Het Broodbonnetje Juffrouw Laurent hield stil, zette de punt van haar parasol op het kleine vierkante stukje karton waartegen haar schoentje had geschopt, bukte zich en zei: Hé! Toen ze het had opgeraapt, veegde zij de stof af, die het bedekte en onderzocht het van alle kanten. Er waren deze woorden op gedrukt: „Vereeniging van den St. Vincentius a Paulo, goed voor een Kilo brood.” Hé, herhaalde juffrouw Laurent. En 11a zich overtuigd te hebben dat niemand het bemerkte stopte zij met een beweging, die misschien meer instinctmatig dan doordacht was het bonnetje vlug in haar taschje en ging huiswaarts. Thuis gekomen, nam zij het kleine groene, kartonnen vierkantje inde hand en onderzocht het nogmaals, het fascineerde haar op een eigenaardige wijze. Vereeniging van den St. Vincentius a Paulo, sprak zij tot zich zelve, wat is dat voor een vereeniging? Het komt mij voor dat ik er wel eens over heb hooren spreken, maar ik herinner me toch niet precies.... trouwens een kilo brood is altijd een kilo br00d..... Deze onomstootbare waarheid drong steeds meer tot haar door, naarmate zij het groene vierkantje meer bekeek. Het was vuil een gehavend aan de kanten, blijkbaar had het reeds meermalen dienst gedaan. Het kan nog een keertje meer dienst doen. mompelde puffrouw Laurent. Zij wierp een blik om haar heen, welke echter meer een blik in haar binnenste was. —■ Het kan mij wel dienst doen! En, als wilde zij het voornemen, dat ze sjnds zooeyen gemaakt moest hebben, bekrachtigen, zonder dat ze dit zelve wist: Een kilo brood is altijd een kilo brood, 1 franc 9*5 uitgespaard is altijd iets uitgespaard. Niet dat juffrouw Laurent behoeftig was. Ofschoon de daling van de geldmarkt ook haar had getroffen, kon men toch niet zeggen dat zij als zoovele anderen op zwart zaad zat. Maar wat zal ik er van zeggen? Men moet de gelegenheid te baat nemen. EenèhrweEhov de gelegenheid te baat weten te nemen. Een kilo brood is altijd een kilo brood... Zij keek op de klok, opende haar buffet: Juist bijna op, ik moest er dus maar aanstonds heengaan En zij ging heen, maar het bonnetje wilde zij natuurlijk niet aan haar gewonen bakker afgeven: zij werd liever niet opgemerkt en richtte dus haar schreden naar een wijk van de stad, waar ze zoo goed als nooit kwam. Een eenvoudig bakkerswinkeltje trok haar aandacht. Kinderen speelden vóór het huis en de dikke baas versperde den ingang der deur, Zijn bloote armen, gekruist over zijn flanellen vest, haddeh een eerbiedwaardige afmeting, maar zijn uiterlijk was goedig, haastig ging hij op zij om juffrouw Laurent door te laten. Als ’t U blieft een kilo brood, sprak zij op gedempten toon, zonder hem aan te kijken, terwijl ze heml het bonnetje overhandigde. Hij nam hét inde hand, draaide het een paar maal om en sloeg op juffrouw Laurent een wantrouwenden blik: Is dit eCn gratis bon?, vroeg hij op vreemden toon. Het is een gratis bon, antwoordde de oude Jongejuffrouw zachtjes. Hij scheen nog onthutst; maar eindelijk, de schouders ophalend en het brood op de weegschaal leggend, zei hij: Als ’t u blieft, ik heb u ’n ruim gewicht gegeven! Twee dagen later las juffrouw Laurent haar krant. Er stond in vermeld, dat het brood vijf centimes was opgeslagen. Jammer! zuchtte zij; als ik gedacht had, had ik in plaats van 1 franc 96 twee francs uitgespaard; vijf centimes zijn altijd vijf centimes. Maar het jklinken van de huisbel maakte een einde aan hjjaar berekeningen. Zij maakte open en liet twee heeren in haar kleinen salon binnen. Hetwas eén deftig salonnetje, dat de héeren, wel is waar bescheiden, doch met welbehagen gadesloegen'! Het waren twee nette, ernstige heeren, van wie de eené een vollen baard droeg. Het scheen juffrouw Laurent toe dat zij hen wel op straat ontmoet had, doch zij kon hen niet thuis brengen. Mijne Heeren? zeide ze. U zijt juffrouw Laurent, niet waar? vroeg de heer met den baard. Jawel, Mijnheer. —• U zijt het toch die eergisteren, inde bakkerij van de Bourgstraat het broodbonnetje hebt aangeboden? vervolgde de baardlooze heer. . Juffrouw Laurent verbleekte. 