingen ervan vaak van dien aard, dat men zich ervan dient te onthouden. Erkend zij, dat andere deskundigen weer niet zoo afwijzend tegenover het middel schijnen te staan als Ausems. Om op het Lübecksche geval terug te komen: de gezondheidsdienst inde Hanzestad heeft natuurlijk dadelijk het stopzetten der Calmettebehandeling te Lübeck gelast en een circulaire doen verspreiden, waarin alle betrokkenen, (ouders, enz.) worden uitgenoodigd, bij ziekteverschijnselen van met het Galmette-seruin behandelde zuigelingen onmiddellijk een arts te waarschuwen. De oerstof voor het serum, zoo wordt verder meegedeeld, is uit Parijs betrokkA. Prof. dr. Deiche, die de cultißs te Lübeck samenstelde, legde ineen zitting van den gezondheidsraad de verklaring af, dat vaneen abuis, of een onjuiste toepassing van het serum, of een vergissing bij het verzenden der cultures te Parijs absoluut geen sprake is. Men is op ’t oogenblik bezig, de oorzaak der ziektegevallen vast te stellen. --- De moorden te Ratibor Twee broeders gearresteerd. In verband met de resultaten van het onder-_ zoek naar den nieuwen moord in het district Ratibor, waarvan, zooals gemeld, zekere Sedlalzek het slachtoffer is geworden, zijn thans de broeders Melchior en Leo Rzodecsko uit de kolonie Silberkopf onder ernstige verdenking, aan de misdaad schuldig te zijn, in hechtenis genomen. De broeders hadden jaren geleden van den vermoorde diens huis en grondbezit gekocht, doch waren hierop nog een bedrag schuldig. Omtrent deze schuld kwam het herhaaldelijk tot twist en later tot openlijke vijandschap. Voorts heeft wellicht de omstandigheid tot de misdaad geleid, dat Sedlatzck als getuige gehoord zou worden ineen meineedproces tegen de broeders Rzodeckzo. --- GEMENGD NIEUWS INDRINGERS IN HET KONINKLIJK PALEIS TE AMSTERDAM. De Senaat van het Delftsche Studentencorps heeft zich genoodzaakt gezien twee leden van het corps, in verband met het gebeurde te Amsterdam op j.l. Zondag te schrosen voor den maximaleu wettelyken termijn. --- EEN LAFFE DAAD. Mishandeling van een 4-jarig meisje. Te Den Helder is tijdens de afwezigheid van de wed. v. T„ haar vierjarig dochtertje op zeer ernstige wijze dooreen kostganger mishandeld. De onverlaat heeft het kind uit het bed getrokken en bont en Mauw geslagen, ’t Kind schreeuwde erbarmelijk en trok daarom de aandacht van voorbijgangers, die door de geopende gordijnen de mishandeling zagen en de politie waarschuwden. Deze haalde den onverlaat uit de woning en maakte proces-verbaal op. --- CHANTAGE VAN EEN HOLLANDER TE LONDEN. Hans Kuik, een Hollandsch artist, wien een poging tot afdreiging tegen een Hollandsch zakenman ten laste gelegd was, is te Londen tot 5 jaar tuchthuisstraf veroordeeld. De naarn van zijn slachtoffer werd niet onthuld, In het proces heette hij „mr. X.” Kuik’s vrouw, die van medeplichtigheid beschuldigd was, is van rechtsvervolging ontslagen. --- ZONDERLING BESTAAN VAN EEN ZWAKZINNIGE. Dierlijke samenleving ineen krot. Ineen deels ingegraven krot onder Nijeham (Fr.) huist de zeventigjarige C. R., in gezelschap van twee geiten, een bok, een hond en een schaap. Zich zelf en deze dierlijke mélange moet de ongelukkige, die zich overigens niet van zyn treurig bestaan bewust schijnt, van zijn wekelijksche drie gulden steun onderhouden. Overdag trekt de zonderling met zijn dieren langs de wegen, des nachts hokken zij broederlijk bijeeen in het schamele onderdak. Tot dusver heeft de overheid nog niet ingegrepen. --- NAAR HET VREEMDELINGENLEGIOEN Een getrouwd persoon uit Helmond meegelokt. Ongeveer zes weken geleden verdwreen spoorloos zekere J. M. wonende inde Molenstraat te Helmond, aldus de Meiersche Courant. Van deze verdwijning werd aangifte gedaan aan het politiebureau, echter zonder nader resultaat. Dezer dagen nu ontvingen de schóón ouders van M., alwaar J. M., die gehuwd wjas, inwoonde, een brief uit Algiers, waaruit I zij tot hun ontsteltenis* vernamen, dat hun schóón zoon was