HAAGSCHE brieven Aan het einde van ’t Paasch-recès Het pessimisme duurt voort! De Tweede Kamer komt na de Paaschvncantie weer in openbare vergadering bijeen, maar hoe vreemd het ook moge klinken, veel belangstelling is er niet voor te bekennen. Eigenlijk gaat het vergaderen van ons parlement aan de massa des volks totaal voorbij: inde Residentie zijn tienduizenden menschen, die nog nooit in het Kamergebouw geweest zijn, laat staan een glimp hebben opgevange i van de nauw-opsengedrongen honderd uitverkorenen der kiezers, die inde leelijke, helle, hoogt, smalle voormalige balzaal van den laaStc.n Prins-dtadhouder, de belangen des lands behartigen! Alleen als het spant, als er een ministerieel hoofd erg wankel staat, als de Kamer „moordplannen” heelt, dan stroomt de tribune vol, maar erg veel p'aats is hier ook al niet! Die spanning is er onlangs geweest bij het beslissende debat over het Kortingswetje, waar minister De Geer fel bestookt werd en Waar we ook den thans diepbelreurden heer Van Vu uren zijn hartstochtelijke rede hoorden houden ter vergeefscho verdediging van zijn amendement, welke rede toen wel door niemand als diens „zwanenzang” vermoed Is! Die spanning is er eenigermale geweest bij den heftigen aanval der S.D A.P.-ers op minister De Graaff, den onverstoorbaren, eenigszins haulainen, maar zeer bekwamen leider van „Koloniën” en zeer zeker was er die spanning (inde Eerste Kamer!), toen minister Beelaerts van Blokland over de Nederlandsch-Belgische kwestie aan den tand geveeld zou worden. In al deze gevallen liep het echter goed af voor de betrekken Excellenties en dus ook voor de regeering. Bij alle en velerlei grieven der Volksvertegenwoordiging wil zij toch nog altijd het leven van het kabinet-Ruijs de Beerenbrouck rekken! Dit is juist het kenmerkende van de politieke situatie in ons land: we hebben een zwakke regeering, die krachtig is in het negatieve en aarzelend in hei positieve, maar die blijft aan het bewind bij de gratie vaneen verdeelde Kamer. Deze situatie is heel merkwaardig, maar toch van de grootste beteekenis, als men de regeeringsdaden aan kritiek wil onderwerpen. Die kritiek wordt aan de regeering niet onthouden en ook de Kamer komt er bij velen niet heelhuids af. Vele kiezers, die door de crisis in hun bestaansvoorwaarden worden aangetast, herinneren zich de mooie beloften, inden verkiezingstijd gedaan. Maar tot hun teleurstelling en verontwaardiging tevens zien ze niets gebeuren van hetgeen ze verwachtten. Het is zoo geheel anders geloopen, dan ze gedacht hadden! Velen, zeer velen begrijpen niet, waarom het niet gebeurt. Ze zijn geen socialist of communist, maar als ze zien hoe er veel om hen heen ineenstort, hoe wankel de arbeid staat in het productieproces, dan beginnen ze te twijfelen en ze komen tot de conclusie: zoo als ’t nu is, is ’t toch óók niet het ware! Deze gedachtengang is algemeen, is zelfs internationaal! De 13 millioen Duitschers, die den avonturier Hitler de kans willen geven als president aan het hoofd van het groote Duitsche Rijk te staan, handelen niet anders dan in vertwijfeling over het bestaande regeersysteem, in teleurstelling over de resultaten van den Rijksdag, met zijn zwart-roode meerderheid en in verwachting, dat alles beter zal worden als ’t maar anders is! De logische, zakelijke prestige-politiek vaneen Dr. Brüning smijten ze over boord en ze halen de onverantwoordelijke leuzen-politiek vaneen Hitler met gejuich binnen! Al kan de nood in Duitschland niet vergeleken worden met die in Nederland, toch begint het ook in ons land te nijpen! Ons economisch weerstandsvermogen, dat niet dooreen vreeselijken oorlog is verzwakt, heeft ons veel langer voor crisisellende