NEDERLAND-BELGIE HET VRAAGSTUK. VAN EEN TOLVERBOND Liever eerst met Engeland? – Een verwijderd ideaal – Of een utopie? – Eenige meeningen uit Limburgs zakenleven. * Het spreekt vanzelf dat de kwestie eener tol-unie met België de Limburgsche industrie sterk moet interesseeren. Wat Êelgië b.v. voor onze mijnindustrie beteekent, hebben we dezer dagen wel ondervonden. Voor kolen kenden we immers een toestand die gelijk staat aan een tol-unie, er bestond vrije invoer over en weer. België gaat, noodgedwongen, een meer protectionistische handelspolitiek voeren, omdat Frankrijk ook de Belgische mijnproducten treft, en sluit de deur een beetje voor het Nederlandsche zwarte goud. Tegenover ons land, economisch principieel eenzijdig ontwapend, kan men zich een dergelijke houding veroorloven. Het valt te betreuren, dat de geest van Oslo zoo zwak blijkt, dat bij de eerste moeilijkheden het goede beginsel: ophouden met waanzinnig wordende handelsbelemmeringen, reeds wordt vergeten. Heeft het, nu België zich zoo eigenmachtig toont ten opzichte vaneen pas gesloten overeenkomst, nog zin de idee eener tol-unie nog verder te propageeren? We meenen van wel. Opheffen van onredelijke handelsbelemmeringen moeten wij blijven nastreven. Hoe meer algemeen deze idee wordt, hoe eer men tot de gezondere toestanden komt. Het steeds hoog er optrekken der tolmuren moet immers tot catastrophen leiden. We veroordeelen met deze constateermg geenszins een gematigde bescherming, die dumping met politieke bijbedoelingen of armoede.concurrentie weren kan, die als het were gelijke verhoudingen schept voor alle producten, zoodait ze op kwaliteit hebben te concurreeren. Nog minder kan men bezwaar maken tegen een fiscaal tarief, dat iets van de lasten, die men op de binnenlandsche ondernemingen legt, laat dragen door buitenlanders, die hier iéts verkoppen willen. Men zal over hef algemeen goed doen om nóch mn vrijhandel, nóch van bescherming *n economisch dogma te maken. In principe valt vrijhandel natuurlijk te verkiezen hoven protectie, doch allerlei omstandigheden kunnen een zekere bescherming gewenscht maken. Deze opvatting heerschit ook in kringen van Maastrichtsche industrieelen. Deze industrie, die vroeger het gros harer productie exporteeren kon, is natuurlijk heit meest gehaat met vrijhandel, mits algemeen geldende en met uitsluiting van dumping. Natuurlijk volgt men in deze omgeving met bijzondere belangstelling hetgeen geschiedt inzake pogingen om te geraken tot een tolverbond tussohen Nederland en België. Om de opvattingen, die in deze kringen heerschten te vernemen, hebben we ons gewend tot enkele vooraanstaande personen betrokken bij Maastricht’s handel en industrie. Wij herinneren er hier meteen aan, dat men zich onder Maastrichtsche fabrikanten, bij gelegenheid vaneen interview dat we hadden omtrent de malaise inde keramische industrie, reeds, onder zeker voorbehoud, voor de gedachte vaneen tolverbond had uitgesproken. Het verwonderde ons dus op onze vraag omtrent een tolunie tasschen Nederland en België te hooren den uitroep! --- Een utopie! Het was de heer Defèsche, directeur commercial der Société Ceramiqué, die dit sterke woord uitsprak, We informeerden terstond of hij bezwaar had tegen de idee op zich zelf. De idee is zeer goed; hoe minder economische grenzen hoe beter. Maar het blijft een utopie, zoolang het systeem van de Hollandsche handelspolitiek gehandhaafd wordt. België heeft ook wel vrijhandel, doch de tarieven zijn er niet fiscaal als hier. De heer Defèsche zag