1k.... dat is te zeggen.... ja zeker. De twee heeren zagen hoe onthutst zij was en „de baard” ging kalm verder. Maak u niet zenuwachtig, wat ik u bidden mag, mejuffrouw, een buurman van de bakkerij heeft u herkend en heeft gemeend in uw belang te handelen door ons te waarschuwen, wij behooren tot de Vereeniging van den St. Vincentius a Paulo. —• Heeren, stamelde juffrouw Laurent, ik had dit bonnetje op stijaat gevonden.... ik meende..... Zeker, zeker, wij verwijten u niets, integendeel, waarschijnlijk is het doel onzer Vereeniging u bekend; zij houdt zich vooral bezig met het hulp verleenen aan oudere menschen, die behoeftjg zijn of met armen die belast zijn met een gezin. Daar uw geval ons is opgegeven, veroorlooven wij ons hier inlichtingen te komen nemen. Een ingehouden glimlach speelde om den mond van den baardloozen heer en inden baard van den andere. Van bleek werd juffrouw Laurent vuurrood. Ik verzeker u, men heeft zich vergist.... Waarom? Onze liefdadigheid is discreet. Bovendien, is het een schande in geldgebrek te zijn? Het feit dat u dit broodbonnetje gebruikt hebt, zegt ons dat het u dienstig was, dat hel in handen viel van iemand die beproefd is door het lot. Wij zijn er volkomen van overtuigd, dat, indien dit niet het geval was, gij er anders mee gehandeld zoudt hebben Mijne heeren.... Om kort te gaan, wij zullen u met liefde helpen. Wilt u zoo beleefd zijn ons te zeggen uit hoeveel vertrekken uw woning bestaat; waarschijnlijk behooren deze meubelen u niet toe? De twee heeren lieten hun blikken gaan over de keurige kamers, het prachtige schrijfbureau, de palm in haar mooien pot, het schoorsteenstel, d egordijnen, de fauteuils, waarin zij gezeten waren ... Juffrouw Laurent, die het toppunt van schaamte bereikt had, liet een soort gekreun hooren.... Deze afschuwelijke toestand kon niet langer duren. De beide heeren mochten niet in hun waan blijven Zij kon niet toelaten, zij, wier bestaan altijd eervol en waardig was geweest, te worden beschouwd als een noodlijdende .... . Ik zal u het precies zeggen, stamelde zij: tk heb vijf vertrekken, alles is mijn eigendom. , Zoo, zoo, zeide „de baard”, vijf vertrekken ! Ei, ei, zei „de baardlooze”, alles behoort u toe?! —1 Wij zijn verwonderd dat u in deze omstandigheden ...,.. Het lijkt ons althans zeer vreemd.... Juffrouw Laurent was opgestaan, de heeren deden insgelijks. Hun onderdrukte glimlach was verdwenen, had plaats gemaakt voor harden ernst. Niet in staat hun blik te verdragen, boog zij het hoofd, sloeg haar oogén neer, wreef znuwachtig met haar handen en zei: Ik heb deze bon op straat gevonden, ik dacht niet verkeerd te handelen; een kilo brood is altijd een kilo brood. —Ja, antwoorde „de baard” koeltjes ja, mejuffrouw, een kilo brood is altijd een kilo brood vooral voor de armen, en hiermee versta ik de echte armen. Zij boog hef hoofd nog dieper: Elkeen, die, niet waarachtig arm zijnde, een liefdegift die niet voor hem bestemd is, tol zijn eigen voordeel gebruikt, stelt een verkeerde daad. Nog dieper boog zij het hoofd. Wij zijn dus van meening, mejuffrouw, dat u er niet erg op staat op de lijst van onze beschermelingen te worden geplaatst en wij zullen u dankbaar zijn, wanneer u ons het geld wilt teruggeven van het kilo