behoed dan in Duitschland het geval is geweest, maarde contingenteeringspolitiek van bijna alle landen en de val van het Engelsche pond sterling hebben den honger binnen onze grenzen geleid. Te weinig Nederlanders gaven zich hier nog rekening van. Toch heeft het niet aan waarschuwingen ontbroken, maar die werden als gewoonlijk inden wind geslagen, totdat de macht der harde feiten tot bezinning en erkenning voert. Herinnert men zich nog het interview van mr. Zaalberg, directeur-generaal van den Arbeid, nu een half jaar geleden, over de sombere vooruitzichten van ons bedrijfsleven? Wat deed dat een stof opwaaien? Wat werd deze bij uitstek deskundige smalend, bijna hoonend de les gelezen over zijn ongemotiveerde zwartgalligheid! En wat heeft hij gelijk gekregen! Wat is er een groote tragische groep van nieuwe slachtoffers ontstaan inde exportindustrieën! Wat is de concurrentie op de wereldmarkt verzwaard, en bijna onmogelijk geworden! Wat hebben vele patroons met bloedend hart, oude getrouwen op straat moeten zetten of van anderen het toch al karige loon moeten verlagen, om den boel op gang te kunnen houden! En dagelijks komen er nieuwe slachtoffers bij, niet alleen onder boeren en arbeiders, ook onder de grooten der aarde! Wie vorig jaar schatrijk was, is nu vaak straatarm. De effectenkoersen zijn tot afbraakprijzen gedaald. Wie daar zijn levensstandaard op gebaseerd had en aldus ook vele anderen werk verschafte en een goed stuk brood deed verdienen! moet nu van den eenen dag inden anderen leven! Overal heerscht een geest van wantrouwen en moedeloosheid! Een week of zes geleden dacht men, dat het ergste geleden was; een verrassende hausse-beweging zette op de internationale beurzen in, de boel liep omhoog, het vertrouwen begon terug te keeren! Toen maakte één revolverschot ineen Parijsche hotelkamer niet alleen een einde aan het leven van Ivar Kreuger, den luciferskoning en eender leiders van het economisch leven in Europa, maar ook het vleugje vertrouwen werd wreedaardig vermoord en thans ziet het er zóó slecht uit, dat zelfs als laagterecords aangemerkte fondsenkoersen nog dieper zinken! Waar dat heen moet, is de groote vraag, die niemand kan beantwoorden, maar waar millioenen in angst en vrees naar speuren. De herkiezing van president Von Hindenburg is een heele opluchting en ze kan het vertrouwen ten goede komen. Maarde Hitler-phalanx staat als een dreiging voor de poort en de zeer gewichtige Pruisische Landdagverkiezingen van 24 April a.s. kan de Pruisische zwart-roode vesting onhoudbaar maken en daardoor tevens Brünings positie ondermijnen! En dan de Ontwapeningsconferentie, de a.s. Fransche Kamerverkiezingen, de a.s. Conferentie van Lausanne, de November-verkiezingen inde Vereenigde Staten? Zullen die alle afloopen zooals het gezond verstand het doet hopen? Zullen ze de noodlottige vlaag van ongezond en enghartig nationalisme, welke momenteel de politiekeconomische verhoudingen op de geheele wereld vergiftigd, wegvagen en plaats doen maken voor den eenig gezonden geest van internationale samenwerking? „Es war’ zu schön, um wahr zu sein!” zeggen wede film „Der Kongress tanzt” na! GA VIA. --- Garantieuitkeering voor de Pluimveehouderij Naar wij vernemen heeft het wetsontwerp tot ■regeling vaneen garantie-uitkeering ten behoeve van de pluimveehouderij het Departement van Binnenlandsche Zaken en Landbouw verlaten. Dat de uitvoer van boter met sprongen naar beneden ging, weet ieder. Minder bekend is, zoo merkt de „Stand.” op, dat in Nederland, het klassieke landi van melk en boter bij uitnemendheid, de import van buitenlandsche boter schrikbarend toeneemt. Het blad vervolgt dan: Nu andere landen hun grenzen