aangeworven voor het vreemdelingenlegioen in Noord-Afrika en daar reeds was ingelyfd. Naar we mochten vernemen had de aanwerving zich als volgt toegedragen. Inde Ameidestraat had een Belg hem staande gehouden, waarna M. met hem een glaasje was gaan drinken. Al spoedig Was M. dronken gemaakt en in deze stemming kwam hij er toe om te teekenen voor het vreemdelingenlegioen Zonder nog thuis te komen voerde de aanwervingsagent hem mede. M. verklaarde in zijn brief veel spijt te hebben van zijn gedane stap, maar er zal wel geen macht sterk genoeg zijn om hem te verlossen. Wel een waarschuwing voor anderen. --- STATIONSIDYLLE. Flying Dutchman vertelt in „Spoor- en Tramwegen” de volgende ware geschiedenis: De stationschef te Driebergen houdt kippen. Dit is op zich zelf niets EljzondeTS. Maai' hij heeft wel bijzondere kippen, want ’s avonds gaan zij niet in hun nachtverblijf, zooals dat: ’n fatsoenlijke kip betaamt, maar zij zetten zich neer in hooge hoornen achter het station, lioe hooger, hoe liever. Ook des winters. En dan kan men hun silhouetten tegen den nachtehjken hemel tusschen de kale takken zien afsteken. Doch dit is ook nog niet zoo bijster bijzonder. Er zijn meer kippen die dergelijke allures hebben. Zij leven boven hun stand. Dat hebben ze van de menschen afgekeken. Maar de chef heeft ook krielkippen, dat zijn kleine kippetjes die, om het zoo uitte drukken, op een kinderkaartje zouden reizen. En nu komt het. Op een mooien Mei-Maandagmorgen van het jaar 1929 kwam het krielhaantje met een zijner haremdametjes heel parmantig het perron opstappen. Beiden inspecteerden daar ’n bloemenbak, die oor het bureau van den chef in een vensterbank is aangebracht en waarin verschillende planten groenden, groeiden en bloedden. Het personeel begon al te denken aan „stationsin&pectie”! Maar men had het mis. Op geheimzinnige wijze werd tussdïen de planten een nestje gemaakt, een klein wit eitje werd er in gedeponeerd en in alle stilte vertrok het paartje dus zonder gekakel als wilden ze ’t geheim houden. Twaalf dagen lang lederen ochtend prompt vóór de komst van trein 3751 werd het aantal eieren met één vermeerderd en het eerst nog onaanzienlijke nest werd langzamerhand verfraaid en verbeterd, zoodat het er recht knusjes begon uitte zien. Toen ons kippetje het welletjes vond zette zij zich met breed gebaar op haar porcelelnwitte eitjes en begon te broeden. Dat er alle dagen zoo’n kleine 150 snel- en personentreinen, goederentreinen, gillende losse locomotieven langs haar heen daverden het deerde haar niet in ’t minst. Trouw Weef zij 21 dagen op haar post, niet denkend aan overuren of aan art. 9i A.R.D. ’t Was een bezienswaardigheid van het station; de vaste reizigers, die in ’t geheim waren genomen, kwamen geregeld even kijken, doch het personeel, dat schik in het vreemde geval had, bewaakte het diertje en haar toekomstig kroost met toewijding en liefde. De chef zelf hield natuurlijk ook een oog in ’t zeil, want als hij aan zijn schrijftafel gezeten was, zag hij niet alleen de kleur van de blokvensters voor zich, maar als hij op zij keek kon hij daar door het venster zijn klein dapper kippetje zien zitten. Toen de tijd verstreken was, kwamen er 12 donzen kuikentjes te voorschijn. Moeder kip vloog naar beneden en haar kroost liet zich eveneens naar beneden fladderen. Alle kwamen heelhuids op den beganen grond en toen „tok-tok-tok” in optocht naar de groote groe4 ne weide achter ’t station. We schrijven thans Mei 1930. Het kippetje heeft haar oude broedplaats weer opgezocht en zit opnieuw tusschen de bloemen op de vensterbank voor het raam van den bureauchef en zorgt voor de vermeerdering van haar soot. Half Mei ongeveer zullen de kleine kuikentjes uitkomen. Wie durft nu nog beweren dat er In bet spoorwegbedrijf geen poëzie zit? Als je ’t maar weet op te merken en fe waardeeren! --- DE BERLIJNSCHE DANSERESSEN TE MONTEVIDEO. Haar leidster gearresteerd. We hebben een paar maanden geleden in ’n aantal telegrammen uit Berlijn melding gemaakt van de daar toen ontstane opwinding in verband met het vertrek vaneen groep danseressen naar Zuid-Amerika, onder leiding van zekere mevrouw Schmeling, wijl men deze verdacht van het drijven van handel in blanke slavinnen. De politie kon toen echter geen termen vinden om het vertrek te beletten en ook van andere zijde werden pogingen gedaan om het publiek gerust te stellen. Thans publiceert de Berlijnsche „Morgenpost” een brief, welke een lid van het „ballet-Schmeling” aan haar vader heeft geschreven. Hierin worden de verdere lotgevallen van ’t gezelschap beschreven en blijkt o.a. dat mevr. Schmeling te Montevideo wegens handel in meisjes is gearresteerd en naar Buenos-Aires is getransporteerd. De vertegenwoordigers van DuitscMand en de overheid in Zuid-Amerika hebben zich het lot van de meisjes van het ballet intusschen aangetrokken en er voor gezorgd, dat zij thans in werkelijke theaters kunnen optreden en niet inde lokalen waarvoor mevrouw Schmeling ze liad bestemd. --- GOUDEN TIENTJE INGESLIKT. Drama op een gelukskantoor. Wij menschen zijn gek op gokjes. Vandaar o.a. de Nederlandsche Staatsloterij. Wij zijn ook gek op een beetje reclame, reclame, die op een prettige verleidelijke manier tot een gokje animeert. Vandaar de gelukskantoren, u kent ze wel. Er vallen bij iedere trekking prijzen. Honderdjes, duizendjes, en als het nog hooger gaat zijnde ramen te klein. Ook inde Hemsterhuisstraat te Den Haag vindt u er zoo een, vertelt de „Nwsbron”. Maar daar werd vrouw Fortuna een dezer dagen weggejaagd. Door. ’n man die wat kwam koopen en praten. U moet weten, het is daar niet zuiver een gelukskantoor, maar tevens een gezellig en handig kruidenierszaakje. De klant praatte wat over de wendingen van het Lot en zoo (hij had zelf ook aandeelen in het gelukskantoor) en de winkelier, ineen gulle bui, presenteerde hem een fleschje bier. Dat viel natuurlijk in goede aarde. Maarde klant wilde het graag inden winkel uitdrinken. Wat niet mocht. Maar als hij even achter kwam? Dat gebeurde. En er werd nog wat gepraat. Over de loterij. Natuurlijk, Over de mogelijkheid van hóóge prijzen. De kansen zijn weliswaar klein, nou ja, maar, nietwaar, je kunt nooit weten! De hooge prijzen zitten ier in, en ze komen er uit ook! En bovendien was het hier toch maar een gelukskantoor: o, zóó. De winkelier liet een gouden tientje glinsteren in zijn hand: t „Zóó honderd!” De klant keek zeer belangstellend, wou dat muntje ook wel eens op zijn haud houden. Tenslotte zie je die dingen niet eiken dag. Het mocht. Het gouden tientje ging over in handen van dén klant. Dié er even naar keek en toen niet een gulzige beweging, bracht hij zijn hand naar den mond. En slikte het in. Zóó maar. Alis een borstplaatje. Daarna dronk hij zijn fleschje bier uit en wilde naar huis gaan. Maarde winkelier was daar sterk tegen en liet de politie halen. Die zich met het geval bemoeide. De goud-eter zal het gouden tiéntje terug moeten geven. Het schijnt een beetje vreemde sinjeur te zijn, die wel eens meer rare dingen uitgehaald heeft. Overigens was dit nog zoo raar niet. Want bet gouden tientje zit er in. En het zal er weer uilkoiwen óók. Wat dat aangaat is het net als dé prijzen van de Staatsloterij- --- HET MATSCHEK-PROCES. De gedaagde gefolterd. – Een aanklacht tegen den politiecommissaris. Bij de voortzetting van het Matschek-proces te Belgrado kwam het bü het verhoor van den beklaagde professor Jelatsjitsj tot dramatische fooneelen. Deze beklaagde verklaarde n.l. dat hij zich op ongeveer 500 K.M. van de plaats had bevonden waar de geincrimmineerde daden werden gepleegd. Waarvan hij beschuldigd werd had hij eerst vernomen, toen hij met Hadsjija en Bernarditsj geconfronteerd werd. Hadsjija had bü deze gelegenheid gezegd: „Vergeef mij, maar ik had zelfs mijn vader beschuldigd, zoo heeft men mij mishandeld!” Vervolgens schilderde Jelatsjitsj de vreese-Hjke folteringen, waaraan