brood, dat u gehaald hebt bij den bakker inde Bourgstraat. De toon Van hoffelijk, maar beslist, en met een zweem van spotternij. Weer verbleekte juffrouw Laurent. Haar ademhaling werd moeilijk. Zij had geen moed meer een woord uitte brengen. De twee heeren beraadslaagden samen: Hoeveel is een kilo brood waard? Eergister 1 franc 90. Vandaag twee franc. Verlegen en woedend, tegelijk begrijpende wat de heeren van haar verlangden, haalde de oude jongejuffrouw twee papiertjes uit haar beurs. Zij gaf ze hun op een bruuske wijze inde hand en zei mte een stem zonder geluid: Het is twintig franc waard.... als ’t u blieft dit is voor uw liefdewerk. Maar toen de heeren weg waren, zonk zij afgemat ineen der fauteuils: Twintig franc! twintig franc!.... het ki 10.... zij zullen mij nog eens hebben met hun broodbonnetjes! (Naar het Fransch van René Duverne). --- LENTE AAN DEN RIJN In Holland ziet men bloeiende tulpen- en hyacintenvelden. In het Rijnland bloeiende boomen. Vanaf Keulen, Bonn, Godesberg tot Mehlem zijnde berghellingen gekleurd met de rosé en witte bloesems der perziken en kersenboomen. Gelijk in Holland de Betuwe, zoo is de streek bij Koblenz, Boppard Salzig enz. het Rijnsche kersenland, een sluier van witte bloesempracht. In het Zevengebergte herhaalt zich de aloude sage van Brünhilde. Het eeuwenoude sprookje inde bergen is weer levend geworden. De sage van Brünhilde, die des ochtends bij zonsopgang op de bergen ontwaakte en naar het dal komend, onderweg haar witten sluier inde boomen verloor. Geen wonder, dat bij zulk eene bloesempracht deze sage ontstond. In dit sprookjesland aan de Zeven Bergen ligt Bad Godesberg. De ontelbare magnolia’s in zijne tuinen en parken hebben hare zacht-rose bloemen geopend. De meidoorn heeft zijn lentekleed aangetrokken en inde struiken beweegt zich de vogelwereld. De nachtegaal is met haar Kurgezang ook begonnen. Alle bronnetjes van stille vreugde stroomen. Het is lente aan den Rijn. Deze lente moet men meemaken. Want ze is eene levensbron, een bron van kracht. Inde bosschén van de Rijnstreek ruischt zij het oeroude lied van de eeuwige Wording. Vruchtbare winden zegenen de bloesems, hoog inde blauwe lucht cirkelt de havik en hier beneden gonzen de bijen door het dal. Alle bronnetjes van stille vreugde stroomen. Het is lente aan den Rijn. Deze lente spreidt haren reusachtigen prachtmantel over honderden stille stadjes en dorpen uit. Om de oude bruchten bloeit de nieuwe tooverpracht. Königswinter, Remagen Unkel, Honnef, Rhöndorf, Rolandseck en hoe ze allen heeten, zijn door dezen prachtmantel omhuld, die in hare geheele pracht het mooiste te zien is voor hen die van de bergen af op haar neerzien in het dal. Van hier uit overziet men een paradijs, waarin men veel eerder zijn geluk kan zien, dat heden helaas aan velen ontbreekt. En nochtans. De jeugd trekt zingend door het land. Langs bergen en dalen klinkt gezang en de roep der koekoek weerklinkt. Met krachtigen riemslag doorklieft de liefhebber voor watersport den stroom. Hier en daar ziet men reeds vee op de sappige weiden. De booten en de salonbooten bevaren den Rijn. Alle bronnetjes van stille vreugde stroomen. Het is lente aan den Rijn. H. A. IN HET RIJNLAND BLOEIENDE BOOMEN! --- Slechts een cent.... VRIJ NAAR HET ENGELSCH DOOR JAN VAN OGTREDE. Jerry Summers had zich tijdens zijn verblijf in Huize Lumley buitengewoon geamuseerd; de dagën waren als omgevlogen. Hij had gedanst, gebiljart, getennist, geroeid, kortom men had het hem niet beter naar den zin kunnen maken. De Zondag was al even aangenaam verloopen als de Vrijdag en Zaterdag, en het begon hem geducht te spijten, dat hij ’s avonds om negen uur al moest vertrekken en hierdoor ook slechts gedeeltelijk kon tegenwoordig zijn op de soirée door Lady Lumley ten pleiziere van hare gasten aangericht. Na vele vergeefsche pogingen vond Jerry in den vooravond onder een sleepende boston gelegenheid om zijn gastvrouw ’n compliment te maken over de buitengewone moeite, welke zij zich had getroost om ’t haar gasten zoo aangenaam en prettig mogelijk te maken. Hij had nu en daar was ’t hem voornamelijk om te doen geweest!