sluiten en Nederland aan de buitenlandsche boter nog geenerlei belemmering opwerpt, zoeken de exporteerende landen hun overschot aan Nederland kwijt te raken. Daarin slagen zij schijnbaar wonderwel, want ontrustend zijnde cijfers, die de handelsstatistiek ons brengt. De boterinvoer toch bedroeg inde jaren 1927 1930 ongeveer 2 mill. K.G. De invoer uit Australië bedroeg in 1930 Yi mill. K.G. hetgeen aanzienlijk hooger was dan de voorgaande jaren; de invoer uit Siberië was in dat jaar 0.1 millioen K.G. In 1931 beroeg de totale boterinvoer 4.4 millioen K.G., waarvan 1.2 millio K.G. uit Australië 21/> millioen K.G. uit Rusland. De extra-imjport heeft vooral in het tweede halfjaar plaats gevonden, want over het eerste halfjaar is 1.3 mill. K.G. geïmporteerd, dus slechts iets meer dan de normale hoeveelheid. Tn verbad hiermede zijnde volgende cijfers belangrijk: Invoer in Januari 1932 1.3 mi'b v C waarwaarvan 0.9 uit Australië en 0.5 uit Siberië. nlvoer in Januari 1932 1.3 millio K.G., waarvan 0.9 uit Australië en 0.05 uit Siberië. Invoer van Februari 1932 1 30 rrtjP'oen K.G., waarvan 1.1 uit Australië en 0.02 uit Siberië. Hieruit blijkt, dat de invoer inde laatste maanden voortdurend is toegenomen, De invoer uit Australië bedroeg alleen in Februari bijna evenveel als in het geheele jaar 1931. Daar het niet onmogeliik is. dat binnenkort cok Denemarken grootere hoeveelheden naar ons land gaat zenrten, verdient deze abnormale invoerstiiging alle aandacht. Al te smeuïg gaat het met de buitenlandsche boter! --- De 16e Internationale Arbeidsconferentie Mgr. Nolens herdacht. Uit Genève wordt gemeld: Heden is de zestiende internationale arbeidsconferentie door den president van den raad van beheer van het internationaal arbeidsbureau, prof. Mahaim te Genève geopend. De conferentie wordt bijgewoond door 324 gedelegeerden en deskundigen uit 47 landen. Tot voorziiter werd gekozen de Canadeesche senator Robertson. In zijn openingswoord herdacht prof. Mahaim eenige groote figuren uit de internationale arbeidsorganisatie, zooals den overleden voorzitter van dei. raad van beheer, Arthur Fontaine, wijlen mgr, Nolens en Prul Franz Sokel. --- Na den ballontocht van Piccard Men verzoekt ons opname van het volgende Er is in dit blad al veel geschreven over den moedigen tocht van Piccard naar hooger sfeeren, ook over den ballon; waar die gemaakt werd, de plaats van opstijgen en dalen enz. Doch niets werd er geschreven over den maker van den gondel, waaraan toch, dunkt mij, zeer veel gelegen was, Mogelijk dat dit hier in Nederland niet bekend is, anders zou de maker toch ook wel eens genoemd zün. Het was een Nederlander die de gondel maakte, zonder hulp van anderen in te roepen. Anderen, die begonnen waren om deze gondel te maken volgens het plan dat hen was voorgelegd, zijn na een paar uren of hoogstens een halve dag gewerkt te hebben, naar de directie gegaan met de mededeeling dat ze het niet klaar konden krijgen. Toen werd dien eigenlijken maker gevraagd om zulks te doen. En na zes a zeven weken alléén er op gewerkt te hebben zonder dat hij daarbij iemand in zijn werkplaats toeliet, wie dan ook, kwam hij klaar. Toen het werk voltooid was is de gondel naar de tentoonstelling in Luik gebracht, waar hij voor iedereen te zien is geweest, tot ruim veertien dagen voor (te opstijging van Pissard om toen naar Au"scurg ie worden getransporteerd met het bekende gevolg. En om nu de belanghebbenden niet langer in bet onzekere te laten, wil ik hier dezen maker noemen: Hij is Theodorus Cox, geboren te Steensel bij Eindhoven en thans wonende te Luik, Rue Comhaire 28. --- Uitvoering crisis-invoerwet Medewerking van Nederlandsche consuls. In antwoord op