in onze fiscale tarieven een onoverkomelijk beletsel. Het is immers niet aan te nemen, dat een land rechten loslaat, er komen er eer bij. leder doet gelijk hem het beste past. Engeland, ook een vrijhandelsland, gaat zelf een tarief van 10 pet. heffen. Of het nut heeft de idee eener tokunie verder te propageeren? Het is natuurlijk goed de gedachte warm te houden. ledere verwijding der grenzen kan alleen voordeelen geven. Zijn er nadoelen vaneen tolverbond te verwachten? Die werden minder zwaar geacht. Men wist de Maastrichtsche industrie goed gemonteerd, zoodat ze, door eventueel wegvallen der Nederlandsch.Belgische tolgrenzen, wel geen nadeel zou ondervinden. Hoewel Nederland en België elkander mooi zouden kunnen aanvullen, zag de heer Defrèsche toch weinig toekomst voor een tolverbond. Het wezen der tarieven hier en ginder verschilt te zeer, naar gewicht en naar waarde beduiden principieele verschillen. En ook, groote afzetgebieden, als de Nederlandsöhe kolonies, zouden buiten het accoord blijven. Men zag van deze zijde dus weinig kans op verwezenlijking van dit plan. De beer Cl. Smeets, leider der bekende export-firma Smeets, Herfst & Co, bleek van meerling dat Nederland wel moest trachten ’n tolunie te bereiken, hoewel niet op de eerste plaats met België doch --- met Engeland. De beer Smeets verwees overigens naar een door hem inde Kamer van Koophandel voor Maastricht en Omstreken gehouden redevoering, waarin hij o.m. omtrent douane-aangelegenheden zeide: Wat zal mijns inziens thans gedaan moeten worden? Een nieuwe conferentie zal ongetwijfeld moeten worden belegd, niet tusschen alle Europeesche landen, doch bij voorkeur uitsluitend tusschen het vrijhandelsland Engeland met Nederland. Nederland en Engeland dienen eerst tot overeenstemming te komen en wanneer zulks definitief bereikt is, alsdan zouden deze beide landen de overige naties tot toetreding kunnen uitnnodigen. Mocht het hopenljjk zoover komen, dan zal de gezonde basis gelegd zijn voor de tot stand koming van de Vereen,igde Staten van Europa en zullen ongetwijfeld meerdere landen van Ons oude werelddeel, hetzij gewillig, hetzij noodgedwongen, toetreden. Dö heer Smeets wil dus eerst Engeland winnen en vervolgens andere staten, bijv., die welke hij de overeenkomst van Oslo zijn betrokken. Daartoe behoort ook België. Vervolgens spraken we met den voorzitter der Maastridhtsche Kamer van Koophandel, den heer Jul. Schaepkens v. Riempst. Hij verklaarde zich voor een tol-unie met België, vooral in verband met Genève, waar alle theorieën door de practijk wórden geloochenstraft. We raken ineen impasse. We komen met leege handen en men zendt ons met ’n praatje naar huis. Over het algemeen klemt samengaan van kleine naties als Nederland en België die de eerstaangewezenen zijn om samen te werken. Vooral voor aan België grenzende gebieden als Brabant en Limburg is dit van belang Tenslotte wordt de politiek toch ook door de economie beheerscht. Werd dit meer algemeen ingezien, dan zouden de verhoudingen tusschen beide landen dra beter worden. We merkten op, dat een tol-unie wellicht ook nadeelen medebrengt. Alle consequenties zijn natuurlijk niet te overzien. Toch dienen wij te streven naar vervaging eerst en vervolgens naar opheffing der economische grenzen. Hoewel het een kwestie is van concrete belangen, moet men ze toch vooraf aanvoelen. Hier zal eerst gevoel en daarna pas verstand kunnen regelen. We moeten deze aangelegenheid niet te zeer in verband met allerlei economische dogma’s bekijken maar