— tevens de gelegenheid de briljantenhanger van Lady Lumley eens meer van nabij te bekijken. En waarlijk, Bill had niet te veel gezegd! Dat ding was ruw geschat, zooals ’t daar aan den hals van zijn eigenaresse schitterde ineen oogverblindend geflonker van vele fijn-geslepen, ineen kroonvorm gezette diamantjes rondom een drietal ongelooflijk groote topazen inderdaad meer dan drieduizend pond waard. Onder het rustig bostonneeren met de gastvrouw was Jerry tot de slotsom gekomen, dat het voor zijn geoefende vingers niet de minste moeite zou zijn zich in het bezit van den hanger te stellen. De zaakwas echter, hoe kon dit inde. tjokvolle zaal, waar ieder van den hanger wist, onopgemerkt blijven, en waar moest ie ’t ding laten, wanneer er gefouilleerd zou worden? Diep in gedachten schreed Jerry na den dans langzaam naar het balcon, terwijl hij achteloos een sigaret op den nagel van zijn duim klopte. „Dat ding te krijgen, dat is de kunst niet!” zoo sprak hij tot zichzelf, „maarde kwestie is waar blijf ik ermee?” Zoo zat hij eenigen tijd in gedachten verzonken, tot hij plotseling opsprong. In zijn oogen blonk weer de oude schittering van voldoening na het ovex-winnen van een schijnbaar onoverkomelijke moeilijkheid. „Wel zeker, natuurlijk, dat is de manier!” mompelde hij voor zich heen. Hij ging weer naar de balzaal en mengde zich onder de aanwezigen. Na met deze en gene een woord gewisseld te hebben, liep hij door naar de hall en luisterde daar aandachtig. Er was niemand te zien. Jerry knikte tevreden en stapte toe op de postbus inden hoek van hall. Het was een prachtig gebeeldhouwd kastje, daar geplaatst voor de te verzenden post van huisgenooten en gasten en was als een gewone brievenbus voorzien vaneen smalle gleuf met aan den binnenkant een afsluitplaatje, dat den inhoud afsloot voor nieuwsgierige kijkers en dat tevens, bij het te vol raken van de bus, belette, dat de poststukken er naar buiten zouden uitwippen. Jerry wist, dat alleen de butler er het sleuteltje van had en op geregelde tijden, wanneer de post langs kwam, de bus ledigde. Volgens het lichtingsplaatje zou de volgende en tevens de laatste lichting van dien avond geschieden om 7.55. „Zeven uur vijf en vijftig, dat is vijf minuten voor acht,” mompelde Jerry, terwijl hij op zijn horloge keek, „drommels, dan zal ik me nog moesten haasten; ’t is al kwart voor acht!” Na zich nogmaals overtuigd te hebben nieJ bespied te zijn, begaf hij zich weer naar de danszaal. Toen Jerry binnentrad, dwaalde zijn oog naar de gastvrouw en hij kon zich feleciteëren met het geluk, dat hij dien avond had! Lady Lumley kon voor hem geen gelukkiger plaats hebben uitgezocht inden hoek van de zaal vlak naast de deur naar de hall. Onopgemerkt verliet Jerry de balzaal weder enhaastte zich naar de schrijfkamer, nam een enveloppe van de ten gerieve der gasten neergelegde stapel en adresseerde rustig en kalm aan: „Mr. Summers, Flat 22, Borrowdale Street London E. C.” Het was toen tien voor acht! Hij voorzag de enveloppe van postzegels en stak hem inden buitenzak van z’n smoking, met eenige velletjes schrijfpapier, die daar ook gereed lagen. Om zeven minuten voor acht schreed Jerry, kalm