de desbetreffende vragen van het Tweede Kamerlid I. de Vos zegt minister Verschuur, dai het inderdaad juist is, dat ineen „Bericht”, uitgegaan van het ministerie van Arbeid, Handel en Nijverheid ter uitvoering van de fV-' -mvor-wet in verband met de eischen, gesteld voor het verkrijgen vaneen bijzondere verrat gezegd, dat de omstandigheid, dat goederen in het buitenland zijn besteld en aldaar reeds aangemaakt zijn vóór het bekend worden vaneen hier te lande genomen maatregel, het best zou zijn te bewijzen dooreen verklaring vaneen Nederlandschen consul. Voor zoover bekend, is slechts van één consul ;cbleken, dat hij bezwaar maakte tegen het afgeven der vereischte verklaringen, omdat de medewerking van den minister van buitenlandsche zaken niet was verzocht en hij daartoe dus geen opdracht had gekregen. Zoomede is het den ondergeteekende bekend, dat aanvankelijk eenige bezwaren werden gemaakt, zoolang den consuls de tekst van genoemd „Bericht” nog niet bekend was. Zoodra zulks het geval was, mocht volledige medewerking ondervonden worden. In verbaad m°t het vorenstaande zijn bijzor der – ' ' n-ndig. --- Contingenteerings-ontwerpen Uitvoering niet in strijd met de bedoeling der wet. Verschenen is de Memorie van Antwoord van de Tweede Kamer inzake het wetsontwerp tot regeling van den invoer van tricotgoederen, van wollen en halfwollen stoffen en van bovenkleeding. Hieraan wordt het volgende ontleend: De minister is het niet eens met die leden, welke van meening waren, dat deze contingenteeringsbesluiten niet overeenstemmen met de bedoeling van de crisis-invoerwet. Inderdaad wenscht de Regeering door middel van deze wet op te treden tegen abnormalen invoer doch bij de behandeling van deze wet inde Staten-Generaal is tevens gewezen op de mogelijkheid, dat invoer die onder andere omstandigheden normaal zou kunnen worden genoemd, onder de huidige buitengewone omstandigheden als „overmatig” zou moeten worden aangemerkt. Contingenteering op een lager percentage dan 100 behoeft dus geenszins in strijd met de bedoeling der wet te zijn. De Minister is zich bewust van de groote moeilijkheden, welke in hét bijzonder de contingenteering van bewerkte stoffen medebrengt. Hij is echter van meening dat een behoorlijke indeeling vaneen bepaalde groep, welke men wil contingenteeren, niet ondoenlijk is. Inderdaad is het niet mogelijk den invloed van de contingenteering op het bedrijfsleven in alle deelen te voorzien. Men vergete echter niet, dat alle contingenteeringsbesluiten een voorloopig karakter hebben en dat, daar de invloed dier besluiten op het bedrijfsleven nauwlettend wordt gevolgd,, het steeds mogelijk zal zijn met feiten en omstandigheden, waarvan de draagkracht aanvankelijk niet voldoende mocht zijn doorzien rekening te houden. Dat aan de bevoegdheid, welke de Crisis-invoerwet geeft, een veelszins te laken gebruik wordt gemaakt, zooals door eenige leden wordt beweerd, kan de minister niet inzien. Ter adstructie van deze bewering werd er op gewezen, dat eenige contingenteeringsbesluiten b.v. dat inzake de bovenkleeding, zijn afgekomen op een te laat tijdstip, in verband met seizoenbestellingen. Deze besluiten zijn afgekomen op 5 Febr. 1932. Rekening houdende met den datum der inwerkingtreding van de Crisis-invoerwet en niet den tijd die noodzakelijkerwijze verstrijken moest met de voorbereiding van de onderhavige contingenteeringsmaatregelen, kan men bezwaar lijk de stelling poneeren dat de bedoelde besluiten veel eerder tot stand hadden kunnen komen. Had men ze dan moeten laten rusten, totdat de voorziening van het voorjaarsseizoen reeds zou zijn afgeloopen en de bestellingen voor het zomerseizoen reeds zouden hebben