wel inde constellatie van het wereldgebeuren. We informeerden of het zin heeft inde totstandkoming eener tol-unie te gelooven. De heer Schaepkens van Riempst vond dat het was een kwestie van langen duur en van veel voorbereiding. Hier kan de pers groot werk verrichten. Ze zou b.v. een campagne evoor kunnen voeren als voor het anti. oorlogs.petitionnement. Voor een zoo groote idee zou zulke actie zeker op haar plaats wezen. Het is een probleem, waardig, dat de grootsten hier en ginder naar een oplossing zoeken. * * • Ziehier, aansluitend op enkele vroegere opmerkingen, eenige meeningen uit kringen van handel en industrie in ons Zuiden omtrent de idee eener tolunie met België. Men merkt wel uit het een en ander, dat men zich niet voorstelt dat gemakkelijk en spoedig een accoord tot stand komen kan. Men zoekt het langs verschillende wogen; de een gelooft er meer, de ander minder aan, maar inden grond verlangt men toch hetzelfde: opheffing der Steeds hinderlijfcer en schadelijker wordende handelsbelemmeringen. We verwachten van een propaganda daarvoor geen spoedig resultaat. Genève stelde teleur en Oslo eveneens, maar toch, men mag niet vertwijfelen aan het gezond verstand der mensehheid. M. K. --- Katholiek Verbond voor Kinderbescherming OPRICHTINGSVERGADERNG TE UTRECHT. Te Utrecht heeft de oprichtingsvergadering plaats gehad van het „Katholiek Verbond voor Kinderbescherming” onder voorzitterschap van mr. dr. P. J. Witteman. De oprichting van dit Verbond is het resultaat van besprekingen tusschen personen van verschillende richtingen op het gebied der Katholieke Kinderbescherming, die een paar jaar geleden het „Comité Kinderbescherming” gevormd hadden met het doel om voorbereidingen te treffen voor een groote organisatie. Vele vcreenigingen en instellingen hadden thans reeds haar sympathie betuigd met dit streven door als mede-oprichter van het nieuwe „Katholieke Verbond” toe te treden. In zijn openingswoord wees mr. Witteman allereerst op het groote belang van dezen dag. Het doel immers van dit Verbond is het werk der aangesloten leden in onderlinge samenwerking zoo doeltreffend mogelijk te maken, fouten te verbeteren en leemten aan te vullen. In deskundigheid en outillage moet de Katholieke kinderbescherming aan de spits komen te staan. Echter niet alleen theoretisch stelt het Verbond zich voor te werken door alleen de moeilijkheden te bespreken, ook en vooral wil het trachten practisch de leden van dienst te zijn. Want, hoewel dit thans nog niet uitvoerbaar bleek, ligt het toch in het voornemen inde toekomst te komen tot oprichting vaneen „Centraal Bureau voor Kinderbescherming”. Nadat nog verschillende vereenigingen en instellingen de groep van mede-oprichïers versterkt hadden, werd overgegaan tot oprichting van het „Katholiek Verbond voor Kinderbescherming”. Na eenige discussie en het aanbrengen van kleine wijzigingen, werden vervolgens de concepten van statuien en huishoudelijk reglement met algemeene stemmen aangenomen. Bij acclamatie koos de vergadering tot voorzitter mr. dr. P. J. Witteman, terwijl na eenige discussie op voorstel van het comité een bestuur werd samengesteld uit vertegenwoordigers van de verschillende groepen van leden, die in het Verbond vertegenwoordigd zijn. --- De Handelspolitiek EEN RESOLUTIE. Rede van dr. H. Colijn Door de delegaties van Nederland, België Luxemburg, Denemarken, Zweden en Noorwegen (de staten die indertijd de conventie van Oslo hebben gesloten) is een resolutie aan de AssemMée te Genève voorgesteld, waarin