als altijd, met zijn innemendste glimlach op de gastvrouw toe en sprak met een lichte buiging: „Zooals U wellicht wel vernomen zult hebben, Mylady, ben ik zeer tót mijn spijt door zaken gepresseerd vanavond reeds om negen uur te vertrekken! Ik zou u willen vragen mij inde gelegenheid te stellen u mijn dank te betuigen voor de aangename en prettige ontvangst, welke u mij heeft bereid. Als u het goed vindt, zullen wij even op het balcon plaats nemen. Het is heerlijk koel daar, de maan staat helder en het is een prachtige avond!” Lady Lumley stond gracieus op en een kort oogenblik van lichte verwarryig, veroorzaakt door het omstooten vaneen wijnglas, was voor Jerry voldoende om zijn vingers gelegenheid te geven de afsluiting van de hanger te betasten en snel als de gedachte Lady Lumley’s collier van eigenaar te doen verwisselen. En terwijl zij beiden pratend de balzaal uitschreden naar het balcon, was het kleinood reeds in Jerry’s smoking verdwenen. Hij praatte met zijn gewone onderhoudendheid, maar zijn vingers wikkelden ondertusschen met een behendigheid, slechts door buitengewone en langdurige oefening verkregen, het colier inde velletjes papier, die hij daartoe van de schrijftafel bij zich had gestoken. Op zijn beurt verhuisde dit pakje inde enveloppe, waarheen zich daarna de bedrijvigheid van zijn vingers verplaatste. Met zijn duini in een van te voren nat gemaakte punt van zijn zakdoek werd de gomrand zorgvuldig bevochtigd. Ja, als Jerry iets ondernam, dan zorgde hij steeds, dat alles inde kleinste onderdeeltjes was verzorgd! De enveloppe werd dichtgedrukt met denzelfden duim.’ Terwijl zij de bus inde hall naderden, praatte Jerry zoo mogelijk nog enthousiaster dan tevoren ,over zijn genietingen der laatste dagen, en op die wijze was het voor hem een peulschilletje om de enveloppe met inhoud ongemerkt inde gleuf van de bus te laten verdwijnen. De brief viel op de vele andere, die reeds inde bus lagen, zoodat het neervallen niet kon worden gehoord. Het was nu vijf en een halve minuut voor acht! Mrs. Lumley had in het geheel niets van het voorgevallene bemerkt. Om tien over acht bracht Jerry als vanzelf het gesprek op den diamanten hanger, die zooals Jerryverzekerde, haar gelijke in Engeland niet had. En toen pas was het, dat Lady Lumley als geëlectriseerd opsprong, haar hals betastte en uitgilde: „M’n hanger is gestolen!” De geheele zaal was in rep en roer en allen kwamen op het gegil toeloopen. „Het is een vervelende geschiedenis,” zoo mengde Jerry zich tusschen een groepje heeren. „Ik vind m’n positie hier verre van aangenaam. Ik ben het geweest, die het laatste kwartier in Lady Lumley’s gezelschap heeft doorgebracht.” „Ja, maar Mr. Summers. U bent toch in het geheel niet van me weg geweest!” „Dat is zoo”, merkte Jerry rustig op. „Maar toch stel ik er wel prijs op, teneinde alle verdenking van mij weg te nemen, mij voor m’n vertrek te laten fouilleeren.” Eenige heeren waren dadelijk bereid, zich hiermede te belasten. Op zijn verzoek begaf men zich naar het privé-kantoor, waar Jerry grondig werd gefouilleerd. Op zijn voorstel werd ook nog de vloer van het balcon afgespeurd en werden de bedienden naar beneden gezonden, om den tuin, die onder het balcon lag, te onderzoeken, ofschoon men er algemeen van overtuigd was, dat de schitterende steenen in het volle maanlicht de plaats van het kleinood direct zouden hebben verraden! Jerry vertrok om klokslag negen uur, na nogmaals de gastvrouw te hebben verzekerd, zich te allen tijde beschikbaar te houden. Jerry bracht eenige dagen door in zijn afgelegen landhuis, voordat hij zich naar Flat 22 in Londen begaf, waar de briljanten hanger