ingezet? De minister is van oordeel, dat een dergelijke handelwijze veeleer te laken zou zijn geweest. Trouwens, met de uitvoering wordt met oude contracten, indien deze aan bepaalde voorwaarden voldoen, rekening gehouden door het afgeven van bijzondere vergunnigen. Voor seizoenartikelen worden bijzondere vergunningen verschaft en wel in mindering van het inde volgende periode toegestane contingent. --- Nieuwe zaken. Ten behoeve van zaken, opgericht in of na 1928 en vóór ingang van de contingenteeringsperio.de, waarvan kan worden aangetoond, althans redelijkerwijze kan worden aangenomen, dat zij in geenen deele tengevolge van crisis- of valutadempingsmogelijkheden zijn ontstaan, is een afdoende regeling getroffen. Deze regeling komt hierop neer, dat voor zaken voor welke 1929 of 1930 het eerste regelmatige bestaansjaar was, gelet wordt op den invoer in deze beide of alleen het laatste jaar. Voor de ontbrekende jaren worden dan bedragen gefingeerd, welke met de bekende verdrasen ineen verhouding staan, welke evenredig is aan de verhouding tusschen de cijfers van den totalen import van die goederen volgens de statistiek van In-, Uit- en Doorvoer inde verschillende basisjaren. Voor zaken in 1931 opgericht, is deze methode, vanwege de crisis-invloeden op de statistiek losgelaten. Hier wordt getracht een oplossing te vinden door de nieuwe zaak te vergelijken met soortgelijke, reeds langer bestaande zaken, waar bij personeelsbezetting, geïnstalleerd kapitaal e. d. punten van vergelijking bieden. --- Het drama van Hopewell Rond de ontvoering van den kleinen Lindbergh. Uit New-York wordt gemeld: De eigenares vaneen bakkerij te Greenwich (Connecticut) herkende een van de bankbiljetten waarvan de nummers in verband met de Lindbergh-affaire werden gepubliceerd, toen een diame haar wilde betalen. De dame nam echter onmiddellijk het bankbiljet weer van de toonbank op vluchtte ineen auto, die buiten gereed stond. De politie stelt een onderzoek in. Curtis, een van de drie tusschenpersonen tusschen Lindbergh en de ontvoerders is nog steeds niet uit Norfolk teruggekeerd vaneen reis in verband met onderhandelingen over de teruggave van het kind. De geestelijke Dobson Peacock, die eveneens aan de opsporing van het kind deelneemt, verklaarde, dat hij optimistischer is dan ooit sinds het begin der onderhandelingen. Naar „Le Matin” meldt, is het drama van Hopewell niet het eerste van dien aard inde Vereenigde Staten. Reeds tal van kinderen werden er ontvoerd maar een precedent is er, dat een zeer bijzondere en oumstbarende gelijkenis vertoont met het geval Lindbergh. In 1872 zag een schatrijk Californiër, Ross genaamd. z'ch plotseling beroofd van ziin epniaste kind, dat hij met zich mee had genomen naar een show. De vader liet daarop door tusschenpersonen aan de ontvoerders weten, dat hij bereid was onverschillig welk losgeld te betalen, zoo men hem zijn kind maar teruggaf. Meerdere malen betaalde Ross het gevraagde losgeld maar het kind werd hem niet teruggegeven. Maanden en "jaren verliepen en nog steeds werden er onderhandelingen over de teruggave gevoerd. Na verloop van .twintig jaar was het drama nog steeds niet oogelost. Integendeel, eerst toen kreeg het zijn vollen tragischen omvang. De een na den ander kwamen er jongelui bij Ross, die hem bun levensgeschiedenis vertelden en deze eindigde steeds met de opzienbarendte verklaring: Ik ben uw kind. Als het vermoeden maar eenigszins gegrond was, dat de jongeman, die zich bij hem aandiende, zijn zoon was, vermaakte Ross hem een lijfrente. Tenslotte stierf de ongelukkige man, voor drie kwart geruïneerd en half gek, zonder dat hij zijn kindi had teruggevonden. --- De inbraak en brandstichting