hij zelf op het bureau van politie had blootgestaan. Toen hij uiteen bewusteloosheid was ontwaakt, had de politie de doktoren Farkass en Stansjitsj geroepen, d'e van meening waren geweest, dat hij er waarschijnlijk he' leven bij laten zou, weshalve werd afgezien van overbrenging naar een ziekenhuis. . Na vijf dagen was hij voor den politierechter Bedokowitsj gevoerd. Hij werd opnieuw geconfronteerd met Bernarditsj, waarbij de verschrikkelijke scènes van het eerste verhoor zich hehaalden. By deze verklaringen van professor Jela jitsj ontstond onder de verdedigers geweldige opwinding. De voorzitter stond eenigen tijd machteloos tegenover hun interrupties. Jelatsjitsj zerde nog dat het er bij de politie inde eerste plaats om ging, Matschek te belasteren. De verdedigers sprongen hierop van hun zetels op en schreeuwden: ,Matschek en geen ander is de verdediger van het Kroatische volk.” Jelatsjitsj legde er den nadruk op dat het hem onverschillig was, of hij werid veroordeeld, aangezien zijn gezondheidstoestand tengevolge van de ondergane mishandelingen toch zóó slecht was geworden, dat hij geen beroep meer kon uitoefenen en niet lang meer zou leven. De verdediger, dr. Kostitsj verklaarde daarop: „Aangezien de commissaris van politie Bedekowltsj de mishandelingen onder eede heeft ontkend, deze daarentegen bewezen worden door de verklaringen der artsen en de lidteekens van alle beklaagden, stel ik voor Bedekowitsj onmiddellijk onder beschuldiging te stellen en te arresteeren. De Officier van Justitie gaf dit voorstel over aan het gerechtshof. Het verhoor van den 56-jarigen 'gepensionneerden eersten luitenant Wilko Begitsch die als stichter der terroristische organisaties is aangeklaagd en voor de belangrijkste getuige a charge tegen Matschek en de andere verdachten wordt beschouwd, bracht een verrassing. Begitsch, die den laatsten tijd een betere behandeling genoot dan de andere verdachten, herriep plotseling eveneens al zijn verklaringen en wees er met nadruk op, dat hij inden beginne net zoo ernstig is mishandeld als de andere verdachten en dat hij later onder dezen druk alles heeft moeten bekennen --- Daverende Dingen U zag het dus gebeuren? Vlak voor mijn oogen ik stond er geen twee meter vanaf, de wagen schoot met een angstwekkende vaart om den hoek, kw7am de laan door en reed de handkar omver. Hoe groot schatte u de snelheid? Minstens honderd kilometer, bijna zoo hard als een trein. Hoe hard rijdt een trein? Weet ik niet, maar ik zag hem aankomen, en zei dadelijk tegen mijn vrouw, daar komen ongelukken van. de man bloedde verschrikkelijk. De man met de handkar stak duidelijk zijn hand uit, dat hij wou oversteken, toen werd de kar door het voorwiel geschept en op het trottoir geslingerd. En de auto reed door, alsof er niets gebeurd wras. Het wTas half zes en al te donker om zijn nummer op te nemen, maar ik zag duidelijk g 97 en dan nog eenige cijfers. Dat nummer bestaat niet, Maar hebt u den bestuurder goed opgenomen?, Heel goed, ik zag hem aankomen, een heer vaneen jaar of vijftig met glad geschoren gezicht en een grijzen deukhoud op, hij rookte een dikke sigaar en toeterde niet eens. Het was een blauw limosine... Volgende ooggetuige: Ja zeker, zeer duidelijk gezien, ik moest zelfs opzij vliegen, anders had ik er ook onder gelegen, want ik stak net de straat over. Hoe laat was het precies? Was het nog dag? Klaar dag, nog geen vijf uur. Hoe hard reed hij ongeveer toen hij om den hoek kwam? Hij kwam heelemaal niet om den hoek, hij kwam recht uit de laan, ik zag hem van verre aankomen ik denk van zestig kilometer of vijftig. Toen ik om het nummer dacht was het te laat, maar ik zag een H. De man was dertig jaar met een kort zwart snorretje, een grijze demi, een bolhoed en ’t was een open wagen. Weet u dat zeker? De vorige ooggetuige zei een deukhoed. Hü rookte een sigaar. Ik keek hem direct in zijn gezicht, dan heeft hij de snor voor een sigaar aangezien, en w7as eerder onder