hem zou wachten! Hij wilde expres eenige dagen in zijn landhuis doorbrengen, voor het geval de politie hem mocht verdenken en in het oog houden. Een wTeek later begaf hij zich naar Londen en liet zich met de ondergrondsche, de bus en ’n taxi van den eenen hoek van de stad naaiden anderen brengen, zoodat hij ervan verzekerd kon zijn, dat allen, die hem mochten hebben willen volgen, zijn spoor bijster moesten zijn geworden. Daarna stapte hij inde buurt van Borrowdale streef uit en wandelde rustig naar Flat 22. Hij knipte het licht aan en wilde zich direct naar de brievenbus begeven. Ontzet staarde hij echter in twee op hem gerichte revolverloopen inde handen vaneen hem welbekenden detective, vergezeld vaneen brigadier van Scotland Yard. „Ja, het heeft ons wel een weekje wachten gekost,” zoo begon de detective langzaam, „maar nu is meneer toch gekomen! Kijkt u maar niet zoo verbaasd, wij wilden u, Mr. Summers, Flat 22, Borrowdale Street, Londen E. C. eens even onder vier oogen spreken over dat diamanten collier, dat verleden Zondagavond omstreeks acht uur gestolen is bij Lady Lumley!” Jerry verbleekte. Hoe was dat mogelijk? Hij had alles toch zoo nauwkeurig van te voren overwogen. Hij wilde naar de deur grijpen, maar met ’n ferme ruk draaide de brigadier zijn beide armen naar achteren en maakte hem totaal weerloos. Werktuigelijk gleed zijn blik naar het glazen brievenkastje. Het was leeg! „Ja, een keurig stukje werk was ’t, Jerry, dat moet ik toegeven,” merkte de detective schamper op, „maar één klein onderdeeltje is je toch ontschoten, ouwe jongen! De door jou geadresseerde brief was onvoldoende gefrankeerd! Slechts één cent had je er te weinig opgeplakt, voldoende echter 0111 den brief met strafport te belasten en daar hier niemand aanwezig was om die te betalen, hem naar Huize Lumley, dat als afzender op de enveloppe gedrukt was, te laten retour gaan. Daar werd de brief geopend, om te kijken of binnenin op het schrijfpapier het adres van den feitelijken afzender was vermeld. Enne die brief bevatte het briljanten collier van Lady Lumley, terwijl het schrift van het adres algemeen als jouw hand werd herkend. Boven op de enveloppe bevond zich het poststempel van Darkshire van Zondagavond acht uur precies. Lady Lumley was zoo vriéndelijk ons er direct even van in kennis te stellen, zoodat we in Flat 22, Borrowdalestreet, Londen, niets anders hadden te doen dan den vogel te vangen. Wat ik je verder nog te vertellen heb, Jerry, dat hoor je straks. Kom Briggs, doe hem de polsbandjes maar aan.” Geïll. Wkbl. voor Ned. --- VAN ALLES WAT HET SCHOONMAKEN VAN LANGE EN SMALLE VAZEN. Om lange slanke bloenténvazen niet nauwe halzen schoon te maken, giet men er'wat azijn in en wat zout. Als men de vaas nu flink heen en weer schudt, zal alle vuil spoedig van den wand ver dwenen zijn. Natuurlijk moet men na deze be. handeling de vaas eerst weer goed met gewoon water naspoelen, voor men haar weer voor ’n nieuwe ruiker bestemmen kan. --- OM JONG EN MOOI TE BLIJVEN. lil een geneeskundig brochuurtjc staat dat veel meer dan poeders en crême’s, ’n voortdurende opgeruimdheid noodig is voor ’t instandhouden van of het verkrijgen van schoonheid. ’n Slecht humeur is zeer nadeelig voor die gelaatstrekken. Een vriendelijk en opgeruimd gelaat behaagt echter altijd. Door ’n slecht humeur worden de trekken verhard, de blik wordt star, er komt een bittere trek om den mond. Wie dikwijls humeurig is, krijgt een oud en rimpelig wezen. Wie altijd opgeruimd is, blijft jong. Daar de moeilijkheden van het leven, gemakkeiijker door een opgeruimden geest worden opgelost, zullen die menschen ook minder verdriet hebben. Een