een dringend beroep op alle staten wordt gedaan, alles in het werk te stellen, om alle wijzigingen inde handelspolitiek te vermijden, die het economisch evenwicht en de betalings balans nog meer zouden kunnen verstoren. In den considerans wordt gewezen op de ernstige belemmeringen van bet handelsverkeer door de voortdurende veranderingen inde handelstarieven en op het feit dat de economische des kundigen der Europeesche studie-commissie hebben betoogd dat dergeiijke veranderingen de pogingen van hen, die trachten de muntsystemen en het credietwezen te organiseeren, belemmeren Inde tweede commissie der Assemblée verklaarde dr. H. Colijn dat hij begrijpelijkerwijs volkomen instemt met deze resolutie; hij onderstreepte hetgeen over de betalingsbalans wordt gezegd. Het eenige, wat volgens Colijn gedaan kan worden, is bet vrije goederenverkeer te bevorderen dooreen verlaging der tarieven en dit is het eenige middel dat de geiheele wereld kan helpen. In ieder land afzonderlijk moet de productie aan de consumptie worden aangepast, rekening houdend met de internationale belangen. De groote meerderheid inde commissies erkent dat de regeeringen doorloopend de vrijheid van het verkeer door tarief verh oogin,gen en andere maatregelen verhinderen. Hoe meer men op dien weg doorgaat hoe meer men in het Russische spoor raakt. Dr. Colijn zeide tenslotte zelf niets te kunnen aanbieden dan zijn vast geloof dat een natuurlijke aanpassing van de productie aan de consumptie het eenige middel is om verbetering te brengen. Hiervoor is tijd noodig en men zal er een Handelsconventie voor in het leven moeten roepen. Hij vreest echter dat de enkele ©verblijvende v r ijha ndelsvest i n ge n eerst zullen moeten instorten en wanneer de geheele wereld zal zijn ineengestort zal men eindelijk gaan doen wat aan het begin had moeten geschieden. Nederland zal alle voorstellen, die verbetering kunnen brengen, van ganscher harte steunen en bestudeeren. --- Spanje geen arbeidersrepubliek ART. 1 DER GRONDWET. Tengevolge van de oppositie, voornamüijk van radicale zijde, is art. 1 van de grondwet, dat Vrijdag was angenomen, door de Kamer weer geannuleerd. Naar aanleiding van het bericht over de aanneming en weder intrekking van artikel één der Spaansche constitutie door de Cortes, meldt Havasde volgende bijzonderheden uit Madrid: De op voorstel der socialisten door de Ka-Havas de volgende bijzonderheden uit Madrid: cratisch-liberale arbeidersrepubliek” heeft men weder laten vallen. De radicale partij heeft n.l. inde Kamer verklaard, dat men ten gunste van de socialisten voor de arbeidersrepubliek had gestemd, doch dat de aangenomen formule in het buitenland op verkeerde en gevaarlijke wijze zou kunnen worden opgevat. Daarom kanten zij zich, alsmede andere afgevaardigden, tegen art. 1, zooals dat door de Kamer werd aangenomen. Minister-president Zamorra heeft ineen rede voorgesteld het artikel opnieuw naar de constitutioneele commissie te verwijzen, welk voorstel grooten bijval oogstte. De reeds aangenomen tekst kan dus nog niet als definitief worden beschouwd en zal hoogstwaarschijnlijk als volgt worden gewijzigd: „Spanje is een liberale en democratische republiek, gebouwd op den grondslag van den arbeid.” --- Kosten ontwapeningsconferentie Voorloopige raming vier millioen frs. De raming der kosten van de in Februari a.s. aan vangende ontwapeningsconferentie is t ans in studie bij de begrootingscommissie der Volkenbondsvergadering in den vorm van een rapport van den secretaris-generaal. Volgens