te ’s-Gravenzande De dader legt een bekentenis af. Omtrent de inbraak en de brandstichting te ’s-Gravenzande, wordt nog het volgende medegedeeld: Reeds Zaterdag was S., die in staat van dronkenschap verkeerde, zeer onhebbelijk in het publiek opgetreden. Hij beloofde toen reeds, dat er inden nacht iets zou gaan gebeuren. De politie hield hem daarom inde gaten en had hem ook voor den brand bij het huis gezien. Tegen elf uur had S. bij een bakker een broodje gehaald, hetwelk later bij het huis werd teruggevonden. Na de aanhouding bleek, dat de man nog een blokje kachelglans in zijn zak had', waarvan hij de herkomst niet wist te verklaren. In het huis van de weduwe N. B. was een kleine voorraad van de blokjes aanwezig. Tijdens een nader verhoor op Maandag heeft S. bekend den brand te hebben gesticht. Nadat hij zich door het verbreken vaneen ruit toegang lot de woning had verschaft, haalde hij binnenshuis alles overhoop. Vervolgens is hij naar boven gegaan en stak daar met lucifers cte takkenbosschen in brand. Voor deze daad kan hij geen motief opgeven. De ruit van de woning van den burgemeester en van die van den heer V. verklaarde hii ook te hebben ingegooid, niet omdat hij een hekel had aan deze families, doch louter uit vernielzucht. Vandaag wordt rf p!f>l le --- WERELDKRONIEK Men blijftin Duitschland, Frankrijk, Engeland, Amerika en bij de kleinere mogendheden een beetje na-kaarten over de verkiezing van Zondag. Nu dit feit echter achter den rug is, zullen de belangstelling er in en de ontstemming b.v. in Frankrijk, dat met dat al Hitler toch maar ’n enorm aantal stemmen heeft gekregen, wel wat op den achtergrond geraken. Zij zullen plaats maken voor belangstelling inde ups and downs der ontwapeningsconferentie die, zooals uit onze berichten daaromtrent blijkt, Maandag hervat is. Reeds op dezen eersten dag heeft Tardieu kans gezien erg uit z’n slof te schieten wregens een voorstel van den Amerikaan Gibson tot afschaffing van de voornaamste aanvalswapenen van de landmacht. Tardieu heeft daarbij geen prettigen indruk gemaakt. Hij schijnt zich laatdunkend uitgelaten te hebben over Gibson’s voorstellen. We zullen er nog wel meer van hooren. Waar bij gelegenheid der ontwapenings-conferentie veel krantenmenschen in Genève zijn, worden daar ook nog al eens besprekingen gehouden met „de pers” gehouden. Als politici een gedachte willen lanceeren of bij andere mededeelingen, evënt. bevestigingen of tegenspraken willen uitlokken, worden de journalisten inden arm genomen let wel, niet ónder of óp den arm Zij worden uitgenoodigd dit of dat openbaar te maken. Welnu, op zoo’n persbespreking heeft sir John Simon medegedeeld, dat de Donau-besprekingen, die de vorige week zoo’n zielig einde hebben gehad, waarschijnlijk weldra hervat zullen worden thans te Genève. Het is te hopen, dat sir Simon zijn mond niet voorbij praat. Er hebben geruchten gegaan, dat zijn beleid, inzake de vóór-besprekingen inde afgeloopen week niet bewonderenswaardig was. Aangenomen dus, dat men de Donau-besprekingen hervat, zou dat een bewijs zijn, dat de heeren inzien, dat eiken dag langer wachten de kans vergroot dat de debacle in midden-Europa intieedt? Dan ontstaan andere Donau-wellen dan die, waarin inde blijmoedige wals van dien haam sprake is Dan openbaart zich een ander rythme dan dat dier zoet-vloeiende muziek... Er schijnt in dien hoek van Europa spoedig geholpen te moeten worden. Want er dreigt, zooals Londensche bladen dezer dagen reeds insinueerden in verschillende deelen van het Donau-gebied. een staatsbankroet of iets wat bedenkelijk daarop lijkt. Inde Geneefsche kringen en inde beurscentra van Parijs en Londen des temeer zal het besef