opgeruimde mensch kan hartelijk lachen en de lach is onontbeerlijk voor de gezondheid. Hen mensch die niet kan lachen, is niet gezond. , ; Lachen is niet alleen goed voor de spijsverteéring, maar ook voor de ademhaling en dien bloedsomloop. --- LIEFST WEL. Rechter: „U bekent dus, dat u uw schoonmoeder geslagen hebt. Dan is het niet meer noodig 0111 haar zelf ook nog te hooren”. Beklaagde; „Toch liefst wel, Edelachtbare. Kijk 11 haar alleen maar eens aan, misschien gelden dan wel verzachtende omstandigheden”. --- HET BEWIJS. „Maak dat je wegkomt”, zei een politieagent tegen een laten straatganger, die bezig was een lantaarnpaal met een huissleutel te openen. „Hier woont toch niemand”. „Woont hier niemand? Zoo, zie je dan niet dat boven nog licht brandt”. --- MAN VAN EEN BOEK. Toen de Russische zanger Schaljapin nog onbekend en niet beroemd was, zat hij op een dag zonder een cent. Hij nam een oud boek van de plank en ging er mee naar een boeken-antiquair. De antiquair zei; „Dat loont de moeite niet, vadertje, ik koop alleen heele bibliotheken”. Schaljapin antwoordde; „Vadertje, dit is een heele bibliotheek, de mijne”. --- Verboden vruchten zijn ’t lekkerst. Oude dame: „Ik zie, dat fooien geven verboden is”. Portier: „Ja, mevrouw. De appelen in het paradijs waren ook verboden”. --- Uit de mode-wereld JAPON VOOR DAMES. Zoodra de lente haar intrede gedaan heeft, begint iedere vrouw de noodzaakte voelen van „iets nieuws” te moeten hebben om te dra. gen. Ze worden er misschien door geïnspireerd door de boomen en struiken en planten, die allen met hun nieuwe kleed een aanvang gemaakt hebben. Het kost meestal eenige zelfoverwinning, gr toe te kunnen overgaan een japon te gaan knip pen en verder in elkaar te zetten, vooral als men overdag met het huishoudelijk werk de handen nog vol heeft bovendien. Maar toch is het de extra moeite wel waard om zijn eigen garderobe te voorzien. Niet al. leen bent U over het algemeen aanmerkelijk goedkooper uit, maar een groot voordeel is ook, dat U precies kunt krijgen wat U zelf het liefste hebben wilt. De jurk die U onder no. 385 vindt afgebeeld is zeer stijl vol De rok heeft alleen aan de linkerzijde een dubbele stolpplooi. Het lange bovenstuk, waaraan de rok bevestigd is, loopt met een schuine punt inde rok af. Een aardig effect wordt verkregen door de overslaggarnêering, welke tot op den rok door lóópt. --- ZOMERJURKJE VOOR KLEINE MEISJES Nu is toch langzamerhand werkelijk de: tijd gekomen dat U uw gedachten eens moet laten gaan over de garderobe van uw kleine meid, teneinde op de werkelijk mooie dagen niet genoodzaakt te zijn aan uw naaimachine te zitten. Daarbij komt nog dat IJ momenteel veel beter keus zult kunnen maken inde winkels, dan wanneer U wacht, totdat het werkelijke seizoen is aangebroken en men allen tegelijk om hetzelfde artikel komt. Het rokje is een gewoon „two-piece” model, in het midden gerimpeld. Het bovenlijfje heeft een dubbele borst en geen kraagje. Het verdiend aanbeveling de manchetten, evengoed als de garneering rond de halsopening en het riempje, ineen der kleuren uitte voeren, die ook inde ruit van de stof, welke U bezigt, voorkomt. --- GEKLEEDE JAPON VOOR DAMES. Dit model leent sjdi bij uitstek vojr nanuddagvisites. Er zit altijd iets aardigs in hèt bolero-idee. Zwart satijn staat iedere vrouw. Als U satijn neemt met een georgette-achterzijde, verdient het aanbeveling deze georgette-kant te bezigen voor de manchetten en de kraag, tenzij U de kraag en manchetten ineen contrasteerende kleur wenscht uitte voeren, hetgeen altijd neig al riskant is bij een donkere stof, alhoewel U het zou kunnen wagen met groen of rood. ---