dit rapport worden de kosten voor de geheele ontwapeningsconferentie voorloopig op vier millioen gouden franken geschat, waaronder alleen reeds 2 millioen voor drukwerk, 1.2 millioen voor extra personeel, 140.000 voor den auto- en besteldienst, 360.000 voor papier en technische benoodigdheden, 50.000 voor representatiekosten van het presidium, 50.000 voor reis- en verblijfkosten, alsmede 86.000 franken voor onvoorziene uitgaven. Deze begrooting van den secretaris-generaal is gebaseerd op een duur der conferentie van 6 maanden. Algemeen is men van oordeel, dat vier millioen frs. niet toereikend zullen zijn. --- MIJNWEZEN GEBRUIKT MEER NEDERL. STEENKOLEN. Door den Prol. Christ. Mijnwerkersbond is aan de Contact-Commissie voor het Mijnbedrijf ’t volgend schrijven gericht: Wij hebben bij dezen de eer, u voor te stellen, om, in verband met de moeilijkheden, die aan den uitvoer der inde Neöerlandsche mijnen gedolven steenkolen werden inden weg gelegd te overwegen, of het ook wenschelijk kan zijn, dat de Contact -Commissie als vertegenwoordigster van de werkgevers en de arbeiders in het mijnbedrijf zich wendt tot de Regeering en tot de besturen van provinciën en gemeenten, met krachtigen aandrang om het gebruik van Nederlandsche steenkolen te bevorderen en dat zij voorts zich met een krachtige actie tot de leiders van de industrieën in ons land en tot het geheele Nederlandschevolk richt met de opwekking om voor industrieele en huisbranddoeleinden de Necferlandsclie steenkolen, die immers in kwaliteit bij menige buitenlandsche soort niet achterstaan, niet te passeeren, maar om juist daaraan de voorkeur te geven. Eventueel stellen wij voor, om, indien de Contact-Commissie mocht meenen, dat dit niet op haar weg ligt, van haar het initiatitf te doen uitgaan tot instelling vaneen speciale commissie, bestaande uit werkgevers en vertegenwoordigers van arbeidersorganisaties, die het bovenstaande plan zou kunnen uitvoeren. Tenslote lijkt het ons niet ongewenscht, tevens te overwegen, of de Contact-Commissit c.q. de later samen te stellen commissie ad hoe, b de Regeering en zoo noodig ook bij de Staten Generaal zal aandringen op het nemen van die maatregelen, die noodig zijn, om verdere benadeeling van onze mijnindustrie te voorkomen, of die dienstig zijn, liet ontstane nadeel te compenseeren. --- De fraude bij ’t Departement van Financiën? De „Avondpost” geeft nog de volgende bijzonderheden: Naar men zich zal herinneren, werd Woensdag 2 September j.l. bij aankomst van den trein, die omstreeks 11 uur uit Utrecht te Arnhem aankwam, ineen coupé eerste klasse een heer aangetroffen, in bewusteloozen toestand en met een schotwonde in het hoofd. De zwaargewonde overleed dienzelfden dag in ’t Diaconessenhuis te Arnhem zonder tot bewust zijn te zijn gekomen. Naar bij onderzoek bleek was de gewonde een zekere B. T., commies aan het departement van Financiën te Den Haag. Hoewel aan vankelijk aan een misdrijf werd gedacht, bleek al spoedig dat hier een wanhoopsdaad in het spelwas van iemand, die in ernstige moeilijkheden verkeerde. Het betrof hier niet meer of minder dan een ernstig geval van malversatie aan het departement van Financiën. Reeds geruiimen tijd was bekend, dat de heer T. uitgaven deed en zich een luxe permitteerde, welke in geen enkel opzicht in overeenstemming waren met het inkomen vaneen commies bij het departement van Financiën, terwijl bovendien bekend was, dat hij niet over eigen middelen beschikte. Niettemin hield hij een auto, reed paard en vertoonde