levendig zijn, dat men zich geweldig vastwerkt, indien er niet afdoende en snel hulp komt voor de Donau-landen. Vandaar waarschijnlijk Simson’s bovenaangehaalde mededeeling, dat de Donau-besprekingen weldra hervat zullen worden. Vorige week zijnde heeren in Londen uiteen gegaan met de erkenning en daar hebben ze ’t bij gelaten dat spoedige hulp noodzakelijk is. Zouden we thans wat verder kunnen komen dan die erkenning alleen? --- STATEN-GENERAAL TWEEDE KAMER. HERDENKING VAN VUUREN. Inde Dinsdag gehouden vergadering heeft de voorzitter bij het begin op de volgende wijze het overleden lid Van Vuuren herdacht. Opnieuw moet de Kamer in rouw met haar werkzaamheden . een begin maken. Ons korte Paaschreces is nog niet kort genoeg geweest om elkander allen te mogen terugzien, het is treffend dat ons medelid van Vuuren, die nauwelijks enkele weken geleden in volle levenskracht en opgewektheid het debat beheerschte, dooreen onverwachten dood zoo plotseling aan zijn parlementairen arbeid en aan ons is ontvallen. Meer dan een kwart eeuw maakte hij deel uit van dit college, waarin hij als politieke figuur met de jaren rijpte en steeds sterker op eten voor grond kwam. Zijn voorkeur ging uit naar financieele, gemeenschappelijke en overzeesche vraagstukken, die zijn belangstelling bij voortduring wisten te boeien. Van muurvast levensbeginsel, erkende bekwaamheid en groote eerlijkheid, konden zijn vrienden op hem bouwen. Door zijn welgefundeerd en met overtuiging uitgesproken oordeel wist hij anderen te prikkelen en tot hoogere activiteit te brengen, daardoor de eerbied ook van zijn politieke tegenstanders afdwingend. Van Vuuren was ook inde Kamer een ongemeene werkkracht. De leiding van tal van commissies werd telkens weer aan zijn onvermoeide en voortvarende zorgen toevertrouwd. Zijn zelfstandig en veelzijdig inzicht waarborgde de grondige behandeling van de stof en gaven aan de openbare debatten levendigheid en kleur. De Kamer verliest in haar overleden medelid een om zijn kundigheid, onkreukbaarheid en welwillenden eenvoud hooggewaardeerd lid. Deze herinnering aan hem bewarend, kunn wij hem slechts toeenwenschen, dat een beter leven zijn deel geworden zij. Namens de regeering besloot de MINISTER VAN JUSTITIE, mr. DONNER, zich heelerbarte aan bij de woorden van den president. Vele jaren is de heer Van Vuuren een sieraad der Kamer geweest en heeft hij uitgeblonken door kennis en toewijding, maar inde eerste plaats toch wel door zijn persoonlijkheid, waardoor hij een zoo ruime plaats in het midden dar Kamer innam. Ook de regeering waardeerde zijn streven naar een constructieve samenwerking tusschen regeering en parlement, en zij zal hem in eerbied blijven gedenken. De Kamer hoorde beidé redevoeringen staande aan. 4 Zij gaat daarna over tot het trekken van de afdeelingen en de vergadering wordt geschorst voor de verkiezing van afdeelingsvoorzitters en ondervoorzitters. Benoemd worden tot afdeelingsvoorzitter de heeren Marchant, Albarda, Colijn, Aalberse en Snoeci: Henkomans, tot ondervoorzitter de heeren Fleskens, Rutgers van Rozenburg, Knottenbelt, Heemskerk en K. ter Laan. De beer OUD (V.D.) vraagt verlof om te interpeileerc.il inzake de stichting van scholen in de Wieringermeer. Morgen wordt hierover besï'st. Het wetsontwerp tot goedkeuring van het op 16 April 1929 te Rome gesloten verdrag tot bescherming van planten en eenige naturaüsatieontwerpen worden z. h. s. aangenomen. Bij het ontwerp tot wijziging van de Inkwartieringswet bepleit de heer FABER (S.D.A.P.) meer eerbied voor gewetensbezwaren. De heer TILANUS (C. H.) bespreekt de vrijstellingen van de inkwartiering. De voorgestelde u"' ” '' * «pn. – »«»e art. 17 overbodig. ---