zich in allerlei gelegenheden, die niet tot de goedkoopste behooren. --- Het Departement merkte niets Zonderling genoeg schijnt men op het Departement van al deze buitensporigheden niets geweten te hebben. Eerst enkele dagen voordat de heer T. tot zijn wanhoopsdaad overging kreeg men door klachten van ondergeschikten vaneen en ander kennis zoodat een diepgaand onderzoek noodzakelijk werd. Hangende dit onderzoek werd aan den heer T. een ongevraagd verlof verleend. Dat geschiedde op Zaterdag 29 Augustus. Toen wist men aan het departement nog niet welke ernstige feiten hij gepleegd had. Eerst door zijn daad en het daarop volgend openbreken van zijn bureau, waarin men een zeer zonderlinge correspondentie vond, namen de vermoedens tegen T. vasten vorm aan en werd er een ondezoek ingesteld, dat nog niet volkomen zijn beslag heeft gekegen, maar dat tot-verbijsterende resultaten heeft geleid. --- Meer dan ƒ 150.000 verduisterd. Gebleken Is dat T., die als commies werkzaam was aan de afdeeling generale Thesaurie onderafdeeling rijksbetalingsdienst, welk bureau belast is met het doen van betalingen, ten laste en ten bate van het rijk, door middel van rijkssefaatkist, postrekening, de Nederlandsche Bank en de Bank voor Nederlandsche Gemeen ten, het rijk voor groote bedragen, die naar men ons mededeelt meer dan 150.00 gulden zouden beloopen, heeft benadeeld. T. zou daarbij misbruik gemaakt hebben van het groote vertrouwen dat zijn onmiddellijke chef, de referendaris S., in hem stelde, welk vertrouwen aanleiding was toit het veronachtzamen der controle. Het vertrouwen van den chef ging zoover, dat deze hem blanco cheques onder zijn berusting gaf, om die tijdens zijn afwezigheid, de heer T. was souschef te gebruiken. Eenige jaren achtereen, vermoedelijk vijf of Zes, heeft T. deze blanco cheques ingevuld met gefingeerde bedragen, die hij zelf inde of liet innen het laatste is het waarschijnlijkst —en waarvan hij de gelden ten eigen bate aanwendde. --- Valsche mandaten naar de Rekenkamer Daar een dergelijke wijze van verduistering natuurlijk binnen betrekkelijk korten tijd zou moeten uitkomen, maakte T. voor de op de cheques geinde bedragen, valsche mandaten en betalingslijsïen op, die op de gewone wijze 'ot verificatie aan de Rekenkamer werden gezonden. De referendaris is, omdat hij verzuimd neef! controle te oefenen geschorst of tijdelijk builen diensit gesteld. Er is in deze zaak nog heel veel duister, gaat „De Avondpost” voort. In kringen die bij het geval betrokken zijn, doen de wildste geruchten de ronde. Om. wordt gesproken vaneen cocaine-smokkclarii, waarbij de departementsambtenaren zouden zijn betrokken. Bevestiging vaneen en ander is moeilijk te krijgen, temeer niet, daar aan alle ambtenaren van het departement ten strengste is verboden over het geval mededeelingen te doen. Het schijnt dat men in Departementskrin. gen niets liever wil, dan dat deze ergerlijke zaak inden doofpot gaat, terwijl men dan het verduisterde bedrag ineen of anderen post onvoorziene uitgave wel zou kunnen wegwerken, De eenige maatregel, die op het Departement tot dusver genomen werd, bestaat hierin, dat referendaris S. om zijn gebrek aar controle .geschorst of tijdelijk buiten dienst is gesteld. Een officieel schorsingsbesluit schijnt nog niet te zijn gevallen. Vaneen onderzoek van Departementsizijde naar eventueele medenlichtigen van T. is nog niets gebleken, terwijl hij deze toch gehad moet hebben, waar hjj immers zelf toch ónmogelijk de valsche cheques kon innen. --- Een onderzoek ingesteld. Naar men aanneemt zullen zich' geen verrassende wendingen meer voordoen inde malversaties bij het departemenlt van Financiën. Het verduisterde bedrag, hoewel nog niet nauwkeurig vastgesteld, zou niet grooier blijken !te zijn dan de reeds genoemde ƒ 150.001) Aangezien de ambtenaar die aan het misdrijf schuldig is, zich door zelfmoord heeft onttrok, ken aan vervolging, blijft er, deelde men ons mede, voor de justitie niet veel meer over dan na te gaan in hoever hier medeplichtigen zijn geweest. Het gaat hier om een schromelijk misbruik vaneen onbeperkt vertrouwen, waaruit wordt afgeleid dat van medeplichtigheid wel weinig of niets zal blijken. De wijze waarop de verduistering plaats had was uiterst eenvoudig. Buitenstaanders behoefden er geen hulp bij te verleenen. Met stelligheid kon ons worden verzekerd dat nog geen arrestaties zijn geschied. Het departementaal onderzoek is gaande. Volgens den secretaris-generaal van het ministerie van Financiën, acht de minister van Financiën het noodzakelijk te wachten met ’t doen Van mededeelingen aan de pers, tot dit onderzoek is afgeloopen. Ook voor feitelijke tegenspraak van hetgeen reeds gepubliceerd is achtte de minister den 'tijd nog niet gekomen. Hieruit valt te verklaren dat in het politierapport van deze zaak niet is gerept en men ons op het hoofdoomimissariaat tot hedenmorgen „nog geen mededeelingen” kon doen. Inde kringen van deparementsambtenaren is de ontdekte fraude hélt gesprek van den dag Verhalen en veel commentaar over het weelderig leven van den commies T. doen de ronde. Met publlcaltie van deze oncontroleerbare geruchten achten wijde publieke zaak echter niet gediend. Maar volledige openbaarheid zal daar het hier geldt het ministerie van Fiuanciën niet mogen uilblyven. --- Trichtsche Tournooien VERVAL Inden laa'sten tijd heeft men het wel eens gehad over verval in onze partij-politiek, en niet ten onrechte, maar we mogen nu toch met meer recht spreken van decadence van onze Najaarskermis. Men zal wel denken, dat we ons gaan scharen bij de velen, die uit gewoonte jammeren over de dingen dn het heden, die toch zooveel beroerder zijn dan die uit het verleden. Het valt echter niet te ontkennen dat Najaarskermis 1931 zoowat de zwakste is die men zich kan herinneren. Het ziet er gewoonweg armzalig uit op ons groote Marktplein. De kermissen van Yzeren, van Vilt, van Schulder, van Grijzegrubben en en Mamelis moeten beslist meer beteekenen. Stel je voor, er staat dit jaar zelfs geen stoomcaroussel op de Markt! Geen stoomcaroussel! Een feit, waardig om in 1980 aldus te worden gememoreerd inden tot 1940 bijgewerkten Chroniek van Flament: „1931. Was de Najaarskermis zoo achteruitgegaan, dat zelfs geen stoomgemaal op óe Markt meer kwam. Er werden in September ook schrikaanjagende kometen gezien.” Zooiets geeft stemming. Die geeft de „Merret” nu ook wel, maar al heel belabberde. Het ziet er schrikbarend leeg uit rondom ons Stadhuis. Waar kleine kraampjes moesten staan, gaapt de leegte; op de plaats der groote zien we kleine optrekjes, slechts enkele kramen van formaat bleven ons trouw. De „stoom” mankeert; als hypodroom een openluchtvoorstelling, na een treurig incidentje aldra opgebroken Mannen, laten wè wat ondernemen om voor 1932 iets beters te scheppen. Niet van afschaffen redeneeren, want zoo komen we van kwaad tot erger. Het doet dón volwassene maarden buik vol bier loopen nog niet eens allemaal eigen gebrouwen meer! en geeft de kinderen niets. De kermis beteekent voor ons volk zeker niet meer wat bij vroeger beduiden moest, maar toch we mogen ze zoo maar niet opgeven. De verbetering dient gezocht te worden in uitbreiding en die lijkt ons alleen mogelijk wanneer de gemeente haar tarieven lager stelt doch tevens concurrentie toelaat. Gesteld, dat veertig groote en kleine plaatsen, door elkaar genomen, vijfduizend gulden staangeld opleveren, laat men dan voor het vervolg tachtig kramen toelaten zonder daarom meer staangeld te willen toucheeren. Wanneer we heel de markt flink vol tenten planten, zal de toevloed van vreemdelingen en menschen uit de omgeving zeker sterker worden. Juist de veelheid, de afwisseling, het groote geheel animeeren. Men zegge nu niet, dat de middenstander daaronder zal lijden, dit is in zijn algemeenheid zeker niet waar. Ook de kermismenschen brengen vertier en de duizenden boeren, burgers en buitenlui, die dooreen daverend kermisgeheel gelokt kun. nen worden, laten beslist nog wel een centje inde zaken der stad zelf. Onze kermis, waarvoor nu de landlieden van Terblijt en van Sibbe het respect verliezen, kan weer een attractie voor de stad wor. den. Daar moet het heen. Niet naar negatieve en defaitistische dingen als afschaffing, die toch maar meer gebras en verveling brengt. Energie, optimisme, productiel Verlaging van tarieven, meer plaatsruimte voor minder geld, modernere opvatting bij verhuring. Anders wordt het bekende „diechske” van wijlen Franquinet nog waar: Mastreechteneers! ’t is veur te krite, Wie dreuvig zün eus Kèrmisdaog; Me zou bezwike van verveling, Want taovan heet me volle laog Niet langer zóó dus, maar het worde weer waar: „de kraomen en de tente vulde de mèr. ret en de Vriithof gaans”. CID. --- Vaticaan en Fascisme In Vaticaansche kringen wordt bevestigd, dat de Heilige Stoel en de Italiaansche regeering overeen zijn gekomen, dat zij, die door hun extremistische houding bij de recente conflicten het ónmogelijk gemaakt hebben, dat de houding van vertrouwen tusschen beide instanties gehandhaafd werd, van hun functies zullen worden ontheven. Zoo zal öe Jezuiet Rosa, de redacteur van het katholieke blad Civilta Cattolica, die in zijn artikelen blijk gaf vaneen duidelijk anti-fascisme, worden vervangen door den Jezuiet Barbera, die van gematigder overtuiging is. In fascistische kringen wordt bevestigd, dat sommige leiders ötie anti-katholiek geweld hebben gebruikt eveneens van hun posten zullen worden verwijderd. --- Valsche travellercheques Woensdag heeft een vreemdeling bij drie bankinstellingen te Haarlem, nl. H. Oyens & Co., Petrie & Co. en De Spaarnebank, eenige traveilercheques van 50 dollar aangeboden, afkomstig van de American Express Co. De totale bedragen waren onderscheidenlijk f 2500, f 1250 en f 1250. De man vertoonde een pas op naam Martin Kollee, met welken naam hij ook teekende. Vermoedelijk heeft men te doen met een Roemeen, wiens naam is Jorgu Sterian. Aan het bijkantoor Leiden van de Twentsche Bank werd Donderdag door iemand, die zich noemde J. Khester Gibson en die in het bezit was van legitimatiepapieren, op dien naam, bankcheques van 1000 dollar aangeboden. Daar alle papieren in orde waren, betaalde de bank hem f 2000 uit. Achteraf is echter gebleken, dat de cheques afkomstig waren van diefstal ten nadeele van de American Express Co. te Parijs. Van dienzelfden diefstal afkomstig werden twintig cheques van 50 dollar bij een bank in Den Haag verzilverd. Men blijkt hier te doen te hebben met een internationalen oplichter, wiens identiteit aan de politie echter bekend is. ---